Σάββατο, 5 Απριλίου 2014

Τα μαθητικά χρόνια δεν τ' αλλάζω με τίποτα.

Το δημοτικό σχολείο το έβγαλα στο 45ο της Αθήνας ή όπως το έλεγαν τότε "στου Μπάμπαλη".
(Ποτέ δεν έμαθα ποιός ήταν αυτός ο Μπάμπαλης).
Σαν παιδάκι αυτό που θυμάμαι καλά είναι ότι ήμουν το πιο ήρεμο και ήσυχο μέσα στην τάξη.
Πήγα 5  1/2 χρονών σχολείο και ήμουν πάντα το πιο μικρό παιδί στην τάξη.
Μικροκαμωμένη και λεπτούλα είχα μια συστολή που ακόμη και το σήκωμα του χεριού για να πω μάθημα γινόταν κομψά και σιγανά. Moυ άρεσε να είμαι επιμελής και συνεπής στις υποχρεώσεις μου. Διάβαζα πάντα και ήμουν καλή μαθήτρια.
Στη φωτογραφία διακρίνομαι μέσα στον κύκλο.
Τη δασκάλα μου της πρώτης Δημοτικού τη λάτρεψα. Η κυρία Μαρία ήταν ένας γλυκός άνθρωπος που αγαπούσε τα παιδιά και κράταγε στο χέρι της το χάρακα μόνο για να τον χτυπάει πάνω στο γραφείο για να γίνεται ησυχία. 
Στη φωτογραφία διακρίνομαι μέσα στον κύκλο.
Στη δευτέρα και την τρίτη τάξη η κυρία Σύρμα ήταν μια μεγάλη γυναίκα, λίγο πιο αυστηρή και ελαφρώς τσιγκούνα στους βαθμούς. 
Στην τρίτη τάξη πήρα το πρώτο μου 9 στον έλεγχο στη Γεωγραφία και έπεσε πολύ κλάμα...

Στη φωτογραφία διακρίνομαι μέσα στον κύκλο.
Την τετάρτη τάξη, που φαίνεται στη φωτογραφία,  στα χέρια του πήρε αυτός ο πολύ αυστηρός άνθρωπος που βλέπετε στη φωτογραφία, που χαιρόταν να χτυπάει τα παιδιά με μια βίτσα από σκληρό ξύλο και με αιχμηρές γωνίες για να πονάει περισσότερο. Το ξύλο έπεφτε αλύπητα με το παραμικρό. Αν δεν είχες διαβάσει καλά, αν γινόταν φασαρία στην τάξη, αν ακουγόταν ψίθυροι, αν έτρεχες στο διάλειμμα, αν δεν έκανες καλά γράμματα. Είχαμε όλοι αριθμό  και δεν χρησιμοποιούσε το όνομά μας μέσα στην τάξη. Καθημερινά έπεφτε ξύλο σε παιδιά ανά δεκάδες που τα διάλεγε με κλήρο ή σε όλα τα μονά  ή τα ζυγά νούμερα ή σε όσα τελειώνουν σε 2,  σε 3, σε 5..... κ.λ.π.  Άλλοτε πάλι, όπως καθόμασταν κατά δυάδες στα θρανία,  έπεφτε ξύλο σε όλα τα παιδιά που κάθονταν αριστερά ή άλλοτε σε όσα κάθονταν δεξιά. Για μένα ήταν ότι πιο άδικο μου είχε συμβεί να φάω ξύλο χωρίς να έχω κάνει τίποτα. Έτσι γύρναγα στο σπίτι μου κλαίγοντας σχεδόν καθημερινά γιατί στεναχωριόμουν όχι μόνο για μένα αλλά και για όλα τα υπόλοιπα παιδιά. Ο μπαμπάς μου, που δεν με είχε δείρει ποτέ γιατί ήμουν πολύ ήσυχο παιδάκι, μια μέρα  ήρθε στο δάσκαλο και του ζήτησε το λόγο. Έκτοτε θυμάμαι πως εγώ δεν έφαγα ξύλο ξανά μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά στα οποία εφαρμόζονταν η ίδια πάντα τακτική. 
Στην πέμπτη και έκτη τάξη του δημοτικού μας ανέλαβε ένας εξαιρετικός δάσκαλος, ο κύριος Παπαηλιού που δεν χτυπούσε και δεν τιμωρούσε κανένα παιδί, αν αυτό του έλεγε την αλήθεια. Αντίθετα είχε το γραφείο του γεμάτο καραμέλες και μας μοίραζε όταν λέγαμε καλά το μάθημα ή όταν βοηθούσαμε ο ένας τον άλλο.Για μένα είχε πει στους γονείς μου ότι ήμουν σαν μπιμπελό που το στολίζεις κάπου και αυτό δεν κινείται αν δεν θέλεις να το κουνήσεις. Τόσο ήσυχη ήμουν.  Και βέβαια τα δικά του 10άρια δεν είχαν τελειωμό. Όλα τα παιδιά της τάξης αποφοιτήσαμε με 10.  Εκείνο το καλοκαίρι θυμάμαι πως έκλαιγα συχνά όταν σκεφτόμουν πως η τάξη του Δημοτικού χωρίστηκε για πάντα. Τότε τα παιδιά χωρίζονταν υποχρεωτικά σε σχολεία θηλέων και αρρένων αλλά και τα Γυμνάσια θηλέων της περιοχής ήταν δύο. Έτσι  συμμαθήτριες του  Δημοτικού είχα πολύ λίγες στο Γυμνάσιο. 
Το Γυμνάσιο και Λύκειο που πήγα ήταν το 6ο θηλέων στην Κυψέλη. 
Οι καθηγητές μας γενικώς ήταν σωστοί άνθρωποι και οι περισσότεροι αγαπούσαν τη δουλειά τους, πράγμα που συνειδητοποιήσαμε οι περισσότερες αφού τελειώσαμε το σχολείο, βλέποντας πως πράγματι μας πέρασαν πολλές γνώσεις. Κάποιους τους πειράζαμε πολύ, άλλοι ήταν πιο αυστηροί, όμως όλοι τους έμειναν μέσα μου σαν μια πολύ καλή ανάμνηση.
Δεν διάβαζα πολύ. Διάβαζα τόσο ώστε να έχω εξασφαλίσει ένα μέσο όρο 16 έως 17 για να αποφεύγω τη γκρίνια των γονιών μου. 
Αγαπούσα πολύ την Άλγεβρα και τη Γεωμετρία, μισούσα την Τριγωνομετρία, μου ήταν αδιάφορα τα φιλολογικά μαθήματα και λάτρευα τα Τεχνικά.
Τα βιβλία τα έκλεισα εντελώς στις 2 τελευταίες τάξεις του Λυκείου, όταν αποφάσισα πως θα δώσω εξετάσεις στη Σχολή Καλών Τεχνών, όμως κανένας καθηγητής μου δεν το πήρε είδηση γιατί είχα καλές βάσεις που δεν με άφηναν να εκτεθώ. Κάτι η παράδοση - κάτι οι προηγούμενες γνώσεις μου με έβγαλαν ασπροπρόσωπη και πήρα απολυτήριο με 16,9.
Θυμάμαι με νοσταλγία την μαθητική ποδιά, την κορδέλα στα μαλλιά, που τότε δεν την ήθελα καθόλου, τον άσπρο γιακά και το σήμα του σχολείου πάνω στο στήθος. 
Δεν θα ξεχάσω τη χοντρή Γυμνάστριά μας, που καθόταν δίπλα στη σκάλα μετά την προσευχή και ξήλωνε όλα τα στριφώματα στις ποδιές που ήταν πάνω απ' το γόνατο. Ταυτόχρονα έριχνε χαστούκια σε όποια δεν φόραγε κορδέλα στα μαλλιά ή σήμα.
Στην εφηβεία μου ξεθάρρεψα περισσότερο σαν παιδί και εντάχθηκα πλήρως σε όλες τις φάρσες και τις διαολιές που σκαρώναμε. Έμαθα να λέω και ψέματα στους γονείς μου, αν και δεν το ήθελα καθόλου, γιατί ήταν πολύ αυστηροί και όλο απαγορεύσεις. Μην πας εκεί, μη μιλάς με αγόρια, μη... μη... μη... Έπρεπε όμως να μεγαλώσω σαν τα άλλα παιδιά και σίγουρα δεν ήθελα να είμαι η εξαίρεση στον κανόνα.
Παρόλα τα "μη" και τα "όχι", τις περισσότερες φορές τους κατάφερνα να με αφήσουν να πάω στα parties των συμμαθητριών μου και στις σχολικές εκδρομές. 
Παρακάμπτοντας αυτά τα "μη" έζησα τα πρώτα μου πλατωνικά ανομολόγητα χτυποκάρδια και στα 16 μου γνώρισα τον άντρα μου και κρατήσαμε το δεσμό μας κρυφό απ' τους γονείς μου για δυόμισυ χρόνια. 
Κοπάνα έκανα μόνο μία την τελευταία ημέρα πριν τις γραπτές εξετάσεις της 3ης Λυκείου, μαζί με τον άντρα μου στην Κηφισιά. Θυμάμαι ακόμη την αγωνία μου μην τυχόν και πάρουν απ' το σχολείο τηλέφωνο στο σπίτι.
Επειδή δεν άλλαξα γειτονιά, κάποιες φορές συναντώ μερικούς καθηγητές μου, που πλέον είναι πολύ ηλικιωμένοι άνθρωποι. Τελευταία μετά από 37 χρόνια μαζευτήκαμε μερικές συμμαθήτριες  του Λυκείου και κάναμε το πρώτο μας re-union.
Σήμερα ψάχνοντας να βρω μια φωτογραφία του κτιρίου  που στεγαζόταν το Δημοτικό σχολείο, έπεσα πάνω σε ένα μπλογκ φτιαγμένο από ένα συμμαθητή μου και βρήκα ένα τρόπο να ξαναβρεθώ με αυτά τα παιδιά.
Πέτρα μου, μόνο και μόνο γι' αυτό που μου συνέβη... νιώθω ευγνωμοσύνη γιατί με γύρισες πίσω και με έκανες να βρω παλιούς συμμαθητές.

Η ανάρτηση αυτή ήταν μια ιδέα της Πέτρας (ο πιο πιστός φίλος του σκύλου) και συμμετέχουν, εκτός από εμένα, οι παρακάτω:
Κική από το blog http://ekfrastite.blogspot.gr/
Πεταλούδα από το blog http://butterfly-butterflysworld.blogspot.gr/
Μαρία από το blog http://pnoestexnis.blogspot.gr/
Κατερίνα από το blog http://followkoko.blogspot.gr/
Άννα/Πάρος -Άστεγη Καταληψίας- θα φιλοξενηθεί από μένα
Νάσια από το blog http://nasiasblog2012.blogspot.gr/
Κανελλάκη από το blog http://toapagio.blogspot.gr/
Αριστέα από το blog http://princess-airis.blogspot.gr/
Πέτρος από το blog http://akivernitos.blogspot.gr/
Μαρία από το blog http://mytripssonblog.blogspot.gr/
Αγριμιώ από το blog http://agrimio.wordpress.com/
Μαρία από το blog  http://swanocean.blogspot.gr/
Άννα από το blog http://atenizodas.blogspot.gr/
Μαριλένα από το blog http://marilenaspotofart.wordpress.com/
Λαμπρινή από το blog http://xwrisprogramma.blogspot.gr/
Κλαυδία -Άστεγη Καταληψίας- θα φιλοξενηθεί από μένα
Μαρία από το blog http://www.syllegw-stigmes.gr/
Δέσποινα από το blog http://mamadesekrisi.blogspot.gr/
Έλλη από το blog http://funkymonkey-handmadecreations.blogspot.gr/
Rylie από το blog http://mythoughtsnotebook.blogspot.gr/
Marilise από το blog http://katitimou.blogspot.gr/

23 σχόλια:

  1. Τι γλυκιές αναμνήσεις ..... και νομίζω ότι το ίδιο γλυκούλα παραμένεις ακόμα !!!
    Είμαστε λίγο κοντογειτόνισσες, μια και εγώ Δημοτικό στο 43 και Γυμνάσιο στο Ε Θηλέων !!!
    Πολύ ωραία που βρέθηκες με παλιούς συμμαθητές !!!
    Καλό σου ξημέρωμα !!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Xαίρομαι που οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρουν τα μαθητικά χρονια ξεχωριστά και αξέχαστα. Δεν είναι κάτι που μοιράζομαι φυσικά αλλά δεν έχει σημασία. Οι δικές μου αξέχαστες αναμνήσεις έρχονται από άλλες εποχές γιατί δεν απόλαυσα, ειλικρινά, εκείνα τα χρόνια γιά μιά ποικιλία λόγων. Καλή αντάμωση στις συμμαθήτριες λοιπόν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Εγώ πάλι χαίρομαι που τρώγατε όλοι ξύλο και δεν ήμουν η εξαίρεση...
    Αστειεύομαι!
    Ο τύπος στην 3η φωτογραφία ο Παπαδόπουλος είναι; Πολύ του φέρνει και στη μούρη και στις "παιδαγωγικές" του.
    Νομίζω πως εκείνες τις εποχές παίρναμε βάσεις για τη μετέπειτα πορεία και ζωή μας. Σε ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ δεν δέχομαι πως οι "παιδαγωγικές" του ξύλου, των προσβολών και του απόλυτου ισοπεδώματος υπήρχαν για να μας κάνουν καλύτερους. Δεν γίνεται να βασανίζουν με στρατιωτικές μεθόδους εξάχρονα και επτάχρονα για το ...καλό τους.
    Πιστεύω πως γενικά οι εποχές ήσαν διαφορετικές.
    Υπήρχε υπακοή στους γονείς, σεβασμός στους μεγαλύτερους, σεβασμός (τις περισσότερες φορός=φόβος) στο δάσκαλο, σεβασμός στο γείτονα ακόμη και αν δεν το άξιζε, δεν υπήρχε βλαστήμια, ενδοσχολική βία (στον αίσχυστο βαθμό που υπάρχει σήμερα) και πολλά άλλα νέα φρούτα της σημερινής εποχής.
    Τέλος πάντων, κρίνοντας από τα δικά μου σχολικά χρόνια αλλά και πολλών άλλων μπλόγκερ που διάβασα τις αναμνήσεις τους, φτάνω στο συμπέρασμα ότι υπήρχαν "δάσκαλοι" που προσπάθησαν να μας τσακίσουν αλλά δεν τα κατάφεραν.
    Καλή σου μέρα Φλώρα και καλό Σ/Κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. αχ τι ομορφη αναρτηση για τα μαθητικα τα χρονια!
    συγκινητικη και μου αρεσαν πολυ και οι φωτο!
    να σαι καλα Φλωριτσα μου γλυκια!
    φιλακια πολλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μου άρεσε πολύ! Εγώ είμαι πιο πρόσφατη γενιά και όλο αυτό το κλιμα με τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες στο σχολείο και τις ποδιές δε το έχω ζήσει στην Ελλάδα. Το έχω ζήσει όμως τα δυο πρώτα χρόνια του δημοτικού αλλού...(Λεπτομέρειες μόλις παραγνωριστούμε!) Αλλά έχω διαβάσει στη λογοτεχνία και μου θυμίζει λίγο και "το ξύλο βγήκε από το παράδεισο " τη Βουγιουκλάκη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Kαι μένα ο δάσκαλος της Τετάρτης μου θύμισε τον "αείμνηστο"... Με πρόλαβε ήδη ο Πέτρος, άρα η ομοιότης είναι υπαρκτή. Φλώρα μου θύμωσα πολύ μ' αυτόν τον "δάσκαλο-τύραννο" και η προσοχή μου αποσπάστηκε εκεί. Το βρίσκω αδιανόητο αυτό που έκανε και μάλιστα με την ανοχή των γονιών!
    "Μπιμπελό" μου φιλιά πολλά σου στέλνω κι ευχαριστούμε για τις νοσταλγικές φωτογραφίες (τι γλυκό κορίτσι που ήσουν...) και τις όμορφες στιγμές σου που μοιράστηκες μαζί μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Φλώρα μου μας ξεδίπλωσες κι εσύ τόσο νοσταλγικά τα μαθητικά σου χρόνια!!
    Στεναχωριέμαι πολύ όταν διαβάζω στα blogs σας τις πάμπολλες περιπτώσεις βίας από τους καθηγητές.. Και θυμώνω, επίσης..
    Ησουν τόσο γλυκό κοριτσάκι!! :)) Και βρήκες και παλιούς συμμαθητές κι ανταμώσατε!!
    Φιλάκια πολλά και να περάσεις ένα όμορφο σ/κ!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Φλώρα μου, μας άνοιξες την ψυχή σου να δούμε!!
    Μοιράστηκες μαζί μας την πιο τρυφερή ηλικία κι αυτό είναι συγκινητικό!!!!!!
    Ευχαριστώ που ανοίχτηκες!
    Οι φωτογραφίες είναι συγκλονιστικές!!!
    Νομίζω, εσείς που είχατε την ιδέα και τη δύναμη να γράψετε για τα μαθητικά σας χρόνια, μας δώσατε ένα κομμάτι του εαυτού σας!
    Να είσαι καλά Φλώρα μου!!!!!

    Φιλάκια πολλά, καλό Σαββατοκύριακο:))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. τι ομορφη αναρτηση Φλωρα μου γλυκεια , απο τοτε ησουν ενα χαριτωμενο αξιολατρευτο πλασματακι πολυ μου αρεσαν οι αναμνησεις σου σε ευχαριστω που τις μοιραστήκαμε φιλια !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Διαβάζω και διαβάζω για τα μαθητικά χρόνια της εδώ παρεούλας. Μου σφίγγεται η καρδιά με τις δυσκολίες και τα άσχημα που ζήσατε, αλλά ταυτοχρόνως σταλάζετε και μέλι με την σεβαστική και νοσταλγική σας περιγραφή, με τον τρόπο που κρατάτε τις μνήμες στα δάχτυλά σας.

    Ήσουν ένα πολύ γλυκό παιδί, που έγινε μια πολύ γλυκιά γυναίκα. Κι αυτό γιατί συνεχίζει να υπάρχει μέσα της αυτή η παιδούλα της φωτογραφίας.

    Τα φιλιά μου, Φλώρα μου!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Φλώρα μου ο "δάσκαλος" της τετάρτης μόνο δάσκαλος δεν μπορεί να λέγεται.
    Κράτα όμως όλες τις άλλες αναμνήσεις γιατί τα μαθητικά τα χρόνια ήταν τα καλύτερα.
    Φιλάκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Όμορφες αναμνήσεις
    Φιλάκια ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Φλώρα μου τα περισσότερα παιδικά χρόνια.. της τότε γενιάς.. ήταν με την βέργα.. στα χέρια... όμως ήταν εποχές που αφήνουν αναμνήσεις όμορφες η άσκημες.. δεν έχει σημασία . και εσύ ήσυχο παιδάκι μου...να είσαι καλά.. πάντα.. φιλάκιαααααααα!!!!.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Εκτός από τον αυστηρό, κακότροπο και κακόψυχο δάσκαλο, όλα τα άλλα που διηγήθηκες ήταν όμορφα, και μου έβγαλαν μια γλύκα.
    Στις φωτογραφίες βλέπω ένα πολύ όμορφο και γλυκό κοριτσάκι...
    Χαίρομαι που ανακάλυψες παλιούς συμμαθητές. Τώρα που βρεθήκατε, μη χαθείτε πάλι!
    Φιλάκια πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Δεν έχεις αλλάξει. Η φωνή σου λέει πολλά! Μπορείς να μην σε έχω συναντήσει ( ακόμα) από κοντά μα το ένστικτο μου λέει ότι η τρυφερή, γλυκιά φωνή προέρχεται από έναν άνθρωπο ευγενή και καλλιεργημένο!
    Ο δάσκαλος ο απαράδεκτος ήταν σε καρμπόν εκείνα τα χρόνια! Εμένα ήταν σε θηλυκή έκδοση και την είχα σε τρεις τάξεις!
    Οι φωτογραφίες εξαιρετικές!
    Αδυνατούτσικο που ήσουν!!!!
    Φιλάκια πολλά Πασταφλωρίτσα μου! ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Μικρή κι εσύ ακρίδες έτρωγες και ήσουν τόσο αδύνατη?..χαχα...έτσι συνήθιζαν να μου λένε τότε και η αλήθεια είναι πως με το φαγητό δεν είχα καλές σχέσεις...ούτε με τις ακρίδες εδώ που τα λέμε!
    Οι αναμνήσεις σου μας ταξίδεψαν...αν εξαιρέσουμε το δάσκαλο που μας αγρίεψε!
    ταυτίζομαι με τις απόψεις του Πέτρου...προσπάθησαν να μας τσακίσουν κάποιοι "παιδαγωγοί"¨και δυστυχώς κάποιοι άλλοι συνεχίζουν να το κάνουν ακόμα στα σχολεία του σήμερα...
    Φιλιά πολλά και καλή Κυριακή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Κλαυδία3:24 μ.μ.

    Γλυκειά μου Φλώρα, με παρέσυρες με τη διήγησή σου στις αντίστοιχες δικές μου σχολικές αναμνήσεις μέχρι που έφθασα στον απαράδεκτο δάσκαλο/ βασανιστή της Δ΄δημοτικού.....εκεί φούντωσα από οργή και αγανάκτηση, εγώ δεν έτυχε να έχω παρόμοια εμπειρία ευτυχώς, αλλά γνώριζα από εξαδέλφια μου ότι το ξεμάλλιασμα, το ξερίζωμα των αυτιών και τα χτυπήματα με τη βέργα ήτανε καθημερινή συνήθεια....τελικά όσες καλές και τρυφερές αναμνήσεις έχουμε από εκείνα τα χρόνια δεν μπορούν να εξαφανίσουν τις τυχόν δυσάρεστες και τραυματικές....Με τίποτα..... Πάντως εσύ ήσουνα και παρέμεινες ένα γλυκό πλάσμα, ένα πολύτιμο μπιμπελό, που εκτιμώ κι αγαπώ απεριόριστα....Σε φιλώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Όμορφες αναμνήσεις και φωτογραφίες! Φρίκαρα με αυτόν που σαν βάραγε με αριθμητική σειρά..

    Καλή συνέχεια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Φλώρα, ξέρεις πόσο πολύ με έχεις συγκινήσει...... Όλοι με συγκίνησαν με τις αναμνήσεις τους, αλλά εμείς οι δυο, που μάθαμε από δω μέσα πως πηγαίναμε στο ίδιο σχολείο, νιώθω ότι μας δένουν πάρα πολλές στιγμές κι ας μην τις ζήσαμε μαζί, επειδή εγώ είμαι μικρότερη... Κι όμως, την γυμναστικού την θυμάμαι και έχω καθίσει στα ίδια θρανία μετά από σένα..... Όχι όμως με τα ίδια βιώματα, αλλά θα γράψω και πάλι, το έχω αποφασίσει, για τα δύσκολα σχολικά μου χρόνια...... Σ ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου, που με πήρες από το χέρι και με πήγες στην Κυψέλη, εκεί, στην ανηφόρα....... Πολλά φιλιά!

    Υ.Γ Ξύλο με κλήρωση ε;..... Καταραμένοι "άνθρωποι".... :(

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Τι αναμνήσεις βγήκαν στη φόρα Φλώρα μου!!!!!
    Αχ αυτό το ξύλο που λένε ότι βγήκε από τον παράδεισο!
    ΌΛες το γευτήκαμε έστω και άδικα!!!!
    Να είσαι καλά!!!!
    Πολλά φι΄λιά!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Ανώνυμος1:20 μ.μ.

    Φλώρα μου, γειά σου
    Από τύχη έπεσα πάνω στη φωτό της Δ΄ Τάξης του 45ου Δημοτικού Κύψέλης και διαπίστωσα με χαρά από
    το σχόλιό σου ότι ακόμα θυμώσουν το όνομά μου. Ανάτρεξα στο blog σου και θαύμασα τα ενδιαφέροντά και όμορφα έργα σου. Προσωπικά, έχω κι εγώ καλλιτεχνικές ανησυχίες σε ερασιτεχνικά όμως επίπεδα με
    αποδέκτες το φιλικό μου περιβάλον. Για περισσότερα θα χαρώ να τα πούμε στο e-mail; nassos74@otenet.gr
    Φίλάκια
    Δέσποινα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. Φλώρα επιτέλους σε βρήκαμε
    Όπως ήδη γνωρίζεις ήμουν ένας από αυτούς που μου άξιζε το ξύλο που έτρωγα, θυμάμαι μάλιστα όταν ό καλύτερός μου φίλος δέχθηκε μιά φορά να τον χτυπήσει με τη βέργα αυτόν ο Παπαηλιόπουλος αντί για εμένα.
    Ήταν από τα καλύτερα χρόνια που έζησα και επηρέασαν πολύ τη ζωή μου μετέπειτα.
    Εγώ πήγα στα 16 μου μετανάστης στην Αμερική για 14 χρόνια. Παντρεύτηκα το 1982 την γυναίκα μου. Σπούδασα Πολιτικός Μηχανικός. Έχω δύο γιούς άνω των 20.
    Εκτός από το επάγγελμά μου ως χόμπυ εκδίδω παιδικά περιοδικά ένα εκ των οποίων έχει ιστορίες βασισμένες στις μνήμες μου από το δημοτικό.
    Περισσότερα να πούμε με όλη την παρέα μετά τον Αύγουστο.
    σε χαιρετώ, Νίκος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. Φλώρα επιτέλους σε βρήκαμε
    Όπως ήδη γνωρίζεις ήμουν ένας από αυτούς που μου άξιζε το ξύλο που έτρωγα, θυμάμαι μάλιστα όταν ό καλύτερός μου φίλος δέχθηκε μιά φορά να τον χτυπήσει με τη βέργα αυτόν ο Παπαηλιόπουλος αντί για εμένα.
    Ήταν από τα καλύτερα χρόνια που έζησα και επηρέασαν πολύ τη ζωή μου μετέπειτα.
    Εγώ πήγα στα 16 μου μετανάστης στην Αμερική για 14 χρόνια. Παντρεύτηκα το 1982 την γυναίκα μου. Σπούδασα Πολιτικός Μηχανικός. Έχω δύο γιούς άνω των 20.
    Εκτός από το επάγγελμά μου ως χόμπυ εκδίδω παιδικά περιοδικά ένα εκ των οποίων έχει ιστορίες βασισμένες στις μνήμες μου από το δημοτικό.
    Περισσότερα να πούμε με όλη την παρέα μετά τον Αύγουστο.
    σε χαιρετώ, Νίκος

    ΑπάντησηΔιαγραφή