Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2014

"Αντίο" στον πατέρα της λήθης

«Nα μου τον φιλήσετε μόλις ξυπνήσει.Μην το ξεχάσετε. Κι εσείς κουράγιο και υπομονή…»
Κι έπειτα το αυτοκίνητο ξεκίνησε κι εγώ δεν έστρεψα το βλέμμα μου πίσω, γιατί δεν άντεχα να αντικρύσω τα δάκρυα του αυλακωμένου απ’ τις ρυτίδες προσώπου της.
Με την καρδιά μαύρη, με ένα βάρος θλίψης στο στήθος μου και με το κεφάλι βαρύ απ’ τις σκέψεις, μετά από μια ώρα δρόμο, μπήκα στο πλοίο και σε 5 ώρες βρισκόμουν στο σπίτι μου.
Ένα κεφάλαιο ίσως να έκλεισε με ένα «αντίο», που δεν κατάφερα να ξεστομίσω. Εκείνος ίσως να μην το καταλάβαινε, εγώ όμως σίγουρα θα λύγιζα σ’ αυτόν τον αποχωρισμό.
Τελευταία φορά που τον είχα δει ήταν την άνοιξη. Τώρα τον βρήκα βυθισμένο περισσότερο στον κόσμο της λήθης.
Αυτή τη φορά έμεινα μαζί τους είκοσι μέρες.
Ήταν αρκετές για να ξεπεράσουμε το εμπόδιο του άρρωστου μυαλού του και να γνωριστούμε απ’ την αρχή.
Ας αρχίσουμε όμως απ’ την αρχή.
Η πρώτη μου γνωριμία μαζί του έγινε πριν από 37 χρόνια και τότε σκάρωσε για χάρη μου ένα στιχάκι και μου  το τραγούδησε σε νησιώτικο σκοπό, όταν μπήκα στο σπίτι του σαν νύφη του πρώτη φορά.

«Έκανα με δίχως ζόρι
δεκαοχτώ χρονών μια κόρη»

Σε απάντηση ο αδελφός του και θείος του άντρα μου του είπε:

«Μα σου πήρανε κι εσένα
απ’ τους τρεις σου γιούς τον ένα»

Κάπως έτσι με καλωσόρισε στο σπιτικό του και την οικογένειά του και μεταξύ μας υπήρξε πάντα αυτή η ζεστασιά που εκείνος δημιούργησε για να με αγκαλιάσει και ένας σεβασμός αμφίπλευρος, αφού ποτέ δεν με στεναχώρησε κι εγώ πάντα τον εκτιμούσα.
Τον εκτιμούσα για τον ευθύ του χαρακτήρα, για την ντομπροσύνη του, γιατί ήταν αγωνιστής της ζωής, καλός οικογενειάρχης, άνθρωπος αγνός με μια στάση απέναντι στη ζωή γεμάτη σοβαρότητα, εντιμότητα και ειλικρίνεια.
Για μένα ήταν ο δεύτερος πατέρας μου, όχι εκ των πραγμάτων αλλά επειδή εκείνος είχε καταφέρει να τον νιώθω τόσο κοντινό κι αγαπημένο.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια και ζήσαμε  σαν γονείς με παιδιά αλλά και σαν γείτονες  σε απέναντι σπίτια στην Αθήνα πολλές στιγμές, ενώ μέσα στην οικογένεια προστέθηκαν σιγά - σιγά  τα παιδιά μου και  εγγόνια του.
Κάποια στιγμή αποφάσισαν να ζήσουν με την πεθερά μου στο νησί μόνιμα και τότε πια ζούσαμε μαζί μόνο τα καλοκαίρια που πηγαίναμε για διακοπές.
Μας αγαπούσε, μας καλωσόριζε, μας φιλοξενούσε και ήταν διαθέσιμος να κάνει οτιδήποτε για να περάσουμε καλά.
Πάντα για μένα ο αποχωρισμός είναι δύσκολος αλλά αυτή τη φορά συνειδητοποίησα πως έπρεπε να τον ζήσουμε κι οι δυο σιωπηλά.
Το  βράδυ πριν φύγω μας είπε καληνύχτα και τον καληνύχτισα κι εγώ με χαμόγελο. Δεν έπρεπε να τον αναστατώσω, αν καταλάβαινε πως την επόμενη μέρα θα έφευγα.
Πριν είκοσι μέρες που έφτασα ήμουν μια άγνωστη, που με δέχτηκε στο σπίτι του γιατί πάντα το σπίτι του ήταν ανοιχτό σε όλους.
Άγνωστος ήταν και ο ίδιος του ο γιός.
Αυτή η επίσκεψή μας εκεί είχε έναν άλλο χαρακτήρα.
Συνοδέψαμε την πεθερά μου μετά από μια επέμβαση, που δεν της επέτρεπε να περιποιηθεί ούτε τον ίδιο της τον εαυτό, για να κάνουμε πιο εύκολες για εκείνη τις μέρες μέχρι να αναρρώσει λίγο.
Μπήκα λοιπόν στα δύσκολα με αρκετό άγχος.
Πριν να ξυπνήσουν ετοίμαζα το πρωινό τους, το φαγητό τους, καθάριζα το σπίτι και φρόντιζα να πάρει τα χάπια του μαζί με κάθε γεύμα του, να τον οδηγώ στο κρεβάτι του που συνήθως δεν ήξερε που βρίσκεται… να είμαι κοντά του μην φύγει.
Τις περισσότερες φορές, σαν μικρό παιδάκι, αρνιόταν να φάει το φαγητό του και να πάρει τα φάρμακά του.
Τότε έκανα πως τον αγνοούσα… ακουμπούσα πάνω στο τραπέζι το φαγητό του και δεν του έλεγα να φάει. Άρχιζε να τρώει, αφού είχε ανακατέψει το φαγητό μέσα στο πιάτο και αφού όλοι είχαμε τελειώσει. Άλλες φορές έσπρωχνε στη μέση του τραπεζιού το πιάτο του για να φάμε όλοι απ’ αυτό, σαν να μην υπήρχαν άλλα πιάτα με φαγητό για εμάς και απαιτούσε να φάμε κι εμείς απ’ το δικό του φαγητό. Με την ίδια δοτικότητα μας κέρναγε και τα χάπια του. Δεν έκανε χαλάλι στον εαυτό του να πιεί τα φάρμακά του χωρίς να προσφέρει και σε μας.
Κάποιες φορές έβαζε τα χάπια του μέσα σε μια μπουκιά ψωμί και τα έτρωγε σαν σάντουιτς κι άλλοτε τα τύλιγε σε μια χαρτοπετσέτα για να τα βάλει στην τσέπη του ή τα έριχνε μέσα σε ποτήρι με νερό. Δεν μπορούσε κανείς να τον εμπιστευτεί να μείνει μόνος του, γιατί μπορεί να μην τα έπαιρνε και σ' αυτό το σημείο, όπως και σε πολλά άλλα, χρειαζόταν απόλυτη επίβλεψη.
Κάθε που έβγαινε στην αυλή και έμπαινε πάλι στο σπίτι, μας χαιρετούσε σαν να μας έβλεπε για πρώτη φορά. Έτσι λοιπόν όλη μέρα είχαμε χαιρετούρες.
Τα βράδια κι ενώ η πεθερά μου πήγαινε για ύπνο, εκείνος καθόταν και παρακολουθούσε να πλένω τα πιάτα και ήθελε να καθαρίσω πολύ καλά το τραπέζι, να μην μείνει ούτε ψίχουλο επάνω. Έτσι σχολαστικός και τελειομανής υπήρξε πάντα σε ότι έκανε στη ζωή του.
Μετά ήξερε πως θα κάτσω απέναντί του στο τραπέζι και θα τον ακούω να λέει πολλές  ιστορίες, την μία μετά την άλλη, χωρίς τέλος, που δεν τις καταλάβαινα γιατί ήταν τόσο μπερδεμένες όσο και το μυαλό του.
Κάποτε πιανόμουν από κάποιες λέξεις του και ρώταγα κάτι, έτσι για να νιώθει πως καταλαβαίνω αυτά που λέει και συμμετέχω.
Πάντα οι μπερδεμένες ιστορίες του είχαν να κάνουν με δουλειές που έπρεπε να γίνουν, σε οικοδομές, σε χωράφια, σε ζώα.
Ήξερα πως την επόμενη φορά, που θα πάω να τον δω, ίσως να μην μπορεί να μου διηγηθεί ούτε αυτές τις μπερδεμένες ιστορίες του.
Εντυπωσιακό είναι πως θυμόταν και σιγοτραγουδούσε στιχάκια που μίλαγαν για βάσανα...

«Τα βάσανά μου τα  απερί-
γραπτα θένε καρδιά γερή»

«Βάσανα και στεναχώρια
έχει η ζωή και ζόρια»

«Βάσανα που τα 'χει η ζω-
η μα τ' αντιμετωπίζω»

Ο κόσμος στον οποίο ζούσε ανήκε σ’  ένα πολύ μακρινό παρελθόν.
Δεν ξεχώριζε αν  η γυναίκα με την οποία ζεί  είναι η γυναίκα του ή η μάνα του.
Άλλοτε πάλι,  σαν να ήταν κάποια άλλη, τη ρώταγε που βρίσκεται η Ευδοκία, δηλαδή η ίδια.
Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η στιγμή της αντάμωσής τους, μόλις την πήγαμε στο σπίτι. Πολλοί ερωτευμένοι θα ζήλευαν τον βλέμμα που την κοίταζε, τον τρόπο που την αγκάλιαζε και τη φίλαγε.
Μια άλλη μέρα πρόσεξε πως είχε το χέρι της δεμένο,  και τότε θέλοντας να την ανακουφίσει, πήρε  το άλλο της χέρι και το έτριβε στην παλάμη κάνοντάς της μασάζ. Της χάιδευε τα δάχτυλα για πολλή ώρα, χωρίς να κουράζεται ή να βαριέται. 
Τις υπόλοιπες μέρες δεν μπόρεσε να καταλάβει πως είχε  δεμένο και εγχειρισμένο το χέρι της. Ίσως και να μην το έβλεπε πια.
Συχνά έψαχνε να βρει τους  πεθαμένους του γονείς του και το πατρικό του σπίτι.
Σαν βράδιαζε ζητούσε να πάει στο σπίτι του, προφανώς στο πατρικό του, που όμως δεν υπάρχει  εδώ και 40 χρόνια.
Κάθε απόγευμα νόμιζε πως τον περίμεναν άνθρωποι  έξω,  να τον πάρουν να πάνε για δουλειά και τότε ήταν αδύνατον να τον ξεγελάσεις για να μείνει στο σπίτι.
Τα κουρασμένα και πονεμένα του κόκκαλα, με το βάρος των 87 του χρόνων, ξαφνικά αποκτούσαν δύναμη και αποφασιστικότητα κι έκαναν το βήμα του τόσο γρήγορο που με δυσκολία προσπαθούσε κανείς να τον φτάσει.
Αυτό όμως διαρκούσε για περίπου 100 μέτρα. Μετά τα πόδια κουραζόταν, η μέση του δεν άντεχε στο βάρος των 87 του χρόνων και με δυσκολία προχώραγε μπροστά προς το άγνωστο… για να πάει να κάνει κάποια υποτιθέμενη δουλειά εκεί που τον περίμεναν « πολλοί νομάτοι», όπως έλεγε.
Αυτή η φωτογραφία είναι απ' το διαδίκτυο
Δυστυχώς δεν σκέφτηκα να φωτογραφήσω
το δικό του χέρι μέσα στο δικό μου.
Γύρω στα 500 μέτρα καταλάβαινε πως οι δυνάμεις του τον εγκατέλειπαν και τότε μόνο μπορούσε να πειστεί να επιστρέψει πίσω.
Έχοντας αποκτήσει την εμπιστοσύνη μου, μου ανακοίνωνε πως φεύγει και μου ζήταγε να μην το πω στους άλλους.
Μη θέλοντας να προδώσω την εμπιστοσύνη του,  τον ρώταγα αν θέλει να πάω μαζί του να τον προσέχω και πάντα μου έλεγε ναι.
Καθώς πέρναγαν οι μέρες μόνος του πλέον μου ζήταγε να πάω μαζί του.
Στην επιστροφή τα βήματα του βάραιναν κι έφερναν το χέρι του μέσα στο δικό μου, όπου στηριζόταν για να αντέξει να φτάσει σπίτι. Αυτή την αφή νομίζω πως την νιώθω  ακόμη  μέσα στην παλάμη μου, όπως νιώθω ακόμη την αφή απ' το τελευταίο χάδι μου στο χέρι του πεθαμένου πατέρα μου.
Σ΄ όλο αυτό το μπέρδεμα του μυαλού του δεν μπορούσε να θυμηθεί ονόματα ούτε το δικό μου, ούτε του άντρα μου, του ίδιου  του παιδιού του. Ούτε βέβαια ήξερε πως ήταν παιδί του. Δεν θυμόταν ούτε τα αδέλφια του, ούτε κανέναν στη γειτονιά.
Θύμωνε με τον άντρα μου όταν δεν καθόταν κοντά μας για να ακούει τις ιστορίες του.
Δεν άντεχε τους θορύβους, τους δυνατούς ήχους και κάθε είδους φασαρία. Οι πολλές επισκέψεις και οι κουβέντες τον κούραζαν και όλο έλεγε: «Για σωπάστε… για σωπάστε…»
Γινόταν  επιθετικός απέναντι στην πεθερά μου, που δεν άντεχε τις παραξενιές του και κάποιες παράλογες αντιδράσεις του και του φώναζε θυμωμένη.
Τότε τρέχαμε  για να επιβάλλουμε ειρήνη.
Κωμικοτραγικές καταστάσεις εξελίσσονταν καθ’ όλη τη διάρκεια της μέρας αλλά και της νύχτας, όπου  ξέφευγε απ’ την προσοχή της, όταν την έπαιρνε ο ύπνος και  λέρωνε διάφορα σημεία του σπιτιού, νομίζοντας πως ήταν τουαλέτα. Δεν μπορούσα όμως να θυμώσω μαζί του, που αναγκαζόμουν να καθαρίζω νυχτιάτικα. Δεν το ήθελε... απλά η σύγχιση του μυαλού του ή ίσως κάποιες παραισθήσεις έφταιγαν για όλα.
Κάποιες φορές προσπαθούσε να ανοίξει την πόρτα και να φύγει κι ένα πρωί γύρω στις 7 κάποιος συγχωριανός τον έφερε πίσω στο σπίτι.
Είχε σηκωθεί απ’ το κρεβάτι πρώτος απ’ όλους και με την πιζάμα του έφυγε απ' το σπίτι με προορισμό την υποτιθέμενη  δουλειά που τον περίμενε.
Ευτυχώς το μέρος είναι μικρό και οι άνθρωποι γνωρίζονται μεταξύ τους κι έτσι δεν έχει κίνδυνο να χαθεί όταν το σκάει κρυφά.
Είναι πάμπολλα τα περιστατικά που έζησα και θα μπορούσα να σας διηγηθώ, αυτά όμως δεν έχουν καμιά σημασία.
Σημασία έχει πως ο άνθρωπος αυτός, του οποίου η λογική έχει πάψει να λειτουργεί προ πολλού, που η λησμονιά έχει κατακτήσει το είναι του και έχει γίνει φύση του, ζει βασιζόμενος στο συναίσθημα.
Αντιλαμβάνεται όλες τις καταστάσεις και τις διαθέσεις των ανθρώπων με βάση το συναίσθημα που, κατά την άποψή μου, έχει καταλάβει και τη θέση της λογικής και έτσι προσπαθεί να πει ευχαριστώ με ευγνωμοσύνη και καλή συμπεριφορά ή αντίθετα δείχνει εκνευρισμό και θυμό.
Μαζί τα πηγαίναμε πολύ καλά.
Μια μέρα, θέλοντας να δω αν καταλαβαίνει κάποια πράγματα, του είπα πως ο γιός μου και εγγονός του είναι σε ηλικία γάμου και αν έχει υπόψη του κάποια καλή κοπέλα για να του προτείνει κι εκείνος απάντησε:
«Εσένα να πάρει, που θα βρει καλύτερη;» κι αυτό για μένα ήταν σαν αναγνώριση της  όλης στάσης μου σαν νύφη του τα 37 χρόνια που γνωριζόμαστε .
Με ρώταγε συχνά όταν με έβλεπε να κεντάω :
«Τι κάνεις κοπέλα μου; Ακόμα δουλεύεις;»
Δυστυχώς για μένα, είναι η δεύτερη φορά που ζω την ίδια ιστορία.
Το πρώτο κοντινό μου θύμα της άνοιας ήταν ο πατέρας μου.
Εκπαιδευμένη λοιπόν τώρα έζησα  πάλι την επανάληψη των ίδιων οδυνηρών σκηνών και καταστάσεων.
Μια μέρα που καθόμουν και κένταγα πέρασε δίπλα μου και μου είπε:
«Γεια σου Φλουρί μου»
Ποτέ δεν με είχε φωνάξει όλες τις μέρες με το όνομά μου «Φλώρα» και εκείνη τη μέρα με φώναξε «Φλουρί». Έτσι με φώναζε μόνο ο πατέρας μου. Ήθελα να κρυφτώ σ' ένα δωμάτιο και να κλάψω δυνατά.
Δεν ξέρω τι σήμαινε όλο αυτό. Δεν μπόρεσα να το εξηγήσω. Ήταν πάνω απ’ τα όρια της λογικής.
Νόμιζα πως, μέσα απ’ τα λόγια του, μίλαγε ο  ίδιος ο πατέρας μου, που τον έχω χάσει πριν αρκετά χρόνια.
Έφυγα με ένα «αντίο», που δεν λέχτηκε σ’ αυτόν τον άνθρωπο, που με ξανα - γνώρισε και με ξανα – αγάπησε μέσα σε είκοσι μέρες.
Δύο μέρες μετά την αναχώρησή μου, όπως μου μετέφερε ο άντρας μου, που έμεινε μαζί τους, με ζητούσε και ρώταγε: «Που είναι η κοπέλα;»
«ΑΝΤΙΟ» λοιπόν, σ’ έναν πατέρα που κάθε μέρα βυθίζεται περισσότερο στη λήθη του και που ίσως την επόμενη φορά δεν μπορέσει να επικοινωνήσει μαζί μου  αλλά ούτε και  να με ξανα –γνωρίσει.


Βρίσκομαι και πάλι κοντά σας μετά από μεγάλη αποχή.
Χαίρομαι που σας ξαναβρίσκω και 
σας παρακαλώ να μου δώσετε λίγο χρόνο ακόμη 
μέχρι να αρχίσω και πάλι τις επισκέψεις μου στα blog σας.
Δουλειές που συσσωρεύτηκαν
δεν με αφήνουν ακόμη να είμαι συνεπής απέναντί σας.
Όμως ειλικρινά σας αγαπώ και μου έχετε λείψει πολύ.


54 σχόλια:

  1. Ό τι κι αν πω θα μοιάζει τετριμμένο...θα πω μόνο καλή δύναμη και καλώς ήρθες!
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι Μαρία μου που ήρθες πρώτη στο αντάμωμά μου.
      Φιλιά κι από μένα

      Διαγραφή
  2. Tι να πω Φλωρα μου! Αξια της αγαπης του εισαι! Καλη δυναμη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι εκείνος όμως άξιος της δικής μου.
      Φιλάκια

      Διαγραφή
  3. Φλώρα πολύ με συγκίνησε η ανάρτησή σου και είναι ίσως η πρώτη φορά που διαβάζω ένα τόσο μεγάλο κείμενο στην οθόνη. Με άγγιξε όμως πολύ η διήγηση σου και θέλω να σου δώσω συγχαρητήρια για την στάση σου απέναντι στα γεράματα. Οι γυναίκες σαν κι εσένα δεν υπάρχουν πια δυστυχώς ακόμα και για τους γονείς, όχι για πεθερικά!! Άξια λοιπόν και καλή ξεκούραση ..... μας έλειψες !!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ράνια μου,
      όλο αυτό είχα την ανάγκη να το μοιραστώ μαζί σας.
      Είναι ένας Γολγοθάς που δεν ξέρουμε αν τελικά χρειαστεί κι εμείς να τον περάσουμε.
      Επομένως χρέος μας είναι να δίνουμε ένα χέρι βοηθείας σε όσους τον ανεβαίνουν.
      Φιλιά

      Διαγραφή
  4. Φλωρακι μου λατρεμενο , λιγες ωρες πριν ο παιδικος μας φιλος και κουμπαρος μας ενημερωσε πως "χαθηκε η μανα του " η Χρυσανθη μας , η μανα ολων μας στη γειτονια του Αη Γιωργη , που τα τελευταια πια δυο χρονια σαν περναγαμε απο το σπιτι της για επισκεψη , ξεκιναγε να στολιζεται για να την παρουμε μια βολτα ισα μεχρι ττη πλατεια Καιρη να συναπαντησει τις συμμαθητριες και τις φιλες της και οταν φταναμε στου Καρουλανη , ξαφνιαζοταν και γυρευε να γυρισουμε στο σπιτι γιατι θα την αποζητουσε η μανα της , και αλλοτε παλι τις πρωτες μερες του φετινου φθινοπωρου ξεκιναγε μονολογους διχως ειρμο , αναπολωντας τα χρονια εκεινα με των πρωτων ερωτων , .. με συγκλονισες κοριτσι μου ειλικρινα σε φιλω με ολη μου την καρδια !!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λυπάμαι πολύ για το χαμό της αγαπημένης γειτόνισσάς σου.
      Χαίρομαι όμως που δεν την είχα γνωρίσει γιατί θα στεναχωριόμουν πολύ.
      Δυστυχώς οι μεγάλες κυρίες που πίνουν το καφεδάκι τους το καλοκαίρι στον Ερμή
      όλο και λιγοστεύουν και πίστεψέ με είναι ένα στολίδι για τη Χώρα αυτές οι γλυκιές
      ηλικιωμένες κυρίες που δεν το βάζουν κάτω.
      Μείον 1 λοιπόν, δυστυχώς.
      Φιλάκια

      Διαγραφή
  5. Πωπω συγκλονίστηκα με τα λόγια που σου είπε, πολύ συγκινητικά. Είναι τυχερός που σε είχε όλον αυτό τον καιρό εκεί!

    Καλωσήρθες Φλώρα και καλό Σ/Κ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είμαι εγώ τυχερή γιατί γονίδια του χαρακτήρα του διακρίνω και στα παιδιά μου.
      Κι εγώ χαίρομαι που σας βρήκα πάλι

      Διαγραφή
  6. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Δεν ξέρω τι να σου πω Φλώρα μου.
    Ζω ακριβώς την ίδια κατάσταση με την πεθερά μου και πραγματικά είναι πολύ δύσκολο.
    Να βλέπεις ανθρώπους που ήταν τόσο ζωντανοί και μέσα σε όλα ξαφνικά να μην θυμούνται ούτε το όνομά τους, ούτε τα παιδιά τους.
    Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να κρατάμε το χέρι τους και να είμαστε δίπλα τους.
    Χαιρόμαι πάρα πολύ που σε έχουμε κοντά μας πάλι μας έλειψες.
    Πολλά φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έλενά μου
      δεν το ήξερα πως έχετε κι εσείς τέτοιο πρόβλημα στην οικογένεια.
      Εύχομαι καλό κουράγιο και στις δυο μας.
      Πάμπολλα φιλιά

      Διαγραφή
  8. Καλή επιστροφή Φλώρα μου.... με συγκλόνισαν αυτές οι 20 μέρες που πέρασες κοντά του, άξια της αγάπης του, γιατί αυτοί οι άνθρωποι με το χαμένο μυαλό, σαν τα μωρά έχουν την ικανότητα να ξεχωρίζουν και να αγαπούν!!!! Πολλά φιλιά!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πράγματι τώρα στην οικογένεια έχουμε ένα μικρό αγόρι 87 ετών
      και πρέπει να είμαστε κοντά του προσφέροντας μόνο αγάπη και περιποίηση.

      Διαγραφή
  9. Καλώς ήρθες Φλώρα μου
    Δυσάρεστα όλα αυτά και ο Θεός να δίνει δύναμη σε όσους τους φροντίζουν.
    Καλή δύναμη.
    Φιλάκια και καλό Σαββατοκύριακο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Υπάρχουν και σύλλογοι υποστήριξης αυτών που τους προσέχουν
      αλλά όλα αυτά συμβαίνουν στις μεγάλες πόλεις.
      Στα μικρά χωριουδάκια σηκώνουν το βάρος όλο στους ώμους τους
      γιαγιάδες σαν τη δική μας μέχρι να λυγίσουν κι αυτές...

      Διαγραφή
  10. Πολύ συγκινητικά τα λόγια σου σήμερα!!!!
    Καλή επιστροφή και καλό Χειμώνα!!!

    Φιλάκια πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και σε σένα χίλιες ευχές γι αυτό το χειμώνα Ελένη μου.
      Φιλάκια

      Διαγραφή
  11. Φλώρα μου ,καλώς ήρθες ! Δεν έχω λόγια να πω ,παρά μόνο να σου εκφράσω την συγκίνηση μου και να θαυμάσω τη δύναμη και τα υπέροχα συναισθήματα σου ! Καλή δύναμη και υπομονή για τον χειμώνα που έρχεται !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλό χειμώνα για όλους μας κι από μένα.
      Φιλάκια

      Διαγραφή
  12. Καλώς ήρθες Φλώρα!
    Δεν έχω διαβάσει πιο συγκινητική ανάρτηση για την άνοια, την ασθένεια της εποχής μας.
    Τα πρόσωπα που πάσχουν είναι γύρω μας και μέρα με τη μέρα πληθαίνουν.
    Η ευαισθησία όμως με την οποία χειρίστηκες την αρρώστεια είναι μοναδική.
    Να έχεις δύναμη και κουράγιο τόσο εσύ όσο και ο σύζυγός σου.
    Μακάρι να μην νοσήσουμε κι εμείς από αυτήν. Είναι οδυνηρό να μην αναγνωρίζεις τα παιδιά σου.
    Τα φιλιά μου και την αγάπη μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δυστυχώς κανείς δεν ξέρει πως θα είναι το τέλος του.
      Ούτε το αύριο δεν ξέρουμε....
      Ας βρίσκουμε τη δύναμη και τις λύσεις όταν προκύπτουν τέτοια θέματα
      κυρίως όμως ας μην λειτουργούμε εγωϊστικά έτσι ώστε να μπορούμε
      να βάλουμε για λίγο καιρό αυτούς τους ανθρώπους στο κέντρο της προσοχής μας.
      Το σίγουρο είναι πως δεν υπάρχει πισωγύρισμα και θα πρέπει εμείς να προσαρμοστούμε
      με τα θέλω τους, όσο ακόμη μπορούν να έχουν θέλω....
      Φιλιά κι από μένα

      Διαγραφή
  13. Καλησπέρα Φλώρα μου!! Καλώς όρισες στην γειτονιά μας. Σε διάβαζα με λυγμό και δάκρυα γιατί θυμήθηκα την γιαγιά μου που έπασχε κι εκείνη από Αλτσχάιμερ.. Δεν περνά μέρα που να μην την σκεφτώ αλλά η περιγραφή σου, είναι αυτή ακριβώς.. Το άδειο βλέμμα λες κι αντικρύζει άγνωστο κι όχι τον οικείο του, κάποιες ελάχιστες στιγμές που η μνήμη επανέρχεται, οι τάσεις φυγής, η συνεχής φροντίδα.. Δυστυχώς εμάς μας ξεκίνησε και πολύ νωρίς, κοντά στα 45 της... ήταν πραγματικά κεραυνός... Να ξέρες πως σε καταλαβαίνω και σε νιώθω.. Πόση παρηγοριά είχα που με θυμόταν μέσα στην ασθένειά της..
    Εύχομαι ολόψυχα να έχετε κουράγιο κι υπομονή γιατί είναι όπως τα λες.. Χρειάζονται τόνους αγάπης και υπομονής!!
    Καλό φθινόπωρο να χεις Φλώρα μου, σίγα σιγά μπαίνουμε και στο χειμώνα, και φυσικά καλή δύναμη να έχετε στην δύσκολη αυτή κατάσταση!! Σε φιλώ!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαριλένα μου,
      όποιος δεν το έχει ζήσει δεν μπορεί να καταλάβει τι συμβαίνει.
      Εγώ ήμουν απ' τους άτυχους που έπρεπε να ζήσω 2 φορές τα ίδια πράγματα....
      Φιλάκια

      Διαγραφή
  14. Πόσο κουράγιο είχες να το μοιραστείς μαζί μας! Και πόση ανιδιοτελή αγάπη κρύβεις μέσα σου!
    Εντυπωσιάστηκα που είχες την υπομονή να διαβάσεις πίσω απ' τα λόγια του, να αποκρυπτογραφήσεις τα κρυφά μηνύματα που σου έστελνε μέσα απ' το θολωμένο του μυαλό. Είναι τυχερός ο άντρας σου και τα πεθερικά σου που έχουν μια τέτοια γυναίκα στην οικογένεια. Που ανταποκρίνεται με συνέπεια σ' όλους τους ρόλους της. Μάνα, κόρη, νύφη, φίλη, σύντροφος και τροφός. Είμαι σίγουρη πως η ψυχούλα του είναι γαληνεμένη και ήσυχη. Γιατί η συνέχεια της φαμίλιας του, είναι σε καλά και άξια χέρια.
    Μπράβο σου!
    Πολλά φιλιά επιστροφής σου στέλνω από μακριά, μαζί με όλη μου την αγάπη και την εκτίμηση!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Kanellaki μου γλυκό,
      Εκπαιδευμένη πλέον ναι νομίζω πως επικοινώνησα με τον άνθρωπο που ρίχνει αυλαία σιγά σιγά στην παράσταση της ζωής του κι αυτό μου φτάνει.Είναι η καλύτερη ανταμοιβή αυτή για μένα.
      Φοβάμαι όμως την επόμενη φορά...
      Φιλιά πολλά....

      Διαγραφή
  15. Φλώρα, δε νομίζω πως θα άφησες καρδιά ασυγκίνητη με αυτά τα λόγια σου σήμερα... Στα όρια της άνοιας είναι και μένα ο μπαμπάς μου, μόνο που γνωρίζει τους πάντες ακόμα κι από το τηλέφωνο. Η φροντίδα όμως οφείλουμε να είναι, και είναι η ίδια... Τον προσέχουμε σαν τα μάτια μας... Ουφ. Έχω συγκινηθεί πάρα πολύ. Τελικά η ζωή παίζει πολλά παιχνίδια στους ανθρώπους... Σε φιλώ και...τι λένε σε αυτές τις περιπτώσεις αλήθεια;... Όχι, δεν τα βρίσκω τα κατάλληλα λόγια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όσο κανείς μπορεί να επικοινωνεί και να αναγνωρίζει τους άλλους είναι πολύ καλά ακόμη.
      Εύχομαι ο πατέρας σου να σταθεροποιηθεί για πολύ καιρό σ' αυτό το στάδιο
      και να είστε κι εσείς ευτυχείς όσο είναι έτσι.
      Σε φιλώ Πετροκόριτσο και θα είμαστε εδώ να τα λέμε.

      Διαγραφή
  16. Φλώρα γλυκιά , γλύκανες με την τρυφερότητα και την ειλικρινή αγάπη σου τις μέρες του πεθερού σου, ελάφρυνες το βάρος των φροντίδων της πεθεράς σου και βίωσες την οδύνη της ασθένειας του παππού....και όλο αυτό το μοιράστηκες μαζί μας.....ελπίζω να σε ξαλάφρωσε αυτό το μοίρασμα και σύντομα να επιστρέψεις σε μια ήρεμη καθημερινότητα... Θαύμασα την υπομονή, την καρτερικότητα αλλά και τη δύναμή σου !!! Να είσαι καλά !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν και όλο αυτό είναι κάτι πολύ προσωπικό και βασανίστηκα πολύ να πάρω την απόφαση να το μοιραστώ με κάποιους, ωστόσο θεωρούσα πως έπρεπε να το καταθέσω μέσα σ' αυτήν την τόσο ποιοτική μας παρέα.
      Μάθημα πήγα να πάρω και αν αποφοίτησα με βαθμό 10 ή 5 δεν έχει καμιά αξία.
      Αξία έχει ότι δεν το έχασα....
      Τα φιλιά μου.

      Διαγραφή
  17. Έχεις ψυχή λουλουδένια, σαν το όνομά σου, κι ο γραπτός σου λόγος είναι σε απόλυτη συνάρτηση με το συναίσθημά σου! Είσαι μια αλήθεια ολόκληρη!
    Με συγκλόνισες!
    Καλή δύναμη σε όλους σας, κορίτσι μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τα λόγια σου πέφτουν βαρύβγδουπα και υπερβολικά.
      Ένα χρέος ήταν όλο αυτό που έπρεπε να το ξεχρεώσω και ελπίζω
      να μπορέσω να συνεχίσω να το ξεχρεώνω όποτε χρειάζεται.
      Νομίζω πως κάθε άνθρωπος θα έκανε το ίδιο.
      Πάντως σ' ευχαριστώ για όλα.

      Διαγραφή
  18. Καλώς ήρθες Φλώρα !!!! Η γλυκύτητα που περιγράφεις την κατάσταση είναι πολύ συγκινητική !!!
    Η άνοια είναι νόσος που χρειάζεται υπομονή , προσπάθεια .
    Αφήνω κάποια λόγια μου για όλους του πατεράδες , συζύγους της ΄΄λήθης΄΄
    Κοιμήσου, αύριο θα είναι ίδια μέρα για σένα ,
    η ψυχή στο σκοτάδι , με το ατέλειωτο πέπλο της σιωπής!!
    Κοιμήσου , με την ασάλευτη γαλήνη σου .
    Μια πίκρα παντοτινή τα δάκρυα που δεν χύνω.
    Κλείσε ερμητικά τα μάτια , πάω να ετοιμαστώ για τη δουλειά.
    Καλό σου ξημέρωμα και μακάρι οι άνθρωποι να περάσουν καλά όσο είναι δυνατόν το υπόλοιπο της ζωής τους!! Σε φιλώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Mέσα σ' αυτή την τόση φόρτιση Nikol μου, ήρθες και συμπλήρωσες
      αυτά τα λόγια και με έχεις κάνει κομμάτια.
      Κουράγιο σε όλους όσους σκεπάστηκαν με το ατέλειωτο πέπλο της σιωπής...
      Φιλιά πολλά

      Διαγραφή
  19. Φλώρα μου, καλώς όρισες στη γειτονιά μας!
    Συγκινήθηκα πολύ με την περιγραφή σου... και πιο πολύ, με την αγάπη και με τη δύναμη που κρύβεται πίσω από τα λόγια σου. Συμφωνώ με την Κανελλάκη, είναι τυχεροί που σε έχουν να τους προσέχεις και να τους φροντίζεις.
    Να είσαι καλά και να έχετε όλοι δύναμη και κουράγιο.
    Σε φιλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κοριτσάκι μου,
      κι εγώ χάρηκα που σας ξαναβρήκα και ιδιαιτέρως φίλες σαν κι εσένα.
      Σε φιλώ

      Διαγραφή
  20. Απ΄ τη μια χαίρομαι που είσαι και πάλι κοντά μας... η απουσία απ' "τη μικρή μας κοινωνία" όπως λέει η Μ.Κανελλάκη αισθητή και απ΄ την άλλη σφίχτηκε η καρδιά μου διαβάζοντας το κείμενο σου.
    Πόση δύναμη ψυχής και πόση βαθιά κατανόηση χρειάζεται για να μπορεί κανείς να ζήσει κοντά σ' αυτά τα άτομα... Θεέ μου πόση;
    Ο πατέρας μου κλείνει την Κυριακή τα 97, ευτυχώς για όλους μας, αντιλαμβάνεται τα πάντα, αλλά είναι σιωπηλός και σπάνια ανοίγει τα μάτια, ίσως καλύτερα έτσι, τουλάχιστο θα φύγει ήρεμος.
    Με όλη μου τη καρδιά, εύχομαι κουράγιο, ειδικά σ' αυτούς που είναι καθημερινά κοντά του...

    ΑΦιλιά πάντα καρδιάς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι πολύτιμος ένας πατέρας ακόμη κι αν είναι 97 και με κλειστά τα μάτια.
      Άδραξε μέρος απ' την ηρεμία του και εύχομαι να φύγει το ίδιο ήρεμος όπως βιώνει τις μέρες αυτές των βαθιών γηρατειών του.
      Φιλιά μέσα κι απ' την δική μου καρδιά.

      Διαγραφή
  21. Είναι πολύ δύσκολο για όλους όταν το μυαλό χάνετε στο δικό του κόσμο .Θέλω να σου ευχηθώ να έχεις καλή δύναμη για να μπορείς να στηρίζεις τους δικού σου ανθρώπου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ' ευχαριστώ για τις ευχές σου.
      Τα φιλιά μου...

      Διαγραφή
  22. Ελπίζω όλα να πάνε καλύτερα
    Φιλάκια ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ γλυκειά μου, αν και δεν νομίζω πως υπάρχει επιστροφή παρά μόνο συνέχεια με επιδείνωση των καταστάσεων.
      Φιλάκια κι από μένα

      Διαγραφή
  23. Πόσο φοβερό είναι να βλέπεις τον άνθρωπο σου να χάνει τις γνωστικές λειτουργίες του όπως η μνήμη,ο προφορικός λόγος,η κατανόηση του χώρου,η κρίση η προσοχή και η δυσκολία στον έλεγχο των συναισθημάτων.
    Είναι σαν να έχεις δίπλα σου άλλον άνθρωπο από αυτόν που γνώριζες.
    Εκείνη την στιγμή ξεκινάει η συνειδητοποίηση του Γολγοθά που πρόκειται να περάσει το περιβάλλον του ασθενούς και η προσπάθεια να μάθει τους βασικούς κανόνες προσέγγισης.
    Οι κανόνες για καλύτερη προσέγγιση είναι πολλοί και θέλει πολύ υπομονή και αγάπη για να αποκτηθεί η στοιχειώδης επαφή.
    Όπως βλέπω Φλώρα ο τρόπος που κατάφερες να προσεγγίσεις τον πεθερό σου τον έκανε να σε εμπιστευτεί και αυτό είναι πολύ σημαντικό για εκείνον και εσένα.
    Φλώρα καλώς επέστρεψες στο κονάκι σου και εύχομαι να βρείτε όλοι σας δύναμη γιαυτά που έρχονται
    Τις φιλούρες μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σου εύχομαι μέσα απ' την ψυχή μου να μην χρειαστεί να δεις τους δικούς σου ανθρώπους όπως είδα εγώ τους δικούς μου.
      Τίποτ' άλλο δεν μπορώ να πω.
      Η δική σου ανάλυση θα μπορούσε άνετα να αποτελέσει τον επίλογο του κειμένου μου.
      Εγώ όμως αρκέστηκα σε γεγονότα που περιγράφουν όσα εσύ αναλύεις.
      Σε φιλώ

      Διαγραφή
  24. Και μόνο που τα μοιράστηκες μαζί μας Φλωράκι μου νοιώθω σα να καταπίνω έναν κόμπο…
    Όταν είναι κάποιος σε αυτό το σημείο , όλη η οικογένεια χρειάζεται δύναμη, κουράγιο, θάρρος για να σταθεί και να φροντίζει τον άρρωστο κι όταν μάλιστα είναι και οι δυο τους ηλικιωμένοι κι ανήμποροι, τότε γίνεται Γολγοθάς.
    Σε καταλαβαίνω μια και έχω περάσει τον δρόμο σας και μου φέρνει ανατριχίλα και πίκρα η σκέψη εκείνων των χρόνων. Ο πατέρας μου να μη με αναγνωρίζει κι η μητέρα μου να με φωνάζει 'μάνα' ...Δεν χρειάζεται να επεκταθώ σε άλλες λεπτομέρειες.

    Να είστε καλά Φλωράκι μου και να σας δίνει ο Θεός δύναμη και απίστευτα αποθέματα υπομονής κι επιμονής για να αντέξετε.
    Σε φιλώ γλυκά κοριτσάκι μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πράγματι βλέπει κανείς τους ανθρώπους, πάνω στους οποίους είχε μάθει να στηρίζεται, να προσπαθούν να στηριχτούν πάνω του και να ικετεύουν σιωπηλά την φροντίδα και την περιποίηση που αναλογεί σε κάθε άνθρωπο κι αυτό είναι τουλάχιστον οδυνηρό.
      Φιλιά πολλά

      Διαγραφή
  25. Ανώνυμος2:54 μ.μ.

    Κλάιω, κλαίω κλαίω !!!!!!!!!!! δεν μπορώ !!!!!!!!!!! αναρωτιέμαι αν εσύ έκλαιγες γράφοντας !!!!!!!!!!!!! Είναι και η μαμά μου που δεν γνωρίζει την αδερφή μου είναι και η μάνα της συμμαθήτριάς μας που θα την βάλουν σε νευρολογική κλινική για κανα τρίμηνο λέει ............ πως γίνανε έτσι οι μανάδες μας της έλεγα μια φορά και έκλαιγα σπαρακτικά............είναι κρίμα τώρα που μεγαλώσανε να είναι έτσι και για μας είναι κρίμα που τους βλέπουμε σ' αυτήν την κατάσταση !!!!!!!!!!!Δεν μπορώ μη μου το ξανακάνεις αυτό.......... ακόμα κλαίω και δεν μπορώ να σταματήσω .............

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι αλήθεια πως, αν κάποιος έχει ζήσει τέτοιες καταστάσεις, λυγίζει ακόμη και στην περιγραφή τους.
      Όμως όταν πρέπει να γίνεις εσύ ο άνθρωπος που πρέπει να τις αντιμετωπίσει παύει να υπάρχει η πολυτέλεια της ευαισθησίας και κάνεις την καρδιά πέτρα για να χειριστείς την κατάσταση χωρίς να σε καταβάλλει η ευαισθησία.
      Καλή δύναμη και στις δυο σας.
      Φιλιά

      Διαγραφή
  26. Φλώρα μου τα έζησα με τον παπού μου, που τον είχαμε στο σπίτι μας, τα δύο τελευταία χρόνια πριν φύγει. Συγκινητικά τα λόγια σου ,... με άγγιξαν βαθιά!
    Καλώς ήρθες χαρά μου ...μας έλειψες ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  27. Συγκλονίστηκα με την περιγραφή σου, Φλώρα μου!! Την ίδια κατάσταση ζούμε κι εμείς αυτόν τον καιρό με την μαμά μου, που μπερδεύει τα παιδιά και τα εγγόνια με τα αδέλφια της, και έχει όλα τα άλλα συμπτώματα που περιγράφεις. Και πιστεύω ότι το μόνο που την κρατάει ακόμα είναι ο ανάπηρος αδελφός μου, για τον οποίο έχει συνέχεια την έννοια (πού είναι, αν έφαγε, γύρισε από την βόλτα του?) αφού μιά ολόκληρη ζωή τον φρόντιζε μόνη της. Αλλά και η πεθερά μου, δεν μας αναγνωρίζει πιά, ενώ κάνει χαρές όταν μας βλέπει, δεν θυμάται ούτε ονόματα, ούτε καταστάσεις. Είδε την εγγονή της/ανηψιά μας νυφούλα προ ημερών πριν φύγει για την εκκλησία και μισή ώρα αργότερα ρωτούσε αν γύρισε από την δουλειά.
    Το μόνο που μπορούμε να τους προσφέρουμε είναι Αγάπη.
    Πολλά φιλιά, καλή μου και καλή σου μέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  28. Δύσκολες στιγμές τα ξέρω από τη γιαγιά μου.....Υπομονή και κουράγιο.
    Φιλάκια πολλά!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  29. Φλώρα μου...πόση αγαπη.... χρειαζοτονται αυτες οι καταστασεις των αγαπημενων μας..προσώπων ...πολύ κουράγιο θέλει και παρα πολύ μεγαλη υπομονη που εσύ την είχες με το παραπανω.. ποσο έχουν αναγκη το χέρι που θα κρατήσει το δικό τους..και εσύ το απλωσες.. μπορεί να είναι μακρυα μας μεσα στην σιωπή τους ομως στο υποσυνήδητό τους γυρευουν να τους αγαπαμε..μονο...και ας μην το καταλαβαίνουν .. να είσαι καλά που πρόσφερες όλη αυτη την αγαπη σιγουρα θα την εισπράξεις στο εκαντονταπλάσιο.. να το ξερεις ..!!! μας έλειψες...Φλωρα ...πάρε τον χρόνο σου και ελα κοντα μας όποτε είσαι ετοιμη .. θα σε περιμενουμε με μια αγκαλια.. φιλακιαααα..!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  30. Με τόση ευαισθησία γραμμένο το κείμενό σου και τόσο αδρά περιγραφικό, αγαπητή μου Φλώρα, μού κέντησε την προ πολλών ετών, δεκαετή εμπειρία με τον πατέρα μου. Είναι τόσο βαρύ να βλέπεις έναν ωραίο χαρακτήρα να καταρρέει.
    Η σχετική με το ζήτημα αυτό ανάρτησή μου είναι «Μέχρι το τέλος».
    Και η ευχή μου βέβαια, καλή αντοχή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή