Δευτέρα, 7 Απριλίου 2014

Ιστορίες του καφενέ

Στ'  ακρογιάλια των εφήμερων ερώτων.

Πάνε πολλά χρόνια από τότε. Έχει ξεχάσει  πόσα.
Όμως θυμάται πως ήταν φοιτητής και είχε καταφέρει με αρκετή οικονομία να μαζέψει λεφτά για να πάει τις πρώτες του διακοπές παρέα με ένα συμφοιτητή του.
Το καφενεδάκι αυτό, τις  επτά μέρες που έμεινε στο νησί, μετά απ’ το πρωινό τους μπάνιο, τους πρόσφερε στην μικρή αυλή του πάνω απ’ το κύμα φραπέ με μπόλικα παγάκια ή  αναψυκτικό για να ξεδιψάσουν.
Μια χοντρή χαμογελαστή κυρία βρισκόταν συνήθως εκεί και τους καλωσόριζε.
Την προτελευταία  ημέρα των διακοπών τους, ενώ απολάμβανε το φραπεδάκι του στο καφενεδάκι, ο θεός έρωτας αποφάσισε να τον χτυπήσει για πρώτη φορά με τα βέλη του στην καρδιά.
Στο μικρό παραθαλάσσιο καφενεδάκι, αντί για την συνηθισμένη χοντρή καλοσυνάτη κυρία, μια αιθέρια ύπαρξη, γύρω στα 17, περιφερόταν σαν ξωτικό, με πόδια λεπτά και ψηλά να προβάλουν κάτω από μια σχεδόν διάφανη κοντή φούστα. Το μικρό της στήθος διαγράφονταν προκλητικό κάτω απ’ το στενό εμπριμέ μακό μπλουζάκι της και τα ατίθασα καστανά μαλλιά της έπαιζαν με τους ώμους της παιχνίδι νωχελικό. Ξυπόλητη μπαινόβγαινε σαν αερικό και μετέφερε τους καφέδες με το ίδιο γλυκό χαμόγελο που είχε η χοντρή κυρία. Δεν υπήρχε αμφιβολία πως αυτό το αερικό ήταν κόρη της.
Τα σκούρα καστανά  της μάτια καρφώθηκαν μέσα στα δικά του καθώς πήγαινε να πάρει παραγγελία.
-Τι θα πάρετε; τον ρώτησε.
-Πως σε λένε; της απάντησε.
-Μαρίνα, του είπε και η φωνή της κυλούσε στ’ αυτιά του γάργαρη.
Δεν θυμάται τι καφέ της ζήτησε να του φέρει, ούτε πόση ώρα καθόταν καρφωμένος να παρακολουθεί την πανέμορφη αυτή ελαφίνα να μπαινοβγαίνει εξυπηρετώντας τους πελάτες.
Θυμάται όμως πως κατάφερε να μαζέψει τις δυνάμεις του και να της ζητήσει να την συναντήσει το βράδυ στην άκρη της παραλίας.
Δεν θυμάται που πέρασε όλες αυτές τις ατέλειωτες ώρες μέχρι να την συναντήσει. Ακόμη και σήμερα μπορεί να φέρει στο μυαλό του τους δυνατούς χτύπους της καρδιάς του,  που κόντευε να φύγει απ’ το στήθος του, μόλις την είδε να πλησιάζει μέσα στο σκοτάδι, περπατώντας ξυπόλητη στην άμμο.
Εκείνο το βράδυ το πέρασαν μαζί, χωρίς πολλά λόγια, με αμέτρητα φιλιά και με το φεγγάρι που φώτιζε αδιάκριτα τα γυμνά κορμιά τους που πάλονταν στους ρυθμούς του έρωτα.
Ήταν το πιο φλογερό βράδυ που είχε ζήσει ως τότε με παρτενέρ του το πιο όμορφο κορίτσι του κόσμου.
Κάποια στιγμή τη σιγαλιά της παραλίας έσκισε μες το σκοτάδι η θυμωμένη φωνή της μάνας.
«Μαρίνα, Μαρίνα, που γυρνάς  πάλι π’ ανάθεμά σε,  βάλθηκες να με πεθάνεις».
Η Μαρίνα σηκώθηκε απ’ την άμμο με περίσσια σβελτάδα, φόρεσε γρήγορα τα ρούχα της, του έσκασε ένα τελευταίο φιλί κι εξαφανίστηκε τρέχοντας προς το μέρος της μάνας της.
Καθώς ξεμάκραιναν ακούγονταν οι φωνές τους έντονες σαν να τσακώνονταν.
Το πρωί εκείνος δεν πήγε για μπάνιο.
Μάζεψε τα πράγματά του στο σακ βουαγιάζ και πριν πάει στο λιμάνι για να φύγει, πέρασε απ’ τον καφενέ μήπως δει πάλι  τη Μαρίνα, να της πει να τον περιμένει γιατί σε λίγες μέρες είχε σκοπό να επιστρέψει.
Αντί για τη Μαρίνα βρήκε στο καφενείο, όπως και τις προηγούμενες μέρες, τη μάνα της.
Ήπιε τον καφέ του περιμένοντας  ως το τελευταίο δευτερόλεπτο, με εμφανή την αγωνία  στο πρόσωπό του, μήπως φανεί η Μαρίνα.
Απελπισμένος, φεύγοντας, πήρε το θάρρος και ρώτησε τη μάνα της.
-Η Μαρίνα θα έρθει;
-Άμε παλληκάρι μου στην ευχή του Χριστού και της Παναγίας και άσε τη Μαρίνα. Είναι αγριοκάτσικο η Μαρίνα, δεν πιάνεται… Απόψε ήσουν εσύ, αύριο κάποιος άλλος. Δεν έχει μυαλό και όρια η Μαρίνα αγόρι μου.
Νόμιζε πως έπεσε πάνω του ένας ολόκληρος κουβάς καυτό νερό.
Έτρεξε στο λιμάνι και στο παραπέντε πρόλαβε το φίλο του να τον χαιρετήσει και να του πει πως εκείνος θα μείνει λίγο ακόμη. Δεν μπορούσε να πιστέψει τα λόγια της μάνας της, δεν ήθελε να τα πιστέψει.
Το βράδυ πήγε μόνος του στην παραλία προσμένοντας τη Μαρίνα να διαψεύσει όσα του είπε η μάνα της, να τον αναζητήσει, αφού δεν πρόλαβαν να κανονίσουν που και πότε θα ξαναβρεθούν.
Κατά τις έντεκα το βράδυ η Μαρίνα πέρασε  μπροστά του αγκαλιασμένη με έναν  νεαρό και δεν αντιλήφθηκε  καν την παρουσία του. Την είδε να τον φιλάει με πάθος και να του ξεφεύγει μετά τρέχοντας  προς τα βράχια με τα σανδάλια της στο χέρι, ενώ ο νεαρός την κυνηγούσε. Εκείνη γέλαγε  και φαινόταν πως έπαιζε και διασκέδαζε μαζί του. Ξεμάκρυναν τα γέλια τους καθώς ξεμάκραιναν κι εκείνοι.
Πέρασε το βράδυ του πετώντας με μανία βότσαλα στο κύμα. Η Μαρίνα, επιστρέφοντας, πέρασε μπροστά του αγκαλιά με τον νεαρό λίγο πριν χαράξει. Φάνηκε πως τον είδε αλλά δεν του έδωσε καμιά σημασία και δεν ταράχτηκε καθόλου. Γύρισε  ξημέρωμα στο δωμάτιό του, ξάπλωσε στο κρεβάτι αλλά δεν έκλεισε μάτι.
Το πρωί έριξε μια βουτιά στη θάλασσα και  δεν πέρασε μετά απ’ το καφενεδάκι όπως συνήθιζε.
Ετοίμασε τα πράγματά του και το μεσημέρι πήρε το πλοίο της γραμμής για να γυρίσει απελπισμένος και με σπασμένα τα φτερά στην Αθήνα. Ο πρώτος του κεραυνοβόλος έρωτας είχε τόσο άδοξο τέλος.
Τώρα τριάντα χρόνια μετά, όλα τα βρήκε όπως τότε. Το καφενεδάκι, το τοπίο, η ακρογιαλιά, ο ήλιος του καλοκαιριού κι εκείνος ήταν ο πρώτος πρωινός πελάτης  στο καφενείο.
Δυο αγοράκια με μαγιώ, γύρω στα δέκα, πότε βούταγαν στη θάλασσα και πότε έπαιζαν στην αυλή και οι φωνές τους χάλαγαν την πρωινή ηρεμία ενώ ένας άντρας μεσήλικας τακτοποιούσε τα τραπεζάκια και τις καρέκλες της αυλής.
Εκείνος με τα μαλλιά του γκρίζα κατεχόταν έντονα από μια ακαταμάχητη διάθεση περιπλάνησης στις αμμουδιές του παρελθόντος. Κάθισε στο σιδερένιο τραπεζάκι και ο μεσήλικας άντρας έφερε μέσ΄απ΄το καφενείο ένα νωπό πανί και καθάρισε το σιδερένιο του τραπεζάκι.
-Τι θα πάρετε; τον ρώτησε.
-Ένα σκέτο Ελληνικό, απάντησε εκείνος.
-Μαρίνα, φτιάξε ένα σκέτο Ελληνικό στον κύριο, φώναξε ο μεσήλικας.
Η καρδιά του άρχισε να χτυπάει όπως τότε.
Μετά από λίγο βγήκε έξω μια εύσωμη απεριποίητη γυναίκα  μ' έναν πρόχειρα πιασμένο ατημέλητο κότσο και το ίδιο εκείνο χαμόγελο, φέρνοντας στο δίσκο τον σκέτο Ελληνικό.
Δεν πίστευε στα μάτια του.
-Δικό σας είναι το καφενεδάκι; τη ρώτησε καθώς ακούμπαγε τον καφέ του πάνω στο τραπεζάκι.
-Ναι, απάντησε εκείνη από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Πρώτα το δούλευα με τη μάνα μου και μετά, όταν παντρεύτηκα, με τον άντρα μου.
-΄Εχετε παιδάκια; τη ρώτησε;
- Ναι, αυτά τα δυο και άλλα δυο πιο μεγάλα, σύνολο τέσσερα, του απάντησε.
- Κι είναι κι ο σύζυγος από εδώ;
-Όχι, απάντησε εκείνη γελώντας.  Εκείνος ήρθε στα νιάτα του για διακοπές, έκανε σ’ αυτήν την παραλία ένα μπάνιο, κι έμεινε για πάντα.
-Εσείς πρώτη φορά έρχεστε; τον ρώτησε.
-Ναι, και μου αρέσει πολύ ο τόπος, απάντησε εκείνος.
Χαμογέλασε,  του άφησε τον καφέ και μπήκε πάλι μέσα στο καφενεδάκι.
Με δυο κουβέντες που αντάλλαξαν έμαθε τα πάντα για τη ζωή  της Μαρίνας της νιότης του.
Μια θλίψη τον τύλιξε για τις  πανέμορφες ελαφίνες  που  παύουν να είναι ελαφίνες αφού πιάσουν  για πάντα όμηρο κάποιο αρσενικό ελάφι, για τα κορίτσια - αγριοκάτσικα  που κάποτε δεν πιάνονταν αλλά  ημέρεψαν  σαν ήρθε η ώρα τους και για όσα ψηλόλιγνα κορίτσια μετατράπηκαν σε εύσωμες απεριποίητες γυναίκες μετά από χρόνια. Μόνο τα πλούσια καστανά μαλλιά τους, που δένονται πια  σε ατημέλητο κότσο, πασχίζουν να κρύψουν πως κάποτε τινάζονταν ανέμελα πάνω σε νεανικούς ώμους και άφηναν το φεγγάρι να τα λούζει στ΄ακρογιάλια των εφήμερων ερώτων.

Οι αυτοτελείς ιστορίες του καφενέ ήταν μια ιδέα της Μαρίας Κανελλάκη κι η  Αριστέα έχει αναλάβει τον συντονισμό των ιστοριών!! Συμμετέχουν τα εξής ιστολόγια:

Δημήτρης Ασλάνογλου, θα φιλοξενηθεί από την Αριστέα
Αγριμιώ, http://agrimio.wordpress.com/
Έλενα, http://miakalimera.blogspot.gr/ 
Xris Kat, http://neraidodimiourgies37.blogspot.gr/
Κική, http://ekfrastite.blogspot.gr/
Sofia Sofaki, http://happiness-bonheur.blogspot.gr
Μαρία Νι, http://mia-matia-ston-ilio.blogspot.gr/
Γεωργία, http://armoniaart.blogspot.gr/
Κάτια, http://katitimou.blogspot.gr/
Lysippe, http://on-the-up-and-up.blogspot.gr/
Γλαύκη, θα φιλοξενηθεί από http://pistos-petra.blogspot.gr/
Κατερίνα Βερίγκα, http://positive-thinking-greece.blogspot.gr
Λεβίνα, http://levina-imagination.blogspot.gr
Δέσποινα, http://www.mamadesekrisi.blogspot.gr/
Katerina Koko, http://followkoko.blogspot.gr
Κλαυδία, θα φιλοξενηθεί από http://pistos-petra.blogspot.gr/
Έλλη, http://funkymonkey-handmadecreations.blogspot.gr/
Κατερίνα Βαλσαμίδη, http://apopsitexnis.blogspot.gr
Μαριλένα, http://marilenaspotofart.wordpress.com/
Μαρία(me
maria),  http://mytripssonblog.blogspot.gr/
Μαρία Κανελλάκη, http://toapagio.blogspot.gr/
Μαρία Έλενα, http://maria-elena-jewellery.blogspot.gr/
Φλώρα, http://texnistories.blogspot.gr/
Πέτρος (Ακυβέρνητος) http://akivernitos.blogspot.gr/
@ριστέα, http://princess-airis.blogspot.gr/


30 σχόλια:

  1. Αχ... με ταξίδεψες... θα μπορούσε άνετα να είναι θέμα ρομαντικής ταινίας! Και εγώ ψοφάω για ρομαντικές υποθέσεις , ακόμη και αν κρύβουν μια γλυκόπικρη γεύση απόρριψης...
    Πολύ μου άρεσε Φλώρα,
    καλό ξημέρωμα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μονορούφι την διάβασα την ιστόρία σου φλώρα. Είχα αγωνία να δω τι θα γίνει στο τέλος.... Μου άρεσε πολύ. Και έδωσες ένας τέλος ρεαλιστικό όπως πραγματικά συνβαίνει στη ζωή.
    φιλάκια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. "Μια θλίψη τον τύλιξε για τις πανέμορφες ελαφίνες... " , μια θλίψη που κύλησε μέσα από την οθόνη, κι ήρθε και πιάστηκε στην ψυχή μου...
    Καλή σου μέρα και καλή εβδομάδα!
    Καταθέτω το θαυμασμό μου, φεύγοντας, και σε φιλάω κτμτρ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Εξαιρετικό διήγημα, αγαπητή μου Φλώρα. Παραστατικές εικόνες, αδρή περιγραφή. Όμορφη πλοκή γύρω από το αιώνιο ζήτημα του έρωτα, αυτού τού συναρπαστικού γλυκοβασανοφέρτη.
    Απολαυστική η ανάγνωση. Να είσαι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συγνώμη για την παρεμβολή, μα δε γινόταν να μην δηλώσω το θαυμασμό μου για τη λέξη αυτή:
      "του έρωτα του γλυκοβασανοφέρτη"!!!

      Τα σέβη μου Άρη!

      Διαγραφή
  5. Φλωρα μου ηταν υπεροχο!
    Υπεροχο ομως!
    Να σου πω την αληθεια στεναχωρεθηκα που δεν ηταν ο μοναδικος για τη Μαρινα αλλα τι να κανουμε, μας βγηκε αγριοκατσικο. :)
    Πολυ ομορφη ιστορια παντως!
    Συγχαρητηρια!
    Φιλακια πολλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Κλαυδία9:03 π.μ.

    Aπολαυστική ιστορία Φλώρα μου, γραμμένη με ευαισθησία, γεμάτη εικόνες και συναισθήματα......τ΄ακρογιάλια των εφήμερων ερώτων.......το λάτρεψα... !!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Τι όμορφο Φλώρα μου!
    Τρυφερό, ρομαντικό μα συνάμα τόσο ρεαλιστικό...
    Σε ευχαριστώ!
    Καλή σου μέρα! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Πολύ όμορφο Φλώρα μου
    Ο καφενές τελικά έπλεξε
    πανέμορφα λογοτεχνήματα!!!!


    φιλάκι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Καταπληκτικο!Ποσο αριστοτεχνικα δωσμενο! Ενιωσα και τον ποθο και την απογνωση και την θλιψη της επιγνωσης...
    Καλημερα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Φλωράκι μου… εκτός του ότι απόλαυσα την ιστορία σου, με την τελευταία σου παράγραφο ανοίγεις ένα μεγάλο κεφάλαιο που χωράει πολύ συζήτηση.
    Είναι σίγουρο πως οι ελαφίνες παύουν να είναι ελαφίνες γιατί έπιασαν όμηρο το αρσενικό ελάφι ή γιατί εκείνο τους έκοψε τα γόνατα;
    Ημέρεψαν γιατί ήρθε η ώρα τους ή βάρυναν οι ώμοι τους από τις ευθύνες και τις αναποδιές που ποτέ δεν υπολόγιζαν πως θα συναντήσουν στην ζωή τους;
    Τα ψηλόλιγνα κορίτσια γιατί αφέθηκαν στην γρήγορη φθορά τους;

    Να είσαι καλά Φλωράκι μου … σε φιλώ και σου λέω πως χειρίζεσαι το ίδιο καλά με την βελόνα σου και το μολύβι σου :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Ανώνυμος12:14 μ.μ.

    Φλώρα πολύ ωραίο καταπληκτικό !!!!!!!!!! έχεις απίστευτη φαντασία αν δεν πρόκειται για αληθινή ιστορία !!!!! και μήπως έτσι δεν είναι η ζωή ??? που τις περισσότερες φορές σου καταρρακώνει τα όνειρα ?? και περιμενεις να πιάσεις το άπιαστο !!! το οποίο άπιαστο για σένα που το περιμένεις κάποιος άλλος περισσότερο πρακτικός - ή, το πετυχαίνει και εσύ μένεις με την απογοήτευση του τι δεν κατάφερες ...... αλλά επίσης είναι και μεγάλη απογοήτευση να δεις πως κατάντησε το όνειρο των 20 σου χρόνων αυτό για το οποίο θα έδινες και τη ζωή σου τότε για να το αποκτήσεις........... ΄το διήγημά σου αντιπροσωπεύει την ωμή πραγματικότητα.... ότι δεν μπορείς εσύ να γραπώσεις έρχεται κάποιος άλλος -η και το γραπώνει........και ιδού μετά το κατάντημά του !!!! μερικές φορές ίσως είναι καλύτερα έτσι...... γιατί δεν σου άξιζε να το έχεις ήταν πολύ λίγο για σένα............... Φιλιά Κατερίνα.....
    Κάνε μου σχόλιο για τα σχόλια..............(τα σχόλιά μου με αντιπροσωπεύουν)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Εξαιρετική η γραφή σου Φλώρα μου για έρωτες παλιούς άλλοτε ξεχασμένους και άλλοτε να έχουν αποτυπώσει στην ψυχή μας συναισθήματα. Ο επίλογος πράγματι είναι ένα θέμα μεγάλο για τις ελαφίνες και τα αγριοκάτσικα ...
    Σε φιλώ με αγάπη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Εμένα στη θέση του δεν θα με έπιανε καμία θλίψη!
    "Ωχ αμάν! από τι γλίτωσα!", θα σκεφτόμουν.
    Πέρα από την πλάκα, καλώς ή κακώς κανείς μας δεν έμεινε στον πρώτο κεραυνοβόλο έρωτα.
    Τον αφήσαμε όλοι πίσω και μας έμεινε μια γλυκιά ανάμνηση.

    Εξαιρετική η σύλληψη και η απόδοση της ιστορίας σου Φλώρα.
    Καλό βράδυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Πάντα θα υπάρχει μια γλυκιά θλίψη για τον πρώτο έρωτα. Έτσι όμως είναι η ζωή. Τι θα έχουμε να θυμόμαστε άλλωστε.
    Όσο για τις ελαφίνες πολύ κρίμα.
    Καλησπέρα φίλη μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Μα τι ωραία πλοκή! Ακροβατούσα ανάμεσα στην ευαισθησία και το ρομαντισμό του φοιτητή και στην ερωτιάρα "Ελαφίνα". Πού να την πιάσει ο δόλιος; Τελικά οι άντρες είναι αισθηματίες, αν και τρώνε συχνά πόρτες.
    Φλώρα μου είναι απόλυτα ρεαλιστική η ιστορία σου και εξαιρετικά γραμμένη. Μας μετέφερες απόλυτα το κλίμα εκείνου του καλοκαιριού...
    Συγχαρητήρια πολλά-πολλά για τη δυνατή πένα σου, που μπορεί και ακτινογραφεί τα συναισθήματα των ηρώων σου.
    Τα φιλιά μου και τον θαυμασμό μου!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Εγώ πασταφλωρίτσα μου γοητεύτηκα από τον επίλογο σου: εκπληκτικός!
    Με μάγεψες! Να'σαι καλά! Μας έδωσες μια ιστορία λες κι ήταν βγαλμένη από τον παλιό, καλό, ελληνικό κινηματογράφο!
    Τα φιλιά μου! ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Μια ιστορία εφήμερου έρωτα που μπορεί πραγματικά να μείνει για πάντα στη μνήμη μας. Η ιστορία σου Φλώρα μου είναι πολύ όμορφα γραμμένη και πολύ καλό επίλογο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Ο πρώτος έρωτας, άγουρος ακόμα, αφήνει σημάδια καμιά φορά...σημάδια που γιατρεύει λένε ο χρόνος κι ας μην είναι πάντα καλοσυνάτος με τις ελαφίνες, ή τα αγριοκάτσικα!!...
    Φλώρα μου πολύ μου άρεσε η ιστορία σου!
    Φιλιά πολλά και καλή εβδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Φλώρα μου, τι όμορφη η γραφή σου! Διάβασα με μια ανάσα την ιστορία σου... και ήταν σαν να βρισκόμουν κι εγώ εκεί.
    Μου άρεσε πολύ και ο επίλογος.
    Πολλά-πολλά μπράβο!
    Σε φιλώ και καλή εβδομάδα να έχεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Τη λάτρεψα την ιστορία σου , Φλώρα μου , και βέβαια τη διάβασα μονορούφι !!!! Γράφεις υπέροχα !!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Φλώρα μου πολύ όμορφο το διήγημά σου μέσα από τη ζωή βγαλμένο. Η ελαφίνα σου την χόρτασε τη ζωή από πολύ μικρή, αλλά είχε άδοξη κατάληξη.
    Φιλάκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. Εντάξει, το φινάλε σου είναι ανατριχιαστικό, παράλληλα όμως και λυτρωτικό για εκείνους που ζουν με τη μνήμη ενός ανεκπλήρωτου έρωτα... Πολλά φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. Πολύ όμορφη ιστορία αν και συνήθως οι άντρες μας βγαίνουν ατακτούληδες και οι γυναίκες
    είναι αυτές που κολλάνε με τον 1ο έρωτα και μένουν εκεί για χρόνια!
    Μας έκανες την εκπληξη με την "ελαφίνα"!

    Τα θαλασσινά μου φιλιά
    για μια όμορφη εβδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Εγώ πειράζει που δεν διάβαζα, αλλά το έβλεπα να εκτυλίσσεται σε μια οθόνη;
    Κι ο επίλογός σου φανταστικός!!!

    Να είσαι καλά, Φλώρα μου!! Φιλιά πολλά!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. Καμια φορά η επιστροφή στο παρελθόν.. Φλώρα μου γκρεμίζει το ονειρο που θελουμε να έχουμε μέσα μας.. η πραγματικότητα μας προσγειώνει... πολύ ωραία δοσμένη η ιστορία σου..με εξαιρετικό επίλογο....φιλάκιαααααα!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  26. Υπέροχη ιστορία, Φλώρα μου αναδεικνύει τα όμορφα νεανικά χρόνια με ωραία διατύπωση κειμένου και με εξαιρετικό επίλογο! Καλή συνέχεια! Τα φιλιά μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  27. μοναδικη η ιστορια σου Φλωρα μου ποσους αναστεναγμους κρυβει μεσα της σε φιλω

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  28. Πόσα θέματα θίγεις εδώ Φλώρα μου;; Εφήμεροι έρωτες, ανεκπλήρωτα όνειρα.. Ονειρα που αφέθηκαν στην μοίρα τους.. Και γύρω γύρω όλοι μας!!
    Μπράβο σου για την όμορφη συμμετοχή!!
    Φιλάκια!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή