Σάββατο, 28 Μαρτίου 2015

Aγάπη μου


 Η μνήμη της γυρνάει πίσω όταν, κοπελίτσα αυτή τον γνώρισε ώριμο και γοητευτικό και τον ερωτεύτηκε αμέσως.
Μορφωμένος και ιδιαίτερα καλλιεργημένος, ήταν για εκείνη ο άνθρωπος που άνοιξε νέους δρόμους στη ζωή της.
Διάβαζε πολύ  κι εκείνη του παραπονιόταν με νάζι, πως είχε τη δεύτερη θέση στην καρδιά του.
Η ζωή δίπλα του ξεπερνούσε και τα πιο τρελά της όνειρα.
Τις αγαπούσε και τις λάτρευε κι εκείνη και την κόρη που απέκτησαν.
 Όμως όπως κάθε όνειρο έτσι και το δικό της πριν τέσσερα χρόνια έκλεισε αυλαία.
Ξαφνικά εκείνος απέκτησε κενά μνήμης, έπειτα  άρχισε να χάνεται   το λογικό και  σήμερα η άνοια έχει κυριέψει το είναι του.
Μαζί με την κόρη της, πάλεψε προσπαθώντας να του εξασφαλίσει όση περισσότερη αξιοπρέπεια μπορούσε μέσα στην εξελισσόμενη κατάπτωσή του.
Το φθινόπωρο η κόρη της, μετά από 2 χρόνια ανεργίας, της ανακοίνωσε πως  φεύγει στον Καναδά.
Ο αποχωρισμός ήταν τόσο οδυνηρός για τις δυο γυναίκες ,  που ένιωσε την καρδιά της να σκίζεται στα δυο.
Δεν πρόλαβε να συνέλθει και πάνω στη βδομάδα, προσπαθώντας να τον σηκώσει απ’ το κρεβάτι  για να τον βάλει να κάτσει στην καρέκλα, το σώμα της την εγκατέλειψε.
Μια σοβαρή βλάβη στη μέση της κατέστησε απαγορευτική την περιποίηση του άντρα της.
Πήρε την οδυνηρή απόφαση να τον πάει σε κλινική γερόντων.
Έκτοτε μοιράζει τη ζωή της ανάμεσα στο άδειο σπίτι και στην κλινική. Κάθε μέρα, πρωί κι  απόγευμα ανελλιπώς,  επισκέπτεται τον άντρα της. Τακτοποιεί βιαστικά  τις δουλίτσες της και φεύγει παίρνοντας  πάντα τον ίδιο δρόμο.
Τα βήματά της πηγαίνουν μόνα τους. Μια λαχτάρα που δεν την ένιωσε ούτε στο πρώτο της ραντεβού μαζί του, την οδηγεί τυφλά δίπλα του.
Μπαίνει μέσα στο δωμάτιο.
Εκείνος καθισμένος πάνω στην πολυθρόνα του και δεμένος για να μην πέσει,  ακουμπάει το ένα του χέρι πάνω στο τραπεζάκι που έχει μπροστά του, σ’ ένα  παιδικό βιβλιαράκι  με σκληρά φύλλα  και με το άλλο στηρίζει το γυρτό κεφάλι του με τα κλειστά  μάτια.
-Έλα κυρία Μάρω, της λέει η νοσοκόμα γιατί απ’ την ώρα που ξύπνησε, όποια γυναίκα περνάει   στο διάδρομο τη φωνάζει  Μάρω.
Η Μάρω πάει κοντά του, τον αγκαλιάζει και τον αποκαλεί γλυκά «αγάπη μου» λες και απευθύνεται σε μικρό παιδάκι.
Εκείνος ανοίγει τα μάτια και με  βροντερή φωνή, που δεν πιστεύεις πως μπορεί να βγαίνει  μέσα απ’ το αποστεωμένο σώμα του, βρίσκει με το ζόρι τα λόγια και της λέει:
Η φωτογραφία είναι από το internet (www.iatropedia.gr)
- Μάρω, θα φύγουμε;
- Θα φύγουμε αγάπη μου, αμέσως μόλις φας το φαγητό που θα μας φέρουν. Ως τότε διάβασε το βιβλίο σου.
Κάνει προσπάθεια να διαβάσει  τη μια λέξη που έχει η σελίδα και δεν μπορεί.
-Δεν μπορούμε, της λέει.
-Μπορούμε Γιώργο μου, τον καθησυχάζει, και του διαβάζει εκείνη τη λέξη «πουλί».
Ενστικτωδώς  μιλάει για τον εαυτό του στον πληθυντικό επειδή συμπεριλαμβάνει μαζί  κι εκείνη σε κάθε πράξη του, κι εκείνη το ενστερνίστηκε και του απαντάει  στον πληθυντικό μέχρι  την  ώρα που θα αποφασίσει να  την αφήσει οριστικά τελείως μόνη της.
Στο μπαλκόνι  τα χρώματα απ’ τις ανθισμένες φρέζες και τις βιολέτες περνούν εντελώς απαρατήρητα κι απ’ τους δυο τους.


Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο παιχνίδι "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ" 

που μεταφέρθηκε από το TEXNIS STORIES στο mytripsonblog για πρώτη φορά 
και επιτυχώς διεξήχθη με τη φροντίδα και την επιμέλεια της φίλης μας Μαρίας.
Ευχαριστώ πολύ όλους εσάς
γιατί ακολουθώντας το μου αποδείξατε με έναν ακόμη τρόπο 
πόσο πολύ το αγαπήσατε. 
Ευχαριστώ πολύ τη Μαρία 
γιατί παίρνοντάς το  παιχνίδι στα χέρια της,
το σεβάστηκε, το ανέδειξε και το προχώρησε ένα βήμα πάρα κάτω 
συστήνοντάς το σε νέους φίλους.
Επίσης τη συγχαίρω για την ευχέρεια της να το διαχειρίζεται 
και εύχομαι να βρίσκουμε όλοι μας εδώ τη θερμή της φιλοξενία.

18 σχόλια:

  1. Φλώρα μου ό τι κι αν πω για την υπέροχη συμμετοχή σου θα είναι λίγο...ένα κείμενο που συγκλονίζει πραγματικά με το θέμα του, αλλά και που ξεχειλίζει τρυφερότητα και αγάπη...
    Συγχαρητήρια πολλά για τη συμμετοχή σου και σε ευχαριστώ πάρα πολύ για όλα!
    Με συγκινείς με τα καλά σου λόγια...
    Το παιχνίδι έγινε αυτό που έγινε και αγαπήθηκε τόσο, επειδή εσύ το ανέδειξες, το φρόντισες, το αγάπησες...και κοντά σε σένα το αγαπήσαμε κι εμείς...απλά εύχομαι να είμαι άξια να σταθώ στο ύψος σου!
    Φιλιά πολλά και καλό ξημέρωμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ώστε εσύ μας έλιωσες με αυτό το κείμενο Φλωρίτσα μου;
    Τρυφερή, ανθρώπινη ιστορία, που πόνεσε ως μέσα ......
    Συγχαρητήρια Φλώρα μου για το συγκινητικό κείμενο που έδωσες!
    Φιλάκια πολλά♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Tο αγαπημένο παιχνίδι μπορεί να άλλαξε κονάκι αλλά οι συμμετέχοντες εξακολουθούν να γράφουνε υπέροχες ιστορίες και ποιήματα !!! Πολύ με άγγιξε η "πικρή" ιστορία σου, ιδιαίτερα γιατί έχω γνωστό ζευγάρι με αυτό ακριβώς το πρόβλημα....το προσέγγισες με τόση τρυφερότητα και ευαισθησία το δύσκολο αυτό θέμα που οφείλω να ομολογήσω ότι κατάφερες να γλυκάνεις την πίκρα του, όπως εσύ ξέρεις... Σε φιλώ .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Με άγγιξε πραγματικά.
    Για αυτό και το προτίμησα.
    Φλώρα μου να είσαι καλά.
    Πολλά φιλιά σου στέλνω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Συγκινητικό, υπέροχο κείμενο! Συγχαρητήρια, Φλώρα μου!
    Καλή Κυριακή, φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Όμορφο κείμενο
    Φιλάκια ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Φλώρα μου δεν ξέρεις πόσο χαίρομαι που σε βλέπω πάλι κοντά μας.
    Τα "συγχαρητήρια" είναι το ελάχιστο που μπορώ να εκφράσω για την ιστορία σου. Πονάει πολύ η ανάγνωση, ξέροντας πως αντίστοιχες ιστορίες βιώνονται καθημερινά από πολλούς.
    Σε φιλώ γλυκά και σου στέλνω τους χαιρετισμούς και την αγάπη μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Πόσο συγκινητική η ιστορία σου!
    Πρώτη φορά πήρα μέρος στο παιχνίδι και, ναι, θα γίνει αμία από τις αγαπημένες μου blogοσυνήθειες! Μπράβο σου, Φλώρα!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Τι όμορφο κείμενο!!!! Θαυμάζω το σεβασμό και την ιδιαίτερη προσοχή που δείξατε σε ένα τόσο μεγάλο και ψυχοφθόρο πρόβλημα. Μου άφησε μια γλυκιά γεύση..... και μια ελπίδα.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Ωραίο κείμενο , τρυφερό και συγκινητικό !!!!! Μπράβο , Φλώρα !!!!!!!!
    Δυστυχώς , αυτή τη φορά δεν τα κατάφερα να ψηφίσω .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Ένα φιλί, μια ζεστή αγκαλιά μα κι ένα χαμόγελο για σένα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Υπέροχη και συγκινητική η συμμετοχή σου, καλή μου Φλώρα!
    Αν και δεν προλαβαίνω να διαβάζω όλες τις ιστορίες πλέον, χαίρομαι που το παιχνίδι με τις λέξεις επέστρεψε!! Συγχαρητήρια στη Μαρία που το διαχειρίζεται και σε όλους όσους το τιμούν! :)
    Καλό βραδάκι Κυριακής!
    Φιλιά και καλή εβδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Πω πω Φλωρα μου.
    Τι ιστορία!
    Βγαλμένη μέσα από τη ζωή.
    Αν και πόνεσα, γιατί παντού υπάρχουν τέτοιες περιπτώσεις, μου άρεσε πολύ το γράψιμο σου.
    Φιλάκια πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Πω πω Φλωρα μου.
    Τι ιστορία!
    Βγαλμένη μέσα από τη ζωή.
    Αν και πόνεσα, γιατί παντού υπάρχουν τέτοιες περιπτώσεις, μου άρεσε πολύ το γράψιμο σου.
    Φιλάκια πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Χαίρομαι κατ' αρχάς που είσαι γερή και δυνατή και μπορείς και γράφεις μια τόσο ανθρώπινη ιστορία, ξέροντας πόσο κοντά μας είναι αυτά τ' άτομα και πόσο ανήμποροι είμαστε να βοηθήσουμε ουσιαστικά...
    Μου αρέσει να διαβάζω τις ιστορίες που γράφουν οι φίλοι μου, απ΄ τα σπιτικά τους και η δική σου περίπτωση είναι και ειδική μια και από σένα ξεκίνησε αυτή η υπέροχη συναλλαγή!
    ΑΦιλάκια με όλη μου την αγάπη! <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Τα θερμα μου συγχαρητήρια Φλωρα μου..για την τόσο ανθρωπινη και αληθινή ιστορια σου...και ναι.... ακριβώς ετσι πρέπει να κανουμε οταν ενα τέτοιο πρόβλημα μας προκειψει... τρυφερότητα και αγαπη θελουν.. οι αγαπημενοι μας...και οπως εγραψα και στης Μαρίας τα σχόλια το αγαπησα γιατι το ιδιο θα έκανα ... τρυφερή και ομορφη ιστορια ... να είσαι καλα Φλώρα μου.. ευχωμαι να εχεουν περασει τα δύσκολα... καλό βραδυ φιλακιααααα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Πολύ όμορφη και ανθρώπινη η ιστορία σου Φλώρα μου.
    Ολοι μας συναντάμε καθημερινά ανθρώπους που κουβαλάνε βαρύ φορτίο αλλά λίγοι μπορούμε να αποτυπώσουμε με τόσο απλό αλλά συνάμα και τόσο γλαφυρό τρόπο τις ανθρώπινες σχέσεις.
    Εσύ αυτήν την ικανότητα την έχεις και μας κάνεις κάθε φορά να συγκινούμαστε με καθημερινές ανθρώπινες ιστορίες.
    Εύγε Φλώρα,και πάλι εύγε
    Πάρε και τις Τρικαλινές φιλούρες μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Δεν χρειάζεται να σου πω πόσο την λάτρεψα, έτσι; Αφού της έδωσα το τριάρι μου με αγάπη.. Με άγγιξε ως τα βάθη της ψυχής.. Καλημερούδια :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή