Σάββατο, 27 Ιουνίου 2015

Καλό καλοκαίρι και καλό κουράγιο να έχουμε


Ενώ το καλοκαίρι δεν θέλει να εδραιωθεί, οι χαμηλές θερμοκρασίες σε συνδυασμό με τις βροχές κάνουν το περιβάλλον  άκρως φθινοπωρινό.
Αντιθέτως το πολιτικό θερμόμετρο έχει εκτιναχθεί στα ύψη, και η αβεβαιότητα μαζί με τις καταιγιστικές εξελίξεις κρατούν τα νεύρα μας τεντωμένα.
Έτσι λοιπόν, επιβίωσα κάνοντας εργασιοθεραπεία  και διοχετεύοντας την ένταση και τον εκνευρισμό μου πάνω σε ένα κομμάτι ύφασμα. 




Για το σκοπό αυτό επιστρατεύθηκαν:

α) ένα κομμάτι λεπτό ύφασμα εταμίν για κέντημα,
χάρισμα μιας φίλης, που της φαινόταν πολύ λεπτό για τα δικά της μάτια, 
β) δύο μεγάλες πομπίνες κλωστή μεταλλική ιριδίζουσα
σε μπλε σκούρο χρώμα με αποχρώσεις κόκκινες και χρυσές και
γ) 1680 μικρές πετρούλες στο χρώμα του καπνία. 



Η βελονιά που διάλεξα είναι γαζί (κάθε ένα 3 κλωστές),
που σχηματίζει σχέδιο συνεχιζόμενων μονότονων ρόμβων. 
Με απαραίτητη προϋπόθεση να νεύρα να είναι τσατάλια...
την τηλεόραση να κρατάει την ένταση αυτή στο forte της....
και τη φαντασίωση πως κάθε βελονιά είναι ένα τρύπημα πάνω στον Ντάϊσλμπουμ και τους λοιπούς εταίρους....
παίρνει κανείς σαν  αποτέλεσμα   ένα καρέ διαστάσεων 0,81cm Χ 0,81cm. 

.

Με  την παρουσίαση αυτού του  καρέ
 θέλω να κλείσω το blog για καλοκαίρι
και να μας ευχηθώ τα καλύτερα...
με ή χωρίς διακοπές
εντός ή εκτός ευρώ και ευρωζώνης.


Μας εύχομαι επίσης καλή δύναμη 
και με το καλό το φθινόπωρο να  τα ξαναπούμε.
Ως τότε ψυχραιμία, ομόνοια και δημοκρατική σκέψη.


Παρασκευή, 19 Ιουνίου 2015

Θέλω να ξέρεις πως είμαι πολύ περήφανη για σένα


Είναι σούρουπο. Η ζέστη καλά κρατεί ακόμη και μέσα στο άσπρο δωμάτιο με τους ορούς, το οξυγόνο και τους καθετήρες δίνεις τη μάχη σου διεκδικώντας τις τελευταίες σου ανάσες.

Ανάσες δύσκολες, βαριές που συνοδεύονται με ένα περίεργο ήχο, που σε κάνει να ταράζεσαι σύγκορμος πάνω στο σιδερένιο κρεβάτι σου.
Πάνε μέρες που δεν ανταποκρίνεσαι όταν προσπαθούμε να επικοινωνήσουμε μαζί σου. 
Δεν είμαι σίγουρη αν έχεις χάσει και αυτή την ικανότητα ή αν το εξασθενημένο  σώμα σου  απλά δεν σου επιτρέπει να ανταποκριθείς. 
Κάπου -  κάπου σφίγγεις συνειδητά ή ασυναίσθητα λίγο τα χέρια μας.
Οι γιατροί λένε πως δεν καταλαβαίνεις τίποτα. 
Τη μπάλα της λογικής την έχεις αποδεδειγμένα  χάσει εδώ και αρκετά χρόνια. 
Ωστόσο το συναίσθημα λίγες μέρες πριν είναι σίγουρο πως υπήρχε και λειτουργούσε άψογα.
Δεν πάει μια βδομάδα που φίλησες τη γυναίκα σου.
Κάπου έχω ακούσει πως οι ετοιμοθάνατοι ακούν και αντιλαμβάνονται όσα συμβαίνουν στο χώρο. 
Θέλω να σου μιλήσω, να σε χαιρετήσω και διστάζω. 
Όμως θα το κάνω γιατί πρέπει να ακούσεις πράγματα που δεν έχουν λεχθεί, πράγματα που συνέβαιναν μεταξύ μας απλά χωρίς να λέγονται. 
Η συγκίνηση του αποχαιρετισμού με έχει κατακλύσει. 
Τα δάκρυά μου, πριν ακόμη αρχίσω να σου μιλάω, τρέχουν. 
Κάθομαι δίπλα σου κρατώντας το ζεστό σου χέρι. 

-Θέλω να ξέρεις πως είμαι πολύ περήφανη για σένα, κι ας ήσουν πάντα ένας απλός άνθρωπος, ένας βιοπαλαιστής χωρίς μόρφωση και περγαμηνές, ένας άνθρωπος για τον οποίο κανείς δεν θα εκφωνήσει επικήδειο. 
Οφείλω να σου πω ότι όλα αυτά τα χρόνια, ζώντας κοντά σου, θαύμασα τις πράξεις σου και τα λόγια σου, που ξεπηδούσαν πίσω απ' τον ακατέργαστο χαρακτήρα σου. Δεν ξέρω αν υπάρχουν σχολεία να διδάσκουν τους ανθρώπους πως να είναι άνθρωποι, έντιμοι, ευθείς, ακέραιοι, σοβαροί και υποστηρικτικοί απέναντι στους άλλους. 
Τον καλό σου λόγο τον έλεγες αβίαστα, αλλιώς σιωπούσες και προσπαθούσες με τον τρόπο σου να διορθώσεις τα πράγματα.
Πάλεψες και δεν στέρησες από την οικογένειά σου τα απαραίτητα για μια αξιοπρεπή διαβίωση.
Δούλεψες παραπάνω  απ' τις δυνάμεις σου για να σπουδάσεις τα παιδιά σου, για να μην βλέπεις, όπως έλεγες, πάνω στα χέρια τους τους ρόζους, που η σκληρή χειρωνακτική εργασία δημιούργησε στα δικά σου.
Κύρτωσε η πλάτη σου από τα βάρη και τα βάσανα της ζωής αλλά το βλέμμα σου ήταν πάντα καθάριο  σαν μικρού παιδιού,  περήφανο κι αγέρωχο γιατί δεν είχες να ντραπείς για τίποτα.
Κέρδισες το σεβασμό των παιδιών σου, των εγγονών σου, του περίγυρού σου.
Φεύγεις αφήνοντας πίσω σου τρία παιδιά και έξι εγγόνια και τους έχεις διδάξει το μάθημα που δεν το διδάσκουν ούτε τα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου.
Ξέρω ότι με αγαπούσες ειλικρινά και με υποδέχτηκες σκαρώνοντας για χάρη μου ένα στιχάκι.
"Έκανα με δίχως ζόρι, δεκαοχτώ χρονών μια κόρη."
Έτσι  ξεκλείδωσες τα συναισθήματά μου απέναντί σου  και  μου έδωσες το θάρρος να σε νιώθω πραγματικά πατέρα μου.
Ποτέ δεν με έκανες να αμφιβάλλω για τις καλές σου προθέσεις απέναντί μου.
Σε σέβομαι, σ' αγαπώ και σε θαυμάζω.
Θα μου λείψεις, όπως μου έλειψε και ο πατέρας μου.
Θέλω να σου δώσω μια παραγγελιά.
Να μην ξεχάσεις  τώρα που θα πας εκεί, να ψάξεις να τον βρεις. 
Είμαι σίγουρη πως σε περιμένει για να μάθει νέα μας.
Να του πεις πως,  ακόμη κι αν έφυγε απ' τη ζωή, ποτέ δεν έφυγε απ' τη σκέψη μου.
Πες του πως, όσο ζούσε ένιωθα μια ασπίδα γύρω μου και θεωρούσα αλαζονικά ότι η ζωή δεν είναι  δύσκολη. Να του πεις πως θα τον ευγνωμονώ  όσο ζω γι αυτήν την ασπίδα των παιδικών και νεανικών μου χρόνων, που φρόντισε να κρατήσει μέχρι τα 40 μου. 
Σαράντα χρόνια ξενοιασιάς κανείς άλλος δεν μπορεί να τα προσφέρει παρά μόνο ένας πατέρας  και δεν ξεπληρώνονται με κανένα τίμημα.
Όταν έφυγε δυσκόλεψαν τα πράγματα.
Μαζί με τις μπόρες και τα μπουρίνια που ήρθαν, ενώ εκείνος δεν ήταν εκεί για να τα προλαβαίνει,  ήρθε και η πραγματική ενηλικίωση.
Η ζωή δεν μου χαρίστηκε, όπως δεν χαρίζεται σε κανέναν, όμως βαδίζοντας στα χνάρια του τα έβγαλα πέρα.
Να του πεις ότι πολλές φορές τον ένιωθα πλάι μου, όταν τον είχα ανάγκη.
Να του πεις πως  είμαι καλά κι ας είναι αυτό τόσο δύσκολο μέσα στις απάνθρωπες βόμβες που ταράζουν βίαια τα νερά της καθημερινότητας. Τα κατάφερα, έζησα κι επιβίωσα και νομίζω πως δεν τον ντρόπιασα ποτέ.
Πες του επίσης πως τα εγγόνια του, που νωρίς τα στερήθηκε, γίνανε άντρες σωστοί και πως αν βρισκόταν σήμερα  κοντά μας, θα ήταν περήφανος για εκείνα. 
Και οι δυο σας μαζί αφήσατε πίσω σας ζωή παράδειγμα προς μίμηση αλλά και βαριά κληρονομιά στις πλάτες μας. 
Να του πεις επίσης, πως επιτυχώς κράτησες το δικό του ρόλο για μένα αυτά τα δεκαπέντε χρόνια της δικής του απουσίας.
ΠΑΤΕΡΑΔΕΣ  και οι δυο σας με όλα τα γράμματα κεφαλαία. 
Στοργικοί και προστατευτικοί. 
Κι αν τώρα κάθομαι και στα λέω όλα αυτά, είναι γιατί σ' εκείνον δεν κατάφερα να το κάνω.
Νιώθω κατά βάθος γεμάτη μέσα μου γιατί λίγο καιρό πριν, μέσα στις στιγμές των αναλαμπών σου, μου άφησες κι εσύ την ευχή σου αισθανόμενος την συμπαράστασή μου στον πόνο  και την αρρώστεια σου.
Την κρατώ πολύτιμο φυλαχτό στην καρδιά μου, όπως θα κρατήσω και την αίσθηση αυτής της αφής του χεριού σου μέσα στο δικό μου τούτη την ώρα.
Ένα χέρι πρησμένο και ταλαιπωρημένο από ορούς και ενέσεις, όμως ζεστό που δεν έχει χάσει ως την τελευταία στιγμή την ιδιότητά του να διοχετεύει δύναμη. 
Είναι το δικό μου μυστικό αυτό για να έχω κοντά μου τους ανθρώπους  μου που φεύγουν και να αντλώ δύναμη. 
Εδώ και δεκαπέντε χρόνια ανατρέχω στην αφή του χεριού του πατέρα μου. 
Τώρα θα κρατήσω στην αισθητήρια μνήμη μου και τη δική σου αφή. 
Είμαι σίγουρη πως θα ξαναβρεθούμε  κάποτε εκεί και θα μου απλώσετε και οι δυο σας το χέρι,  σαν  να ήμουν παιδάκι, για να μου γνωρίσετε την άγνωστη μετά θάνατον ζωή σαν πατεράδες. 

Όσο του μίλαγα τα μάτια μου δεν έπαψαν να τρέχουν. 
Λυγμοί έβγαιναν από μέσα μου κι έκοβαν τις λέξεις στη μέση.
Κλαίγοντας  άφησα το κεφάλι μου να γείρει πάνω στο χέρι, που του κράταγα και  θέλω να νομίζω πως ένιωσα για λίγο το χέρι του να σφίγγει το δικό μου. 
Μετά ακολούθησε ένα άδειασμα της ψυχής μου κι έφυγα ράκος απ' το νοσοκομείο. 
Η νύχτα εκείνη μου χάρισε έναν βαθύ και ήρεμο ύπνο.

Η συνέχεια είναι αναμενόμενη. 
Μετά μιάμιση ακόμη μέρα ταλαιπωρίας, η καρδιά και οι πνεύμονες έπαψαν να αντιστέκονται κι εκείνος παρέδωσε το πνεύμα με μια ήρεμη τελευταία ανάσα. 
Γλύκανε το πρόσωπό του αμέσως και η τελευταία του εικόνα ήταν σαν να είχε ετοιμαστεί να πάει στο γάμο των παιδιών του.
Για την τελευταία ανάμνηση που θα μας άφηνε, φρόντισε να έχει ήρεμη και όμορφη μορφή μέσα στο καλό του το κοστούμι, που φόραγε σε εξαιρετικά σπάνιες επίσημες περιπτώσεις. 
Ήταν τόσο όμορφος, όσο όμορφη  ήταν η ψυχή  που είχε πάντα.  

Ένα μήνα σχεδόν μετά την κατάληξή του κατάφερα να μεταφέρω τη σκηνή αυτή εδώ,
χωρίς να σας κρύβω πως τα μάτια μου τρέχουν και τώρα.

Συγνώμη για την απουσία μου απ΄ το blogging.
Eλπίζω σιγά - σιγά να επανέλθω.