Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2014

«Τι μου συμβαίνει απορώ. Μέσα είναι παρακαλώ, ή μόνο εγώ έτσι θαρρώ;»



Γέρος και αρχοντόβλαχος, μουστάκι σαν τσιγκέλι
μουρντάρης και παμπόνηρος ήταν ο κυρ Βαγγέλης.
Σεξουαλικά δραστήριος δήλωνε και ασχολιόταν
με τον ποδόγυρο συχνά και stories διηγόταν.

Τ’ απόγευμα στον καφενέ  στρογγυλοκαθισμένος
το  καφεδάκι ρούφαγε κατευχαριστημένος.
Κι όταν στο δρόμο πέρναγε καμία  στρουμπουλή
κάτι στα σκέλια σκίρταγε σαν να ‘τανε πουλί.

Αυτό που ένιωθε άφηνε να βγει από το στόμα
καυχιόταν και χαιρότανε σαν να μπορούσε ακόμα.
Και γέλαγαν στον καφενέ οι νέοι και τον τσιγκλάγανε
μα εκείνον τα πειράγματα καθόλου δεν ταράζανε.

Και πες πες πες στον καφενέ του σκάρωσαν μια πλάκα
να δούνε θέλανε αν ζει το πράμα του στη βράκα…
Τον οβολόν τους ρίψανε σε δίσκο ρεφενέ
κοκότα φέρανε γι’ αυτόν μέσα στον καφενέ.

Tσίμπησε ο γέρος γρήγορα κι υπέκυψε στα κάλη
ευθύς κι αμέσως ξέχασε  το μαύρο του το χάλι.
Δίχως σκέψη και χωρίς κανένα ενδοιασμό
με τη μαγκούρα του  έτρεξε πίσω απ’  τον πειρασμό.

Βαϊ βαϊ μανούλα μου, βαϊ βαϊ, αλί και τρισαλί μου
το λογικό μου χάθηκε μέσ’ απ’ την κεφαλή μου.
Έχε χάρη που σε συνάντησα τώρα που είμ’ ογδοντάρης
να σ’ είχα μάνα μου εδώ σαν ήμουν τριαντάρης.

Τον πλάνεψε, τον μάγεψε κι αυτός ακολουθώντας
πάνω της βρέθηκε γυμνός σπρώχνοντας και ωθώντας.
Με ευγένεια  όλο έλεγε: «Τι μου συμβαίνει απορώ!!!
Μέσα είναι παρακαλώ, ή μόνο εγώ έτσι θαρρώ;»

Την άλλη μέρα ο καφενές σείστηκε απ’ τα θεμέλια
κορόϊδευαν και γέλαγαν του γέρου την αφέλεια
που νόμιζε πως δούλευαν του μπουζουκιού τα τέλια
ενώ χρόνια  κρεμότανε  σαν να  ‘τανε κουρέλια.


Aυτή ήταν η δική μου συμμετοχή στο χιουμοριστικό κάλεσμα της Αριστέας μας 
"To γέλιο βγήκε απ' τον παράδεισο"
στο οποίο μαζεύτηκαν ένας σωρός από αστείες ιστορίες και ποιήματα 
που τα ευχαριστηθήκαμε και γελάσαμε με την ψυχή μας. 


Αριστέα μας,
και εις άλλα με υγεία.



Πέμπτη, 27 Νοεμβρίου 2014

"Thanksgiving" τούρτα

Σύμφωνα με την wikipedia,
η Ημέρα των Ευχαριστιών (αγγλ.: Thanksgiving Day, γαλ.: Action de grâce) είναι μια ετήσια παραδοσιακή γιορτή που γίνεται στη Bόρεια Αμερική και ανήκει στην κατηγορία των φεστιβάλ της σοδειάς. Ανάλογα φεστιβάλ διοργάνωναν πολλοί αγροτικοί πολιτισμοί σε όλο τον κόσμο.
Με τη γιορτή των ευχαριστιών απονέμονται ευχαριστίες προς το Δημιουργό για τα αγαθά που αποκόμισε ο καθένας στο τέλος της σοδειάς. Η πρώτη γιορτή των ευχαριστιών εορτάστηκε στα τέλη του 16ου αιώνα σε περιοχές του σημερινού Καναδά. Από τις αρχές του 17ου αιώνα ο γιορτασμός άρχισε να γίνεται και σε περιοχές των σημερινών ΗΠΑ.
Γενικά, η καθιέρωση της Γιορτής ξεκίνησε από τους πρώτους Ευρωπαίους αποίκους. Οι απαρχές της ανάγονται στις γιορτές που διοργάνωναν οι πρώτοι άποικοι μόλις έφταναν στη νέα ήπειρο, ως ευχαριστήριο προς το Δημιουργό για την ασφαλή άφιξή τους.
Στις ΗΠΑ η Ημέρα των Ευχαριστιών εορτάζεται κάθε χρόνο την τέταρτη Πέμπτη του Νοεμβρίου (μεταξύ 22 και 28 του μηνός). Ο εορτασμός γίνεται για να εκφραστεί η ευγνωμοσύνη κάθε οικογένειας προς το Δημιουργό για τα αγαθά που συγκεντρώθηκαν με το τέλος της σοδειάς. Η γιορτή αποκαλείται και "Ημέρα της Γαλοπούλας" (Turkey Day), διότι σηματοδοτεί την έναρξη της εορταστικής περιόδου που κρατάει ως την Πρωτοχρονιά.
Στις ΗΠΑ η γιορτή των Ευχαριστιών δεν συνδέεται με θρησκευτικές εκδηλώσεις ούτε έχει συνδεθεί με συγκεκριμένη θρησκευτική ομάδα. Η γιορτή στηρίζεται στα αγροτικά φεστιβάλ που διοργάνωναν πολλοί λαοί από την αρχαιότητα. Οι περισσότεροι άνθρωποι τη γιορτάζουν οικογενειακά ή με φίλους που καλούν στο σπίτι. Μια αγροτική παράδοση που επιβιώνει είναι να μοιράζονται τους καρπούς τους με όσους ήταν πιο άτυχοι τη συγκεκριμένη χρονιά.
Αυτά για την ιστορία...
Εγώ πρώτη φορά γιόρτασα αυτή τη γιορτή μαζί με κάποιους φίλους, που την έφεραν σαν έθιμο μαζί τους με την επιστροφή τους από την Αμερική, όπου έζησαν αρκετά χρόνια. Έκτοτε έχει γίνει θεσμός να τιμάμε  κάθε χρόνο τη γαλοπούλα τους και τα υπέροχα καλούδια του τραπεζιού τους. 
Κι επειδή κάτι σημαίνει και για μένα αυτή η γιορτή, και την περιμένω κάθε χρόνο πλέον με αγωνία, θέλω να της δώσω τη δική μου διάσταση και να ευχαριστήσω το Θεό, όχι για τα αγαθά που μπαίνουν μέσα στο σπίτι μας (που όσο πάνε και λιγοστεύουν), αλλά για τους υπέροχους φίλους που μας έχει χαρίσει.
Το ζευγάρι αυτό που μας καλεί, μας  έχει κάνει να τους θεωρούμε συγγενείς εξ αίματος πλέον και κάτι παραπάνω. Αν δεν φοβόμουν μην αδικήσω λίγους ακόμη εκλεκτούς φίλους, δικαίως θα τους έδινα τον τίτλο "οι καλύτεροί μας φίλοι".
Μας στάθηκαν στα δύσκολα, μας ανέχονται και μας δείχνουν την αγάπη τους με κάθε τρόπο και ένα μεγάλο μέρος της καρδιάς μας το έχουν κερδίσει με το σπαθί τους. 
Σήμερα λοιπόν, 

όντας πάλι καλεσμένη τους σ' αυτή τη λαμπρή γιορτή τους, 

σκέφτηκα να φτιάξω γι αυτό το τραπέζι μια τούρτα που την ονόμασα:
"Τhanksgiving τούρτα".

Μαζί σας θα μοιραστώ μια φωτογραφία της  και τη συνταγή της 
και θα σας ευχηθώ: 

"Να έχετε στη ζωή σας

μια πλούσια συγκομιδή από  εκλεκτούς  φίλους"




Υλικά
900 γραμ. γάλα φρέσκο 1,5% λιπαρά 
1 μεγάλη κουταλιά βούτυρο
5 κουταλιές αλεύρι 
2 κρόκους αυγών
άρωμα βανίλιας σε σκόνη ή εσάνς
1 ποτήρι ζάχαρη
500 γραμ. κρέμα γάλακτος  χτυπημένη σε σαντιγί μαζί με 5 κουταλιές ζάχαρη.
1 συσκευασία μπισκότα σαβουαγιάρ
400 γραμ. χλιαρό γάλα 
λίγο λικέρ
80 γραμ. μάντολες σπασμένες στο πολυμιξεράκι 
Εκτέλεση
Βάζουμε στην κατσαρόλα τα 600 γραμ. γάλα μαζί με το βούτυρο να ζεσταθούν.
Μέσα στο πολυμιξεράκι ανακατεύουμε τα υπόλοιπα 300 γραμ. γάλα μαζί με τους 2 κρόκους, το αλεύρι τη ζάχαρη και το άρωμα βανίλιας.
Μόλις πάει να φουσκώσει το γάλα ρίχνουμε το μείγμα των υπολοίπων χτυπημένων παραπάνω υλικών και ανακατεύουμε καλά να μην σβολιάσει.
Κατεβάζουμε από την φωτιά την κρέμα και την αφήνουμε να κρυώσει καλά. 
Χτυπάμε στο μίξερ την κρέμα γάλακτος μαζί με τη ζάχαρη μέχρι να γίνει σαντιγί.
Μόλις κρυώσει η κρέμα ζαχαροπλαστικής που φτιάξαμε, την χτυπάμε λίγο με το μίξερ να αφρατέψει και ρίχνουμε μέσα τη μισή σαντιγί ανακατεύοντας ελαφρά για να γίνει μια ενιαία αφράτη κρέμα.
Ζεσταίνουμε τα 400 γραμ. χλιαρό γάλα και ρίχνουμε μέσα ένα σφηνάκι λικέρ της αρεσκείας μας.
Στρώνουμε στην πιατέλα μας, μέσα σε ένα τσέρκι, τα σαβουαγιάρ, αφού προηγουμένως τα έχουμε βουτήξει στα 400 γραμ. χλιαρού γάλακτος.
Ρίχνουμε από πάνω όση κρέμα χρειάζεται, για να έχουμε μια πλούσια στρώση κρέμας στο εσωτερικό της τούρτας, και συνεχίζουμε με ακόμη μία στρώση σαβουαγιάρ, επίσης βουτηγμένα στο χλιαρό γάλα.
Στο σημείο αυτό βάζουμε για περίπου 1 ώρα την τούρτα στο ψυγείο να σφίξει και ξεφορμάρουμε αφαιρώντας το τσέρκι με προσοχή. 
Στρώνουμε πάνω στην τούρτα την υπόλοιπη σαντιγί και γαρνίρουμε με τις τριμμένες μάντολες.  

Τέλος, σήμερα θα ήθελα να ευχηθώ μέσα από την καρδιά μου 
στην αγαπημένη μου ανιψιά Ραφαέλα 
χρόνια πολλά για τα γενέθλιά της
μια που και φέτος δεν θα μπορέσω να της τα πω από κοντά 
και να της δώσω ένα μεγάλο φιλί και μια τεράστια αγκαλιά. 

Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2014

Τραπεζοκαρέ με αστέρια και κρυστάλλους


Mε μοτιφάκια αστέρια και κρυστάλλους,
κεντημένο σε ύφος γιορτινό
από εμένα,
αυτό το τραπεζοκαρέ 
με κεραμιδο-μπορντω-κόκκινη μεταλλική κλωστή,
πάνω σε μπεζ - χρυσό ψαθάκι εταμίν, 
σε διάσταση 0,77cm  Χ 0,77cm,
με σχετικά λίγη δουλειά,
δημιουργήθηκε για να καλύψει δύο ανάγκες...

α)να λάβει μέρος στον ετήσιο Χριστουγεννιάτικο διαγωνισμό της φίλης μας Κάτιας 

stars and icicles και

β) για να γίνει το δώρο μου στη γιορτή μιας αγαπημένης φίλης.

Για χάρη σας στρώθηκε και φωτογραφήθηκε 
πριν αμπαλαριστεί σε πολυτελές κουτί
με κόκκινους φιόγκους
για να φτάσει στον προορισμό του. 


Δευτέρα, 3 Νοεμβρίου 2014

Ο θάνατός μου....

Μετά από την ερώτηση του blog "O πιο πιστός φίλος του σκύλου"

Μάθετε ότι:
Για μένα ονειρικός θάνατος  είναι αυτός που θα συμβεί ακαριαία, χωρίς αρρώστειες και σοβαρά προβλήματα. 
Τρέμω το θάνατο που θα έρθει να με βρει κάτω από συντρίμμια σεισμών ή με έλλειψη οξυγόνου  (λόγω της κλειστοφοβίας μου). 
Αγαπώ τη ζωή και τις χαρές της, όσο λίγες κι αν είναι αυτές, όμως θα ήταν περιττή για μένα, αν ερχόταν μετά το θάνατο των λατρεμένων μου προσώπων.
Επίσης θα ήθελα να ζήσω  για να γευτώ και κομμάτι από τα γηρατειά αυτά τα ευλογημένα, που τα περνάς δίπλα σε αγαπημένα παιδιά και εγγόνια. 

Έτσι λοιπόν ανακεφαλαιώνω και στέλνω στον ΄Υψιστο  παραγγελία να με πάρει:  
α)πριν χαθούν λατρεμένοι μου άνθρωποι
β)με θάνατο ακαριαίο
γ)αφού αποκτήσω και χαρώ εγγόνια
δ)όταν δεν θα είμαι χρήσιμη σε κανέναν πια  και
ε)πριν χρειαστεί να επιβαρύνω με τη φροντίδα μου τους δικούς μου ανθρώπους.

Σε περίπτωση που ο Ύψιστος μου κάνει τη χάρη
να φτάσω σε μεγάλη ηλικία
Το νεοκλασσικό κτίριο που φιλοξενεί τους ηλικιωμένους
 βρίσκεται πίσω από μια μεγάλη και όμορφη πλατεία
πριν γίνω βάρος στα παιδιά μου....
θέλω να ξέρετε ότι  δεν θα είχα καμία αντίρρηση να περάσω τις τελευταίες μέρες μου στο Εμπειρίκειο Γηροκομείο Άνδρου, 
έναν καταπληκτικό χώρο για  15 μόνο ηλικιωμένους που ζουν κάτω από μεγάλη φροντίδα και αγάπη. 
Δυστυχώς δεν γίνεται να κλείσω θέση από τώρα, γι' αυτό ότι περνάει απ' το χέρι σας να  το κάνετε, ώστε να μου εξασφαλίσετε μια θεσούλα εκεί.
Έτσι κι αλλιώς, ως τώρα, ρουσφέτια δεν ζήτησα από κανέναν, πειράζει αν ζητήσω τότε;
Κάθε ηλικιωμένος έχει δικό του δωμάτιο και μεγάλη φροντίδα από το προσωπικό.
Όταν λοιπόν μου συμβεί το μοιραίο... 
κάτω απ' τις προϋποθέσεις που παραπάνω σας ανέφερα,
θέλω την τελετή της ταφής μου απλή, λιτή και με λίγους ανθρώπους. 
( η μικρή αυτή πανέμορφη εκκλησία κτίστηκε τον όψιμο 11ο αιώνα
 και τοιχογραφήθηκε στο Ιερό τον 12ο αιώνα)
Την εξόδιο ακολουθία μου τη θέλω στον Ταξιάρχη της Μελίδας στην Άνδρο,όπου βρίσκεται το νεκροταφείο του χωριού Πιτροφός. 
Εκεί, χάρη στον δυναμικό χαρακτήρα του παπά του χωριού, όλοι οι τάφοι είναι ίδιοι χωρίς μάρμαρα και στολίδια,
σκεπασμένοι με τσιμεντένιες πλάκες, ασβεστωμένοι και καθαροί,
με τον αέρα να σφυρίζει από πάνω τους τις περισσότερες μέρες του χρόνου.



Α!!!, αν είναι καλοκαίρι, πάρτε και κανένα μαγιό μαζί....
οι παραλίες είναι θαύμα....
και το τραπέζι πειράζει αν γίνει  beach party;

Κι επειδή για μένα δεν υπάρχει τίποτα πιο τρομακτικό 
από το να χαθούν διαπαντός συναισθήματα  κι αγάπη που έδωσε και πήρε κάποιος, 
πάνω στα οποία στηρίχθηκε όλη του τη ζωή....
θέλω να πιστεύω πως η ψυχή εξακολουθεί να ζει και να αισθάνεται.
Δίνω λοιπόν ραντεβού σε όλους όσους με αναζητήσουν μετά...
σύμφωνα με το τραγούδι του Πάριου .... στα σύννεφα επάνω....
και παρακαλώ αυτό το τραγούδι ν' ακουστεί πριν να με σκεπάσει το χώμα.





Το σημάδι του έρωτα

Τώρα που φεύγεις από μένα και σε χάνω
ένα σου λέω, μην αλλάξεις ουρανό 
σημάδια άφηνε στα σύννεφα επάνω, 
γιατί δεν πρέπει να χαθούμε εμείς οι δυο.

Δώσε μου λιγάκι ουρανό, 
πάρε με μαζί στο πέταγμά σου, 
μάθε με και εμένα να πετώ, 
να μην έχω ανάγκη τα φτερά σου.


Και αν κάτι άλλο την καρδιά σου έχει πάρει, 

ένα σου λέω μην αλλάξεις ουρανό
θα `ρχονται νύχτες που θα ψάχνεις το φεγγάρι, 
και το δικό μου τελευταίο σ’ αγαπώ.

Δώσε μου λιγάκι ουρανό, 
πάρε με μαζί στο πέταγμά σου, 
μάθε με και εμένα να πετώ, 
να μην έχω ανάγκη τα φτερά σου.



Απαγορεύω δια ροπάλου: χάρτινα και πλαστικά λουλούδια....
                                                ούτε και αληθινά μην μου βάλετε... τα θεωρώ περιττά.

Μετά τον εκταφιασμό μου τα οστά, όπως συνηθίζεται εκεί, θα τα ρίξουν σ' ένα κενοτάφιο 
και μόνο το κεφάλι μου θα φυλάξουν σ' ένα ντουλαπάκι στο οστεοφυλάκιο 
με το όνομά μου πάνω  στο πορτάκι  γραμμένο σε μια ετικέτα.
Βεβαίως δεν με ενδιαφέρει να  μείνει εις τους αιώνας το κεφάλι μου, σιγά το κεφάλι....
[ίσως να είναι πιο χρήσιμο, σαν DIY (Do It Yourself) λαμπατέρ, μετά το θάνατό μου απ' ότι υπήρξε ως κεφάλι κορμιού ζώντος], 
απλά νομίζω πως είναι  σημείο αναφοράς ο τόπος στον οποίο κανείς μπορεί να βρει τα απομεινάρια του δικού του ανθρώπου. 
Εκεί μπορεί κάθε αγαπημένος  να αποθέσει τη θλίψη του και τα βάσανά του σε μια σιωπηλή επικοινωνία με το νεκρό και να βρει μέσα απ' αυτήν λύτρωση.  

Κι αν βάρυνα πολύ το κλίμα
σας πληροφορώ πως είμαι απόλυτα εξοικειωμένη 
με αυτό που αποκαλούμε θάνατο 
και  το ραντεβού μαζί του ας το κανονίσει μόνος του.
Όλ΄αυτά όμως μόνο  καθ' όσον αφορά τον δικό μου θάνατο...
Γι αυτό δικοί μου κι αγαπημένοι άνθρωποι, 
επιτρέψτε μου να την κάνω..... πρώτη
και ν΄αφήσω τη στεναχώρια του χαμού μου σε σας.


.