Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2015

Μια πολύ μικρή ανάρτηση και ένα μεγάλο ευχαριστώ

Μια πολύ μικρή ανάρτηση και ένα μεγάλο ευχαριστώ 
στην Κάτια μας από το starsandicicles.blogspot.gr
που κάθε χρόνο διοργανώνει το πανηγύρι της 
για να μας μπάσει στο κλίμα των Χριστουγέννων. 
Κάτια μου, 
κατάφερες  να βάλεις ακόμη κι εμένα τη δύσκολη
 στη διαδικασία των Χριστουγεννιάτικων κατασκευών 
με συμμετοχή μου αυτές τις  Χριστουγεννιάτικες κάλτσες...

 

















Στη συνέχεια η κλήρωσή σου με ανέδειξε σε μια από τις τυχερές του δρώμενού σου
και μόλις χθες έλαβα απ' το ταχυδρομείο την χειροποίητη καρτούλα σου,
συνοδευόμενη από το δωράκι σου, 
που ήταν τόσο γλυκό και μοναδικό. 


Σου εύχομαι να έχεις Καλές Γιορτές 
και μάλιστα τις καλύτερες που είχες ως τώρα 
με την οικογένειά σου και τους ανθρώπους που αγαπάς. 

Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2015

Κι ο δρόμος είναι μακρύς ακόμη.





Δεν θυμάμαι πια πόσες μέρες βρίσκομαι εδώ κρυμμένη μέσα στο δάσος, λίγα βήματα πριν τα σύνορα κάτω από αυτοσχέδια παραπήγματα, που βρήκαμε από προηγούμενους πρόσφυγες. Τα ρούχα έχουν βρωμίσει πάνω μου, γιατί νερό δύσκολα βρίσκεται ακόμη και για να πιούμε. Μυρίζει άσχημα και η ανάσα μου απ’ την αφαγία.
Λίγα κομμάτια ψωμί,  που φτάνουν ως εδώ, δεν φτάνουν και για μένα. Απλώνει το χεράκι της η Μπανού μου και με λαχτάρα σπρώχνει στο στόμα της ότι φαγώσιμο βρεθεί. Κι εγώ χορταίνω να την βλέπω να τρώει.
Ο άντρας μου έφυγε αρκετούς μήνες πριν απ’ την πατρίδα και κατάφερε να φτάσει στην Αγγλία, όπου τον περίμεναν τ΄ αδέλφια του.
Ήταν τυχερός. Πρόλαβε να φτάσει εκεί πριν σφίξουν τα πράγματα στην Ευρώπη. Μου μήνυσε να ξεκινήσω κι εγώ με το παιδί και τον αδελφό μου.
Δώσαμε σχεδόν  όλο το βιός μας για να βρούμε καταφύγιο απ’ τον πόλεμο που μαίνεται στην πατρίδα.
Στο πέρασμα προς την Ελλάδα χαθήκαμε με τον αδελφό μου, αφού μας χώρισαν σε διαφορετικά σαπιοκάραβα για να περάσουμε στα Ελληνικά νησιά. Δεν έμαθα τι έγινε και που βρίσκεται. Εμένα και  τη Μπανού μου μας έσωσαν κάτι ψαράδες  ανεβάζοντάς μας πάνω στη βάρκα τους, ενώ βυθιζόταν το σαπιοκάραβο που μας μετέφερε σαν ζώα  τόσες ψυχές.
Δεν ήταν ένα κακό παραμύθι αυτό που ζήσαμε, ήταν ένας ζωντανός εφιάλτης πέρα από κάθε ανθρώπινη λογική. Προσπαθώ να το θάψω μέσα μου, όπως έθαψε η θάλασσα τόσα  αδικοχαμένα κορμιά…
Δεν είμαι μόνη μου, είναι κι άλλοι εδώ, λίγο πιο πέρα αλλά εγώ, μια γυναίκα μόνη, δεν έχω πολλές κουβέντες με τους υπόλοιπους. Οι περισσότεροι είναι  άντρες διαφόρων ηλικιών και μαζί μερικές γυναίκες, άλλες μόνες κι άλλες με τα παιδιά τους.
Στα μάτια των γυναικών βλέπεις ζωγραφισμένο  τον τρόμο και την αγωνία του αύριο.
Κάποιοι  άντρες έχουν αναλάβει ηγετικό ρόλο στη δυστυχία μας.
Είναι οι λίγο πιο τολμηροί, που δίνουν το σύνθημα για να περάσουμε απέναντι ή φροντίζουν να φέρουν λίγη τροφή για τα γυναικόπαιδα.
Δεν ρωτάω ποιους παράγοντες σταθμίζουν για να δουν αν θα κάνουμε απόπειρα να περάσουμε απέναντι. Ακολουθώ κι εγώ με τη Μπανού στην αγκαλιά, όποτε μας πουν.
Μέχρι σήμερα προσπαθήσαμε να περάσουμε τα σύνορα έξη φορές ανεπιτυχώς και γυρίσαμε και τις έξη φορές πίσω τρέχοντας καθώς ακούγαμε ήχους πυροβολισμών από τους συνοριοφύλακες απέναντι.
Μας ειδοποίησαν ότι απόψε τη νύχτα θα προσπαθήσουν να τραβήξουν τα βλέμματα και την προσοχή της περιπόλου σε λάθος σημείο  κάνοντας αντιπερισπασμό.
Μερικοί άνδρες θα περάσουν από ένα άλλο κοντινό πέρασμα, δημιουργώντας επεισόδιο, ώστε να τραβήξουν εκεί την προσοχή της περιπόλου και να μπορέσουμε εμείς τα γυναικόπαιδα να περάσουμε απέναντι και να χωθούμε μέσα στο πυκνό δάσος που φαντάζει τρομακτικό απέναντι.
Ότι είναι να γίνει πρέπει να γίνει απόψε, γιατί ο χειμώνας έχει ήδη φτάσει  και το κρύο είναι ανυπόφορο κι ο δρόμος είναι μακρύς ακόμη.  Δεν μπορώ να φανταστώ τι μας περιμένει ακόμη.
Αυτό που με κάνει να παλεύω ακόμα, είναι το κοριτσάκι  μου και το αθώο της βλέμμα όταν με ρωτάει πότε θα πάμε στο μπαμπά της, που μας περιμένει.



Αυτή είναι η συμμετοχή μου στο παιχνίδι "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ" ,

που με επιτυχία εξελίχθηκε, για ακόμη μια φορά, 
στο στέκι της φίλης μας  Μαρίας   mytripssonblog.blogspot.gr.

Δευτέρα, 9 Νοεμβρίου 2015

Αγιο - Βασιλιάτικες κάλτσες για το κάλεσμα "Χριστουγεννιάτικο Πανηγύρι 2015" του blog "stars and icicles"


Τα Χριστούγεννα βρίσκονται προ των πυλών. 
Σε ένα μήνα περίπου θα τρέχουμε και δεν θα φτάνουμε 
για τις καθιερωμένες ετοιμασίες, το στόλισμα του σπιτιού
και γενικώς κάθε φροντίδα εν όψει της μεγάλης γιορτής. 
Κι επειδή όλα δεν μπορούν να γίνουν την τελευταία στιγμή 
και κυρίως αυτά που έχουν να κάνουν με κατασκευές 
και θέλουν το χρόνο τους, είπα ν' αρχίσω νωρίς φέτος.
Έτσι ξεκίνησα βρίσκοντας κάτι ξεχασμένα ρεταλάκια από εταμίν.
Με μια πρώτη ματιά φάνηκε ότι ήταν αρκετά μεγάλα
για να γίνουν διακοσμητικές κάλτσες Αγιοβασιλιάτικες.

























Στη συνέχεια βρήκα στο internet 
μερικά Χριστουγεννιάτικα σχεδιάκια με σχετικά λίγη δουλειά.
Απ' αυτά διάλεξα έναν Αγιο - Βασίλη 
κι ένα αλογάκι παιχνίδι.













Βρήκα  κλωστή κόκκινη - μπορντώ μεταλλική
(κι αυτή από περίσσευμα προηγούμενων κεντημάτων)
και ξεκίνησα δουλειά....
Με ένα στυλό ζωγράφισα το περίγραμμα Αγιοβασιλιάτικης κάλτσας 
εις διπλούν, γιατί δύο θα ήταν οι κάλτσες που θα έφτιαχνα.
Αποτύπωσα με βελονιά κομπλέν πάνω στο εταμίν 
τα δύο σχεδιάκια που είχα διαλέξει
κι έπειτα εμπλούτισα  τις κάλτσες  με ότι ερχόταν στο μυαλό μου....
μικρές εύκολες μπορντούρες, αστεράκια
αλλά και ευχές για την χρονιά που θα έρθει.





















Αφού τελείωσε η κεντητική εργασία
αγόρασα ένα κατακόκκινο ύφασμα 
ώστε να γίνουν με αυτό τα πίσω κομμάτια απ' τις  κάλτσες 
αλλά  και για να αποτελέσει τη φόδρα της κάθε μιας.
Για το λόγο αυτό κόπηκαν απ' το  κόκκινο ύφασμα 
έξη κομμάτια στο σχήμα της Αγιο - Βασιλιάτικης κάλτσας, 
- τρία για κάθε μπότα.
Ένα φαρδύ κόκκινο σατέν λοξό ρέλι 
ανέλαβε να συνδέσει το μπρος με το πίσω κομμάτι της κάλτσας 
 και τα δύο  ενδιάμεσα κομμάτια που είχαν το ρόλο της φόδρας.
Η δουλειά τελικά δεν ήταν λίγη, 
γιατί χρειάζεται προσοχή στη λεπτομέρεια
και χρόνος αρκετός  για τη συναρμολόγηση.
  
Όμως η ικανοποίηση  απ' το τελικό  αποτέλεσμα
είναι αυτή που στο τέλος σβήνει κάθε ίχνος κόπου.

Αυτή η κατασκευή μου 
είναι η συμμετοχή μου  στο κάλεσμα 
του blog "stars and icicles",
που και για φέτος ανέλαβε να διοργανώσει η φίλη μας Κάτια.









Δευτέρα, 2 Νοεμβρίου 2015

Ιστορίες της νύχτας: " Καλή τύχη και όλα θα πάνε καλά"



Δύο η ώρα μεσάνυχτα, χτυπάει το τηλέφωνο και τα μάτια ανοίγουν δύσκολα.
Μια ανησυχία με διακατέχει κι ένα νυσταγμένο "παρακαλώ" απευθύνεται στην απέναντι μεριά του σύρματος.
-Συγνώμη που σ' ενοχλώ Χαρούλα μου τέτοια ώρα, αλλά πρέπει οπωσδήποτε να σε δώ πριν ξημερώσει.
-Άννα μου, τι συμβαίνει κορίτσι μου; τι έπαθες;
-Βιάσου Χαρούλα μου, γιατί δεν θα με προφτάσεις. Φεύγω ξημερώματα.
Βάζω βιαστικά τη ρόμπα μου πάνω στους ώμους μου και κατεβαίνω στο δεύτερο με το ασσανσέρ.
Η Άννα μου ανοίγει την πόρτα και μου γνέφει να μιλάω σιγά για να μην ξυπνήσουν τα παιδιά.
Το σαλόνι ολόγυρα ήταν γεμάτο με ρούχα καλοκαιρινά, χειμωνιάτικα, δικά της και των παιδιών.
Μέσα σε σακκούλες και κούτες βρίσκονταν τα παιχνίδια τους ανακατεμένα και βιαστικά ριγμένα.
- Τι έγινε Αννούλα μου; με τρόμαξες.
-Έφτασε το τέλος Χαρούλα μου, επιτέλους  πήρα τη μεγάλη απόφαση κι ας άργησα τόσο.
-Πες μου Αννούλα μου, τι έγινε;
-Τι να σου πω; Όλα έγιναν  κι απόψε όπως γίνονται κάθε βράδυ το τελευταίο διάστημα. Ντύθηκε, ετοιμάστηκε και βρόντηξε την πόρτα πίσω του, χωρίς να μου πει ούτε αντίο.
Μια φλασιά μου ήρθε κι  άρπαξα τα παιδιά απ' το χέρι και τον ακολούθησα. Να φανταστείς ούτε τα μπουφάν τους δεν τους φόρεσα, αυτά με τις πυζάμες τους κι εγώ με την παντόφλες.
Λίγα μέτρα παραπίσω μαζί με τα παιδιά τον είδαμε να μπαίνει στο αυτοκίνητο. Σταμάτησα ένα ταξί, που ερχόταν πίσω και τον ακολούθησα.
Στο Χαλάνδρι σταμάτησε το αυτοκίνητό του, βγήκε έξω και με κάποιον μίλησε στο κινητό του.
Βγήκα απ' το ταξί και κρύφτηκα πίσω από ένα περίπτερο. Τα παιδιά γκρίνιαζαν γιατί κρύωναν κι ο μεγάλος με ρώταγε που πάμε μέσα στη νύχτα.
-Περίμενε λίγο αγάπη μου, του είπα. Σε λίγο θα γυρίσουμε στο σπίτι, αλλά σε παρακαλώ μη μιλάς και μην γκρινιάζεις.
Δεν πέρασαν 5 λεπτά και μια έξαλλη ξανθιά γυναίκα τον πλησίασε και φιλήθηκαν παθιασμένα.
Της άνοιξε την πόρτα του αυτοκινήτου, μπήκαν και οι δύο μέσα κι έφυγαν χωρίς να με αντιληφθούν.
Νόμισα πως με χτύπησε κεραυνός, ένιωσα πως βγαίνει η ψυχή από μέσα μου. Λιποθύμησα.
Όταν άνοιξα τα μάτια μου ήταν δίπλα μου μια γυναίκα, που βγήκε από ένα αυτοκίνητο παρκαρισμένο δίπλα.
Δεν την είχα προσέξει αλλά εκείνη, που είχε παρακολουθήσει την όλη σκηνή, όταν με είδε να καταρρέω έσπευσε να με  βοηθήσει.
Με οδήγησε σ' ένα σκαλοπάτι εκεί δίπλα, μου έφερε ένα μπουκαλάκι νερό απ' το περίπτερο, έριξε τη ζακέτα της πάνω στα παιδιά για να μην κρυώνουν κι  όταν συνήλθα μου είπε:
-Μην το κάνεις αυτό κορίτσι μου στον εαυτό σου, μη βασανίζεσαι, είναι κρίμα. Μη χάνεις την αξιοπρέπειά σου,  πάρε τα παιδάκια σου και γύρνα στο σπίτι σου. Σκέψου καλά κι αποφάσισε ό,τι η λογική σου σε συμβουλέψει να κάνεις.
Τρέμοντας την ευχαρίστησα, μπήκα σ' ένα ταξί και γύρισα στο σπίτι.
Έβαλα τα παιδιά στο κρεβάτι να κοιμηθούν και πήρα  το θάρρος να κάνω τη μεγάλη κίνηση.
Τηλεφώνησα στους γονείς μου. Αρκετά  άντεξα, αρκετά πέρασα.
Αποφάσισα να τους  μιλήσω  για την κατάσταση και παρακάλεσα τον πατέρα μου να έρθει απ' το χωριό να με πάρει,  πριν να ξημερώσει.
'Επρεπε να μου μιλήσει για αξιοπρέπεια η ξένη γυναίκα, για να αντιληφθώ πως την έχω ήδη χάσει προ καιρού και να ψάξω για καταφύγιο στη θαλπωρή της οικογένειάς μου.
Οι γονείς μου έπεσαν απ' τα σύννεφα. Ο πατέρας μου έφυγε ξαφνικά και τώρα οδηγεί για να έρθει να με πάρει. Κι έχω και την αγωνία του να φτάσει καλά μετά από τέτοια σύγχιση που πήρε απόψε ο άνθρωπος.
Δεν μπορούσα να περιμένω το πρωί. Δεν αντέχω να μπω πάλι στη διαδικασία της αντιπαράθεσης μαζί του. Εγώ  να του μιλάω κι εκείνος να με φωνάζει τρελή.
Τόσο καιρό ανέχτηκα πολλά Χαρούλα μου.
Τον ερωτεύτηκα και  μόλις παντρευτήκαμε τον ακολούθησα στην Αθήνα αφήνοντας για χατίρι του πίσω μου τη δουλειά μου, την περιουσία μου, τους γονείς μου.
Για χάρη του επέτρεψα στους δικούς του να με υποβιβάζουν, να με θεωρούν κατώτερη.
Ποτέ δεν πληρούσα τις προδιαγραφές τους, ώστε να είμαι η κατάλληλη για το γυιό τους γυναίκα.
Θεωρούσαν πως οι ορίζοντές μου ήταν περιορισμένοι, επειδή έζησα και μεγάλωσα στην επαρχία.
Το ότι στο μεταξύ κάναμε  μαζί δύο παιδιά, δεν συγκίνησε ποτέ κανέναν.
Με πρόσβαλαν και μου φέρονταν ανάρμοστα.
Ακόμη και στα παιδιά μου δεν φέρονταν όπως στα άλλα τους εγγόνια.
Εγώ  ανεχόμουν, δεν μιλούσα κι εκείνος, αν και έβλεπε, ποτέ δεν με υπερασπίστηκε.
Μέχρι που άρχισε κι εκείνος να με θεωρεί " λίγη " για τον εαυτό του κι άρχισε τα ξενοκοιτάζει.
Τα του τελευταίου χρόνου, Χαρούλα μου, τα ξέρεις καλά.
Εκείνος δεν έδινε λογαριασμό για τίποτα, δεν ενδιαφερόταν καθόλου για εμάς κι όταν τόλμαγα να πω κάτι, ακολουθούσαν φωνές, σπασίματα  και καυγάδες καθημερινοί.
Ακόμη και όταν η Μαρία από τον τρίτο όροφο της πολυκατοικίας τον είχε δει με άλλη και  μου μίλησε καλυμμένα γι αυτό, δεν μπορούσα να το πιστέψω και να το παραδεχτώ.
Έχουμε να βρεθούμε ερωτικά πάνω από δύο χρόνια, από την εγκυμοσύνη του δεύτερου παιδιού.
Εσύ είσαι ο μόνος άνθρωπος στον οποίο τόλμησα ν' ανοίξω την καρδιά μου και να πω τα παράπονά μου. Μου συμπαραστάθηκες στο Γολγοθά μου και  μου στάθηκες σε κάθε  δυσκολία σαν μάνα, σαν αδελφή. Εσύ με στήριξες όλο αυτό το διάστημα και η δική σου παρέα ήταν για μένα παρηγοριά.
Καταλάβαινα πως οι συμβουλές σου ήταν σωστές, αλλά μου ήταν αδιανόητο να τον αφήσω.
Μέχρι που χθες βράδυ κάτι μου έκανε κλικ.
Έπρεπε να δω με τα ίδια μου τα μάτια για να ξυπνήσω.
Χαρούλα μου, δεν μπορούσα να φύγω χωρίς να σε χαιρετίσω και να σ΄ευχαριστήσω για όλα.
Δεν ξέρω αν θα γυρίσω πίσω ποτέ.
Προς το παρόν θα μείνω με τους γονείς μου κι ελπίζω κάποτε να μπορέσεις να έρθεις εσύ να με δεις.
Δεν θα χαθούμε, αλλά τώρα το μυαλό μου είναι θολωμένο και δεν ξέρω πότε θα συνέλθω.
Την αγκάλιασα και μαζί κλάψαμε για κάμποση ώρα.
Έπειτα τη βοήθησα να μαζέψει τα τελευταία της πράγματα.
Tέλος έγραψε ένα σύντομο σημείωμα στον άντρα της, λέγοντάς του ότι φεύγει, ότι δεν επιθυμεί να την ενοχλήσει και κάθε περαιτέρω συνεννόησή τους θα γίνεται μέσω δικηγόρου και το άφησε πάνω στο τραπέζι της τραπεζαρίας.
Κατά τις 5 το πρωί  χτύπησε το κουδούνι και ήταν ο πατέρας της.
Ανήσυχος και αναστατωμένος, αλλά πολύ υποστηρικτικός απέναντί της, βοήθησε να φορτώσουμε το αυτοκίνητο με τα πράγματά της. Πήρε αγκαλιά  το μεγάλο παιδί κοιμισμένο και το έβαλε στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου. Εκείνη κράταγε στην αγκαλιά της το μικρό παιδί.
Αγκαλιαστήκαμε για τελευταία φορά και τα δάκρυα θόλωσαν  τα μάτια μας.
Κάθισε κι εκείνη στο πίσω κάθισμα, κοιτάζοντάς με  και μέσα απ' το κλειστό τζάμι τα χείλη της ψέλιζαν:
"Αντίο κι ευχαριστώ για όλα".
" Καλή τύχη και όλα θα πάνε καλά", της απάντησα και τη χαιρέταγα ώσπου το αυτοκίνητο χάθηκε στο τέλος του δρόμου.