Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2015

"Για μεθαύριο έχει ο Θεός" μικρή Χριστουγεννιάτικη ιστορία


Δύσκολα χρόνια.
Ο κατακτητής έχει λιώσει με τη μπότα του το ηθικό του κόσμου.
Όλο και περισσότεροι πεθαίνουν απ’ την πείνα.
Ειδικά στην Αθήνα, λένε πως οι άνθρωποι πεθαίνουν μέσα στους δρόμους κι οι συγγενείς τους δεν πάνε να τους αναγνωρίσουν, για να μην αναγκαστούν να δώσουν πίσω το δελτίο του συσσιτίου τους.
Εμείς εδώ, «Δόξα τω Θεώ», σκέφτηκε η κυρά Δήμητρα καθώς μάζευε το τραπέζι, « βρίσκουμε εύκολα  λάδι και χόρτα, δώρο του Θεού στο νησί»  και κάπως τα βγάζουμε πέρα.
Τέλειωσε κι αυτή η μέρα.
Η  Δήμητρα κοίμισε κι απόψε τα τέσσερα κοριτσάκια της, τα τέσσερα μικρά αγγελούδια της το ένα δίπλα στο άλλο. Με διαφορά 2 χρόνια περίπου η μία απ’ την άλλη, γέμιζαν το σπιτικό της με χαρές και φωνούλες. Η μεγάλη έχει περάσει εδώ και δυο μήνες τα οκτώ και η πιο μικρή την άλλη εβδομάδα θα γίνει 2 χρονών.
Απόψε πάλι δεν είχε τι να τα ταΐσει τα κορίτσια της, κι ας ήταν παραμονή Χριστουγέννων.
Προφασιζόμενη πως απόψε πρέπει να νηστέψουν για να μεταλάβουν  αύριο, έφτιαξε μια κατσαρόλα τσάι του βουνού κι έβαλε μπροστά λίγο μπαγιάτικο ψωμί , που τους το μοίρασε στα ίσια, για να το βουτήξουν μέσα και να χορτάσουν την πείνα τους. Τα άλλα βράδια είχαν και κάστανα αλλά σήμερα δεν είχε να τους δώσει ούτε απ’ αυτά.
Η μεγάλη  της κόρη  παραπονέθηκε πως πεινάει  και τότε εκείνη με τη φωνή της ιδιαίτερα παραστατική  τους μίλησε για ένα τεράστιο καράβι που σύντομα  θα ερχόταν στο νησί φορτωμένο με σταφίδες και καρύδια όλα μαζί  ανακατεμένα.
«Κι άμα έρθει», τους είπε, « θα πάω στο μεροκάματο για να ξεχωρίζω κι εγώ μαζί με άλλες πολλές γυναίκες  τα καρύδια απ’ τις σταφίδες και θα σας πάρω μαζί μου, να φάτε όσο θέλετε, να χορτάσετε και  να φουσκώσουν οι κοιλιές σας … τόσο που να μην μπορείτε να φάτε άλλο».
Αυτή τη μεγάλη την κόρη της δύσκολα μπορεί κανείς  πια να την ξεγελάσει . Σήμερα όμως έδειξε να πίστεψε την ιστορία αυτή με το κατάφορτο καράβι κι έτσι  την πήρε κι  αυτήν ο ύπνος μαζί με τις άλλες σχεδόν νηστικές  και μάλιστα έχοντας ένα χαμόγελο στα χείλη της.
Τις σκέπασε προσεκτικά όλες και φίλησε τα μαγουλάκια τους, που ήταν κατακόκκινα απ’ τη ζέστη του τζακιού. Ευτυχώς το σπίτι ήταν ζεστό, γιατί από ξύλα και κλαδιά ήταν γεμάτος ο κόσμος! Και κάθε βράδυ ο Γρηγόρης, καθώς γύρναγε απ’ το μάζεμα της ελιάς έφερνε ένα ολόκληρο γομάρι για να ζεσταίνονται μέχρι το άλλο βράδυ.
Ο μεγάλος της καημός ήταν η   τρίτη της κορούλα που ήταν πετσί και κόκκαλο και δύσκολη πολύ στο φαγητό της, ανορεκτικό παιδί. Όλοι στο χωριό την ρώταγαν γιατί είναι τόσο αδύνατο αυτό το παιδί κι αυτό την σκότωνε.
Όταν βρισκόταν κάτι καλό, ξεχώριζε λίγο και το κράταγε στην άκρη γι’ αυτό το παιδί και του το τάιζε κρυφά απ’ τ’ άλλα για να μην ζηλεύουν.
Κι  απ’ το δικό της το ψωμί φύλαγε πάντα λίγο για να το φάει αυτό το παιδί, μην  πεθάνει.
Την προηγούμενη εβδομάδα έβαλε τα καλύτερα προικιά της μέσα σ’ ένα σεντόνι μαζί με τα τελευταία χρυσαφικά της, που είχε φέρει μαζί της η μάνα της όταν πέρασε  πρόσφυγας απ’ τ’ Αϊβαλή στη Μυτιλήνη,  και  αφού περπάτησε μισή μέρα, πήγε στα πλούσια χωριά, όπου κάποιοι είχαν τον τρόπο τους ακόμη, και λαίμαργα αγόραζαν  χρυσαφικά και κεντήματα πολύτιμα  σε εξευτελιστικές τιμές.  Τα πούλησε χωρίς δυσκολία στη γυναίκα του μαυραγορίτη, που μάζευε προίκες και χρυσαφικά για τα κορίτσια της και της είχε πει απ’ την προηγούμενη φορά να φέρει ότι κι αν είχε κι αυτή θα το αγόραζε γιατί εκτιμούσε πολύ την καλή δουλειά που είχαν πάνω τους.
Όλοι είχαν  να λένε πόσο χρυσοχέρα ήταν η Δήμητρα. Τα κεντήματά της ήταν τα πιο καλοδουλεμένα και πάντα με  πρωτότυπα σχέδια, σαν να μην τα είχαν πιάσει ανθρώπινα χέρια.
Την προηγούμενη είπε στη μάνα της κλαίγοντας πως θα πουλήσει τα τελευταία χρυσαφικά που της είχαν μείνει κι η μάνα της την καθησύχασε λέγοντάς της "Μη στεναχωριέσαι κόρη μου, κοίταξε να βοηθήσεις την οικογένειά σου τέτοιους καιρούς που ζούμε και τα χρυσαφικά, όταν οι άνθρωποι είναι καλά, ξαναγίνονται".
Με πόνο καρδιάς τα ξεπούλησε  προικιά και χρυσαφικά και μάλιστα χωρίς να ρίξει το  βλέμμα της πάνω τους όσο  η γυναίκα του μαυραγορίτη τα θαύμαζε και τα ξεδιάλεγε μαζί με τις κόρες της.
Της έδωσε για πληρωμή ένα τσουβαλάκι   αλεύρι , ένα τσουβαλάκι φασόλια και δύο κομματάκια παστό  χοιρινό χωμένα μέσα σε μπόλικο λίπος μέσα σ’ ένα τενεκεδάκι και τα έφερε σπίτι περπατώντας δίπλα στο ποτάμι και μέσα απ' τα χωράφια, μην την δουν οι κατακτητές και της τα πάρουν.
Αύριο, που είναι χρονιάρα μέρα, θα μαγειρέψει  το χοιρινό με κάμποσο  κρεμμύδι που γλυκαίνει και δίνει γεύση στο φαί και πολλά άγρια  χόρτα για να φτουρήσει. Με αυτό θα πρέπει να χορτάσουν τα τέσσερα παιδιά, εκείνη κι ο άντρας της και η μάνα της, που θα φάει μαζί τους.
Με τις σκέψεις αυτές τακτοποίησε τριγύρω και τοποθέτησε  τα καθαρά ρούχα των κοριτσιών πάνω στο τραπέζι για να τα ντύσει αύριο, να πάνε στην εκκλησία να τα μεταλάβει.
Σαν γυρίσουν, θα τους φτιάξει τσάι και θα  αλείψει με χοιρινό λίπος τέσσερα φετάκια ψωμί φρέσκο, απ’ αυτό που θα ζυμώσει απόψε και θα ψήσει πρωί - πρωί  πριν την εκκλησία για να μοσχομυρίσει το σπίτι.
Της έφερε η μάνα της και λίγη ζάχαρη και θα την πασπαλίσει πάνω στο ψωμί  για να νομίζουν τα παιδιά πως τρώνε γλυκό.
Αύριο θα ξεχωρίζει και το πρωινό και το γεύμα…. Θα είναι ανάλογο της μεγάλης γιορτής. «Για μεθαύριο έχει ο Θεός», σκέφτηκε φωναχτά κάνοντας το σταυρό της καθώς πήγαινε να πλαγιάσει δίπλα στο Γρηγόρη, που είχε ήδη αποκοιμηθεί κατάκοπος απ’ το ολοήμερο μεροκάματο.  
Ο Θεός είχε και για μεθαύριο και για όλο το διάστημα της κατοχής κι έδινε λιγοστό φαγητό στη Δήμητρα να ταίσει την οικογένειά της και να μην πεθάνουν τα παιδιά της. 
Είχε κι αργότερα όταν καλοπάντρεψε τα κορίτσια της κι είδε χρυσαφικά στα χέρια τους. Είχε δίκιο η μάνα της, που έλεγε ότι όταν οι άνθρωποι είναι καλά,  τα χρυσαφικά ξαναγίνονται.
Μέχρι που πέθανε, ποτέ δεν έπαψε να πιστεύει στη βοήθεια του Θεού και να τον ευχαριστεί για ότι της είχε πλουσιοπάροχα χαρίσει. Την οικογένειά της που της γέμιζε τη ζωή  ως την τελευταία ανάσα της και τα κορίτσια της που της έκαναν τα γηρατειά της ευτυχισμένα.

 Αυτή είναι η συμμετοχή μου στο κάλεσμα της Αριστέας για μια

Μικρή Χριστουγεννιάτικη Ιστορία

Η ιστορία είναι αληθινή,
και αφορά την αγαπημένη μου γιαγιά Δήμητρα.  


26 σχόλια:

  1. Με συγκίνησε τόσο... μου θύμισε ιστορίες που μου είχε διηγηθεί η γιαγιά μου για τα χρόνια της κατοχής. Η πίστη κράτησε την οικογένεια ζωντανή και ενωμένη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Διάβασα μονορούφι την ιστορία της Δήμητρας και θαύμασα την πίστη και τη δύναμή της. Και ναι σήμερα, στον 21ο αιώνα τον αιώνα της ευμάρειας, του πλούτου όλα έχουν αλλάξει. Η ιστορία επαναλαμβάνεται και στα διπλανά μας σπίτια ζει μια "Δήμητρα" αξιοπρεπής, με μεγαλείο ψυχής, η οποία αγωνίζεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο για την επιβίωση. Κράτησα την αισιοδοξία της, την πίστη, την ελπίδα.... Ευχαριστούμε για την ιστορία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πολύ συγκινητική ιστορία!
    Η γιαγιά σου υπέροχος άνθρωπος!
    Οι αληθινές ιστορίες μου αρέσουν περισσότερο...

    Φιλάκια πολλά καλή μου Φλώρα:))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ..!
    Το διάβασα κλεφτά στη δουλειά... Έχω δακρύσει και θα με πάρουν είδηση...
    Με συγκίνησες Φλώρα μου... Αληθινές ιστορίες που έχουμε ακούσει από τις γιαγιάδες μας...
    Να΄σαι καλά
    **Αννιώ**

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Η ιστορία με έκανε να ταξιδέψω σε έναν άγνωστο για εμένα κόσμο, μα έναν κόσμο που έντομα ανέκαθεν με τραβούσε.
    Η γιαγια σου με εκανε να συγκινηθω, εχω ιδιαιτερη αδυναμια στις γιαγιαδες και γινομαι αρκετα ευαισθητη σε αυτο το θεμα. εχω ακουσει και εγω πολλες αληθινες ιστοριες απο τη γιαγια μου και ξερω ποσο ομορφα ειναι
    Ευχαριστω για οσα μοιραστηκες μαζι μας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Με αυτό που γράφεις στο τέλος... μ' έστειλες!
    Δεν πρόλαβα να σχολιάσω ότι μοιάζει πολύ με την πραγματικότητα και το επιβεβαίωσες.
    Καμιά φορά λέω στα παιδιά μου -που μονίμως κάτι τους λείπει- ότι υπάρχουν και άνθρωποι που ποτέ δεν γέλασαν, υπάρχουν και άνθρωποι που δεν πέρασαν ποτέ από την παιδική και εφηβική ηλικία. Γεννήθηκαν μέσα στις πίκρες και την ανέχεια. Έμαθαν όμως να ευχαριστούν για τα ελάχιστα που έχουν και να μη βαρυγκομάνε.

    Είμαι σίγουρος ότι οι απόγονοι του μαυραγορίτη έχουν περάσει από τη Βουλή και μερικοί μπορεί να είναι ακόμη μέσα.

    Καλό Σ/Κ να έχεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ηρωίδες μάνες!!!αυτές κράτησαν οικογένειες και κρατούν ακόμα....
    η γιαγιά μου,μου έλεγε τον πατέρα μου τον γέννησε στην κατοχή και τον θήλαζε όσο είχε γάλα για να πίνουν και τα υπόλοιπα...
    Σε ευχαριστούμε που τη μοιράστηκες μαζί μας
    Φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Φλώρα μου δεν βλέπω να γράψω... τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα συγκίνησης!
    Να'σαι καλά για αυτά τα διαφορετικά, τα δύσκολα Χριστούγεννα , τα αληθινά Χριστούγεννα που μοιράστηκες μαζί μας! Αύριο θα τα διαβάσω και της μανούλας μου... Θα της θυμίσεις πολλά από το δικό της παρελθόν!
    Σε ευχαριστώ πολύ πολύ!
    Φιλάκια πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. H Ιστορία σου μου θύμησες τα παιδικά μου χρόνια, τότε που το λαχανόζουμο ήταν το πρωινό μας με ψωμί αν υπήρχε, που δεν υπήρχε. Κι εγώ από χωριό, στην Κεφαλονιά υποφέραμε τα πάνδεινα, παιδάκια και ηλικιωμένοι κιτρίνιζαν φούσκωναν από την Αβιταμίνωση. Πέθαιναν, κανένας δεν ρωτούσε το γιατί.
    Όσο για τις Χριστουγεννιάτικες μέρες θα είμασταν ευτυχείς αν κατορθώναμε να έχουμε λίγο κουρκούτι στο τραπέζι.
    Θυμάμαι που όλα τα προικιά της μάνας μου πουλήθηκαν, προσόψια φλοκάτες για 10 κιλά καλαμπόκι και λίγο αλάτι, και το χειρότερο εγώ έκανα τα θελήματα πήγαινα στα σπίτια αυτών που έκαναν λαθρεμπόριο με την απέναντι στεριά και εκλιπαρούσαμε, να ανταλλάξουμε ρούχα, ναπολεόνια, υφάσματα ότι είχαμε και δεν είχαμε για μια μπουκιά ψωμί.
    Και όμως δεν υπήρξε Θεός για εμάς, ξεκληρίσθηκαν ολόκληρες οικογένειες και το χειρότερο οι άνθρωποι των γραμμάτων, ήταν σε χειρότερη μοίρα, δεν είχαν ζωντανά, προσπαθούσαν με τα λίγα πετροχώραφά τους, αλλά όσο και να στύψεις την πέτρα δεν βγάζεις ζουμί.
    όταν υπήρχε κανένα ξεροκόμματο μπομπότα το τηγανίζαμε για να μαλακώσει ήταν το παντεσπάνι μας.
    Η πείνα καθημερινή το πρωί εμείς τα παιδιά 8 χρονών πηγαίναμε στα βουνά με έναν σουγιά κολοκωτρόνη και ξεριζώναμε οτιδήποτε αγριόχορτα πρασίνιζε, με το πέσιμο του ήλιου γυρίζαμε σπίτι μαγειρεύαμε τα χόρτα, πίναμε το λαχανόζουμο κάθε πρωί με λάδι.
    Οι δολοφονίες, οι κλεψιές καθημερινά συμβάντα, θυμάμαι μια γριούλα η Ελισάβετ είχε μια κατσίκα την έδενε σε ένα χωραφάκι της, κάθε βράδυ πήγαινε και την έφερνε στο σπίτι να κοιμηθούν αυτή μπροστά από πίσω με ένα σχοινί δεμένη η κατσίκα.
    Κλέφτες έπιασαν το σχοινί το έκοψαν πήραν την κατσίκα, ένας από αυτούς εξακολουθούσε να βαδίζει από πίσω κρατώντας το σχοινί, μέχρι το σπίτι όπου εξαφανίστηκε στο σκοτάδι...
    Με συγχωρείς καταχράστηκα τον χώρο σου, αλλά όταν διαβάζω ιστορίες της τότε εποχής ανοίγει ο κρουνός των αναμνήσεων προπαντός της αδικίας ώστε μου είναι δύσκολο να σταματήσω

    Σε ευχαριστώ
    Γαβριήλ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Πολύ τρυφερή και όμορφη η ιστορία σου. Μου άρεσε πολύ, επειδή μου θύμισε ιστορίες που μου έχει πει ο πατέρας μου για τα παιδικά του χρόνια. Να είσαι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Αληθινή ιστορία, για ανθρώπους και γενιές που έζησαν γιατί τους κρατούσε η πίστη τους:'εχει ο Θεός!
    Να είσαι καλά!
    Καλά ΧΡΙΣΤΟΎΓΕΝΝΑ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Σαν παραμύθι, όμως τόσο αληθινό, αγαπητή μου Φλώρα.
    Ό,τι πρέπει για κείμενο Αναγνωστικού. Να διαβάζει ο δάσκαλος, με το σωστό τρόπο, και τα παιδιά να περιμένουν καθηλωμένα, τη συνέχεια! Και μαζί με τη συγκίνηση να κατανοούν τι πέρασε αυτός ο τόπος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Η ιστορια σου εκπληκτικη Τη διαβασα σιγα σιγα και βυθιστηκα μεσα σε αυτη!!!Μοιαζει σαν παραμυθι και ομως ειναι αληθινη!!!!!!
    Περασα μετα απο πολυ καιρο για να σου ευχηθω Υγεια πανω απ ολα!!!!
    Εύχομαι η μαγεία των Χριστουγέννων να μας αγγίξει όλους και να μας δώσει το χαμόγελο και καθετι που χρειαζόμαστε για να είμαστε ευτυχισμένοι στη δύσκολη καθημερινότητα αυτής της εποχής.
    ˛.°★。˛ΟΜΟΡΦΑ ��˛ ΜΑΓΙΚΑ ��˛ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ°.★* *
    ˛°_██_*。*./ \ .˛* .˛.*.★* *★ 。**
    ˛. (´• ̮•)*˛°*/.♫.♫\*˛.* ~`˛_Π_____. * ˛*
    .°( . • . ) ˛°./• '♫ ' •\.˛*../______/~\*.
    *(...'•'.. ) *˛╬╬╬╬╬˛°.|田田 |門|╬╬╬-

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Πιο πολύ με πονάει γιατί είναι και πάλι επίκαιρη αυτή η ιστορία σου Φλώρα μου.
    Κατασυγκινήθηκα με τη διήγησή σου, είναι τόσο ζωντανή που έπεσε σαν αλάτι στην πληγή.
    Σήμερα ήμασταν με συναδέρφους στο καταυλισμό των προσφύγων στο Φάληρο. Ξέρεις τι είναι ρε Φλώρα να βλέπεις παλικαράκια σαν τους γιους μας, να πέφτουν λιμασμένα στις σακούλες και να δακρύζουν από συγκίνηση για ένα χυμό κι ένα σάντουιτς; Αρρώστησα, θύμωσα πολύ, δεν μπορώ να το διαχειριστώ αυτό το έγκλημα. Άνθρωποι να πεινάνε. Δίπλα μας.
    Έχει ο Θεός γι αυτούς τους ανθρώπους;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Μου έλεγε η μαμά μου τι τυχεροί που ήταν που έμεναν σε νησί, στην Άνδρο, στο πατρικό της γιαγιάς μου. Βασικά γιατί έβρισκαν κάτι να φάνε και να διασκεδάσουν την πείνα τους αλλά και γιατί εκεί είχαν Ιταλούς. Αυτοί δεν ήσαν τόσο σκληροί κατακτητές. Αντιθέτως, στη Σύρο (νησί κι' αυτό) που ξέμεινε ο θείος μου, ήταν Γερμανοί. Και οι άνθρωποι πέθαιναν στο δρόμο, όπως στην Αθήνα. Τι χρόνια κι' αυτά!
    Με συγκίνησε πολύ η Ιστορία σου, θυμήθηκα τους γονείς μου και τις διηγήσεις τους!!!
    Πολλά φιλάκια και καλό Σ/Κ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Με συγκίνησες Φλώρα μου
    Και να φανταστείς πως το κακό
    μας ξαναπλησιάζει...
    Τρέμω κι οργίζομαι!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Αχ αυτές οι ηρωϊκές Δήμητρες....οι γεμάτες δύναμη και πίστη, που αντέχουνε, που παλεύουνε , που υποφέρουνε τα πάνδεινα για να αναθρέψουνε τα παιδιά τους κάτω από τις δυσκολότερες συνθήκες, αγόγγυστα με κουράγιο και ολοκάθαρη χριστιανική συνείδηση.....τους φιλώ το χέρι και τα πόδια με συγκίνηση και άπειρο σεβασμό.....Φλώρα μου έκανες το καλύτερο μνημόσυνο στην αγαπημένη σου γιαγιά, ας είναι αναπαυμένη και μου θύμησες τα αντίστοιχα βιώματα της δικής μου, εκείνα τα μαύρα χρόνια... Σε φιλώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Όμορφη ιστορία
    Φιλάκια ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Φλώρα μου συγκινήθηκα πολύ με αυτή τη Χριστουγεννιάτικη ιστορία...
    Σε ευχαριστούμε που μας θυμίζεις τις αληθινές δυσκολίες και τα αληθινά προβλήματα!
    Να είσαι καλά!
    Πολλά φιλιά και Καλή εβδομάδα να έχεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Εκείνες οι γυναίκες αντεχαν Φλώρα μου , τώρα που επαναλαμβάνεται η κατοχή, θα τα βγάλουμε πέρα;
    Πάντα με συγκινουν αυτές οι ιστορίες, μου θυμίζουν ανάλογες που μας έλεγε η γιαγιά μου.
    Καλές γιορτές.
    Φιλακια πολλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Η ιστορία της γιαγιάς σου, μου θύμισε την δική μου γιαγιά που μας έλεγε ιστορίες για την Κατοχή, για τις τσουκνίδες και τις λαχανίδες που έκαναν 'κεφτέδες' και για το πόσο δύσκολα περνούσε η οικογένεια με τα έξι παιδιά.
    Πολύ συγκινητική η συμμετοχή σου στις Χριστουγεννιάτικες Ιστορίες, Φλώρα μου!!!
    Φιλιά και καλή εβδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. Συγκινήθηκα τόσο πολύ! Μου θύμισες μερικές από τις ιστορίες που μου διηγούνταν η γιαγιά μου από εκείνα τα δύσκολα χρόνια της Κατοχής...
    Να είσαι καλά, Φλώρα μου!
    Φιλιά πολλά και καλή σου εβδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. Κάθομαι κι ακούω τη μαμά μου (παιδί τής κατοχής) να περιγράφει τέτοια καθημερινά περιστατικά Φλωρούκο και δεν ξέρω τι να κάνω.. Όλες εκείνες οι γενιές τής κατοχής, πέρασαν δια πυρός και σιδήρου, κι όσοι επέζησαν, έζησαν άξια τη ζωή τους και με αξιοπρέπεια.. Να είσαι καλά να θυμάσαι τη γιαγιά την αγωνίστρια, κάτι σαν τη δική μου....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Τι εχουν ζησει αυτοι οι ανθρωποι! Αχ Φλωρα μου να τη θυμασαι τη γιαγια σου! Οι ανθρωποι δεν γινομαστε τυχαια, τα γονιδια κυλουν στο αιμα μας!

    Να εισαι παντα καλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. Επιτέλους κατάλαβα πόθεν πηγάζει αυτό το ταλέντο και η φαντασία σου σε κάθε τι χειροποίητο.Είναι τα γονίδια της γιαγιάς Δήμητρας που κάνουν την διαφορά.
    Πάντως Φλώρα όταν ακούω αφηγήσεις από εκείνες τις δύσκολες εποχές δεν μπορώ να μην θαυμάσω την απίστευτη ηρεμία με την οποία αποδέχονταν τις δυσκολίες της ζωής και την δύναμη να μην ηττηθούν από αυτές.
    Τελικά μοιάζει οι δυσκολίες να θωρακίζουν την ανθρώπινη αντοχή.
    Να είσαι καλά Φλώρα μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  26. τι όμορφη ιστορία Φλωρίτσα...μα ναι, όταν είμαστε καλά όλα τα υπόλοιπα γίνονται!! φιλάκια πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή