Σάββατο, 16 Μαΐου 2015

"Κερί αναμμένο" ο ρόλος της μάνας σε μόλις 500 λέξεις.


6  το πρωί.
Άφθονο νερό  τρέχει πάνω μου για  αφύπνιση των αισθήσεων.
Μηχανικά ετοιμάζομαι, παίρνω μαζί τα σκουπίδια φεύγοντας και  ρίχνω τελευταία ματιά στα δωμάτια των παιδιών.
Χτυπάω το κουδούνι της μαμάς μου, να  ανέβει να τα προσέχει και τρέχω να προλάβω τη συγκοινωνία. Μισώ  τα κόκκινα φανάρια της διαδρομής.
Οριακά  χτυπάω  κάρτα 7 και 29΄.
7 και 30΄ το μελάνι κοκκινίζει και 3 κόκκινα σημαίνουν απόλυση, σύμφωνα με την  εργασιακή πειθαρχία που απαιτεί η Διεύθυνση.
Φθάνει ο καφές και πριν προλάβω να τον πιώ αρχίζει τη επέλαση των βαρβάρων – συναλλασσομένων, που μιλούν δυνατά, γεμίζοντάς τον με  σάλια.
Οι ώρες περνούν  αγχοτικές και ενώ πλησιάζει η ώρα να σχολάσω,  σκάει   πρόβλημα, που απαιτεί λύση, ανεξαρτήτως λήξης ωραρίου.
Επιτέλους φεύγω!
Το λεωφορείο ασφυκτιά γεμάτο από ανθρώπους, που μυρίζουν βρώμικο ιδρώτα, ενώ σχεδόν καθημερινά κάποιος με χνώτα μεθυσμένου αφήνει τη  βαριά ανάσα του να φτάνει ως τη μύτη μου.
Συγκρατώ την αγανάκτησή μου γιατί δεν έχω δύναμη να  διαμαρτυρηθώ.
Παίρνω την ανηφόρα προς το σπίτι. Δυο μουτράκια, προβάλουν πίσω απ΄ το τζάμι με κολλημένες τις μυτούλες τους πάνω του. Δυο χεράκια χαιρετούν, σύμφωνα με τις υποδείξεις της γιαγιάς.
Ανεβαίνω  ασθμαίνοντας  τις σκάλες και  καθώς ανοίγει η πόρτα  κρέμονται και τα δυο  στο λαιμό μου, δίνοντάς μου  από ένα μεγάλο φιλί. Σκέφτομαι πως δεν θα άλλαζε τίποτα αν μου έδιναν αυτό το φιλί αργότερα,  αφού έριχνα πρώτα λίγο νερό στο πρόσωπό μου.
Σχεδόν στα όρθια βάζω λίγο φαγητό στο στόμα μου, ενώ παράλληλα βλέπω τετράδια και  βιβλία, που έχουν αυτομάτως μεταφερθεί δίπλα στο πιάτο μου. Τα νέα απ’ το σχολείο πέφτουν καταιγιστικά πάνω μου, κι εγώ άλλα ακούω κι άλλα αγνοώ ανάλογα με τη σπουδαιότητά τους.
Παίρνω την τσάντα μου και τα δυο μικρά απ’ τα χεράκια και τρέχω να προλάβω, γυμναστήρια και αγγλικά.
Έτσι πέρασαν πάνω από 30 χρόνια ενώ τα μικρά μεγάλωναν κι έγιναν άντρες.
Σήμερα  φεύγουν πρωί για τη δουλειά τους κι εγώ ξυπνώ με  άνεση και ασχολούμαι χαλαρά με το νοικοκυριό.
5.30 η ώρα το μεσημέρι, ώρα προσμονής.
Μισοχαλαρώνω στον καναπέ έχοντας εκπαιδεύσει τα αυτιά μου να ξεχωρίζουν το παρκάρισμα των αυτοκινήτων τους.
Η πόρτα ανοίγει και  με χαιρετούν από μακριά κατευθυνόμενοι στο μπάνιο να πλύνουν τα  χέρια τους, ενώ  εγώ τρέχω στην κουζίνα να σερβίρω το φαγητό. Πόσο θα ήθελα να βρίσκομαι στην πόρτα κρεμασμένη στο λαιμό τους  σαν παιδί, να τους δώσω ένα μεγάλο φιλί, όμως τους αφήνω να φάνε με ηρεμία, να ξαποστάσουν και να πουν ή να μην πουν τα νέα τους, ανάλογα με τη διάθεσή τους.
Τους έχω φτιάξει φασολάκια,  και τους ρωτάω αν θέλουν να τους τηγανίσω μαζί κανένα αυγουλάκι ή να τους ψήσω  από ένα μπιφτέκι. Αυτή είναι ακόμη η τακτική για να τους δελεάσω να φάνε κάτι υγιεινό και δεν εννοώ να την αλλάξω ως την ημέρα που θα κάνουν δική τους οικογένεια.
Σηκώνονται  και εξοφλούν το λογαριασμό. Μια μεγάλη αγκαλιά και από ένα φιλί ο καθένας πριν φύγουν για τα σπίτια τους. Χαιρετιόμαστε κλείνοντας  το ραντεβού της επόμενης μέρας.
"Κερί αναμμένο" ο ρόλος της μάνας σε μόλις 500 λέξεις.

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο 2ο παιχνίδι "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ" που διεξάγεται πλέον άψογα και με μεγάλη επιτυχία στο blog http://mytripssonblog.blogspot.gr χάρη στην προσπάθεια και τον κόπο της Μαρίας.
Προσωπικά σας ευχαριστώ όλους γιατί το ακολουθείτε στο νέο του στέκι και εύχομαι καλή συνέχεια, τόσο στη Μαρία όσο και σε όλους εμάς, που το αγαπήσαμε και βρισκόμαστε ενεργά κοντά του.  

12 σχόλια:

  1. ♥ ♥ ♥
    Τα είπα όλα στο σχόλιο μου όταν βαθμολόγησα. Το 2 που έδωσα ήταν πολύ λίγο! Έκλαψα!
    ♥ ♥ ♥

    και ξέρεις κάτι; Σε βρήκα! ♥
    ΣΛ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Συγκλονιστικό το κείμενο σου Φλώρα μου. Κερί αναμμένο ο ρόλος της μάνας.
    Φιλάκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Όσοι μεγάλωσαν παιδιά με εργαζόμενη τη μητέρα, θα πλημμυρίσουν αισθήματα με την συγκινητικά ανάγλυφη ιστορία. Γραμμένη με απλό καθαρό λόγο. (Μέσα στα απλά, η αλήθεια αφτιασίδωτη).
    Κι όσο περνούν τα χρόνια, Φλώρα, γινόμαστε πιο ευσυγκίνητοι…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. πω!πω! συγκλονιστικο!!!! μανα ειναι μονο μια!!!!! την καλημερα μου!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Συγκινήθηκα και θυμήθηκα πολλά!!!! Τελικά, δεν χρειάζονται πολλά για να περιγράψουν το μεγαλείο της μάνας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Αμάν Φλώρα, τσουρουφλίστηκα. Το "κερί" της μάνας με έκαψε.. Κι αν ο κάθε ρόλος έχει άλλα ωράρια εργασίας, κατά τα άλλα, όλα άλλα ισχύουν όπως τα λες. Με συγκίνησες.. Φιλιά πολλά, καλό σ/κ Φλωρούκο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Φλώρα μου συγκινήθηκα πραγματικά διαβάζοντας το κείμενο σου.
    Μπορεί να μην βρέθηκα δίπλα σου στην πρώτη φάση της ζωής σου που τα παιδιά ήταν μικρά αλλά φτάνει η δεύτερη φάση με τα παιδιά να είναι άντρες σωστοί για να καταλάβω την αξιοσύνη της μάνας τους.
    Σε λατρεύω Φλωρίτσα γιατί με πολύ απλά λόγια κατάφερες να παρουσιάσεις τον ρόλο της μάνας που πράγματι είναι.....κερί αναμμένο.
    Τις φιλούρες μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Αχ οι μανούλες!! Κεριά αναμμένα!! Τόσο τρυφερό και συγκινητικό το κείμενό σου Φλώρα μου!! Συγχαρητήρια για την υπέροχη συμμετοχή σου!!
    Φιλιά πολλά και καλή βδομάδα να χεις!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Να πω ότι δεν έκλαψα, ψέμματα θα πω.
    Ο ρόλος επαναλαμβάνεται τώρα που παίρνω την εγγονή μου κάθε πρωί.
    Να είσαι καλά Φλωρα μου.
    Φιλάκια πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Εξαιρετικό κείμενο, Φλώρα μου! Μέσ' αυτό αναδύεται ο αγώνας κι η προσφορά της μάνας και το έδωσες τόσο αληθινά όμορφα και με βαθειά συναισθήματα που πλημμύρισαν τα μάτια μου από συγκίνηση.
    Έκανες εικόνα πολλά απ' αυτά που περνάμε πολλές μάνες...! Συγχαρητήρια για τη συμμετοχή σου!
    Να είσαι καλά και να χαίρεσαι την κάθε στιγμή.
    Τα φιλιά μου!:))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Με μεγάλη καθυστέρηση, Φλώρα μου, έρχομαι να σε συγχαρώ για την εξαιρετική αυτή συμμετοχή σου και ακόμα να σου πω, πως χαίρομαι που παρουσία στην όμορφη μας γειτονιά εξακολουθεί και είναι τόσο ουσιαστική...

    ΑΦιλάκια με όλη μου την αγάπη! <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή