Δευτέρα, 17 Φεβρουαρίου 2014

Πως φεύγει η ψυχή ενός ζώου.

Η φωτογραφία είναι από το blog http://dogw0rld.blogspot.gr
Με  αφορμή το θάνατο ενός πολύ αγαπημένου κατοικίδιου, 
θεώρησα καλό να μεταφέρω εδώ το κείμενο, 
που μου έστειλε μια φίλη,
γιατί μου φάνηκε ιδιαίτερα ενδιαφέρον.
Ψάχνοντας βρήκα ότι η πηγή του κειμένου είναι το blog www.marilyn.gr.

Πως βιώνουν το θάνατο τα ζώα;
Η στιγμή του θανάτου και η αίσθηση της προσμονής της στιγμής μπορεί να βιωθεί και να περιγραφεί μόνο από τον ίδιο τον μελλοθάνατο άνθρωπο η ζώο. Μπορεί κανείς όμως να καταλάβει πολλά πράγματα για το πως βιώνουν τα ζώα τον θάνατο από τον τρόπο που πεθαίνουν και από την συμπεριφορά τους εκείνες τις ώρες. Θα λέτε τώρα “τι μακάβριο θέμα διάλεξε να αναπτύξει τώρα η Μαίριλυν” αλλά αυτή είναι απλά η ανθρώπινη περιγραφή του θανάτου και όχι αυτή των ζώων. Εξάλλου μου έχει γίνει αυτή η ερώτηση ουκ ο λίγες φορές και είναι ένα θέμα που έχει κινήσει και την δικιά μου περιέργεια ανά τα χρόνια που δουλεύω κοντά τους. Ξεκινώ λοιπόν…….

Η ζωή
Τα ζώα ζουν την στιγμή. Αυτή είναι η ομορφιά τους. Ζουν την κάθε μέρα σαν να είναι καινούργια. Δεν αναπολούν το παρελθών και δεν προβάλουν το μέλλον. Αυτό φαίνεται ιδιαίτερα στο πως αντιμετωπίζει ένα υγιές ζώο κάποιο άλλο κακοποιημένο. Ένα ζώο ενώ ξέρει ότι το άλλο έχει υποστεί κακοποίηση δεν θα του συμπεριφερθεί διαφορετικά από ένα κανονικό ζώο. Οι κανόνες θα παραμείνουν και η ιεραρχία θα τηρηθεί χωρίς έλεος. Διότι οι κανόνες αυτοί είναι που στηρίζουν και εγγυώνται την επιβίωση μιας αγέλης. Πρέπει εμείς οι άνθρωποι, ειδικά όσοι έχουμε υιοθετήσει αδέσποτα,  να το λάβουμε υπόψιν αυτό και να μην τους συμπεριφερόμαστε με την υπερβολική συμπόνια που χαρακτηρίζει εμάς τους ανθρώπους διότι έτσι δίνουμε έμφαση στο πρόβλημα και δεν το αφήνουμε να ξεπεραστεί. Οπότε τα ζώα, ενώ έχουν αίσθηση του θανάτου, δεν το σκέφτονται συνέχεια και δεν είναι κάτι που κυριεύει την ζωή τους. Θα το αντιμετωπίσουν όταν έρθει η ώρα.


Όταν πλησιάζει ο θάνατος
Όταν ένα ζώο πλησιάζει τον θάνατο λόγο αρρώστιας, ατυχήματος, ή γηρατειών αρχίζει να φεύγει από το σώμα του όλο και περισσότερο. Όσο περνούν οι μέρες είναι όλο και λιγότερο στο σώμα του και ο ιδιοκτήτης του θα καταλάβει ότι το ζώο έχει στιγμές διαύγειας αλλά τις περισσότερες ώρες τις περνάει κοιμισμένο η ‘αλλού’. Αυτός είναι μηχανισμός που έχουν όλα τα ζώα και είναι προστατευτικός. Ένα παράδειγμα είναι τα θηράματα στην φύση, πχ γαζέλες. Ενώ φεύγουν από την ζωή με τόσο φρικτό και βίαιο τρόπο (για τα ανθρώπινα δεδομένα) η φύση έχει προνοήσει και την στιγμή που το λιοντάρι πιάνει την γαζέλα στο στόμα του εκείνο έχει ήδη φύγει από το σώμα του και έτσι δεν αισθάνεται τον πόνο.

Η ώρα του θανάτου
Ένα άρρωστο ή πληγωμένο ζώο συνήθως αποκόβει τις επαφές του με τον έξω κόσμο. Κοιμάται πολύ, τρώει και πίνει λίγο έως καθόλου και θέλει μια ατμόσφαιρα ήσυχη και μοναχική. Στην φύση μία αρρώστια μπορεί να είναι αιτία για απομάκρυνση ενός αγελαίου ζώο από την αγέλη του με ρίσκο τον θάνατο, διότι φεύγοντας χάνει την προστασία της αγέλης του. Η ανάγκη για απομόνωση είναι πιο μεγάλη. Είναι σαν να μπαίνουν σε ένα πεδίο διαφορετικό όπου γίνεται ένα είδος διαλογισμού με στόχο την ανάρρωση ή την πέραση στην άλλη πλευρά. Όλο τους το είναι προσπαθεί να αναρρώσει ή να προετοιμαστεί για τον θάνατο αλλά γίνεται με έναν τρόπο γαλήνιο, διαλογιστικό και με φοβερή αξιοπρέπεια. Είναι λίγες οι φορές που ένα ζώο θα κλαίει και θα φωνάζει όταν είναι άρρωστο. Μπορεί την στιγμή ενός ατυχήματος να φωνάξει ή να κλάψει αλλά στην ανάρρωση η συμπεριφορά του είναι διαφορετική.

Ο θάνατος είναι κάτι απόλυτα φυσικό για ένα ζώο και έτσι αντιμετωπίζετε όταν βρεθεί μπροστά του. Είναι ένα κομμάτι της ζωής τους, ένα κομμάτι του εαυτού τους. Αντιλαμβάνονται τον θάνατο και τον δέχονται με απόλυτη αξιοπρέπεια. Κάποια ζώα θα δείξουν λίγο άγχους θανάτου προς το τέλος ειδικά όταν αισθάνονται ότι τους κρατάει κάτι στην ζωή. Εκείνη την ώρα χρειάζονται την στήριξη μας και την απελευθέρωση για να φύγουν. Πρέπει, λοιπόν, να τα καθησυχάσουμε και να τους δώσουμε να καταλάβουν ότι μπορούν να φύγουν ελεύθερα όποτε θέλουν και ότι εμείς θα είμαστε καλά μένοντας πίσω αλλά ότι θα μας λείψουν.

Ο θάνατος σε τρίτο πρόσωπο
Τα ζώα θρηνούν για τον χαμό κάποιου αγαπημένου προσώπου, ανθρώπου η ζώου. Είναι πολλές οι ιστορίες που περιγράφουν ζώα να στέκονται και να περιμένουν πιστά δίπλα στο άψυχο σώμα του ιδιοκτήτη τους ή ενός συγγενικού ζώου.  Κάποια εκπαιδεύονται στην ενημέρωση μέσω τηλεφώνου για τυχών ατύχημα του ιδιοκτήτη τους. Άλλα το έχουν κάνει και χωρίς την απαραίτητη εκπαίδευση. Υπάρχει λοιπόν η αίσθηση του κινδύνου αλλά και η αναγνώριση του θανάτου και σε άλλα πρόσωπα τρίτα.

Συμπέρασμα και συμβουλή
Ο πόνος και η θλίψη εκείνες τις ώρες είναι δικιά μας και όχι δικιά τους. Τα δικά μας συναισθήματα, λοιπόν, μπορούν να μπλοκάρουν το ζώο μας και να μην μπορεί να φύγει με ευκολία. Από την μεριά μας εκείνες οι ώρες χρειάζονται ψυχραιμία για να μην σταθούμε εμπόδιο στην διαδικασία αυτή. Όσο μπορείτε, λοιπόν, δεχτείτε τον θάνατο του ζώου σας ξέροντας πως αυτό που βιώνει του είναι απόλυτα φυσικό, όσο πόνο και να αισθάνονται. Μην βιαστείτε για την ευθανασία. Στην Ελλάδα έχουν αυξηθεί πολύ οι άσκοπες ευθανασίες με στόχο την λύτρωση από τον πόνο και εγώ ρωτώ ‘ποιόν πόνο του ζώου ή τον δικό σας;’!!! Η ευθανασία πρέπει να γίνεται όταν το ζώο είναι έτοιμο να φύγει και όχι πρίν διότι έτσι γίνεστε εμπόδιο στην ανάπτυξη της ψυχής του ζώου και στην εμπειρία που έχει διαλέξει αυτή η ψυχή στην συγκεκριμένη ενσωμάτωση. Υπάρχουν τρόποι για να μάθει ο ιδιοκτήτης αν η ψυχή του ζώου του είναι έτοιμο να φύγει.


Μην ξεχνάτε 
το 6ο παιχνίδι μας (2ου κύκλου)
"ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"
άρχισε και περιμένει τις συμμετοχές σας
όχι μέχρι τις  28/2/2014, που είχα προαναγγείλει,
αλλά μέχρι την Παρασκευή 7/3/2014.
Ως τότε συνεχίστε να στέλνετε τις συμμετοχές σας.
Δυστυχώς  δεν θα σας απαντώ αν τις έλαβα,
όπως συνήθιζα ως σήμερα,
γιατί δεν θα έχω σύνδεση στο internet.
Λυπάμαι για την αναστάτωση που δημιούργησα 
αλλά δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά.
Για  τις υπόλοιπες πληροφορίες σχετικά με το παιχνίδι μας
πατήστε εδώ.

Παρασκευή, 14 Φεβρουαρίου 2014

FRANKENSTEIN TALES




Ψυχή. Ξημερώνει κι εκείνος πρέπει να ξεφορτωθεί το άψυχο σώμα χωρίς να τον αντιληφθούν. Κάτω από το κεφάλι του νεκρού οι κηλίδες αίματος έχουν ποτίσει το χώμα κι οι υγρές τούφες των μαλλιών του ξεπροβάλλουν σαν βδέλλες έτοιμες να ρουφήξουν το πηχτό αίμα. Σέρνει το πτώμα από τα πόδια. Μπροστά του ο τοίχος στάζει ακόμα λίγες σταγόνες από το κόκκινο υγρό. Σταματά και συνειδητοποιεί ότι τον παρακολουθεί μια γάτα που ξεπρόβαλε από το σκοτεινό στενό. Οι παλάμες του έχουν ιδρώσει. Αφήνει απότομα τα νεκρά μέλη να χυθούν άχαρα στο χώμα.

Πιέζει το στόμα του στο εσωτερικό του αριστερού του αγκώνα και σφίγγει τα δόντια, σχεδόν πονάει, αλλά στέκεται αδύνατον να κρατήσει το κρασί που έπιναν μαζί μέχρι πριν λίγες ώρες και αναπόφευκτα αδειάζει το περιεχόμενό του στομαχιού του, ένα δύσοσμο μίγμα από κρασί, σάλια και φιστίκια, στη δεξιά σόλα του παπουτσιού.

Το κεφάλι του βαρύ. Ζαλίζεται. Χάνει την ισορροπία του προσπαθώντας να αποφύγει τον εμετό του. Σκουπίζει τα βρώμικα γένια και απομακρύνει τον ιδρώτα από το μέτωπο και τον σβέρκο. Οι ανάσες του, κοφτές και συνεχόμενες προδίδουν την μακάβρια πράξη του. Κανείς δεν θα πιστέψει ότι επρόκειτο για ατύχημα. Η γάτα συνεχίζει και τον παρακολουθεί επίμονα. Με μάτια ορθάνοιχτα, καταπράσινα. Είναι βέβαιος ότι εκείνη αποφεύγει να τα ανοιγοκλείσει μην τυχόν και της ξεφύγει. Κι η γάτα κοιτάζει πότε το ακίνητο σώμα και πότε αυτόν με το ίδιο πάντα βλέμμα που υπνωτίζει. 

Αν μπορούσε θα έφτυνε και την γλώσσα του για να ξεφορτωθεί την αηδιαστική πικράδα που πλημμυρίζει τον ουρανίσκο του. (Μαριλένα)


************

    Στο κεφάλι του βαράνε σφυριά. Κάτι που δεν κολλάει πολύ με την κατάσταση που ζει, τον ταράζει. «Μα, τι στο καλό;» Ανοίγει τα μάτια του και κοιτάζει γύρω του τους τέσσερις τοίχους του δωματίου. Ο θόρυβος έρχεται απ’ το διπλανό διαμέρισμα. Συνειδητοποιεί πως κοιμόταν. Ένας αναστεναγμός ανακούφισης βγαίνει απ τα σωθικά του. Τι περίεργο όνειρο, αναρωτιέται.

Θυμάται τι μέρα είναι και αρχίζει να ετοιμάζεται με γρήγορους ρυθμούς αλλά με προσοχή σε κάθε λεπτομέρεια. Είναι η μέρα που θα δει την κόρη του. Έχει να την δει δύο εβδομάδες, έτσι αποφάσισε το δικαστήριο. Αυτός ο χωρισμός του κόστισε την ίδια του τη ζωή. Από τότε είναι ένας ζωντανός-νεκρός που περιμένει να περάσουν οι μέρες για να την δει και αυτό με επίβλεψη!  Είπαν πως ήταν επικίνδυνος για την οικογένεια του, πως τους έκανε κακό αλλά εκείνος δεν θυμάται τίποτα από αυτά που τον κατηγορούν.

Το μόνο που ξέρει είναι πως την αγαπά πολύ και θα έκανε τα πάντα για εκείνη. Βάζει το καλό του, καθαρό κοστούμι ενώ τρελές σκέψεις περνούν απ το μυαλό του. «Όχι» μονολογεί, «έτσι θα την χάσω για πάντα». Φορά τα γυαλισμένα του παπούτσια και χτενίζει με μανία τα μαλλιά του. Πολύ σχολαστικά κοιτάζεται στον καθρέπτη πριν φύγει. Όλα πρέπει να είναι τέλεια, σκέφτεται. Τίποτα δεν πρέπει να φανερώσει τον πόνο του.

Φτιάχνει ένα γρήγορο σάντουιτς και βγαίνει από το σπίτι. Συνήθως δεν τρώει τίποτα το πρωί και θυμάται πως είχε βουρτσίσει τα δόντια του αλλά έχει μια άσχημη πικρίλα στο στόμα του που επιμένει….(Κατερίνα)

***********

Το σάντουιτς κάνει το στομάχι του να ανακατεύεται, ενώ η πικρίλα δε φεύγει με τίποτα.
Ξεκλειδώνει το αυτοκίνητο και κοντοστέκεται νιώθοντας περίεργα. Σαν να τον κοιτούν.
Γυρνάει αργά και αντικρίζει τα καταπράσινα μάτια μιας γάτας. Καρφώνονται σαν μαχαίρια στο μυαλό του, σκαλίζοντάς το με άγριες διαθέσεις.
Όλα  γύρω του μπερδεύονται και ζαλίζεται. Παίρνει βαθιές ανάσες και μπαίνει στο αυτοκίνητο, με τη σκέψη στην κόρη του. Στην μονάκριβή του, που δεν τον αφήνουν να πλησιάσει χωρίς επίβλεψη.
Φτάνει στο σπίτι που έμενε μέχρι πριν λίγο καιρό και χτυπάει το κουδούνι.
Του ανοίγει μια άγνωστη γυναίκα. Συγκρατεί τον εαυτό του, τα συναισθήματά του, τη χολή του, μέχρι που τα μάτια του καρφώνονται στα δικά της και η ανάσα του κόβεται.
Πράσινα, σαν της γάτας, σκέφτεται. Γιατί αυτό έχει τόση σημασία;
Εκείνη προσπαθεί να είναι ευγενική, αλλά είναι ψυχρή. Του εξηγεί τον ρόλο της και πηγαίνει να φέρει το παιδί.
Κοιτάζει γύρω του και παρατηρεί με πόνο, πως όλες οι φωτογραφίες που απεικόνιζαν τους τρεις τους λείπουν. Το «τέλος» καρφώνει τα δόντια του στην ψυχή του.
Αρχίζει να τρέμει για άλλη μια φορά, αλλά η φωνούλα της Ελένης που τρέχει ήδη στην αγκαλιά του, τον τραβάει την τελευταία στιγμή από την άβυσσο.
Τη σηκώνει ψηλά και χώνει το πρόσωπο στο λαιμό της να μυρίσει την λατρεμένη μυρωδιά.
Μια άλλη μυρωδιά μεταλλική προσπαθεί φευγαλέα να εισχωρήσει στα ρουθούνια του, αλλά τη διώχνει. Μια μυρωδιά εφιάλτη.
Χαϊδεύει  τρυφερά το πρόσωπο και τα μαλλιά του παιδιού και τότε βλέπει τους λεκέδες γύρω από τα νύχια του. (Μαρία)
***********
Έντονο ρίγος τον διαπερνά και οι χτύποι της καρδιάς του δυναμώνουν. Προσπαθεί να βάλει σε μια τάξη το μυαλό του και η εικόνα της κόρης του τον επαναφέρει στην πραγματικότητα. Δεν πρέπει να χάσω τον εαυτό μου, σκέφτεται, όχι τώρα. 
Τον ρωτά που ήταν όλο το βράδυ που του τηλεφωνούσε. Σαστίζει. Είχε βγει μια βόλτα μέχρι το κοντινό δάσος της περιοχής του, να αδειάσει το μυαλό του από τις κακές σκέψεις. Συνάντησε έναν γνωστό του και το μόνο που θυμάται, πως ήπιαν πολύ. Από εκεί και πέρα το απόλυτο σκοτάδι μέχρι που ξύπνησε από τον εφιάλτη. Τα χάπια που του έδωσε ο γιατρός τελικά δεν τον βοηθούν, διαπίστωσε. Ψέλλισε μια δικαιολογία, την φίλησε κι έφυγε βιαστικά χωρίς να κοιτάξει πίσω του. Όχι γιατί φοβόταν μήπως καταλάβουν την αναστάτωσή του αλλά γιατί ένιωθε ακόμα το έντονο βλέμμα εκείνης της γυναίκας να τον διαπερνά. 
Οδήγησε βιαστικά προς το δάσος και ταυτόχρονα καθάριζε τα χέρια του. Ίσως το σημείο εκείνο που καθόταν χθες να του θύμιζε τι συνέβη. Το κεφάλι του κόντευε να εκραγεί μέχρι που άκουσε τις σειρήνες. Περιπολικά και ασθενοφόρο βούϊζαν ασταμάτητα. Ένας αστυνομικός έκανε νόημα σε όλα τα αυτοκίνητα πως δε μπορούν να περάσουν από το δρομάκι που οδηγεί προς το δάσος. Κατέβασε το παράθυρο και ρώτησε έναν ηλικιωμένο περαστικό αν γνώριζε κάτι. " Τι να σου πω άνθρωπέ μου. Φόνος είπαν. Αμερική γίναμε πια. Γύρνα πίσω, θα διακόψουν λένε την κυκλοφορία για αρκετή ώρα."
Κάνοντας απότομα όπισθεν, ένας δυνατός θόρυβος ακούστηκε από το πορτ μπαγκαζ..
Προμηνύεται δύσκολη μέρα.. Και οι δυνάμεις του έχουν ήδη αρχίσει να τον εγκαταλείπουν...
 (Κατερίνα Β.)
************

«Θα πρέπει να χάσατε τις αισθήσεις σας την ώρα που οδηγούσατε.
Ευτυχώς, ήσασταν ακινητοποιημένος κι έτσι αποφύγατε τα χειρότερα».
«Πού βρίσκομαι;» ρώτησε ξέπνοα την ασπροντυμένη γυναίκα που του έπαιρνε το σφυγμό.
Δεν τον άκουσε. Στ’ αυτιά της είχε τα ακουστικά του πιεσόμετρου.
Θα πρέπει να ήταν ανησυχητική η πίεση, γιατί κάρφωσε απότομα τη ματιά της πάνω του. Δυο καταπράσινα σμαράγδια, ένιωσε να τον συνθλίβουν. Κάπου είχε ξαναδεί αυτά τα μάτια. Ήταν αδύνατον όμως να ανακαλέσει τη μνήμη του.
- Άγιο είχατε! Ξέρετε… περάσατε ένα λιποθυμικό επεισόδιο. Αν δεν σας έφερνε εγκαίρως ο φίλος σας στο πρώτο ιατρείο που βρέθηκε μπροστά του, ίσως και να μην ζούσατε. Θα’πρεπε να είχατε υποψιαστεί ότι κάτι τρέχει με την καρδιά σας, απ’ τη δυσχρωμία στα δάχτυλά σας. Δείτε… Είναι σχεδόν μπλε το περίγραμμά τους… Σας έχω γράψει μια σειρά εξετάσεων. Δυστυχώς , πέρα απ’ τις πρώτες βοήθειες, δεν μπορώ να προσφέρω περισσότερα. Θα πρέπει να πάτε κατευθείαν νοσοκομείο!»
- Συγνώμη… είπατε πως μ’ έφερε ένας φίλος... Μα εγώ ήμουν μόνος. Είμαι σχεδόν βέβαιος...
- Έχετε προφανώς κενά μνήμης απ’ το ισχυρό σοκ που περάσατε. Σας έφερε ένας ηλικιωμένος, με μακριά γένια και αρκετά... απεριποίητος. Ήταν πολύ ταραγμένος και σας έσερνε σχεδόν απ’ τα πόδια.
- Μα ... δεν είναι νεκρός;
- Όχι για όνομα του Θεού! Πώς σας ήρθε αυτό; 
- Άκουσα κάτι σειρήνες στην περιοχή... Νόμιζα ότι του συνέβη κάτι...
- Λέτε για το ατύχημα που έγινε το πρωί; Μα όχι, πώς το συνδυάσατε; Μια γυναίκα βρέθηκε νεκρή. Μάλλον πρόκειται για αυτοκτονία…
(Μαρία)
************
.......είπε η γιατρός και βγήκε από το δωμάτιο, ένα λευκό βορινό δωμάτιο, μ' ένα μεγάλο παράθυρο στη μέση και θέα στο δρόμο. Σουρούπωνε και τα φώτα της μικρής πόλης άναβαν σιγά σιγά. "Αυτοκτονία;" σκέφτηκε μόλις έμεινε μόνος κι έπειτα μια τρελή σκέψη άρχισε να ζυμώνεται στο μυαλό του. Δίπλα στο σιδερένιο κρεβάτι, επάνω σε μια καρέκλα, είδε το πανωφόρι του. Με λίγη προσπάθεια σηκώθηκε από το κρεβάτι.    
- Πως είστε; Νιώθετε καλύτερα; ρώτησε η γιατρός από το γραφείο της, στο διπλανό δωμάτιο.
- Ναι, σας ευχαριστώ πολύ, είμαι λίγο καλύτερα, αλλά επειδή με ανησύχησαν τα λόγια σας λέω να ακολουθήσω τη συμβουλή σας και να πάω στο κοντινότερο νοσοκομείο.
- Να σας καλέσω ένα ταξί;
- Ω, μα για όνομα του Θεού, είστε πολύ ευγενική, αλλά πιστέψτε με, νιώθω καλά για να μπορέσω να αναζητήσω ένα ταξί μόνος μου. Θα μου επιτρέψετε όμως να περάσω μια από τις προσεχείς ημέρες, να σας δώσω κάποια χρήματα για τις φροντίδες σας. Βλέπετε, δεν βρήκα επάνω μου πορτοφόλι.
- Ούτε που να το σκέφτεστε! Έκανα απλά το καθήκον μου. Να πάτε στο καλό και να προσέχετε. Αν σας βγάλει κάποτε ο δρόμος, περάστε μόνο να μου πείτε για τις εξετάσεις που σας έγραψα. Εύχομαι να πάνε όλα καλά" είπε, καρφώνοντας επάνω του ένα σμαραγδένιο βλέμμα.
Όταν βγήκε στο δρόμο είχε πια νυχτώσει. Το κρύο ήταν τσουχτερό και σήκωσε το γιακά του παλτού του. Αλήθεια, τι είχε συμβεί άραγε και που να βρισκόταν το αυτοκίνητο του; Κανονικά θα έπρεπε να πάει στην αστυνομία, να ζητήσει να τον βοηθήσουν εκείνοι για να το αναζητήσει.
"Θα ήσουν τρελός!" μουρμούρισε στον εαυτό του, με ένα παγωμένο γέλιο. Κοίταξε γύρω του. Στο βάθος διέκρινε την εκκλησία με το μεγάλο ρολόι. Δεν άργησε να προσανατολιστεί. Πέρασε μέσα από τα σκοτεινά πλακόστρωτα στενά, που οδηγούσαν στο πάρκο. "Έπιστρέφω"! σφύριξε. 
Ο δολοφόνος γυρίζει πάντα στον τόπο του εγκλήματος....... (Petra)
*************
… λένε - αρκεί βέβαια να μπορείς να ανακαλέσεις αν όντως έχεις σκοτώσει άνθρωπο.
Το άψυχο κορμί τον στοίχειωνε. Ίσως το όνειρο, να μην ήταν όνειρο τελικά.
Ξεφύσηξε οργισμένος. Για όλα έφταιγαν τα χάπια…  Έπρεπε πάση θυσία να θυμηθεί τι είχε γίνει εκείνο το βράδυ. Και οπωσδήποτε να μη μπλέξει με την αστυνομία στο μεταξύ.
Πλησίαζε στο πάρκο, σαν σκιά μέσα στη νύχτα, όταν πίσω του, μια κόρνα αυτοκινήτου έσκισε βίαια τη σιγαλιά. Αναπήδησε και στράφηκε. Τα φώτα τον τύφλωσαν και ενστικτωδώς, σήκωσε ψηλά τα χέρια του.
Μεμιάς, τα φώτα έσβησαν.
«Τι παιχνίδια μου παίζει πάλι το μυαλό μου;» αναρωτήθηκε.
Ήταν το αυτοκίνητό του. Πριν το συνειδητοποιήσει καλά-καλά, η πόρτα άνοιξε και μια κοπέλα όρμησε πάνω του. Δεν την είχε ξαναδεί.
«Σε έψαχνα παντού!» του είπε. «Μέχρι και στο δάσος πήγα. Εκεί βρήκα το αυτοκίνητο, τα κλειδιά σου στην άσφαλτο… κι εσύ άφαντος. Το πήρα για να έρθω εδώ να περιμένω, ήξερα πως κάποια στιγμή θα ξαναγυρνούσες. Για να το τελειώσεις».
«Ποια είσαι;»
Η κοπέλα θορυβήθηκε.
«Τι; Δεν με θυμάσαι;»
Εκείνος έγνεψε αρνητικά.
«Μετά από όλα αυτά που έγιναν; Που κάναμε; Πώς είναι δυνατόν; Τι έχεις πάθει;»
Τώρα την κοίταζε σαν χαμένος.
«Σύνελθε, δεν έχουμε καιρό» του είπε. «Κινδυνεύουμε! Έλα μαζί μου».
Τον τράβηξε προς το πορτ-μπαγκάζ και το άνοιξε.
«Κοίτα!» του είπε.
Όλα ήταν άνω-κάτω, πασαλειμμένα με ξεραμένο αίμα. Στο βάθος υπήρχε ένα φτυάρι. Δεν θυμόταν να το είχε βάλει εκεί. Μπροστά κειτόταν ένα μενταγιόν: το μισό μιας μεταλλικής καρδιάς, με χαραγμένο πάνω της το γράμμα Κ.
Μια μνήμη αναδύθηκε από το πουθενά… Η κόρη του φορούσε ένα ολόιδιο μενταγιόν. Μια μισή καρδιά. Μα πάνω της είχε χαραγμένο το δικό της αρχικό: Ε.
Από πού τη βρήκε; Και σε ποιον ανήκε το κομμάτι που βρισκόταν στο πορτ-μπαγκάζ του; (Έλλη)
                                                                 *****************

-Πάλι το ίδιο όνειρο λοιπόν;
-Γιατρέ μου..αυτή τη φορά προχώρησε. Ξύπνησα μες στην άγρια νύχτα, λουσμένος στον ιδρώτα και οι δυο καρδιές, με τα δυο μονογράμματα καρφώθηκαν σαν πρόκες στη σκέψη μου!
Αν το Ε συμβολίζει την κόρη μου, το Κ σε ποια ανήκει; Και τι ρόλο παίζει αυτή η άγνωστη που παρουσιάστηκε χτες βράδυ στο όνειρο μου;
-Θυμήσου καλά: Είχε μήπως κι αυτή σμαραγδένια μάτια; 
-Δεν με κοίταξε στα μάτια. Με απέφυγε!
-Πρέπει να θυμηθείς. Όλες τις λεπτομέρειες. Αυτά τα όνειρα θα μας βοηθήσουν Άλεξ να τα βάλουμε όλα σε σειρά και να δούμε τι συμβολίζει το κάθε στοιχείο.
Μόνο αν καταφέρεις να γλιτώσεις από τα μανιοκαταθλιπτικά σου επεισόδια έχεις ελπίδες με τις συναντήσεις του παιδιού.
Τα φάρμακα σου τα παίρνεις κανονικά;
-Ναι γιατρέ μου.
-Ίσως δε σε καλύπτει πια το klonopin που παίρνεις. Ίσως χρειαστεί να σου χορηγηθεί ενδοφλεβίως λοραζεπάμη.
Το klonopin είναι που σε ρίχνει διαρκώς στη βαθιά σου υπνηλία!
-Γιατρέ κάνε κάτι. Φοβάμαι να ξανακοιμηθώ. Δεν ξέρω πια τι είναι αλήθεια και τι φαντασία μου. Φοβάμαι να πάω στο αυτοκίνητο μου. Με ταξί ήρθα ως εδώ.
-Ηρέμησε Άλεξ. Θυμήσου αν ποτέ είχες γνωρίσει γυναίκα που το όνομά της άρχιζε από Κ….. Κάθριν, Κέιτ μήπως;
Ο Άλεξ χάζευε και δεν άκουγε τον γιατρό. Κρύος ιδρώτας άρχισε να τον λούζει... Η ματιά του έπεσε στα μπατζάκια του καρό παντελονιού του. Ήταν λασπωμένα και βρεγμένα. Αμέσως έψαξε τα δάχτυλα του. Ξεφύσηξε με ανακούφιση. Δεν είχαν λεκέδες. 
Αναστέναξε και ζήτησε ένα ποτήρι νερό από το γιατρό του. Την ώρα που άπλωνε το χέρι να το πάρει ο γιατρός πρόσεξε λίγη λάσπη κάτω από τα νύχια του Άλεξ.
-Ασχολήθηκες καθόλου με τις γλάστρες σου  Άλεξ πριν έρθεις εδώ; 
-Όχι γιατρέ μου. Με το που ξύπνησα σε πήρα τηλέφωνο και ήρθα τρέχοντας.
-Άλεξ, πρέπει να πάμε μαζί ως το αυτοκίνητο σου νομίζω......(@ριστέα)
                                                               **************
πως έτσι μόνο θα λύσουμε  το μυστήριο » .
Ο Αλεξ , ένας άνθρωπος που δεν δεχόταν ποτέ παρεμβάσεις στην ιδιωτική του ζωή , άλλοτε θα αδιαφορούσε και θα έβαζε στη θέση του τον διαβολογιατρο « , η δουλειά σου είναι μόνο να ακούς και τίποτα άλλο».. όμως τώρα  απλά πέρασε αμήχανα τις χούφτες του μέσα στα μαλλιά του σηκώθηκε κουρασμένα από την καρέκλα και ψέλλισε «Πάμε  , αν θυμάμαι καλά , το έχω παρκάρει στο μικρό πάρκο , στη δεύτερη γωνία αριστερά και την ώρα αυτή δεν υπάρχει συνήθως ψυχή εκεί  » .

Έφτασαν  με γρήγορο βηματισμό , στο αυτοκίνητο που ήταν παρκαρισμένο  πίσω από μια συστάδα θάμνων . Ξαφνικά ο Αλεξ  έχασε την ισορροπία του  καθώς μια γάτα μπλέχτηκε στα πόδια του  , το πρόσωπο του έγινε κάτασπρο , και σωριάστηκε στην άσφαλτο .

« Πες μου  Αλεξ , τι συμβαίνει »

 « Θυμήθηκα τα γράμματα στις δυο καρδιές Κ και Ε .Ήταν δυο τα μωρά , το ένα ήταν το πιο ωραίο κοριτσάκι που είχα δει ποτέ , με πράσινα μάτια , ροζ μάγουλα , το καημένο . Όταν τα έφερε η νοσοκόμα τους κρέμασα στο λαιμό το ίδιο μενταγιόν , μια καρδιά στα δυο  Κάρμεν και Ελένη . Μετά δεν έμαθα κανείς δεν μου εξήγησε . Ποναω πάλι , σβήνω »  έψαξε για τα χάπια του στη τσέπη του σακακιού του και έβγαλε μαζί και  ένα λεκιασμένο γαλάζιο γάντι. « Λες να έχω παραισθήσεις πάλι  , αυτό δεν είναι δικό μου, δες σου λέω ……. ( Κάτια )
*******************

         Αυτές ήταν οι τελευταίες λέξεις που θυμάται να είπε στο γιατρό. Ταυτόχρονα είχε νιώσει ένα ισχυρό τσούξιμο στη μέση,  σαν ένεση. Δε μπορούσε να καταλάβει αν ήταν πρωί ή βράδυ, ένα φως του τύφλωνε τα μάτια. Η πικράδα ξαναεμφανίστηκε στο λαιμό. Συνειδητοποίησε πως ήταν ξαπλωμένος σε ιατρικό κρεβάτι και μία φιάλη με όρο ήταν συνδεδεμένη στο αριστερό του χέρι. Η ιατρική ρόμπα του γιατρού του ήταν βιαστικά πεταμένη σε μια καρέκλα. Ξαφνικά η πόρτα άνοιξε και μπήκε μέσα ο ψυχίατρος του.

        Το βλέμμα του όμως ήταν αλλιώτικο, σκοτεινό. Η συμπόνοια, η κατανόηση, η στήριξη που του έδειχνε στο γραφείο όπου τον επισκέπτονταν είχαν δώσει τη θέση τους σε ένα πρόσωπο σκληρό, δίχως συναίσθημα.

         "Γεια σου Άλεξ. Ελπίζω η επήρεια της αναισθητικής ένεσης να φύγει σύντομα. Πρέπει να μάθεις κάποια πράγματα για τον εαυτό σου. Έχεις επιλεγεί από μία ομάδα στρατιωτικών γιατρών ως το άτομο που πάνω του θα γίνουν κάποια πειράματα. Βρισκόμαστε στην τελειοποίηση ενός νέου φαρμάκου που θα αλλάζει αυτό που οι άνθρωποι θυμούνται ως παρελθόν τους. Θα το χρησιμοποιήσουμε για στρατιώτες που έρχονται από πεδία μάχης, έχουν τραυματικές εμπειρίες και θέλουν να τις ξεχάσουν. Δε μπορείς να αρνηθείς. Είσαι άστεγος, χωρίς οικογένεια και δε σε έχει αναζητήσει κανείς... Να σου γνωρίσω τη συνεργάτιδά μου..."
       Μια γυναίκα με πράσινα εκτυφλωτικά μάτια και ένα μενταγιόν με το μισό μιας μεταλλικής καρδιάς με χαραγμένο το γράμμα Κ...... (Pinelia)

                                                                         ********* 

   Δεν είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό. Τώρα που αρχίζουν και δένουν κάποια στοιχεία... τώρα που το γράμμα  (Κ) μαζί με τα σμαραγδένια μάτια βρίσκονται μπροστά του, του ζητάνε να γίνει πειραματόζωο και να  πάψει να θυμάται για χάρη κάποιων που έπρεπε να ξεχάσουν;
   Ήθελε να αντιδράσει, ήθελε να αρνηθεί... μα τα πόδια του τα ένιωθε ξένα πάνω στο σώμα του, το κεφάλι του βαρύ σαν μολύβι και ένα κάψιμο στο στομάχι του δεν έπαυε να εξαπολύει ριπές πικρίλας, που γέμιζαν το στεγνό του στόμα.
   Προσπάθησε να καταπιεί, κατέβασε την πικρίλα και την έδιωξε προσωρινά, τέντωσε τα πόδια του,  τα ένιωσε να μυρμηγκιάζουν και σιγά - σιγά  άρχισε να επανακτά τον έλεγχό τους. Έκλεισε τα μάτια του και ένα πορφυρό χρώμα, σαν αυτό που βλέπεις όταν στρέφεις το βλέμμα σου προς τον ήλιο,  πλημμύρισε το σκοτάδι των κλειστών βλεφάρων του. Μια γλυκιά ζεστασιά ανέβηκε στο κεφάλι του και ξαφνικά  ένιωσε ανάλαφρος.
   Δεν ξέρει πόση  ώρα έμεινε σ' αυτή τη στάση, όμως τώρα που άνοιξε τα μάτια, είναι σκοτάδι έξω και κανείς δεν βρίσκεται μέσα στο δωμάτιο.
   Τράβηξε τον ορό απ' το χέρι του, σκούπισε με το σεντόνι το αίμα που έτρεξε, φόρεσε βιαστικά τα παπούτσια του και κατευθύνθηκε τρέχοντας  προς το ασανσέρ. Κανείς δεν τον αντιλήφθηκε και στη ρεσεψιόν δεν υπήρχε ψυχή. Το ρολόι στον τοίχο έδειχνε 3 και 10. Ο δρόμος έξω ήταν έρημος και τα πυκνά δέντρα απέναντι ανέλαβαν να κρύψουν τη φιγούρα του μέχρι να απομακρυνθεί.  Όμως................ (Φλώρα)
*********************

Ήρθε η ώρα για το παιχνίδι μας!! Frankenstein tale(s), που σημαίνει γράφουμε μια κοινή ιστορία που πηγαίνει από blog σε blog, η οποία είναι συρραφή πολλών μικρών ιστοριών. Όπως το ”αγαπημένο” τέρας του Βίκτορ Φράνκενστάιν που υπήρξε συρραφή από πολλά και διαφορετικά μέλη πτωμάτων!!!! Μέχρι να καταλήξει στο τέλος της κανείς μας δεν θα ξέρει πιο θα είναι αυτό!! Έλαβαν συμμετοχή 14 bloggers και με την σειρά που άφησαν σχόλιο στη σχετική ανάρτηση/πρόσκληση, θα εξελίσσεται η ιστορία μας μέχρι το τέλος της! Ο καθένας έχει στη διάθεσή του έως 3 μέρες να αναρτά την συνέχεια της ιστορίας  όταν φτάνει η σειρά του, με όριο έως 250 λέξεις!!

Τα blogs που συμμετέχουν είναι τα εξής:

  1. Μαριλένα από http://marilenaspotofart.wordpress.com/
  2. Κατερίνα από http://apopsitexnis.blogspot.gr/
  3. Μαρία από http://mytripssonblog.blogspot.gr/
  4. Κατερίνα από http://positive-thinking-greece.blogspot.gr/
  5. Μαρία από http://toapagio.blogspot.gr/
  6. Πέτρα από http://pistos-petra.blogspot.gr/
  7. Έλλη από http://funkymonkey-handmadecreations.blogspot.gr/
  8. Αριστέα από http://princess-airis.blogspot.gr/
  9. Κάτια από http://katitimou.blogspot.gr/
  10. Πηνελόπη από http://pineliapin.blogspot.gr/
  11. Φλώρα από http://texnistories.blogspot.gr/
  12. Άννα από http://www.kloanna.blogspot.gr/
  13. Μιράντα από http://m-belladonna.blogspot.gr/
  14. Κική από http://ekfrastite.blogspot.gr/

Πέμπτη, 13 Φεβρουαρίου 2014

Του Αγίου Βαλεντίνου, μεγάλη η χάρη του...


και η κατασκευή μιας χειροποίητης καρδιάς είναι κάτι που αρμόζει στην περίσταση.
Η ιδέα είναι από το blog "ΣΟΥΛΟΥΠΩΣΕ ΤΟ"
με μια μικρή διαφοροποίηση, αντί για λινάτσα εγώ χρησιμοποίησα πιο σταθερό ύφασμα για να μην χρειαστεί φοδράρισμα ή ντουμπλάρισμα.
Ελλείψει ραπτομηχανής, τα δυο κομμάτια υφάσματος της καρδιάς ενώθηκαν  σχετικά εύκολα με θερμοκόλλα.
Με θερμοκόλλα κολλήθηκε το φιογκάκι, το κορδονάκι για το κρέμασμα αλλά και τα τριανταφυλλάκια, που τα προμηθεύτηκα από κατάστημα μπαχαρικών και είναι ίδια με αυτά που χρησιμοποιούνται στο τσάι και στα μπιφτέκια.

Μαζί με αυτήν την καρδιά έφτιαξα ακόμη άλλες 6, και όλες μαζί προτίθενται να ταξιδέψουν στη Ναύπακτο, όπου θα γίνει το ανοιξιάτικο μπαζάρ του συλλόγου γονέων παιδιών με νεοπλασματική ασθένεια  "ΦΛΟΓΑ"   με θέμα "ΠΕΤΑΛΟΥΔΕΣ ΚΑΙ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ" στις 4, 5 και 6 Απριλίου, με στόχο την ενίσχυση του συλλόγου.

Η κατασκευή αυτή παίρνει ταυτόχρονα μέρος στον "λιλά διαγωνισμό" που διοργανώνει το blog "ΔΕΛΦΙΝΑΚΙ".

Tέλος εύχομαι σε όλους και όλες τις ερωτευμένες καρδιές να γιορτάσουν ευτυχισμένοι τον Άγιο Βαλεντίνο.

Μην ξεχνάτε 
το 6ο παιχνίδι μας (2ου κύκλου)
"ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"
άρχισε και περιμένει τις συμμετοχές σας.
Για πληροφορίες πατήστε εδώ

Κυριακή, 9 Φεβρουαρίου 2014

Έναρξη 6ου παιχνιδιού (2ου κύκλου) "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"

Σήμερα ξεκινάει 
το 6ο παιχνίδι μας (2ου κύκλου)
 " ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"  

Μέχρι την Παρασκευή  28 Φεβρουαρίου
7 η ώρα το απόγευμα
θα μπορείτε να στέλνετε στο mail μου
flora27031960@gmail.com
τις ιστορίες σας που θα συμμετέχουν,
που και αυτή τη φορά θα είναι μόνο 20
για λόγους καλής διαχείρισης του παιχνιδιού
αλλά και για διευκόλυνση των βαθμολογητών.

Μόλις παραληφθεί και η 20η ιστορία 
θα δείτε στη δεξιά πλευρά της σελίδας μου πάνω - πάνω
ειδοποίηση για να μην συνεχίζετε να στέλνετε άλλες συμμετοχές.

Τις ιστορίες  που δεν θα προλάβετε να στείλετε για να διαγωνιστούν στο παιχνίδι θα μπορείτε να τις αναρτάτε στο δικό σας blog χωρίς να συμμετέχουν στο παιχνίδι. 

Για όσους δεν ξέρουν από το παρελθόν, μέσα από το παιχνίδι  αυτό θα αφήσουμε το μυαλό μας να τρέξει σε εικόνες και ιστορίες,  αληθινές ή μη, δημιουργώντας μικρά πεζά κειμενάκια, ιστορίες,  παραμύθια, ευθυμογραφήματα, σοβαρούς προβληματισμούς και ότι άλλο μας βγαίνει. 
Βέβαια ιδιαίτερα ευπρόσδεκτος θα είναι και ο έμμετρος λόγος, στον οποίο πολλοί φίλοι μας έχουν ιδιαίτερο ταλέντο.

Το παιχνίδι μας αυτή τη φορά θα διαφοροποιηθεί γιατί οι ιστορίες  δεν θα βασίζονται σε 5 λέξεις αλλά θα πρέπει να συμπεριλαμβάνουν μια γνωστή σε όλους μας φράση:

"Όλα τα 'χει η Μαριωρή, ο φερετζές της λείπει."

Ζητώ συγνώμη που αφαίρεσα απ' την Μαρία Κανελλάκη, την νικήτρια του προηγούμενου παιχνιδιού το δικαίωμα να ορίσει τις  5 λέξεις, όπως συνηθίζαμε να κάνουμε, όμως θέλησα την αρχή για την αλλαγή αυτού του παιχνιδιού να την κάνω εγώ με τη φράση αυτή, που μου ήρθε πρώτη στο μυαλό, όταν αποφάσισα να ψάξω ποια θα είναι.
Στο πρόσφατο παρελθόν έχετε αποδείξει ότι δεν σας σταματάει τίποτα. 
Θέλω να δείτε τη φράση αυτή σαν πρόκληση.
Είμαι σίγουρη ότι  θα γεμίσει το παιχνίδι μας με ιστορίες γεμάτες εκπλήξεις, με αιτία τις δικές σας εμπνεύσεις .... 

                  ΟΡΟΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ  

     Μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου, όσοι επιθυμούν να συμμετέχουν, 
 θα πρέπει  να στείλουν  τη δική τους ιστορία  στο  mail μου,
που αναφέρεται παραπάνω.
Το κείμενό σας θα πρέπει να είναι γραμμένο σε word
και συνημμένο στο μήνυμά σας 
όχι όμως απευθείας γραμμένο σαν μήνυμα το ίδιο. 
Αυτό θα διευκόλυνε αφάνταστα στην ομοιόμορφη εικόνα 
που πρέπει να έχουν στην τελική ανάρτηση τα κείμενα.   
Το κείμενο πρέπει να έχει τίτλο.  
 Μέσα στα κείμενα  καλό θα ήταν η βασική φράση να είναι γραμμένη με κόκκινο χρώμα,
 όχι όμως υπογραμμισμένη ή τονισμένη με bold ή εξωτερικό περίβλημα .
Η γραμματοσειρά, που θα γράφονται τα κείμενα, προτιμώ να είναι Georgia, 
 το μέγεθος των γραμμάτων 14, και το διάστημα ανάμεσα στις σειρές μονό.
 Τα κείμενα  ας φροντίσουμε να είναι μικρά περίπου 400 λέξεις. 
Δεν θα γίνονται δεκτά κείμενα που υπερβαίνουν τις 500 λέξεις. 
(Εάν γράφετε σε word η καταμέτρηση των λέξεων δεν θα σας κουράσει επειδή γίνεται αυτόματα και εμφανίζεται στο κάτω αριστερό μέρος της οθόνης). 

Η απόφαση αυτή λήφθηκε μετά από πολλά παράπονα φίλων που ζητούν γενικότερα ο όγκος των κειμένων να είναι μικρός, για να διαβάζονται ευκολότερα και για να έχουν την ίδια βαθμολογική αντιμετώπιση.

   Και αυτή τη φορά θα μπορείτε να στείλετε μόνο μία συμμετοχή.
 Και αυτός ο όρος προέκυψε  εξ αιτίας του μεγάλου όγκου που συσσωρεύεται
και καθιστά δύσκολη την ανάγνωση και αξιολόγηση πολλών ιστοριών.
Ωστόσο, αν έχετε έμπνευση για περισσότερες από μία ιστορίες, 
μπορείτε να στείλετε μία σαν συμμετοχή σας εδώ
και να δημοσιεύσετε τη δεύτερη ή τρίτη στο δικό σας blog.
   
 Την επόμενη της ημερομηνίας λήξης  του παιχνιδιού μας,
 οι   ιστορίες   σας  θα  αναρτώνται  από  εμένα  σε  κοινή  θέα, 
ανώνυμες και αριθμημένες, σύμφωνα με τη σειρά αποστολής τους  με mail.

ΠΩΣ  ΘΑ ΒΑΘΜΟΛΟΓΟΥΝΤΑΙ  ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ – ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

Κάθε επισκέπτης του blog, ανεξάρτητα αν συμμετέχει  ή όχι στο παιχνίδι, θα έχει δικαίωμα να βαθμολογήσει τρεις (3) ιστορίες – παραμύθια με τους βαθμούς 3 , 2  και 1. 
Ο βαθμός 3 θα δίνεται στην καλύτερη, κατά την άποψή σας ιστορία, 
ο βαθμός 2 στην επόμενη της προτίμησής σας  
και ο βαθμός 1 στην τρίτη κατά σειρά προτίμησής  σας.

Είναι υποχρεωτική η ψήφιση τριών (3) ιστοριών με 3, 2 και 1  και όχι προαιρετική, γιατί έτσι υπάρχει κάποια σχετική προστασία από άδικη βαθμολόγηση.

 Ο χρόνος που δίνεται απ’ την στιγμή της ανάρτησης των ιστοριών – παραμυθιών,   για να βαθμολογήσετε, θα είναι μία (1) εβδομάδα, για τη λήξη της οποίας θα σας ενημερώσω με ανάρτηση στα δεξιά του blog μου.

  Στο τέλος της διαδικασίας θα αθροίζονται οι βαθμολογίες και θα ανακηρύσσεται πανηγυρικά  ο νικητής.

Σας εύχομαι ολόψυχα