Δευτέρα, 2 Νοεμβρίου 2015

Ιστορίες της νύχτας: " Καλή τύχη και όλα θα πάνε καλά"



Δύο η ώρα μεσάνυχτα, χτυπάει το τηλέφωνο και τα μάτια ανοίγουν δύσκολα.
Μια ανησυχία με διακατέχει κι ένα νυσταγμένο "παρακαλώ" απευθύνεται στην απέναντι μεριά του σύρματος.
-Συγνώμη που σ' ενοχλώ Χαρούλα μου τέτοια ώρα, αλλά πρέπει οπωσδήποτε να σε δώ πριν ξημερώσει.
-Άννα μου, τι συμβαίνει κορίτσι μου; τι έπαθες;
-Βιάσου Χαρούλα μου, γιατί δεν θα με προφτάσεις. Φεύγω ξημερώματα.
Βάζω βιαστικά τη ρόμπα μου πάνω στους ώμους μου και κατεβαίνω στο δεύτερο με το ασσανσέρ.
Η Άννα μου ανοίγει την πόρτα και μου γνέφει να μιλάω σιγά για να μην ξυπνήσουν τα παιδιά.
Το σαλόνι ολόγυρα ήταν γεμάτο με ρούχα καλοκαιρινά, χειμωνιάτικα, δικά της και των παιδιών.
Μέσα σε σακκούλες και κούτες βρίσκονταν τα παιχνίδια τους ανακατεμένα και βιαστικά ριγμένα.
- Τι έγινε Αννούλα μου; με τρόμαξες.
-Έφτασε το τέλος Χαρούλα μου, επιτέλους  πήρα τη μεγάλη απόφαση κι ας άργησα τόσο.
-Πες μου Αννούλα μου, τι έγινε;
-Τι να σου πω; Όλα έγιναν  κι απόψε όπως γίνονται κάθε βράδυ το τελευταίο διάστημα. Ντύθηκε, ετοιμάστηκε και βρόντηξε την πόρτα πίσω του, χωρίς να μου πει ούτε αντίο.
Μια φλασιά μου ήρθε κι  άρπαξα τα παιδιά απ' το χέρι και τον ακολούθησα. Να φανταστείς ούτε τα μπουφάν τους δεν τους φόρεσα, αυτά με τις πυζάμες τους κι εγώ με την παντόφλες.
Λίγα μέτρα παραπίσω μαζί με τα παιδιά τον είδαμε να μπαίνει στο αυτοκίνητο. Σταμάτησα ένα ταξί, που ερχόταν πίσω και τον ακολούθησα.
Στο Χαλάνδρι σταμάτησε το αυτοκίνητό του, βγήκε έξω και με κάποιον μίλησε στο κινητό του.
Βγήκα απ' το ταξί και κρύφτηκα πίσω από ένα περίπτερο. Τα παιδιά γκρίνιαζαν γιατί κρύωναν κι ο μεγάλος με ρώταγε που πάμε μέσα στη νύχτα.
-Περίμενε λίγο αγάπη μου, του είπα. Σε λίγο θα γυρίσουμε στο σπίτι, αλλά σε παρακαλώ μη μιλάς και μην γκρινιάζεις.
Δεν πέρασαν 5 λεπτά και μια έξαλλη ξανθιά γυναίκα τον πλησίασε και φιλήθηκαν παθιασμένα.
Της άνοιξε την πόρτα του αυτοκινήτου, μπήκαν και οι δύο μέσα κι έφυγαν χωρίς να με αντιληφθούν.
Νόμισα πως με χτύπησε κεραυνός, ένιωσα πως βγαίνει η ψυχή από μέσα μου. Λιποθύμησα.
Όταν άνοιξα τα μάτια μου ήταν δίπλα μου μια γυναίκα, που βγήκε από ένα αυτοκίνητο παρκαρισμένο δίπλα.
Δεν την είχα προσέξει αλλά εκείνη, που είχε παρακολουθήσει την όλη σκηνή, όταν με είδε να καταρρέω έσπευσε να με  βοηθήσει.
Με οδήγησε σ' ένα σκαλοπάτι εκεί δίπλα, μου έφερε ένα μπουκαλάκι νερό απ' το περίπτερο, έριξε τη ζακέτα της πάνω στα παιδιά για να μην κρυώνουν κι  όταν συνήλθα μου είπε:
-Μην το κάνεις αυτό κορίτσι μου στον εαυτό σου, μη βασανίζεσαι, είναι κρίμα. Μη χάνεις την αξιοπρέπειά σου,  πάρε τα παιδάκια σου και γύρνα στο σπίτι σου. Σκέψου καλά κι αποφάσισε ό,τι η λογική σου σε συμβουλέψει να κάνεις.
Τρέμοντας την ευχαρίστησα, μπήκα σ' ένα ταξί και γύρισα στο σπίτι.
Έβαλα τα παιδιά στο κρεβάτι να κοιμηθούν και πήρα  το θάρρος να κάνω τη μεγάλη κίνηση.
Τηλεφώνησα στους γονείς μου. Αρκετά  άντεξα, αρκετά πέρασα.
Αποφάσισα να τους  μιλήσω  για την κατάσταση και παρακάλεσα τον πατέρα μου να έρθει απ' το χωριό να με πάρει,  πριν να ξημερώσει.
'Επρεπε να μου μιλήσει για αξιοπρέπεια η ξένη γυναίκα, για να αντιληφθώ πως την έχω ήδη χάσει προ καιρού και να ψάξω για καταφύγιο στη θαλπωρή της οικογένειάς μου.
Οι γονείς μου έπεσαν απ' τα σύννεφα. Ο πατέρας μου έφυγε ξαφνικά και τώρα οδηγεί για να έρθει να με πάρει. Κι έχω και την αγωνία του να φτάσει καλά μετά από τέτοια σύγχιση που πήρε απόψε ο άνθρωπος.
Δεν μπορούσα να περιμένω το πρωί. Δεν αντέχω να μπω πάλι στη διαδικασία της αντιπαράθεσης μαζί του. Εγώ  να του μιλάω κι εκείνος να με φωνάζει τρελή.
Τόσο καιρό ανέχτηκα πολλά Χαρούλα μου.
Τον ερωτεύτηκα και  μόλις παντρευτήκαμε τον ακολούθησα στην Αθήνα αφήνοντας για χατίρι του πίσω μου τη δουλειά μου, την περιουσία μου, τους γονείς μου.
Για χάρη του επέτρεψα στους δικούς του να με υποβιβάζουν, να με θεωρούν κατώτερη.
Ποτέ δεν πληρούσα τις προδιαγραφές τους, ώστε να είμαι η κατάλληλη για το γυιό τους γυναίκα.
Θεωρούσαν πως οι ορίζοντές μου ήταν περιορισμένοι, επειδή έζησα και μεγάλωσα στην επαρχία.
Το ότι στο μεταξύ κάναμε  μαζί δύο παιδιά, δεν συγκίνησε ποτέ κανέναν.
Με πρόσβαλαν και μου φέρονταν ανάρμοστα.
Ακόμη και στα παιδιά μου δεν φέρονταν όπως στα άλλα τους εγγόνια.
Εγώ  ανεχόμουν, δεν μιλούσα κι εκείνος, αν και έβλεπε, ποτέ δεν με υπερασπίστηκε.
Μέχρι που άρχισε κι εκείνος να με θεωρεί " λίγη " για τον εαυτό του κι άρχισε τα ξενοκοιτάζει.
Τα του τελευταίου χρόνου, Χαρούλα μου, τα ξέρεις καλά.
Εκείνος δεν έδινε λογαριασμό για τίποτα, δεν ενδιαφερόταν καθόλου για εμάς κι όταν τόλμαγα να πω κάτι, ακολουθούσαν φωνές, σπασίματα  και καυγάδες καθημερινοί.
Ακόμη και όταν η Μαρία από τον τρίτο όροφο της πολυκατοικίας τον είχε δει με άλλη και  μου μίλησε καλυμμένα γι αυτό, δεν μπορούσα να το πιστέψω και να το παραδεχτώ.
Έχουμε να βρεθούμε ερωτικά πάνω από δύο χρόνια, από την εγκυμοσύνη του δεύτερου παιδιού.
Εσύ είσαι ο μόνος άνθρωπος στον οποίο τόλμησα ν' ανοίξω την καρδιά μου και να πω τα παράπονά μου. Μου συμπαραστάθηκες στο Γολγοθά μου και  μου στάθηκες σε κάθε  δυσκολία σαν μάνα, σαν αδελφή. Εσύ με στήριξες όλο αυτό το διάστημα και η δική σου παρέα ήταν για μένα παρηγοριά.
Καταλάβαινα πως οι συμβουλές σου ήταν σωστές, αλλά μου ήταν αδιανόητο να τον αφήσω.
Μέχρι που χθες βράδυ κάτι μου έκανε κλικ.
Έπρεπε να δω με τα ίδια μου τα μάτια για να ξυπνήσω.
Χαρούλα μου, δεν μπορούσα να φύγω χωρίς να σε χαιρετίσω και να σ΄ευχαριστήσω για όλα.
Δεν ξέρω αν θα γυρίσω πίσω ποτέ.
Προς το παρόν θα μείνω με τους γονείς μου κι ελπίζω κάποτε να μπορέσεις να έρθεις εσύ να με δεις.
Δεν θα χαθούμε, αλλά τώρα το μυαλό μου είναι θολωμένο και δεν ξέρω πότε θα συνέλθω.
Την αγκάλιασα και μαζί κλάψαμε για κάμποση ώρα.
Έπειτα τη βοήθησα να μαζέψει τα τελευταία της πράγματα.
Tέλος έγραψε ένα σύντομο σημείωμα στον άντρα της, λέγοντάς του ότι φεύγει, ότι δεν επιθυμεί να την ενοχλήσει και κάθε περαιτέρω συνεννόησή τους θα γίνεται μέσω δικηγόρου και το άφησε πάνω στο τραπέζι της τραπεζαρίας.
Κατά τις 5 το πρωί  χτύπησε το κουδούνι και ήταν ο πατέρας της.
Ανήσυχος και αναστατωμένος, αλλά πολύ υποστηρικτικός απέναντί της, βοήθησε να φορτώσουμε το αυτοκίνητο με τα πράγματά της. Πήρε αγκαλιά  το μεγάλο παιδί κοιμισμένο και το έβαλε στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου. Εκείνη κράταγε στην αγκαλιά της το μικρό παιδί.
Αγκαλιαστήκαμε για τελευταία φορά και τα δάκρυα θόλωσαν  τα μάτια μας.
Κάθισε κι εκείνη στο πίσω κάθισμα, κοιτάζοντάς με  και μέσα απ' το κλειστό τζάμι τα χείλη της ψέλιζαν:
"Αντίο κι ευχαριστώ για όλα".
" Καλή τύχη και όλα θα πάνε καλά", της απάντησα και τη χαιρέταγα ώσπου το αυτοκίνητο χάθηκε στο τέλος του δρόμου.





29 σχόλια:

  1. Με συγκίνησε βαθιά η ιστορία σου , Φλώρα μου !!!!! Το 'χεις " το ταλέντο να γράφεις και να αγγίζεις την ψυχή του αναγνώστη σου !!!!! Μπράβο !!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αχ Φλώρα μου . Πόσες τέτοιες Ιστορίες έχουν υπάρξει αληθινά, Μπορεί κι αυτή να είναι μία από τις τόσες αληθινές. Που δεν είναι μόνο Ιστορίες της Νύχτας. Είναι ιστορίες ζωής.
    Γυναίκες που δεν έμαθαν να είναι αυτάρκεις και να στέκονται στις δικές τους δυνάμεις. Ευτυχώς που σε κάποιος από αυτές τις περιπτώσεις έρχεται η στιγμή του δεν πάει άλλο.Ή υπάρχει η βοήθεια μιας φίλης όπως εδώ. Πολλές φορές, δυστυχώς δεν υπάρχει τίποτα. Και ολόκληρες οικογένειες και ζωές παραπαίουν μέσα στα χρόνια και πάντα την πληρώνουν τα παιδιά!
    Να'σαι καλά για την ιστορία που μας έδωσες όπως μοναδικά ξέρεις να δίνεις !
    Φιλάκια πολλά, καλό μήνα, και καλή εβδομάδα να έχεις :)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Φλώρα αγαπημένη, η μαγική σου γραφή έθιξε ένα σοβαρό πρόβλημα και με άγγιξε βαθιά, μια και γνωρίζω δυστυχώς τρεις παρόμοιες ιστορίες... και αναρωτιέται κανείς, γιατί "αυτά" να γίνονται βράδυ, όταν πέφτουν οι αντιστάσεις;
    Συνήθως οι άνδρες δεν φεύγουν, βολεύονται στο "σκύλο χορτάτο και την πίτα γεμάτη"...
    Τα περισσότερα διαζύγια γυναίκες τα ξεκινούν, αν έχουν φυσικά τα λεφτά, αν και τώρα υπάρχουν οργανώσεις σε όλη την Ελλάδα που βοηθούν αυτές τις περιπτώσεις και είναι καλό να το ξέρουμε...
    Το δράμα είναι τα παιδιά που μένουν μ' ένα τεράστιο γιατί...

    ΑΦιλάκια με μια μεγάλη ζεστή αγκαλιά! <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Διάβασα μονορούφι την ιστορία. Δυστυχώς, πίσω από τις κλειστές πόρτες κρύβονται τόσες και τόσες ιστορίες.Η πρωταγωνίστρια είναι δίπλα μας και πολλές φορές αγνοούμε το τι της συμβαίνει ή δεν θέλουμε να "μπλέξουμε". Χρειάζεται δύναμη και θάρρος για να αντέξει και να προχωρήσει μπροστά......

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Τέτοιες καταστάσεις δυστυχώς συμβαίνουν αρκετά συχνά σε πολλές γυναίκες. Το θέμα είναι να βρίσκουν το θάρρος και να λένε φτάνει δεν πάει άλλο.
    Καλό μήνα Φλώρα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Πόσο χαίρομαι όταν βλέπω σωστές και αξιοπρεπείς λύσεις σε τέτοιες καταστάσεις...
    Και η ιστορία σου, Φλώρα μου, έχει αυτά τα στοιχεία αξιοπρέπειας και αποφασιστικότητας.
    Δυστυχώς, στην Ελλάδα τουλάχιστον, δεν καταλήγουν έτσι αυτές οι ιστορίες. "Θα κάνω υπομονή για τα παιδιά", "Θα του περάσει, μια κρίση είναι" και άλλα παρόμοια καταβαραθρώνουν την αξιοπρέπεια και καταστρέφουν ζωές. Με συγκίνησε βαθιά η ιστορία σου.
    Φιλιά πολλά και καλή εβδομάδα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Και είναι η καλή εκδοχή του σεναρίου. Το να υπάρχει το γονεϊκό λιμανάκι να σε περιμένει όταν περνάς τη χειρότερη φουρτούνα της ζωής σου, είναι θεόσταλτο δώρο. Τουλάχιστον έχεις εξασφαλισμένα τα παιδιά και μιαν αξιοπρεπή διαβίωση.
    Φλώρα μου έξυσες κάτι πληγές γνώριμες, με την ευαίσθητη ματιά σου και τη γλαφυρή σου διήγηση.
    Φεύγω συγκινημένη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Μου άρεσε Φλώρα που η ηρωίδα της ιστορίας σου δεν χρησιμοποίησε τα παιδιά ως ασπίδα αλλά και ως όπλο απέναντι στον…..άστατο σύζυγο καθότι συναντάμε πολύ συχνά απατημένες(-ους) που κατειλημμένοι από ένα καταστροφικό μένος απέναντι στον(-στην) σύντροφο δεν διστάζουν να θυσιάσουν τον ψυχισμό των παιδιών τους δημιουργώντας τους συναισθήματα ενοχής.
    Τις φιλούρες μου







    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Πόσο συγκινητική ιστορία Φλώρα με δυνατά μηνύματα, πολύ χρήσιμα σε όλους! Το λυπηρό είναι ότι συμβαίνουν καθημερινά, χωρίς όμως να έχουν την αισιόδοξη κατάληξη που περιγράφεις... γιατί είναι αισιόδοξη, όταν μια γυναίκα μπορεί να βγει από μια καταστροφική σχέση, προστατεύοντας και τα παιδιά της, που συνήθως βιώνουν με οδυνηρό τρόπο αυτά τα προβλήματα!
    Να είσαι πάντα καλά, να έχεις ένα όμορφο μήνα και μια καλή εβδομάδα!!!
    Μαρίνα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Φλωρίτσα μου καλημέρα
    Ειναι η τρίτη ιστορία της νυχτας που διαβαζω σημερα και ομολογω οτι ειναι ολες καταπληκτικες
    Το μυαλο των ανθρωπων πραγματικα ειναι ασυλληπτο
    Συγχαρητηρια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Φλώρα μου πολύ παραστατική συναισθηματική
    και ευθύβολη η ιστορία σου
    Ανάδειξες την ανάγκη να τονώνουμε την αξιοπρέπεια μας
    όταν κάποιοι συστηματικά την καταρρακώνουν

    Σε φιλώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Φλώρα μου, καλό μήνα!
    Δυνατή η ιστορία σου, γεμάτη συναισθήματα. Συμπόνεσα την ηρωίδα. Χαίρομαι που επέλεξε αυτό το δρόμο, νομίζω πως ήταν ο σωστός...
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Εύχομαι μόνο να μην είχε πάρει μαζί τα παιδιά. Τα παιδιά έπρεπε να προστατευτούν με κάθε τρόπο και ας είχε χάσει εκείνη τον έλεγχο του εαυτού της. Χαίρομαι και εγώ που στο τέλος πήρε τη καλύτερη απόφαση για την ίδια και τα παιδιά της.
    Αυτή είναι μια διδακτική ιστορία Φλώρα μου ακριβώς γιατί συμβαίνει συχνά και στο τέλος είχε τη σωστή τροπή.
    Σε ευχαριστούμε!
    Πολλά φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. ΄΄Οταν οι ηθικές αξίες ανάμεσα σε ένα ζευγάρι δεν είναι οι ίδιες ΄΄ μου είπε προ ημερών η καλή μου Μ,Κ, τότε ο γάμος δεν έχει καμιά έννοια !! Δυνατή είναι η ιστορία σου Φλώρα μου γιατί όλα θα πάνε καλά !!!
    Τα φιλιά μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Με πρόλαβε βλέπω η Κατερίνα Βαλσαμίδη, αλλά κι εγώ ήθελα να σου πώ πώς καλύτερα θα ήταν να μην είχε πάρει τα παιδιά μαζί της. Τέτοιες καταστάσεις πρέπει να τελειώνουν...και πολύ καλά έκανε που έφυγε!!!
    Πολύ ωραια η συμμετοχή σου στις Ιστορίες της νύχτας!!
    Φλώρα μου, όταν μπορέσεις, πέρνα από μένα, να δείς την εκτέλεση της ιδέας σου.....!!
    Φιλιά και καλό ξημέρωμα!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Φλωρα μου καταπληκτική η ιστορια σου τόσο ανθρώπινη τόσο αληθινή η ιστορια της διπλανής μας πόρτας μπράβο σου κορίτσι μου που με την πένα σου μας θύμησες για αλλη μια φορα πως να αγγιζουμε την ευαίσθητη πλευρά της ψυχής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Στενόχωρη η ιστορία σου....είναι κρίμα όταν δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε τους ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα μας. Πόσες υποχωρήσεις κάνουμε γι'αυτή την αγάπη και πόσο υποβιβάζουμε τον εαυτό μας. Μέχρι που γίνεται ένα κλικ μέσα μας και αλλάζουν όλα!
    Να έχεις ένα όμορφο απόγευμα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Πίσω από τις πόρτες κρύβονται τόσες πολλές ακόμα ιστορίες.
    Θα μπορούσε ή μπορεί να είναι πράγματι αληθινή.
    Με άγγιξες ειλικρινά,υπέροχη ιστορία!
    καλώς σε βρίσκω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Και θα μείνω με την αιώνια απορία γιατί στην ευχή παντρεύονται κάποιοι!
    Και φυσικά εννοώ τον "άντρα" (ο Θεός να τον κάνει άντρα δηλαδή) της ιστορίας, αλλά κι άλλους/άλλες σαν και του λόγου του!
    Δυνατή η ιστορία σου Φλώρα μου! Προκαλεί πολλά συναισθήματα!
    Κι ένα ουφ βγαίνει στο τέλος που τόλμησε κι έφυγε μακριά του!
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. συμβαινει συχνα!
    ζευγαρια παντρευονται, κανουν παιδια, ωστοσο ο ερωτας τους δεν αντεχει στο χρονο, ευτυχημα να παρεις τη σωστη αποφαση στη σωστη ωρα - τοσες και τοσες γυναικες υπομενουν διπλες και τριπλες σχεσεις θεωρωντας οτι ολοι οι αντρες ειναι καπως ετσι - ευτυχως ομως δεν ειναι
    ωραια ιστορια, με συγκινησε

    καλο βραδυ
    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Συγκλονιστική η ιστορία σου Φλώρα μου και τόσο αληθινή, τέτοιες ιστορίες διαδραματίζονται καθημερινά γύρω μας, οικογένειες βιώνουν τραυματικές εμπειρίες, οι γυναίκες και τα παιδιά ,τα πιο συνηθισμένα θύματα......ευτυχώς στην ιστορία σου, η ηρωϊδα επιτέλους αποφασίζει να σπάσει τα δεσμά, ευτυχώς έχει το αποκούμπι της πατρικής οικογένειας , τη στήριξη, την αποδοχή.... Σε φιλώ συγκινημένη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. Ιστορία βγαλμένη απ΄την ζωή.
    Φιλάκια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. Ιστορία μέσα από τη ζωή και η δική σου ηρωίδα μπόρεσε και έσπασε τα δεσμά, πολλές όμως δεν το κάνουν και μαραζώνουν μέσα σε μία συμβατική ζωή αν αυτή λέγετε ζωή τελικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Εκανε το καλύτερο η ηρωίδα της ιστορίας σου Φλώρα μου...ειναι δυσκολο να το κανεις αλλα οαν θιγεται η αξιοπρέια τοτε οι νοσυρες καταστασεις να κόβονται με το μαχέρι... φιλη μου... και ευτυχως υπαρχουν οι γονείς απο πίσω που στιρίζουν τέτοιες καταστασεις... αληθινή και βγαλμενη απο την ζωή η ιστορια σου Φλώρα μου να έχεις μια ομορφη εβδομαδα.. φιλακιαααααα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. Μια ιστορία γεμάτη ανθρωπιά, πόνο αλλά και λύτρωση ! Μια ιστορία πραγματικά βγαλμένη από τη ζωή, την καθημερινότητα !! Εξαιρετική η γραφή, Φλώρα !! Να'σαι καλά και να'χεις μιαν όμορφη εβδομάδα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  26. Ανώνυμος2:01 μ.μ.

    Πολύ καλή η ιστορία σου Φλώρα μου !!! Μου κάνει σαν να είναι αληθινή.... Μου άρεσε πάρα πολύ..!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  27. Μεγάλη απόφαση, σπουδαία τόλμη, αλλά ήταν το καλύτερο που είχε να κάνει νομίζω, η ηρωίδα σου, Φλώρα μου. Αυτές είναι νοσηρές καταστάσεις και με λόγια δεν διορθώνονται.
    Ανθρώπινη εμπειρία δοσμένη με χροιά αληθινής ιστορίας.
    Να έχεις ένα όμορφο απόγευμα!
    Φιλιά πολλά με μια αγκαλιά!:))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  28. Με συγκίνησε πολύ η ιστορία σου Φλώρα μου...τόσο αληθινή, τόσο σημερινή...κάποιες αποφάσεις πρέπει να παίρνονται γρήγορα για να μη φτάνουν στο σημείο να πληγώνουν παιδικές ψυχούλες...όμως κ αν έγινε όπως έγινε, καλώς έγινε! Τα φιλιά μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  29. Τι να πω Φλώρα μου, συγκινήθηκα πάρα πολύ.
    Ιστορία της διπλανής πόρτας.
    Μακάρι να είχαν το κουράγιο όσες βιώνουν τέτοιες καταστάσεις, να το κάνουν.
    Αλλά υπάρχουν και γονείς που δεν βοηθάνε, γιατί σκέφτονται τι θα πει ο κόσμος.
    Πάντως, το πήραμε όλες προσωπικά κι αυτό σημαίνει ότι η γραφή σου είναι καταπληκτική.
    Φιλάκια πολλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή