Πέμπτη, 19 Φεβρουαρίου 2015

Ελαφρύ σε σχέδιο τραπεζοκαρέ και φοδράρισμα κεντημάτων.

Ένα κομμάτι ύφασμα aida με χρυσοκλωστή στην ύφανσή του,
που περίσσεψε από προηγούμενο κέντημα, 
κάποια κουβαράκια που ξέμειναν από παλιότερα κεντήματα 
και μια διάθεση λίγο γιορταστική, (απομεινάρι των Χριστουγέννων)
συνδυασμένα με μερικές πέτρες διακοσμητικές, 
σε μικρό χρονικό διάστημα,
(αν αφαιρέσει απ' το συνολικό διάστημα κανείς τις 20 μέρες 
που ήμουν πολύ άρρωστη και δεν ήθελα ούτε να το δω),
είχαν σαν αποτέλεσμα αυτό το τραπεζοκαρέ.



Το σχέδιο βρήκα σερφάροντας στο διαδίκτυο 
και αφορούσε μια πλεκτή με βελονάκι φιλέ κουρτίνα, 
Στο κέντημα  οι ρίγες αυτές με τα μοτίφ  έγιναν τετράγωνο περίβλημμα
και  τα μπακλαβαδωτά τετράγωνα 
προσαρμόστηκαν ανάμεσα στα μοτίφ του περιγράμματος 
και στο κεντρικό κομμάτι του κεντήματος
και ομολογώ πως  αυτό το τετραγώνισμα που έκανα στο σχέδιο 
με προβλημάτισε αρκετά 
μέχρι όλα αυτά να προσαρμοστούν 
και να δεθούν σωστά μεταξύ τους.
Η δουλειά χωρίς να είναι ιδιαίτερα πολλή
δίνει μια όμορφη και γιορταστική εντύπωση
ιδιαίτερα με τις χρυσές πετρούλες που προστέθηκαν στο τέλος.
Το σχέδιο, όπως το βρήκα στο διαδίκτυο
είναι αυτό:

https://www.pinterest.com/pin/480337116482257928/
Σας δίνω κοντινές  φωτογραφίες από τα μοτίφ 
 με τον τρόπο που χρησιμοποιήθηκαν στο κέντημα.






Στην πρώτη φωτογραφία το βλέπετε γυρισμένο και απ' την ανάποδη, 
προκειμένου να μοιραστώ μαζί σας ένα μυστικό που προσφάτως έμαθα 
και το εφάρμοσα εδώ. 
Μια δεινή κεντήστρα, απ' αυτές που κεντούν με μεράκι,
μου έδειξε ένα κέντημά της,
που το είχε φοδράρει με ένα σταθερό και ποιοτικό ύφασμα 
και όχι με τις συνηθισμένες φόδρες, 
στις οποίες  εγώ προσωπικά δεν έχω ιδιαίτερη εκτίμηση,
γιατί η συμπεριφορά τους μετά από κάποια πλυσίματα 
δεν είναι πάντα η καλύτερη, αφού χάνουν την κόλλα τους
και πολλές φορές μπαίνουν λίγο,
παρόλο που αρχικά πριν ραφτούν  είχαν πλυθεί.
Το ύφασμα αυτό, που ονομάζεται "βαμβακολινό",
έψαξα και βρήκα στα καταστήματα της οδού Καλαμιώτου
και είναι κάπως ακριβό για τη χρήση που προορίζεται,
αφού το 1 μέτρο κοστίζει 14 ευρώ 
και αρκεί για 2 μόνο τραπεζοκαρέ. 
Το ύφασμα κυκλοφορεί σε 3 χρώματα 
λευκό, μπεζ ανοιχτό και μπεζ σκούρο. 
Αυτό που αγόρασα εγώ είναι το μπεζ σκούρο
που ταίριαζε απόλυτα στο χρώμα του υφάσματός μου.
Γαζώθηκε πάνω στο κέντημα  από την ανάποδη σαν μαξιλάρι 
και αφού γυρίστηκε απ' την καλή,
ράφτηκε στο χέρι και το τελευταίο σημείο,
που αφέθηκε άραφτο για να γυριστεί απ' την καλή.
Στο τελείωμά του μπήκε τρέσα στο ίδιο ακριβώς χρώμα 
με την μπορντο-κεραμιδί κλωστή (κουβαράκι DMC No 8 και χρώμα 355)
Όσες φίλες γνωρίζετε περισσότερα για το σωστό φοδράρισμα των κεντημάτων
παρακαλώ να καταθέσετε τις γνώσεις σας εδώ
για να  μάθουμε περισσότερα 
και να διαλέξουμε ανάμεσα σε διαφορετικά υλικά και τεχνικές
αυτήν που ταιριάζει κάθε φορά καλύτερα 
στο εκάστοτε κέντημά μας.
Το κέντημα,  που είδατε, διπλώθηκε και τοποθετήθηκε σ' ένα συρτάρι
για να περιμένει κάπου στο μέλλον  να κεντηθούν 
δύο μικρά καρεδάκια και ένα μακρύ σεμέν,
ώστε να ολοκληρωθεί το σετ.

Πέμπτη, 12 Φεβρουαρίου 2015

Σταυροβελονιά, αστεροβελονιά, πλακέ και πέρλα σε χρώμα σάπιο μήλο - ροζ.

Φοβάμαι πως η περιπέτεια υγείας που πέρασα προσφάτως 
μου άφησε ένα σοβαρό κουσούρι...
τεμπελιά... τεμπελιά... τεμπελιά...
Έχω πάνω από μια εβδομάδα να κάνω blogging
κι είδα πως έχουν γίνει πράγματα και θαύματα
τα οποία ούτε πήρα είδηση....
Μέχρι λοιπόν να μου ξαναέρθουν τα κέφια, 
σκέφτηκα να σας δείξω κάποια από τα τελευταία μου εργόχειρα
που τελείωσαν λίγο πριν τα Χριστούγεννα.
Αφού λοιπόν τα στρίφωσα
και τα στόλισα στο τελείωμά τους με ένα  μεταξωτό κορδόνι, 
σας τα παρουσιάζω. 

Είναι ένα σετ που αποτελείται  από 
α) ένα τραπεζοκαρέ 90cm Χ 0,90cm


β) μια τραβέρσα 55cm Χ 130 cm
γ) δύο μικρά καρέ 50cm Χ 50cm




κεντημένο σε μπεζ καμβά 8άρη με
σάπιο μήλο - ροζ παλ μεταξωτή κλωστή για τη σταυροβελονιά
(κάθε σταυρουδάκι = 2Χ2 τετραγωνάκια), 

σκούρα χρυσή μεταλλική κλωστή για τη βελονιά πλακέ και 
τέλος ροζ πέρλα για το τελικό  στόλισμα του κεντήματος. 


Το κέντρο των κεντημάτων, καθώς και  η μπορντούρα τους
έχουν κεντηθεί με αστεροβελονιά ή πεντοβελονιά
(κάθε αστεροβελονιά= 2Χ2 τετραγωνάκια)


Από τις φωτογραφίες μπορείτε εύκολα, 
αν θέλετε, να αντιγράψετε το σχέδιο. 
που είναι πανεύκολο 
αλλά έχει δουλειά πολλή...... υπερβολικά πολλή....
κι αυτό σας το λέω για να μη νομίζετε πως 
γενικώς είμαι τεμπέλα.

Απλά τελευταία η τεμπελίτιδα, που με έχει πιάσει, αφορά στο blogging
και αυτό ίσως γιατί νομίζω πως δεν έχω να πω πολλά και ουσιαστικά πράγματα.
Επίσης ενώ σας είχα υποσχεθεί να επανέλθω σύντομα μετά την Πρωτοχρονιά 
με το παιχνίδι μας "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ", 
φοβάμαι πως κι αυτό έκανε τον κύκλο του που τελικά έκλεισε.
Κι επειδή μπορεί εσείς να μην θέλετε να κλείσει αυτή η αυλαία
δίνω τη σκυτάλη σε όποιον από εσάς θα ήθελε να το συνεχίσει. 
Κι αν  δεν βρεθεί κάποιος να το συνεχίσει δεν πειράζει. 
Η @iris ( http://princess-airis.blogspot.gr)  έχει ξεκινήσει το συμπόσιο ποίησης, 
που καλά κρατεί και περιμένει  εκεί το ταλέντο σας να ξετυλιχθεί. 
Ελπίζω στο μέλλον να επανέλθει η έμπνευσή μου για blogging 
κατάθεσης απόψεων, σκέψεων και ιστοριών της ζωής μου. 
Βλέπετε κάπως έτσι είμαι σαν άνθρωπος, 
περνάω περιοδικές φάσεις παθιάσματος  με κάποιες ασχολίες 
και μετά περιοδικές φάσεις αφασίας...
Να αγαπάτε τη φίλη σας με τα ελλαττώματά της και να της τα συγχωρείτε.
΄Ωσπου λοιπόν να επανέλθει η φλόγα του blogging μέσα μου,
σιωπηλά θα σας δείχνω εργόχειρα ή κατασκευές μου,
κάπου - κάπου θα σας δίνω και καμιά συνταγή
και μια φορά την εβδομάδα θα περνάω απ' τα στέκια σας,
για να παίρνω γεύσεις και ευωδιές
απ' αυτές που χαρακτηρίζουν την κάθε μια σας και τον καθένα σας.

  


Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2015

Μετά από περιπέτειες... πάλι κοντά σας.

Επιτέλους πάλι κοντά σας, 
υποτονικά για την αρχή και ελπίζω στο μέλλον όλα να πάνε καλύτερα 
τόσο στην επικοινωνία μου μαζί σας 
όσο και σε όλα αυτά που με έκαναν να λείψω για πάνω από ένα μήνα από κοντά σας. 
Πήρα πολλά mail σας, με τα οποία με αναζητούσατε και με συγκινήσατε πολύ.
Να ξέρετε πως κι εγώ απ' την πλευρά μου ένιωθα μοναξιά χωρίς εσάς.
Θα σας διηγηθώ τα πάθη μου, που με κράτησαν μακριά σας και 
ας αρχίσουμε  απ' την πρώτη δύσκολη για μένα μέρα...
7 Ιανουαρίου βραδάκι, λαιμός βραχνιασμένος, ξερόβηχας και 37 πυρετός.
Αμέσως ξεκινάω αντιβίωση γιατί ξέρω πως ο λαιμός συνήθως χτυπάει σε μένα 40άρια. 
Το βράδυ δύσκολο, ο πυρετός ανεβαίνει, οι πόνοι στο σώμα δυνατοί, 
και όλα δείχνουν πως η γρίπη με επισκέφθηκε. 
Την επόμενη αγοράζω 1000 mg βιταμίνη C, και εχινάτσια ώστε να ενισχύσω τον οργανισμό μου
σιρόπι για το βήχα, καραμέλες για το λαιμό κ.λ.π.
Τα πράγματα όμως εξακολουθούν να χειροτερεύουν, αφού όπως κάθε φορά που κάνω πυρετό,  
φουντώνει η αλλεργία μου και γεμίζω  σημάδια που καίνε όλο μου το σώμα. 
Ξεκινάω αντισταμινικά αλλά μάταια. 
Την επόμενη η κατάσταση δυσκολεύει. 
Αναγκάζομαι να πάρω κορτιζόνη για να υποχωρήσει η αλλεργία.
Ο πυρετός επιμένει σε επίπεδα ελεγχόμενα έως 38.
Ωστόσο τίποτα δεν δείχνει ακόμη και μετά 5 μέρες ότι η γρίπη υποχωρεί.
Το βράδυ της 6ης μέρας ήταν αφόρητο με πυρετό 39 που δεν υποχωρούσε, κρυάδες  
και  αδυναμία που δεν με άφηνε ούτε στην κουζίνα να πάω για να πιω νερό. 
Για φαγητό ούτε λόγος... ούτε νερό δεν κατέβαινε. 
Το επόμενο πρωί μου τηλεφωνά μια φίλη και ακούγοντας το μαύρο μου το χάλι 
μου βάζει τις φωνές και με μαλώνει που αρνούμαι μετά από τόσες μέρες να πάω στο γιατρό. 
Βλέποντας πως τα πράγματα όλο και χειροτερεύουν, το απόγευμα της 6ης μέρας 
κάλεσα γιατρό στο σπίτι. 
Εκείνος μόλις με ακροάστηκε μου είπε ότι τα πράγματα δεν είναι ευχάριστα, 
ότι έχω ακροαστικά και πρέπει να πάρω ενέσιμη αντιβίωση και να κάνω το συντομότερο 
μια ακτινογραφία. 
Επίσης με συμβουλεύει πως θα ήταν καλό να πάω άμεσα στο νοσοκομείο και μάλιστα να πάρω μαζί μου και ρούχα γιατί θα με κρατήσουν.

Μαζεύω κακήν κακώς τα μπογαλάκια μου και πάω στο νοσοκομείο "ΣΩΤΗΡΙΑ" που εφημέρευε. 
Κόσμος πολύς, συνωστισμός, κι εγώ ένα κουρέλι. 
Βρήκα ένα ράντζο στο διάδρομο και αυθαίρετα ξάπλωσα γιατί τα πόδια μου δεν με κράταγαν. 
Φαίνεται αυτό ευαισθητοποίησε ιδιαίτερα κάποια γιατρό, που με είδε και με φώναξε εκτός σειράς να μπω για εξέταση. 
Τα ακροαστικά μου έβραζαν και οι γιατροί θορυβήθηκαν ακόμη και στο άκουσμά τους. 
Μόλις έβγαλα και τις ακτινογραφίες, οι γιατροί ξαφνιάστηκαν γιατί απ' το σύνολο των 2 πνευμόνων λειτουργούσε μόνο το 1/3 αυτών και απ' ότι μου είπαν πέρναγα δύσκολες ώρες.
Δεν μπορώ να σας περιγράψω τι έγινε...
Λες και πήγε η Μενεγάκη να γεννήσει...
Μου βρήκαν αμέσως δίκλινο δωμάτιο, με βοήθησαν να κάνω εισαγωγή χωρίς να περιμένω ασθενοφόρο να με μεταφέρει και μόλις μπήκα στο δωμάτιο πλάκωσαν γιατροί και νοσοκόμοι πάνω μου, να μου βάλουν ορούς, φάρμακα, να πάρουν αέρια αίματος, να πάρουν αίμα να το στείλουν για εξετάσεις και να με συνδέσουν με οξυγόνο.
Την επόμενη μέρα το πρωί, άδειασε το διπλανό κρεβάτι και δεν άφησαν κανέναν να έρθει γιατί η κατάστασή μου ήταν ιδιαιτέρως σοβαρή όπως έλεγαν. 
Η δεύτερη μέρα στο νοσοκομείο ήταν η χειρότερη όλων γιατί δεν μπορούσα να κάνω ούτε πέντε βήματα χωρίς το οξυγόνο.
Έστειλαν στο ινστιτούτο Παστέρ αίμα για εξέταση και το αποτέλεσμα έδειξε ότι είχα προσβληθεί από Η1 Ν1. 
Βέβαια ο Η1Ν1 αποφάσισε να μην μείνει μόνο σαν γρίπη, αλλά να γυρίσει σε σοβαρή πνευμονία και στους 2 πνεύμονες. 
Για να μην τα πολυλογώ, ήμουν σε καραντίνα για μια εβδομάδα περίπου. 
Έμεινα μέσα 11 μέρες συνδεδεμένη με οξυγόνο  και με άφησαν να βγω με δισταγμό, αφού τους απείλησα πως την επομένη, αν με κρατούσαν μέσα, θα το έσκαγα για να πάω να ψηφίσω. 
Μου έδωσαν ισχυρή αντιβίωση για να τη συνεχίσω και στο σπίτι και μέχρι και αύριο θα παίρνω αντιβίωση.
Φεύγοντας μου είπαν ότι τέτοιες περιπτώσεις πολλές φορές δεν τις προλαβαίνουν με αποτέλεσμα να υπάρχουν θύματα.
Ευτυχώς χθες που έβγαλα νέες ακτινογραφίες, έδειξαν πως τα πράγματα είναι  κάπως καλύτερα αλλά όχι ακόμη καλά. Πήγα στο νοσοκομείο και τις σύγκριναν οι γιατροί με τις παλιές και μου συνέστησαν ιδιαίτερη προσοχή, να μην έρχομαι σε επαφή με πολύ κόσμο γιατί είμαι ευάλωτη ακόμα και κάθε νέα ίωση θα είναι πολύ σοβαρή για μένα. 
Σε ένα μήνα θα βγάλω πάλι ακτινογραφίες και ελπίζω εκεί να έχει τελειώσει αισίως η περιπέτειά μου. 
Η διαπίστωσή μου μέσα σ' αυτήν τη σοβαρή κατάσταση που πέρασα είναι ότι χάρη στο φιλότιμο και τις υπερπροσπάθειες των γιατρών και των νοσηλευτών το νοσοκομείο λειτουργεί καλύτερα κι απ' την καλύτερη ιδιωτική κλινική, ακόμη και χωρίς σεντόνια (φέρναμε οι ασθενείς απ' τα σπίτια μας), χωρίς μαχαιροπήρουνα, χωρίς χαρτιά υγείας, χωρίς..... χωρίς.... χωρίς....
Όμως η ψυχή των γιατρών και των νοσηλευτών,η διάθεσή τους να βοηθούν και να εξυπηρετούν τον κόσμο, η αποφασιστικότητά τους να σώζουν ζωές  με έκαναν να τους αισθάνομαι σαν δικούς μου ανθρώπους. 
Χωρίς να επιδιώκουν οικονομικά οφέλη και φακελάκια, στέκονται στο ύψος τους απ' τους πιο μικρούς ειδικευόμενους γιατρούς ως τη Δ/ντρια της 5ης κλινικής, που παρακολουθούσε από κοντά και είχε γνώση κάθε λεπτομέρειας, που αφορούσε τον κάθε άρρωστο. 
Για ακόμη μια φορά υποκλίνομαι σ' αυτούς τους ανθρώπους που ασκούν το επάγγελμα - λειτούργημά τους  με σοβαρότητα και με πείσμα προσπαθούν κόντρα στους καιρούς που ζούμε  για ένα σωστό σύστημα υγείας, σαν να έχουν βάλει προσωπικό στοίχημα να μην το αφήσουν να καταρρεύσει.
Ευχαριστώ και πάλι για το ενδιαφέρον σας 
και εύχομαι σε όλους σας καλή υγεία. 
Σύντομα θα είμαι κοντά σας με άλλου είδους αναρτήσεις, κεντήματα, κατασκευές κ.λ.π. , 
που έμειναν πολύ πίσω...
και ελπίζω σύντομα να αρχίσω και τις επισκέψεις μου στα blogs σας.