Τετάρτη, 11 Ιουνίου 2014

Βράβευση ιστοριών 8ου παιχνιδιού (2ου κύκλου) "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"

 Σήμερα τελείωσε ένα ακόμα συναρπαστικό ταξίδι που κάναμε με οδηγό τις λέξεις.
Το 8ο παιχνίδι μας έκανε τον κύκλο του και θα ήθελα να σας ευχαριστήσω
 για την εμπιστοσύνη που μου  δείξατε για ακόμη μια φορά,
για την προσπάθειά σας να γράψετε ιστορίες αντάξιες της φήμης του παιχνιδιού
και για τη διάθεσή σας να ασχοληθείτε σοβαρά με τη βαθμολόγηση
των καλύτερων, κατά την άποψή σας, ιστοριών.

Είστε όλοι υπέροχοι και αξίζετε συγχαρητήρια.
Όλες οι ιστορίες  ήταν ιδιαίτερα αξιόλογες
και κόσμησαν το παιχνίδι μας  για άλλη μια φορά.

Φυσικά είμαστε όλοι νικητές και ως νικητές δικαιούμαστε ένα βραβείο συμμετοχής!
Βραβείο συμμετοχής στο 8ο παιχνίδι (2ου κύκλου)
"ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"
 

(Όσοι συμμετείχατε μπορείτε να αντιγράψετε το βραβείο και να το βάλετε στο blog σας.)
Αυτή τη φορά το παιχνίδι έφτασε στις 17  συμμετοχές.

Οι λέξεις   που έπρεπε να περιλαμβάνονται στις ιστορίες ήταν οι:

Στιγμή, Μάγισσα, Κύμα,
Ευλογία, Ανέμελος

Σύμφωνα με τους ισχύοντες όρους του παιχνιδιού μας,
δώσατε βαθμό στις 3 καλύτερες, κατά την άποψή σας, ιστορίες - παραμύθια - ποιήματα. 

Έτσι προέκυψαν  3  νικήτριες 
που διεκδίκησαν τις 3 θέσεις. 

Το 1ο  βραβείο δίνεται στην Μαρία Κανελλάκη 
 για την ιστορία της με τον αριθμό 11
"Κόντρα γάμος"

          Το 2ο βραβείο δίνεται στην Ελένη - ποιώ
για το ποίημα της με τον αριθμό 1
" Η μόνη στιγμή"

Το 3ο βραβείο δίνεται στην  Κλαυδία
για την ιστορία της με τον αριθμό 7
"Οι τέσσερις ορφανές"

Οι νικήτριες θα πάρουν δώρα χειροποίητες καρφίτσες από τα χεράκια μου
αφού προηγουμένως μου στείλουν τις Διευθύνσεις τους .
(Αν καθυστερήσω κορίτσια... συμπαθάτε με... 
Βλέπετε οι ετοιμασίες των διακοπών απαιτούν χρόνο και ένταση.)

Ήρθε και η ώρα να αποκαλυφθεί
 ο συγγραφέας κάθε κειμένου  και 
 η συνολική βαθμολογία κάθε ιστορίας.

1.Η μόνη στιγμή Ποιώ - Ελένη 27
2. Μέχρι την επόμενη φορά Μaria Fe 2
3.Eυσεβείς πόθοι @iris 10
4. Μπροστά στη θάλασσα Bερόνικα 3
5. Να το πάρει η θάλασσα ; Christi 12
6.Οι τέσσερις ορφανές Kλαυδία 24
7.Η Μαρουσώ  Κλαυδία 16
8. Ανυποψίαστη καλοσύνη Άρης Άλμπης 4
9.Μάνα-γιος=??? Vicky VI.P
10. Ερωτήσεις του Έρωτα Μαρία Νι
11.Κόντρα γάμος Kανελλάκη Μαρία 36
12.Θε μου, σχώρα με Φλώρα 4
13.Το παράπονο της Γης Eλένη Φλογερά 12
14.Oι μάγισσες Ρούλα Σμαραγδένια
15. Μήπως έχεις ένα τσιγάρο; des tzav 10
16.Οικογενειακά ανέλεκτα Κάτια Μαρκουίζου
17. Μια ευκαιρία Μaria mytripsonblog 2

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε τις βραβευμένες ιστορίες 
κατά σειρά βράβευσης.

1ο βραβείο
11.Κόντρα γάμος
Κανελλάκη Μαρία

- «Οι γονείς μας κι εμείς θα χαρούμε να σας δούμε στο γάμο μας, που θα γίνει...»
- Σβήσ’το «γονείς».
- «Θα χαρούμε να σας δούμε στο γάμο μας που θα γίνει στον Ιερό Ναό...»
- Σβησ’το «ιερός ναός».
- «... που θα γίνει στην εκκλησία της Παναγίας της Γρηγορούσας, την Κυριακή 29 Ιουνίου, στις 6 το απόγευμα...»
- Σβησ’το «απόγευμα», εννοείται.
- «... Οι οικογένειες...»…  ξέρω, να το σβήσω.
- Πουλιά στον αέρα πιάνεις!
- «Μενέλαος και Σουλτάνα»
- Με κουράζεις...
- «Μένιος και Τάνια».  Ευχαριστημένη;
- Πόσα θα τυπώσουμε;
- Διακόσια, καλά είναι;
- Ναι αμέ...να το τυπώσουμε και σε αεροπανό. Να πετάει μια βδομάδα πριν, σ’ όλο το λεκανοπέδιο.
- Πολλά είναι ε;
- Ρε Μένιο για γάμο πάμε, όχι για δημαρχία. Εκατό και πολλά σου λέω!
- Δεν πάμε οι δυο μας με τον κουμπάρο να τελειώνουμε;
- Μέσα! Γουστάρεις;
- Θα πεθάνει απ’ τον καημό της η μάνα μου.
- Ένας λόγος παραπάνω τότε!
- Θες να πεθάνει η μάνα μου Τάνια;
- Πρακτικά σκέφτομαι ρε Μένιο. Μ’ ένα σμπάρο – δυο τριγώνια...
- Τι εννοείς;
Nα κάνουμε και τα δύο μυστήρια την ίδια μέρα. Θα μας κάνουν και καλύτερη τιμή.
- Αχ, τι λες;
- Εκείνη φταίει. Μ’ έχει ταράξει στα «Αν δεν καλέσετε τον θείο Αναξίμανδρο, την ξαδέρφη Ζηνοβία, τα ανήψια Προκόπη και Ματθίλδη και τη γιαγιά Πολυχρονία... Θα πεθάαανω»! Αυτό δεν είναι λίστα γάμου. Ευχέλαιο “Υπέρ υγείας” είναι.
- Μα να μην πάρουμε την ευλογία της γιαγιάς Πολυχρονίας;
- Όλα τα ξαδέρφια σου που την πήραν,  είναι χωρισμένα.
- Εκατό και κλείσαμε! Μετά το γάμο τι θα τους κάνουμε;
- Θα τους δώσουμε εξιτήριο.
- Δεν θα τους πάμε σ’ ένα κτήμα;
- Κτήμα στο μπόϊ σου ρε Μένιο! Βρακί δεν έχει ο κώλος μας...
- Θα πεθάνει απ’ τη ντροπή της η μάνα μου!
- Να καλέσουμε τότε και τον Πέτρο Γαϊτάνο. Να ψάλλει ένα ποτ πουρί, του γάμου και της τάβλας...
- Τουλάχιστον θα βάλεις  νυφικό;
- Αν δεν βάλω, θα πεθάνει η μάνα σου;
- Ρε Τάνια, αυτή τη στιγμή περιμένει κάθε μάνα! Μη γίνεσαι κυνική!
- Γράψε λάθος Μένιο. Η στιγμή αυτή είναι δική μας. Και για να μη μακρυγορούμε. Πάρε υπογλώσσια μαζί σου και πήγαινέ της τα χαμπέρια μου!
- Για πες...
- Η νύφη θα βάλει ό,τι πιο ανέμελο έχει στη ντουλάπα της.
  Μετά το γάμο, πάμε παραλία. Έχω συνεννοηθεί με τα κορίτσια που έχουν την ψησταριά και θα μας στρώσουν  τραπεζοκαρέκλες πλάϊ στο κύμα.
  Φεγγαράδα, ψητά σούβλας, μεζεδάκια, σαλάτες και μπόλικα  καφάσια Μαλαματίνες. Όλα κλεισμένα.  Α! ...και λάϊβ  μουσική ε;
-  Αυτό θα τη μαλακώσει κάπως τη μαμά...
-  Η κομπανία που παίζει τα Σαββατόβραδα.   Δυο κιθάρες κι ένα μπουζούκι...  στα φωνητικά ο Νώντας.
-  Ε ρε χαρές που θα κάνει κυρα-Θοδώρα!
-  Αν δεν πεθάνει, την περιμένουμε με μια μεγάλη αγκαλιά,  πες της!
- “Μετά το μυστήριο, θα δοθεί μπιτς-πάρτυ στο παραλιακό  Καφέ-Ψητοπωλείο ‘Οι Μάγισσες  της Σούβλας’”
- Σβήσ’το “μπιτς-πάρτυ”, “Θα γίνει γλέντι” γράψε!
- Εκατό τελικά;
- Και  δώρο τα υπογλώσσια!
2ο βραβείο 
1.Η μόνη στιγμή
Ελένη - ποιώ

Στάσου μια στιγμή μόνο
τώρα που έμαθα να ψιθυρίζω
τ' όνομά σου χωρίς να πονώ.
Μια στιγμή σου ζητώ ακέρια δική μου
να ξεκουρδίσει η καρδιά
το ρολόι της ατέρμονης επανάληψης
μήπως κι έτσι λησμονήσω
της αρμύρας το πεπρωμένο
που με διώκει.
Μικρή εγώ κι ανυστερόβουλη
γροικώ τους χτύπους κι αναστρέφω
της μνημοσύνης το πικρό κύμα.
Κι επάνω του καλπάζω ανέμελος άνεμος
που τελικό καταφύγιο βρίσκει σφυρίζοντας
στα γαλάζια σου παραθύρια που σφαλιστά παραμένουν στην κραυγή μου.

Στάσου μια στιγμή μόνο
τόσο που να διαγράψω δειλά
ένα κύκλο στο άγιο σου σώμα
τόσο που απ' το δισκοπότηρο σου
να μεταλάβω την ύστερη πράξη
μεγάλη πράξη του εραστή θανάτου ομολογία.
Την ευλογία να έρχεσαι
στου ύπνου μου τα πέπλα
δεν την χωρά της καρδιάς το ανασκίρτημα.
Χάνομαι σαν μάγισσα που το ξόρκι
δεν λύνει κι άφατη λύπη
πλήττει του έρωτα το κατακόρυφο βύθισμα.
Πλεούμενο εγώ με σπασμένα άρμενα
αφήνομαι σε πελάγη ανοιχτά.
Λαθραίος επιβάτης
σπάζω σε ύφαλα και σε ξέρες δονούμαι
κι εσύ παρατηρητής σε λέμβο ξύλινη
αναδεύεις την ακύμαντη δύση
με χέρια που ανεξέλεγκτα παραμορφώνουν τον ορίζοντά μου.

Στάσου μια στιγμή μόνο
μέχρι να βρω ένα ραβδάκι
να ανακινήσω του γαλαξία
το ασημένιο ποτάμι να πλυθείς.
Μετά έλα μαζί μου ξανά.
Σου έφτιαξα όχθες
πνιγμένες στις ιτιές και στα πλατάνια
να ξαποστάσεις στον ίσκιο τους.
Σου έφερα βότσαλα
να σκαλίσεις των ποιημάτων σου
τα πικρά νοήματα.
Κι ακόμα λυγαριές σου έφερα
διπλά να πλέξεις την ανεμόσκαλα
που στην σελήνη καθάριο θα σε φέρει.
Εκεί να σε βρω αιθέριο
μες στους κρατήρες απαγκιασμένο
να αφηγείσαι στις φεγγαρόπετρες
τα μυστικά που μου 'κρυψες λόγια.

Μια στιγμή να μου χαρίσεις μόνο.
Μια μόνη στιγμή
κι εγώ θα απλώσω
το ολοκέντητο σεντόνι
να σκεπάσεις τα χρυσά προσωπεία
που τόσο σε φόβιζαν από παλιά.
Κι ένα ματσάκι αγριοβιολέττες θα σου φέρω
απ' την χαράδρα του Αίμου
να λάμπει μωβ η ευωδιά
μπροστά στα φιλήδονα χείλη σου.
Γιατί με κύκλωσε ξανά η ομορφιά
κι έχω ανάγκη να κλάψω για λίγο έστω
πάνω από το θάμβος του φιλιού σου.
Πρώτο φιλί στερνό φιλί
κι ο σπαραγμός σφιχτά μπλεγμένος
στο απροσδιόριστο μήπως
επανεκκινεί συστολικά τον κρυμμένο πόθο μου
σε χαράκια κυκλικά απουσίας.
Πως να σε βρω;
Πρέπει να τρέξουν τρελά οι θύμησες στου χρόνου την δίνη
μην και προλάβω να μπω προσκυνητής
στον δικό σου υπερώο
που ανενδοίαστα ένας λιθοξόος αλλάζει αέναα την γεωμορφία του.

                                                3ο βραβείο
6.Οι τέσσερις ορφανές
Κλαυδία


Όλοι κρεμόντουσαν από τα χείλη της γιαγιάς, κρατώντας σχεδόν την ανάσα τους : «το λοιπό, αυτή την ιστορία την άκουσα κι εγώ από την παλιά μου,  εκείνα τα χρόνια στο νησί είχε πέσει μεγάλη δυστυχία, είχανε θαλασσοπνιγεί πολλοί νοματαίοι, φαμελιές ολόκληρες είχανε ξεκληριστεί, από την άλλη οι ανεμοστρόβιλοι, τα χαλάζια και οι νεροποντές είχανε καταστρέψει τα περιβολάκια, τ’ αμπέλια και τις μικροκαλλιέργειες που με κόπο οι άνθρωποι προσπαθούσανε με το λιγοστό νερό να διατηρήσουνε στο ξερικό κι ανεμοδαρμένο τόπο τους και δεν έφτασε αυτό,  οι αρρώστιες, αφανίσανε ζωντανά, γέρους, μικρά παιδιά, λεχώνες και νέους ακόμη, λες και η συμφορά δεν έπρεπε ν’ αφήσει κανένα σπίτι χωρίς να το επισκεφτεί, καμιά ψυχή ανέμελη.
Μόλις μαθεύτηκε ότι οι πρώτες που αρρωστήσανε και γεμίσανε πληγές,  ήτανε οι τέσσερις θυγατέρες  του μακαρίτη του καπετάν Κουντούρη , η μάνα τους έτρεξε στην εκκλησία να πάρει λάδι ως ευλογία απ’την καντήλα της Παναγίας και εκεί ξεψύχησε η συφοριασμένη .  Οι χωρικοί δεισιδαίμονες και παραλογισμένοι από τις απανωτές συμφορές, θεωρήσανε ότι  θα ξορκιζότανε το κακό αν αφανίζονταν τ’ άμοιρα κορίτσια και  σε μια στιγμή παραλογισμού κι αλλοφροσύνης, ορμήσανε στο σπίτι τους κραδαίνοντας δίκρανα, τσεκούρια και μπαλντάδες και τ’ αναγκάσανε τα δύστυχα να τρέξουνε να γλιτώσουνε, πέρα μακριά απ’ το χωριό, μέσα στις σπηλιές των απόκρημνων κάθετων βράχων του κονακιού της Μάγισσας.   Θεωρούσανε το μέρος στοιχειωμένο, υπήρχε ένας θρύλος  για ένα πειρατικό καράβι, γεμάτο θησαυρούς και σκλάβες  που κάποτε είχε ναυαγήσει στ’ανοιχτά, μόνο  μια γυναίκα γλίτωσε, μια τσιγγάνα μάγισσα, που  περπάτησε στα κύματα και βγήκε σώα στη στεριά , έζησε εκεί στις  βραχοσπηλιές φτιάχνοντας στολίδια από κοχύλια και φίλτρα από βοτάνια που πούλαγε γυρίζοντας στα χωριά.
Τα δυστυχισμένα κορίτσια  άρρωστα κι ανυπεράσπιστα, εκεί βρήκανε καταφύγιο, σε μια σπηλιά μαζί με τα θαλασσοπούλια και τις νυχτερίδες, μονάχα ο παπά Αναστάσης , όσο ζούσε, πήγαινε με το γαϊδουράκι, μιάμιση ώρα δρόμο σχεδόν κι άφηνε ένα καλάθι με  προμήθειες για τις ορφανές.
Περάσανε πολλά χρόνια, ώσπου ένα άλλο αύτανδρο  ναυάγιο βύθισε στο πένθος το χωριό κι η Μαριορίτσα του Σακελλάρη έχασε τον άντρα της , τον αδελφό της και τα λογικά της , ξεπόρτισε μέσα στη μαύρη νύχτα, με το δίχρονο αγοράκι της και τράβηξε στα τυφλά μέσα στα ρουμάνια , ώσπου έφτασε στα στοιχειωμένα βράχια.  Αποκαμωμένη παραπάτησε , γλίστρησε  κι απόμεινε το κούτσικο να κράζει στο σκοτάδι «Μάνα !!! Ω  Μάνα!!!»
Μέρες  ψάχνανε , μα πουθενά, άφαντοι !!!  Όλοι πιστέψανε πως η δύστυχη ρίχτηκε στο πέλαγος με το παιδί, τους κάνανε και κόλλυβα, ώσπου τρείς μήνες αργότερα, εμφανιστήκανε ξαφνικά στο χωριό , αυτή  στηριζότανε σ’ ένα ραβδί και  ψέλλιζε  : « η Παναγία κι οι άγγελοι»… κι άλλη κουβέντα δεν πήρανε από το στόμα της, γιατί ποτέ δεν ήρθε στα συγκαλά της .   Δώδεκα χρόνια αργότερα, ο γιός της  στα δεκατέσσερά του,  αποτόλμησε να πλησιάσει  το στοιχειωμένο τόπο, σκαρφάλωσε, κινδύνεψε να τσακιστεί, όμως κατάφερε να φτάσει….  Σταυροκοπήθηκε όταν αντίκρισε τέσσερις  άλιωτες σωρούς που ευωδίαζαν,  τυλιγμένες με  κουρέλια, ξαπλωμένες κατάχαμα  στη σπηλιά με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος και  τ’ άσπρα μακριά  μαλλιά τους απλωμένα γύρω τους….. Αγιάσανε οι άμοιρες…..» 

* παλιά = γιαγιά


Το επόμενο παιχνίδι μας θα ξεκινήσει 
κάπου στα μέσα του Σεπτέμβρη λόγω διακοπών.
Ως τότε θα με βλέπετε 
μόνο όταν δεν έχω κάτι πιο ενδιαφέρον να κάνω.
Η θάλασσα, η χαλάρωση και η φιλοξενία φίλων 
θα είναι η κύρια ασχολία μου όλο το καλοκαίρι. 
Εύχομαι από καρδιάς και σε σας 
"ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ ΤΟ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ"