Δευτέρα, 31 Μαρτίου 2014

Μονή αυγού

Αυτό το Σαββατοκύριακο μια καταπληκτική εκδρομή μας έκανε να ανανεωθούμε. 
Στην Επίδαυρο στο σπίτι πολύ καλών φίλων μας περίμενε μια καταπληκτική φιλοξενία και η παρέα μας μαζί τους ήταν αρκετή για να γεμίσει τις ψυχές μας ευχαρίστηση. 
Το βράδυ της Κυριακής η επιστροφή μας βρήκε κουρασμένους αλλά απολύτως ευχαριστημένους. 


Αφού ευχαριστηθήκαμε τον υπέροχο πορτοκαλεώνα της Επιδαύρου, κατάφορτο από πορτοκάλια και με αρώματα από τους ανθούς που γέμιζαν τα ρουθούνια μας, την καταπληκτική της θάλασσα, το μικρό θεατράκι της και τις εν εξελίξει ανασκαφές, κάναμε και μια πολύ  ωραία εκδρομή στα ορεινά της Αργολίδας. 
Επισκεφθήκαμε  την  Μονή αυγού.
Επιστρέφοντας στην Αθήνα θέλησα να πάρω πληροφορίες σχετικές με το μοναστήρι,ανέτρεξα στο internet και βρήκα τα στοιχεία που ζήταγα εδώ .
Θεωρώ πως είναι αρκετά ενδιαφέροντα και γι αυτό τα αντέγραψα για εσάς.

"Πάνω από την κοιλάδα των Ιρίων και στο βόρειο τμήμα του όρους Αυγό είναι χτισμένη η Μονή Αγίου Δημητρίου Αυγού. Η τοποθεσία της είναι άμεσα συνυφασμένη με τον ποταμό Ράδο, τον οποίο και διασχίζεις αν θέλεις να φθάσεις στη Μονή ξεκινώντας από τα Ίρια. Η εναλλακτική διαδρομή είναι από το χωριό Πελεή, που όπως και στην πρώτη διαδρομή (από Ίρια) οδηγεί στη Μονή ένας κακοτράχαλος χωματόδρομος.
Τόσο για την απόκρημνη τοποθεσία κτίσης της Μονής όσο και για το όνομά της, “Αυγού”, έχουν ειπωθεί πολλές ιστορίες, που οι ντόπιοι, κυρίως Ιριώτες, αναπαρήγαγαν με τα χρόνια. Αρχικά λέγεται πως οι ιδρυτές ήθελαν να κτίσουν αλλού τη Μονή και ο Άγιος Δημήτριος υποδείκνυε το σημερινό σημείο κτίσης της Μονής. Ξεκίνησαν λοιπόν οι τεχνίτες να χτίζουν σε άλλο σημείο τη Μονή αλλά τα εργαλεία τους έφευγαν και πήγαιναν στη τοποθεσία που έλεγε ο Άγιος Δημήτριος.

Επίσης, λένε πως το “Αυγό” προήλθε από τη προσπάθεια των χριστιανών της εποχής για την ορθή επιβεβαίωση του σημείου κτίσης, οπότε και έριξαν ένα αυγό να δουν αν σπάσει. Αυτό δεν έσπασε και θεώρησαν ότι είναι το κατάλληλο σημείο κτίσης της Μονής. Επίσης, κάποιοι ντόπιοι θυμούνται μία ιστορία με μια μάνα, που είχε ένα άρρωστο παιδί και προσευχήθηκε στη Παναγία να της το γιατρέψει. Η Παναγία της απάντησε πως: “αν πιστεύεις ρίξε το παιδί στο γκρεμό και αυτό θα γιατρευτεί”. Η μάνα σκέφτηκε να ρίξει πρώτα ένα αυγό να δει αν θα σπάσει. Το ρίχνει.... δε σπάει. Ρίχνει και το παιδί και αυτό σκοτώνεται. Τέλος, πολλοί συνδέουν το όνομα “Μονή Αυγού”, με τη χρήση της λέξης αυγό, που σε πολλές διαλέκτους σημαίνει γυμνή κορυφή. (Αυτή φαίνεται να είναι και η πιο πιθανή προέλευση του ονόματος).

Το υπόσκαφο κτίσμα της Μονής φαίνεται σύμφωνα με πηγές να φιλοξενούσε το 1700, 16 καλόγερους και 16 υπηρέτες, ενώ διέθετε και 127 άλογα, 3000 πρόβατα, 800 γίδια κλπ. Σημαντικός ήταν ο ρόλος της Μονής και κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Ναυπλίου, όπου και πολέμησε ο ηγούμενος της μονής. (Γενικότερα και από τα διάσπαρτα ερείπια στην περιοχή γύρω από τη Μονή, αλλά και από την αρχιτεκτονική της αναδεικνύεται ο φρουριακός της χαρακτήρας.) Το 1833 στη Μονή ζούσε ένας “Πατέρας”, τρεις υπηρέτες και ... Όμως τα αρχεία της Μονής, αφού πρώτα αυτή διαλύθηκε, το 1834 καταστράφηκαν παίρνοντας μαζί τους πολλά από τα έως τώρα μυστικά τη ζωής της Μονής.

Η σημερινή εικόνα της μονής δείχνει εμφανή τα σημεία εγκατάλειψης. Όπως λένε και οι Ιριώτες που αγαπούν και συντηρούν όσο μπορούν τη Μονή, “Ένα τόσο σπουδαίο μνημείο είναι κρίμα να αφήνεται απροστάτευτο και αναξιοποίητο”.


Αυτό είναι ένα μικρό κτίσμα απέναντι απ' το μοναστήρι, που πιθανόν έγινε για να χρησιμεύσει σαν ξενώνας.










Και μην ξεχνάτε ότι ξεκίνησε το 7ο παιχνίδι μας 
"ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"
που περιμένει τις συμμετοχές σας
μέχρι 25 Απριλίου 2014.
Για πληροφορίες πατήστε εδώ.

Πέμπτη, 27 Μαρτίου 2014

2 κομμάτια για το επιπλάκι του καθρέφτη

Με υπόλοιπα από εταμίν No 7 και κουβαράκια cotton perle No 8, που δεν έφτασαν και αγοράστηκαν κι άλλα για συμπλήρωμα, κέντησα αυτά τα δύο κομμάτια για το επιπλάκι μπροστά απ' τον καθρέφτη. 
Το σχέδιο δημιουργήθηκε σταδιακά....
ξεκινώντας με τη δημιουργία ενός μικρού τετράγωνου που επανέλαβα μέχρι να ολοκληρωθεί το επιθυμητό μέγεθος, κεντώντας με βελονιές πλακέ και σταυροβελονιά και ολοκληρώνοντας με το γέμισμά του σε χρώματα που βρήκα μέσα στο σακουλάκι με τα υπόλοιπα κλωστών.
Από το τίποτα... 
έγινε ένα μικρό σετάκι που το στόλισα αμέσως και συχνά πυκνά το επισκέπτομαι και το καμαρώνω.
Ξέρετε όλοι σας τον ενθουσιασμό μου με τα καινούρια πράγματα .... "καινούριο κοσκινάκι μου" βλέπετε.

το  επάνω μακρόστενο κομμάτι

το κάτω κομμάτι (καρεδάκι) φαίνεται διπλό μέσα στον καθρέφτη 

λεπτομέρεια του σχεδίου για όποιαν ενδιαφέρεται να το κεντήσει
Χρώματα cotton perle No 8 DMC 
ροδί: Νο 3328
μπλέ:Νο 336
κόκκινο: Νο 815
και εκρού



Και μην ξεχνάτε ότι ξεκίνησε το 7ο παιχνίδι μας 
"ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"
που περιμένει τις συμμετοχές σας
μέχρι 25 Απριλίου 2014.
Για πληροφορίες πατήστε εδώ.


Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2014

Έναρξη 7ου παιχνιδιού (2ου κύκλου) "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"

Σήμερα ξεκινάει 
το 7ο παιχνίδι μας (2ου κύκλου)
 " ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"  

Μέχρι την Παρασκευή  25  Απριλίου, 
7 η ώρα το απόγευμα
θα μπορείτε να στέλνετε στο mail μου
flora27031960@gmail.com
τις ιστορίες σας που θα συμμετέχουν,
που και αυτή τη φορά θα είναι έως 20
για λόγους καλής διαχείρισης του παιχνιδιού
αλλά και για διευκόλυνση των βαθμολογητών.
Αυτή τη φορά θα έχουμε όλοι μας 
περισσότερο χρόνο 
γιατί το Πάσχα που μεσολαβεί 
δημιουργεί πολλές υποχρεώσεις 
που πιθανόν να γεμίσουν το χρόνο σας.

Μόλις παραληφθεί και η 20η ιστορία 
θα δείτε στη δεξιά πλευρά της σελίδας μου πάνω - πάνω
ειδοποίηση για να μην συνεχίζετε να στέλνετε άλλες συμμετοχές.

Τις ιστορίες  που δεν θα προλάβετε να στείλετε για να διαγωνιστούν στο παιχνίδι θα μπορείτε να τις αναρτάτε στο δικό σας blog χωρίς να συμμετέχουν στο παιχνίδι. 

Για όσους δεν ξέρουν από το παρελθόν, μέσα από το παιχνίδι  αυτό θα αφήσουμε το μυαλό μας να τρέξει σε εικόνες και ιστορίες,  αληθινές ή μη, δημιουργώντας μικρά πεζά κειμενάκια, ιστορίες,  παραμύθια, ευθυμογραφήματα, σοβαρούς προβληματισμούς και ότι άλλο μας βγαίνει. 
Βέβαια ιδιαίτερα ευπρόσδεκτος θα είναι και ο έμμετρος λόγος, στον οποίο πολλοί φίλοι μας έχουν ιδιαίτερο ταλέντο.

Το παιχνίδι μας αυτή τη φορά θα διαφοροποιηθεί γιατί οι ιστορίες  δεν θα βασίζονται σε 5 λέξεις αλλά θα πρέπει να συμπεριλαμβάνουν τη φράση που έδωσε η νικήτρια του προηγούμενου παιχνιδιού Μαρία Κανελλάκη και είναι η :

"Και τούτος ο ανήφορος, κατήφορο θα φέρει"


Η φράση αυτή προέρχεται από μια παροιμία μας που ολοκληρωμένη είναι: Υπομονή, υπομονή, καρτέρει και καρτέρει και τούτος ο ανήφορος, κατήφορο θα φέρει" εμείς όμως σας ζητάμε να συμπεριλάβετε στην ιστορία σας τη φράση όπως ακριβώς μας την έδωσε η Μαρία Κανελλάκη.
Η  φράση αυτή είναι μια πρόκληση αισιοδοξίας και είμαι ευτυχής που τη διάλεξε η Μαρία αφού ακόμη και η  άνοιξη που έρχεται προδιαθέτει για θετικές σκέψεις και συναισθήματα.
Είμαι σίγουρη ότι  θα γεμίσει το παιχνίδι μας με ιστορίες γεμάτες εκπλήξεις, με αιτία τις δικές σας εμπνεύσεις .... 

                  ΟΡΟΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ  

     Μέχρι τις 25 Απριλίου, ημέρα Παρασκευή, όσοι επιθυμούν να συμμετέχουν, 
 θα πρέπει  να στείλουν  τη δική τους ιστορία  στο  mail μου,
που αναφέρεται παραπάνω.
Το κείμενό σας θα πρέπει να είναι γραμμένο σε word
και συνημμένο στο μήνυμά σας 
όχι όμως απευθείας γραμμένο σαν μήνυμα το ίδιο. 
Αυτό θα διευκόλυνε αφάνταστα στην ομοιόμορφη εικόνα 
που πρέπει να έχουν στην τελική ανάρτηση τα κείμενα.   
Το κείμενο πρέπει να έχει τίτλο.  
 Μέσα στα κείμενα  καλό θα ήταν η βασική φράση να είναι γραμμένη με κόκκινο χρώμα,
 όχι όμως υπογραμμισμένη ή τονισμένη με bold ή εξωτερικό περίβλημα .
Η γραμματοσειρά, που θα γράφονται τα κείμενα, προτιμώ να είναι Georgia, 
 το μέγεθος των γραμμάτων 14, και το διάστημα ανάμεσα στις σειρές μονό.
 Τα κείμενα  ας φροντίσουμε να είναι μικρά περίπου 400 λέξεις. 
Δεν θα γίνονται δεκτά κείμενα που υπερβαίνουν τις 500 λέξεις. 
(Εάν γράφετε σε word η καταμέτρηση των λέξεων δεν θα σας κουράσει επειδή γίνεται αυτόματα και εμφανίζεται στο κάτω αριστερό μέρος της οθόνης). 

Η απόφαση αυτή λήφθηκε μετά από πολλά παράπονα φίλων που ζητούν γενικότερα ο όγκος των κειμένων να είναι μικρός, για να διαβάζονται ευκολότερα και για να έχουν την ίδια βαθμολογική αντιμετώπιση.

   Και αυτή τη φορά θα μπορείτε να στείλετε μόνο μία συμμετοχή.
 Και αυτός ο όρος προέκυψε  εξ αιτίας του μεγάλου όγκου που συσσωρεύεται
και καθιστά δύσκολη την ανάγνωση και αξιολόγηση πολλών ιστοριών.
Ωστόσο, αν έχετε έμπνευση για περισσότερες από μία ιστορίες, 
μπορείτε να στείλετε μία σαν συμμετοχή σας εδώ
και να δημοσιεύσετε τη δεύτερη ή τρίτη στο δικό σας blog.
   
 Την επόμενη της ημερομηνίας λήξης  του παιχνιδιού μας,
 οι   ιστορίες   σας  θα  αναρτώνται  από  εμένα  σε  κοινή  θέα, 
ανώνυμες και αριθμημένες, σύμφωνα με τη σειρά αποστολής τους  με mail.

ΠΩΣ  ΘΑ ΒΑΘΜΟΛΟΓΟΥΝΤΑΙ  ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ – ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

Κάθε επισκέπτης του blog, ανεξάρτητα αν συμμετέχει  ή όχι στο παιχνίδι, θα έχει δικαίωμα να βαθμολογήσει τρεις (3) ιστορίες – παραμύθια με τους βαθμούς 3 , 2  και 1. 
Ο βαθμός 3 θα δίνεται στην καλύτερη, κατά την άποψή σας ιστορία, 
ο βαθμός 2 στην επόμενη της προτίμησής σας  
και ο βαθμός 1 στην τρίτη κατά σειρά προτίμησής  σας.

Είναι υποχρεωτική η ψήφιση τριών (3) ιστοριών με 3, 2 και 1  και όχι προαιρετική, γιατί έτσι υπάρχει κάποια σχετική προστασία από άδικη βαθμολόγηση.

 Ο χρόνος που δίνεται απ’ την στιγμή της ανάρτησης των ιστοριών – παραμυθιών,   για να βαθμολογήσετε, θα είναι μία (1) εβδομάδα, για τη λήξη της οποίας θα σας ενημερώσω με ανάρτηση στα δεξιά του blog μου.

  Στο τέλος της διαδικασίας θα αθροίζονται οι βαθμολογίες και θα ανακηρύσσεται πανηγυρικά  ο νικητής.

Σας εύχομαι ολόψυχα



Συγχωρέστε με και πάλι που θα εξαφανιστώ για λίγο αλλά ας όψονται οι υποχρεώσεις.
Αυτό  δεν σημαίνει πως δεν θα δέχομαι τις ιστορίες σας.
Αν όχι αυθημερόν όμως κάθε 2 ή 3 μέρες θα μπαίνω στο mail μου για να σας απαντώ αν τις έλαβα.
Ελπίζω να μην σας λείψω για πολύ.

Σάββατο, 15 Μαρτίου 2014

Βράβευση ιστοριών 6ου παιχνιδιού "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"



 Σήμερα τελείωσε ένα ακόμα συναρπαστικό ταξίδι που κάναμε με οδηγό τις λέξεις.
Το 6ο παιχνίδι μας έκανε τον κύκλο του και θα ήθελα να σας ευχαριστήσω
 για την εμπιστοσύνη που μου  δείξατε για ακόμη μια φορά,
για την προσπάθειά σας να γράψετε ιστορίες αντάξιες της φήμης του παιχνιδιού
και για τη διάθεσή σας να ασχοληθείτε σοβαρά με τη βαθμολόγηση
των καλύτερων, κατά την άποψή σας, ιστοριών.
Είστε όλοι υπέροχοι και αξίζετε συγχαρητήρια.
Όλες οι ιστορίες  ήταν ιδιαίτερα αξιόλογες
και κόσμησαν το παιχνίδι μας  για άλλη μια φορά.
Εμένα με χαροποίησε ιδιαίτερα 
η τελευταία συμμετοχή που αφορούσε, όχι σε ιστορία, αλλά σε παραμύθι.
Παρόλο που υπερέβαινε κατά πολύ τον μέγιστο αριθμό των λέξεων 
τη δημοσίευσα μόνο και μόνο επειδή ήταν παραμύθι  ρίχνοντας το μπαλάκι σε σας 
για να αποφασίσετε αν την βγάλετε εκτός βαθμολόγησης. 
Με χαρά μου είδα ότι της χαρίσατε και αρκετούς βαθμούς. 

Φυσικά είμαστε όλοι νικητές και ως νικητές δικαιούμαστε ένα βραβείο συμμετοχής!
Βραβείο συμμετοχής στο 6ο παιχνίδι (2ου κύκλου)
"ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"
 

(Όσοι συμμετείχατε μπορείτε να αντιγράψετε το βραβείο και να το βάλετε στο blog σας.)
Αυτή τη φορά το παιχνίδι έφτασε στις 11 συμμετοχές
 λόγω της δυσκολίας που απέκτησε
εξαιτίας της φράσης  που έπρεπε να περιλαμβάνεται στις ιστορίες
και ήταν η:
"Όλα τα 'χει η Μαριωρή, ο φερετζές της λείπει"

Σύμφωνα με τους ισχύοντες όρους του παιχνιδιού μας,
δώσατε βαθμό στις 3 καλύτερες, κατά την άποψή σας, ιστορίες - παραμύθια - ποιήματα. 

Έτσι προέκυψαν  3  νικήτριες 
που διεκδίκησαν τις 3 θέσεις. 

Το 1ο  βραβείο δίνεται στην Μαρία Κανελλάκη
 για την  ιστορία της με τον αριθμό 1
"Σύνθημα:Έχεις ταπεράκι. Παρασύνθημα:Θέλω να σε δω"

          Το 2ο βραβείο δίνεται στην Κλαυδία  
        για την ιστορία της με τον αριθμό 
" Ο Φωταγωγός"
Το 3ο βραβείο δίνεται στην  Ελένη Φλογερά
για την ιστορία της με τον αριθμό 9
"Το σκοινί της Ασπρούλας"

Οι νικήτριες θα πάρουν δώρα χειροποίητες καρφίτσες από τα χεράκια μου.
Δεν χρειάζεται να μου στείλει καμία  τη διεύθυνσή της γιατί μου τις έχουν στείλει στο παρελθόν μετά από βραβεύσεις τους.

Ήρθε και η ώρα να αποκαλυφθεί ο συγγραφέας κάθε κειμένου καθώς και 
 η συνολική βαθμολογία κάθε ιστορίας.



1.Σύνθημα:  “Έχεις ταπεράκι”.  Παρασύνθημα: “Θέλω να σε δω!” 50
Μαρία Κανελλάκη
2.Η συμπεθέρα      7
Φλώρα    
3. Ο καβγάς για το κύπελλο
Marilise
4. Ο Φωταγωγός  28
Κλαυδία
5. Φτώχια και πλούτη  
Δελφινάκι
6. Ζητείται Βλάκας     8
Μαρία Νι
7. Aχ  Κούλα   13
Κική
8. Η αβάσταχτη ελαφρότητα του Μιχάλη!   7
@iris
9. Το σκοινί της Ασπρούλας   16
Ελένη Φλογερά
10. Πύρρειος νίκη         5
Maria mytripsonblog
11.Ο  λύκος που ήθελε να γιατρεύει τον πόνο      10
Βutterfly



Εδώ μπορείτε να διαβάσετε όλες τις βραβευμένες ιστορίες κατά σειρά βράβευσης. 


1ο βραβείο


Σύνθημα:  “Έχεις ταπεράκι”.  Παρασύνθημα: “Θέλω να σε δω!”
Κανελλάκη Μαρία
Πήρα το μήνυμά σου. Κι εγώ θέλω να σε δω. Να με περιμένεις στην εξώπορτα, με τα χέρια ορθάνοιχτα να με σφίξουν μέσα τους. Ντρέπομαι να στο πω. Κοτζάμ γαϊδάρα, που αυτοπροσδιορίζεται στον κύκλο της ως ανεξάρτητη. Και να περιμένω με κρυφή λαχτάρα το σύνθημά σου. Την αιώνια αφορμή για να τρέξω κοντά σου. Το ταπεράκι σου. Που έχει κάνει αμέτρητες διαδρομές, ούτε το τρόλεϊ Κολιάτσου-Παγκράτι να ήταν. Έχει μεταφέρει τη φροντίδα και το νοιάξιμό σου, με τη μορφή ενός μουσακά ή μιας ντάνας αχνιστών λαχανοντολμάδων. Πάντα στριμωγμένα, για να χωρέσει όση περισσότερη αγάπη γίνεται. Τοποθετημένα με αρχιτεκτονική διάταξη, για να μου θυμίζει τις διδαχές σου περί τάξης.
Φεύγοντας βιαστικά, σου δίνω ένα πεταχτό φιλί. Κρύβει μέσα του, όσα δεν τολμώ να σου πω. Απ’ τις αγκυλώσεις και τους εγωισμούς μου. «Έχω ανάγκη να με νοιάζεσαι. Να μου μαγειρεύεις και να μου θυμίζεις διαρκώς, πόσο τυχερή είμαι που εισπράττω τόση αγάπη». Στην καληνύχτα σου, αποκωδικοποιώ τα λόγια που δεν πρόλαβες να  πεις. «Να τρως καλά και να προσέχεις. Σε λατρεύω!». Αχ βρε μάνα! Όταν εγώ είχα το χρόνο σύμμαχο, εσύ τον είχες εχθρό. Έτρεχες να προλάβεις τη βάρδια στη δουλειά. Και τώρα που εσύ έχεις το χρόνο φίλο σου, εγώ τρέχω να προλάβω τη δική μου βάρδια στη ζωή. Δεν καταφέραμε να συντονιστούμε.
Κι όσο μεγαλώνεις, τόσο σε νιώθω να μικραίνεις. Να γίνεσαι ένα ανυπεράσπιστο παιδάκι που διεκδικεί την προσοχή μου. Ν’ ακούω τα άγχη και τις στεναχώριες σου. Για το ραντεβού στο ΙΚΑ που δεν κατάφερες να κλείσεις, για τα φάρμακα που ακριβύνανε, για την πετσοκομμένη σύνταξη. Κι όσο κυρτώνουν οι ώμοι σου, τόσο θέλω να σ’ αγκαλιάσω και να σου πω «Μη φοβάσαι, θα είμαι πάντα κοντά σου!». Και ποτέ δεν το είπα η δειλή. Μόνο εξυπνάδες σου πουλάω «Δεν υπάρχει ΙΚΑ ρε μάνα!... ΕΟΠΥΥ το λένε τώρα». Κι εσύ ν’απαντάς με αθώα παιδικότητα «Μάλιστα! Όλα τα’χει η Μαριωρή, ο ΕΟΠΥΣ τη μάρανε!...». Κι εγώ να σε διορθώνω με περίσσιο θράσος «Ο φερετζές ρε μάνα… ο φερετζές!».
Κάθε φορά που ανοίγω το ταπεράκι, με τυλίγουν τα αρώματα της αγάπης σου. Μοσχοκάρυδο για τον πόνο, κανέλλα για δυνάμωμα, πιπέρι για προστασία. Κι όσο δοκιμάζω τις γεύσεις σου, δακρύζω στη σκέψη. Για κείνη την ώρα… Που δεν θα με περιμένεις μ’ ένα ταπεράκι στην πόρτα. Που θα σου χαϊδεύω τα μαλλιά και θα οικτίρω τον εαυτό μου για όσα δεν σου είπα. Τότε, που θα έχω εγώ το χρόνο, μα δεν θα τον έχεις πια εσύ… Θα ξεγλιστράς λίγο-λίγο απ’ τη ζωή και θα κάνεις καλαμπούρια με τον θάνατο.
«Μάνα, σου έφερα καινούργια νυχτικιά. Μπαμπακερή, να σε ζεσταίνει το χειμώνα…»
«Όλα τα 'χει η Μαριωρή, ο φερετζές της λείπει!...»
«Τώρα βρήκες να το πεις σωστά;»
«Και τότες μπόραγα, μα έψαχνα αφορμή να μείνεις λίγο παραπάνω… ν’  ακούω τα πειράγματά σου…»
«Πεθύμησα τα ταπεράκια σου ρε μάνα!»
«Σαν λείψουν τα πιπέρια μου, να ιδώ τις μαγεριές σου!...»
Θα με αποστομώσεις. Λίγο πριν κλείσεις τα μάτια σου, κουρασμένη.
Στο ξεκίνημα της… “μετά τάπερ” ζωής μου.

 2ο βραβείο
Ο Φωταγωγός
Κλαυδία
H πιο ζωηρή ανάμνησή μας από το διαμέρισμα που ζήσαμε τα πρώτα χρόνια της ζωής μας, είναι εκείνος ο μεγάλος φωταγωγός, σαν χωνί φωνόγραφου, που δυνάμωνε τους καθημερινούς θορύβους, τις κουβέντες και τις μυρωδιές, τις στροβίλιζε και τις έστελνε σχεδόν ατόφιες στα αυτιά και τη μύτη όλων των ενοίκων.
Από τον πρώτο όροφο, που ζούσανε δυο φοιτήτριες, μας έρχονταν τα ακούσματα των μπήτλς και των ρόλλινγκ στόουνς, από τον δεύτερο , ανέβαινε καθημερινά η ευωδιά του θυμιάματος, από το λιβανιστήρι της κυρά Μοσχούλας , από τον τρίτο, η στεντόρεια φωνή της κυρά Καλλιρόης  «Θεόδωρεεεεεεεεεε, πάλι γεμάτο ξανθές τρίχες το σακκάκι σουυυυυυυ!!!!»
Από τον τέταρτο  αναδύονταν  οι θεσπέσιες μυρωδιές της κουζίνας
της Κατίνας και της Ευθυμίας, δύο αδελφών που δεν μοιάζανε καθόλου ούτε στην όψη, ούτε στο χαρακτήρα μας χάριζαν όμως   αθέλητα όλες τις λεπτομέρειες  της καθημερινότητάς τους.
- Κατίνα πήγαινε να σκουπιστείς, πάλι πασαλείφτηκες με το κραγιόν,  τι το θέλεις το ρημάδι…βάλε και  στρωτά  παπούτσια, μην γκρεμοτσακιστείς  κι έχουμε άλλα…..Όλα τα ΄χει η Μαριωρή , ο φερετζές της λείπει…
- Πάψε τη γκρίνια βρε  κακόγουστη, που γυρνάς όλη μέρα με τη ρόμπα και την ποδιά της κουζίνας ….!!!
Η Κατίνα παρά την ηλικία της,  φορούσε απαραιτήτως κραγιόν και ήτανε πάντοτε περιποιημένη, η  Ευθυμία πάλι δεν νοιαζότανε  για καλλωπισμούς, ήτανε φωνακλού και χωρατατζού   και οι δύο όμως ήτανε αξεπέραστες μαγείρισσες και από την κουζίνα τους ξεχυνόντουσαν οι πιο απίστευτες μυρωδιές ,   κουνέλι στιφάδο, αγκινάρες με αρνάκι αυγολέμονο,  σουπιές κρασάτες, κροκέτες μπακαλιάρου και σκορδαλιά, γαύρος τηγανητός , σουτζουκάκια, χοιρινό με σέλινο, καλαμαράκια γεμιστά,  ρεβίθια στο φούρνο με δενδρολίβανο, λαχανοντολμάδες…..
Μαγειρεύανε μαζί κοντράροντας διαρκώς η μία την άλλη:  «΄Ελα σώνει…πολύ αλάτι έβαλες, λύσσα θα γίνουν οι σουπιές» , «Καλά δεν βλέπεις τι ψωνίζεις, το σέλινο είναι για πέταμα….» « Βιάσου χριστιανή μου, ρίξε μου λίγο ζουμί, θα κόψει το αυγολέμονο» «Βάλε κι άλλο κρεμμύδι, ο κεφτές για να γλυκάνει θέλει μπόλικο κρεμμύδι και μυρωδικά» « Αμάν βρε Κατίνα, έλα στο τηγάνι , να πιάσω εγώ το γουδί που έχω πιο πολλή δύναμη»…. «Ευθυμία άσε θα καθαρίσω εγώ τις αγκινάρες, εσύ δεν έχεις υπομονή , είσαι και τσαπατσούλα…»  «Τσαπατσούλα είναι η νύφη σου, η  ανοικοκύρευτη» «Τις είδαμε και τις δικές σου τις προκομμένες, ασιδέρωτα βάζουνε τ΄ασπρόρουχα στα συρτάρια» « Κλείσε το καπάκι και σταμάτα τις δοκιμές, έσωσες όλο το ζουμί από το φρικασέ….» «Ευθυμίααααααααα!!!  Τελείωσε ο καφές» «Κατίνααααα!!! Πήρε φωτιά το Κορδελιόοοοο, που έχεις το νου σου…. το μαλεμπί κάηκε ……»   
 Χαιρόντουσαν να μαγειρεύουν και να προσφέρουν  τα θεσπέσια  εδέσματά τους,   στις οικογένειες των παιδιών τους, που καθημερινά παραλαμβάνανε  ταψιά και  κατσαρόλες γεμάτες  σπιτικό φαγητό  δίνοντας ταυτόχρονα τις σχετικές παραγγελίες για την επομένη «Κανένα γεμιστό έχουμε καιρό να φάμε»…αλλά κι εμείς είχαμε τα τυχερά μας, τυροπιτάκια, πιροσκύ, τηγανίτες με μέλι και κανέλλα ,  μπουγάτσα…..
Από το φωταγωγό  ενημερωνόμασταν αναγκαστικά, για  όλα τα δρώμενα και υπομέναμε το μαρτύριο των γαργαλιστικών οσμών που γινότανε πραγματικά αβάσταχτο , όταν η μάνα μας επέμενε να φάμε σπανακόρυζο ή φακές, ενώ από κάτω ερχότανε η θεία μοσκοβολιά των κεφτέδων που τσιτσιρίζανε στο τηγάνι...
 
3ο βραβείο

9. Το σκοινί της Ασπρούλας
 Ελένη Φλογερά
«Τάσο! Όρε Τάσο!»
«Τι φωνάζεις μωρέ Κωσταντή;»
«Τι φωνάζω; Εκείνη η κατσίκα σου η Ασπρούλα πάλι έκοψε το σκοινί και μου ρήμαξε το αμπέλι, θα σου κάνω μήνυση».
«Α! το αναθεματισμένο το ζωντανό πάλι την έκανε την ζημιά της. Μην κάνεις έτσ’ βρε αδερφέ… θα τα βρούμε» του είπε ο Τάσος. « Έλα πάμε στον καφενέ να σε κεράσω κάνα τσίπουρο και  μετά θα αγοράσω  καινούργιο σκοινί στην Ασπρούλα για να μην το ξανακόψει». «Αγγελική! φώναξε της γυναίκας του, πρόσεχε την Ασπρούλα, εγώ παγαίνω να της πάρω σκοινί».
«Ναι Τάσο μου και μην ξεχάσεις να πάρεις  το δέμα που άφησε ο ταχυδρόμος στο καφενείο».
Ο Τάσος μαζί με τον Κωσταντή κατηφόρισαν για την αγορά του χωριού και τράβηξαν για τον καφενέ. Εκεί άρχισαν τα τσίπουρα.  Ο Τάσος ήθελε  να καλοπιάσει τον Κωσταντή μην πάει και του κάνει καμιά μήνυση για την ζημιά της Ασπρούλας και τρέχει στα δικαστήρια.
Μετά από μια ώρα τσιπουροκατάνυξης τα βρήκαν και χώρισαν. Ο Τάσος αφού πήρε το δέμα παραμάσκαλα κίνησε για το σπίτι του, ξεχνώντας να αγοράσει σκοινί για την Ασπρούλα. 
«Από ποιόν είναι το δέμα Τάσο μου;» τον ρώτησε η γυναίκα του μόλις έφτασε στο σπίτι.
«Από την Αμερική, από τον θείο-Τζίμη».
Άνοιξαν το δέμα και πάνω-πάνω βρήκαν ένα γράμμα που ο θείος τους έγραφε τα νέα του και από κάτω είχε δύο κλαρωτά φουστάνια για την Αγγελική, που τα πήρε όλο χαρά και έτρεξε να τα φορέσει. Στο λεπτό γύρισε πίσω φορώντας το ένα.
«Μου πάει Τάσο μου», ρώτησε συνάμενη και κουνάμενη.
«Ωραίο είναι, αλλά πολύ ξεγουλητό ρε γυναίκα…»
«Μην φοβάσαι, έτσι και αλλιώς μου είναι λίγο μεγάλο. Θα το μπάσω και με το ύφασμα που θα περισσέψει θα βάλω ένα φραμπαλά στο λαιμό και θα είναι εντάξ’. Θα το φορέσω στο πανηγύρι μας και θα με ζηλεύουν ούλες. Εσένα τι σ’ έστειλε;»
Ο Τάσος κράταγε στα χέρια του ένα καρό παντελόνι και δυο πουκάμισα με φανταχτερά χρώματα και τα κοίταζε με απορία.
«Τούτα μ’ έστειλε. Αν τα φορέσω αυτά στο χωριό θα μου κρεμάσουν κουδούνια… θα πουν πως έγινα ντιγκιντάγκας. Δεν τα φοράω… φύλαξέ τα… μεθαύριο που θα φτιάξω το σκιάχτρο για να μη μας φαν’ τα τσιροπούλια τα σταφύλια, θα τα χρειαστώ. Α! έχει μέσα και  σώβρακα, παρδαλά και τούτα,  αλλά τουλάχιστον αυτά όταν  θα τα φοράω δεν θα φαίνονται. Αυτά τα μακρυναρίκια που κρατάς  εσύ τι είναι;»
«Γραβάτες είναι, σαν αυτές που φοράει ο δάσκαλος».
«Γραβάτες; Τώρα μάλιστα είπε γελώντας ο Τάσος, όλα τα ‘χει η Μαριωρή ο φερετζές της λείπει. Α! ρε θείε Τζίμη πήγες στην Αμερική και ξέχασες πως ντυνόμαστε εδώ στο χωριό. Ας είναι… φτιάξε βρε γυναίκα δυο καφεδάκια να τα πιούμε και μετά να δω τι θα κάνω και με την Ασπρούλα που ξέχασα να της πάρω σκοινί».
Το βραδάκι όταν γύρισε ο Τάσος από τα κτήματα με τις κατσίκες και η Αγγελική πήγε να τις αρμέξει, την έπιασαν τα γέλια.
Αιτία το σκοινί της Ασπρούλας, που ο Τάσος το είχε μακρύνει με δυο τρεις από τις παρδαλές γραβάτες του θείου Τζίμη.

Το επόμενο παιχνίδι μας θα ξεκινήσει σε περίπου μια εβδομάδα, αφού μου στείλει η Μαρία Κανελλάκη τη φράση που θα διαλέξει για να χρησιμοποιηθεί στις ιστορίες του επόμενου παιχνιδιού μας.
Ως τότε θα με συγχωρήσετε για την απουσία μου απ' την blogοπαρέα μας.
Διάφορα θέματα με έχουν αγχώσει αρκετά και έχουν περιορίσει τον ελεύθερο χρόνο μου στο μηδέν. Αφήστε μου ένα μικρό χρονικό περιθώριο να τα ρυθμίσω και σίγουρα θα βρίσκομαι πάλι κοντά σας, γιατί χωρίς εσάς δεν κάνω....