Παρασκευή, 14 Φεβρουαρίου 2014

FRANKENSTEIN TALES




Ψυχή. Ξημερώνει κι εκείνος πρέπει να ξεφορτωθεί το άψυχο σώμα χωρίς να τον αντιληφθούν. Κάτω από το κεφάλι του νεκρού οι κηλίδες αίματος έχουν ποτίσει το χώμα κι οι υγρές τούφες των μαλλιών του ξεπροβάλλουν σαν βδέλλες έτοιμες να ρουφήξουν το πηχτό αίμα. Σέρνει το πτώμα από τα πόδια. Μπροστά του ο τοίχος στάζει ακόμα λίγες σταγόνες από το κόκκινο υγρό. Σταματά και συνειδητοποιεί ότι τον παρακολουθεί μια γάτα που ξεπρόβαλε από το σκοτεινό στενό. Οι παλάμες του έχουν ιδρώσει. Αφήνει απότομα τα νεκρά μέλη να χυθούν άχαρα στο χώμα.

Πιέζει το στόμα του στο εσωτερικό του αριστερού του αγκώνα και σφίγγει τα δόντια, σχεδόν πονάει, αλλά στέκεται αδύνατον να κρατήσει το κρασί που έπιναν μαζί μέχρι πριν λίγες ώρες και αναπόφευκτα αδειάζει το περιεχόμενό του στομαχιού του, ένα δύσοσμο μίγμα από κρασί, σάλια και φιστίκια, στη δεξιά σόλα του παπουτσιού.

Το κεφάλι του βαρύ. Ζαλίζεται. Χάνει την ισορροπία του προσπαθώντας να αποφύγει τον εμετό του. Σκουπίζει τα βρώμικα γένια και απομακρύνει τον ιδρώτα από το μέτωπο και τον σβέρκο. Οι ανάσες του, κοφτές και συνεχόμενες προδίδουν την μακάβρια πράξη του. Κανείς δεν θα πιστέψει ότι επρόκειτο για ατύχημα. Η γάτα συνεχίζει και τον παρακολουθεί επίμονα. Με μάτια ορθάνοιχτα, καταπράσινα. Είναι βέβαιος ότι εκείνη αποφεύγει να τα ανοιγοκλείσει μην τυχόν και της ξεφύγει. Κι η γάτα κοιτάζει πότε το ακίνητο σώμα και πότε αυτόν με το ίδιο πάντα βλέμμα που υπνωτίζει. 

Αν μπορούσε θα έφτυνε και την γλώσσα του για να ξεφορτωθεί την αηδιαστική πικράδα που πλημμυρίζει τον ουρανίσκο του. (Μαριλένα)


************

    Στο κεφάλι του βαράνε σφυριά. Κάτι που δεν κολλάει πολύ με την κατάσταση που ζει, τον ταράζει. «Μα, τι στο καλό;» Ανοίγει τα μάτια του και κοιτάζει γύρω του τους τέσσερις τοίχους του δωματίου. Ο θόρυβος έρχεται απ’ το διπλανό διαμέρισμα. Συνειδητοποιεί πως κοιμόταν. Ένας αναστεναγμός ανακούφισης βγαίνει απ τα σωθικά του. Τι περίεργο όνειρο, αναρωτιέται.

Θυμάται τι μέρα είναι και αρχίζει να ετοιμάζεται με γρήγορους ρυθμούς αλλά με προσοχή σε κάθε λεπτομέρεια. Είναι η μέρα που θα δει την κόρη του. Έχει να την δει δύο εβδομάδες, έτσι αποφάσισε το δικαστήριο. Αυτός ο χωρισμός του κόστισε την ίδια του τη ζωή. Από τότε είναι ένας ζωντανός-νεκρός που περιμένει να περάσουν οι μέρες για να την δει και αυτό με επίβλεψη!  Είπαν πως ήταν επικίνδυνος για την οικογένεια του, πως τους έκανε κακό αλλά εκείνος δεν θυμάται τίποτα από αυτά που τον κατηγορούν.

Το μόνο που ξέρει είναι πως την αγαπά πολύ και θα έκανε τα πάντα για εκείνη. Βάζει το καλό του, καθαρό κοστούμι ενώ τρελές σκέψεις περνούν απ το μυαλό του. «Όχι» μονολογεί, «έτσι θα την χάσω για πάντα». Φορά τα γυαλισμένα του παπούτσια και χτενίζει με μανία τα μαλλιά του. Πολύ σχολαστικά κοιτάζεται στον καθρέπτη πριν φύγει. Όλα πρέπει να είναι τέλεια, σκέφτεται. Τίποτα δεν πρέπει να φανερώσει τον πόνο του.

Φτιάχνει ένα γρήγορο σάντουιτς και βγαίνει από το σπίτι. Συνήθως δεν τρώει τίποτα το πρωί και θυμάται πως είχε βουρτσίσει τα δόντια του αλλά έχει μια άσχημη πικρίλα στο στόμα του που επιμένει….(Κατερίνα)

***********

Το σάντουιτς κάνει το στομάχι του να ανακατεύεται, ενώ η πικρίλα δε φεύγει με τίποτα.
Ξεκλειδώνει το αυτοκίνητο και κοντοστέκεται νιώθοντας περίεργα. Σαν να τον κοιτούν.
Γυρνάει αργά και αντικρίζει τα καταπράσινα μάτια μιας γάτας. Καρφώνονται σαν μαχαίρια στο μυαλό του, σκαλίζοντάς το με άγριες διαθέσεις.
Όλα  γύρω του μπερδεύονται και ζαλίζεται. Παίρνει βαθιές ανάσες και μπαίνει στο αυτοκίνητο, με τη σκέψη στην κόρη του. Στην μονάκριβή του, που δεν τον αφήνουν να πλησιάσει χωρίς επίβλεψη.
Φτάνει στο σπίτι που έμενε μέχρι πριν λίγο καιρό και χτυπάει το κουδούνι.
Του ανοίγει μια άγνωστη γυναίκα. Συγκρατεί τον εαυτό του, τα συναισθήματά του, τη χολή του, μέχρι που τα μάτια του καρφώνονται στα δικά της και η ανάσα του κόβεται.
Πράσινα, σαν της γάτας, σκέφτεται. Γιατί αυτό έχει τόση σημασία;
Εκείνη προσπαθεί να είναι ευγενική, αλλά είναι ψυχρή. Του εξηγεί τον ρόλο της και πηγαίνει να φέρει το παιδί.
Κοιτάζει γύρω του και παρατηρεί με πόνο, πως όλες οι φωτογραφίες που απεικόνιζαν τους τρεις τους λείπουν. Το «τέλος» καρφώνει τα δόντια του στην ψυχή του.
Αρχίζει να τρέμει για άλλη μια φορά, αλλά η φωνούλα της Ελένης που τρέχει ήδη στην αγκαλιά του, τον τραβάει την τελευταία στιγμή από την άβυσσο.
Τη σηκώνει ψηλά και χώνει το πρόσωπο στο λαιμό της να μυρίσει την λατρεμένη μυρωδιά.
Μια άλλη μυρωδιά μεταλλική προσπαθεί φευγαλέα να εισχωρήσει στα ρουθούνια του, αλλά τη διώχνει. Μια μυρωδιά εφιάλτη.
Χαϊδεύει  τρυφερά το πρόσωπο και τα μαλλιά του παιδιού και τότε βλέπει τους λεκέδες γύρω από τα νύχια του. (Μαρία)
***********
Έντονο ρίγος τον διαπερνά και οι χτύποι της καρδιάς του δυναμώνουν. Προσπαθεί να βάλει σε μια τάξη το μυαλό του και η εικόνα της κόρης του τον επαναφέρει στην πραγματικότητα. Δεν πρέπει να χάσω τον εαυτό μου, σκέφτεται, όχι τώρα. 
Τον ρωτά που ήταν όλο το βράδυ που του τηλεφωνούσε. Σαστίζει. Είχε βγει μια βόλτα μέχρι το κοντινό δάσος της περιοχής του, να αδειάσει το μυαλό του από τις κακές σκέψεις. Συνάντησε έναν γνωστό του και το μόνο που θυμάται, πως ήπιαν πολύ. Από εκεί και πέρα το απόλυτο σκοτάδι μέχρι που ξύπνησε από τον εφιάλτη. Τα χάπια που του έδωσε ο γιατρός τελικά δεν τον βοηθούν, διαπίστωσε. Ψέλλισε μια δικαιολογία, την φίλησε κι έφυγε βιαστικά χωρίς να κοιτάξει πίσω του. Όχι γιατί φοβόταν μήπως καταλάβουν την αναστάτωσή του αλλά γιατί ένιωθε ακόμα το έντονο βλέμμα εκείνης της γυναίκας να τον διαπερνά. 
Οδήγησε βιαστικά προς το δάσος και ταυτόχρονα καθάριζε τα χέρια του. Ίσως το σημείο εκείνο που καθόταν χθες να του θύμιζε τι συνέβη. Το κεφάλι του κόντευε να εκραγεί μέχρι που άκουσε τις σειρήνες. Περιπολικά και ασθενοφόρο βούϊζαν ασταμάτητα. Ένας αστυνομικός έκανε νόημα σε όλα τα αυτοκίνητα πως δε μπορούν να περάσουν από το δρομάκι που οδηγεί προς το δάσος. Κατέβασε το παράθυρο και ρώτησε έναν ηλικιωμένο περαστικό αν γνώριζε κάτι. " Τι να σου πω άνθρωπέ μου. Φόνος είπαν. Αμερική γίναμε πια. Γύρνα πίσω, θα διακόψουν λένε την κυκλοφορία για αρκετή ώρα."
Κάνοντας απότομα όπισθεν, ένας δυνατός θόρυβος ακούστηκε από το πορτ μπαγκαζ..
Προμηνύεται δύσκολη μέρα.. Και οι δυνάμεις του έχουν ήδη αρχίσει να τον εγκαταλείπουν...
 (Κατερίνα Β.)
************

«Θα πρέπει να χάσατε τις αισθήσεις σας την ώρα που οδηγούσατε.
Ευτυχώς, ήσασταν ακινητοποιημένος κι έτσι αποφύγατε τα χειρότερα».
«Πού βρίσκομαι;» ρώτησε ξέπνοα την ασπροντυμένη γυναίκα που του έπαιρνε το σφυγμό.
Δεν τον άκουσε. Στ’ αυτιά της είχε τα ακουστικά του πιεσόμετρου.
Θα πρέπει να ήταν ανησυχητική η πίεση, γιατί κάρφωσε απότομα τη ματιά της πάνω του. Δυο καταπράσινα σμαράγδια, ένιωσε να τον συνθλίβουν. Κάπου είχε ξαναδεί αυτά τα μάτια. Ήταν αδύνατον όμως να ανακαλέσει τη μνήμη του.
- Άγιο είχατε! Ξέρετε… περάσατε ένα λιποθυμικό επεισόδιο. Αν δεν σας έφερνε εγκαίρως ο φίλος σας στο πρώτο ιατρείο που βρέθηκε μπροστά του, ίσως και να μην ζούσατε. Θα’πρεπε να είχατε υποψιαστεί ότι κάτι τρέχει με την καρδιά σας, απ’ τη δυσχρωμία στα δάχτυλά σας. Δείτε… Είναι σχεδόν μπλε το περίγραμμά τους… Σας έχω γράψει μια σειρά εξετάσεων. Δυστυχώς , πέρα απ’ τις πρώτες βοήθειες, δεν μπορώ να προσφέρω περισσότερα. Θα πρέπει να πάτε κατευθείαν νοσοκομείο!»
- Συγνώμη… είπατε πως μ’ έφερε ένας φίλος... Μα εγώ ήμουν μόνος. Είμαι σχεδόν βέβαιος...
- Έχετε προφανώς κενά μνήμης απ’ το ισχυρό σοκ που περάσατε. Σας έφερε ένας ηλικιωμένος, με μακριά γένια και αρκετά... απεριποίητος. Ήταν πολύ ταραγμένος και σας έσερνε σχεδόν απ’ τα πόδια.
- Μα ... δεν είναι νεκρός;
- Όχι για όνομα του Θεού! Πώς σας ήρθε αυτό; 
- Άκουσα κάτι σειρήνες στην περιοχή... Νόμιζα ότι του συνέβη κάτι...
- Λέτε για το ατύχημα που έγινε το πρωί; Μα όχι, πώς το συνδυάσατε; Μια γυναίκα βρέθηκε νεκρή. Μάλλον πρόκειται για αυτοκτονία…
(Μαρία)
************
.......είπε η γιατρός και βγήκε από το δωμάτιο, ένα λευκό βορινό δωμάτιο, μ' ένα μεγάλο παράθυρο στη μέση και θέα στο δρόμο. Σουρούπωνε και τα φώτα της μικρής πόλης άναβαν σιγά σιγά. "Αυτοκτονία;" σκέφτηκε μόλις έμεινε μόνος κι έπειτα μια τρελή σκέψη άρχισε να ζυμώνεται στο μυαλό του. Δίπλα στο σιδερένιο κρεβάτι, επάνω σε μια καρέκλα, είδε το πανωφόρι του. Με λίγη προσπάθεια σηκώθηκε από το κρεβάτι.    
- Πως είστε; Νιώθετε καλύτερα; ρώτησε η γιατρός από το γραφείο της, στο διπλανό δωμάτιο.
- Ναι, σας ευχαριστώ πολύ, είμαι λίγο καλύτερα, αλλά επειδή με ανησύχησαν τα λόγια σας λέω να ακολουθήσω τη συμβουλή σας και να πάω στο κοντινότερο νοσοκομείο.
- Να σας καλέσω ένα ταξί;
- Ω, μα για όνομα του Θεού, είστε πολύ ευγενική, αλλά πιστέψτε με, νιώθω καλά για να μπορέσω να αναζητήσω ένα ταξί μόνος μου. Θα μου επιτρέψετε όμως να περάσω μια από τις προσεχείς ημέρες, να σας δώσω κάποια χρήματα για τις φροντίδες σας. Βλέπετε, δεν βρήκα επάνω μου πορτοφόλι.
- Ούτε που να το σκέφτεστε! Έκανα απλά το καθήκον μου. Να πάτε στο καλό και να προσέχετε. Αν σας βγάλει κάποτε ο δρόμος, περάστε μόνο να μου πείτε για τις εξετάσεις που σας έγραψα. Εύχομαι να πάνε όλα καλά" είπε, καρφώνοντας επάνω του ένα σμαραγδένιο βλέμμα.
Όταν βγήκε στο δρόμο είχε πια νυχτώσει. Το κρύο ήταν τσουχτερό και σήκωσε το γιακά του παλτού του. Αλήθεια, τι είχε συμβεί άραγε και που να βρισκόταν το αυτοκίνητο του; Κανονικά θα έπρεπε να πάει στην αστυνομία, να ζητήσει να τον βοηθήσουν εκείνοι για να το αναζητήσει.
"Θα ήσουν τρελός!" μουρμούρισε στον εαυτό του, με ένα παγωμένο γέλιο. Κοίταξε γύρω του. Στο βάθος διέκρινε την εκκλησία με το μεγάλο ρολόι. Δεν άργησε να προσανατολιστεί. Πέρασε μέσα από τα σκοτεινά πλακόστρωτα στενά, που οδηγούσαν στο πάρκο. "Έπιστρέφω"! σφύριξε. 
Ο δολοφόνος γυρίζει πάντα στον τόπο του εγκλήματος....... (Petra)
*************
… λένε - αρκεί βέβαια να μπορείς να ανακαλέσεις αν όντως έχεις σκοτώσει άνθρωπο.
Το άψυχο κορμί τον στοίχειωνε. Ίσως το όνειρο, να μην ήταν όνειρο τελικά.
Ξεφύσηξε οργισμένος. Για όλα έφταιγαν τα χάπια…  Έπρεπε πάση θυσία να θυμηθεί τι είχε γίνει εκείνο το βράδυ. Και οπωσδήποτε να μη μπλέξει με την αστυνομία στο μεταξύ.
Πλησίαζε στο πάρκο, σαν σκιά μέσα στη νύχτα, όταν πίσω του, μια κόρνα αυτοκινήτου έσκισε βίαια τη σιγαλιά. Αναπήδησε και στράφηκε. Τα φώτα τον τύφλωσαν και ενστικτωδώς, σήκωσε ψηλά τα χέρια του.
Μεμιάς, τα φώτα έσβησαν.
«Τι παιχνίδια μου παίζει πάλι το μυαλό μου;» αναρωτήθηκε.
Ήταν το αυτοκίνητό του. Πριν το συνειδητοποιήσει καλά-καλά, η πόρτα άνοιξε και μια κοπέλα όρμησε πάνω του. Δεν την είχε ξαναδεί.
«Σε έψαχνα παντού!» του είπε. «Μέχρι και στο δάσος πήγα. Εκεί βρήκα το αυτοκίνητο, τα κλειδιά σου στην άσφαλτο… κι εσύ άφαντος. Το πήρα για να έρθω εδώ να περιμένω, ήξερα πως κάποια στιγμή θα ξαναγυρνούσες. Για να το τελειώσεις».
«Ποια είσαι;»
Η κοπέλα θορυβήθηκε.
«Τι; Δεν με θυμάσαι;»
Εκείνος έγνεψε αρνητικά.
«Μετά από όλα αυτά που έγιναν; Που κάναμε; Πώς είναι δυνατόν; Τι έχεις πάθει;»
Τώρα την κοίταζε σαν χαμένος.
«Σύνελθε, δεν έχουμε καιρό» του είπε. «Κινδυνεύουμε! Έλα μαζί μου».
Τον τράβηξε προς το πορτ-μπαγκάζ και το άνοιξε.
«Κοίτα!» του είπε.
Όλα ήταν άνω-κάτω, πασαλειμμένα με ξεραμένο αίμα. Στο βάθος υπήρχε ένα φτυάρι. Δεν θυμόταν να το είχε βάλει εκεί. Μπροστά κειτόταν ένα μενταγιόν: το μισό μιας μεταλλικής καρδιάς, με χαραγμένο πάνω της το γράμμα Κ.
Μια μνήμη αναδύθηκε από το πουθενά… Η κόρη του φορούσε ένα ολόιδιο μενταγιόν. Μια μισή καρδιά. Μα πάνω της είχε χαραγμένο το δικό της αρχικό: Ε.
Από πού τη βρήκε; Και σε ποιον ανήκε το κομμάτι που βρισκόταν στο πορτ-μπαγκάζ του; (Έλλη)
                                                                 *****************

-Πάλι το ίδιο όνειρο λοιπόν;
-Γιατρέ μου..αυτή τη φορά προχώρησε. Ξύπνησα μες στην άγρια νύχτα, λουσμένος στον ιδρώτα και οι δυο καρδιές, με τα δυο μονογράμματα καρφώθηκαν σαν πρόκες στη σκέψη μου!
Αν το Ε συμβολίζει την κόρη μου, το Κ σε ποια ανήκει; Και τι ρόλο παίζει αυτή η άγνωστη που παρουσιάστηκε χτες βράδυ στο όνειρο μου;
-Θυμήσου καλά: Είχε μήπως κι αυτή σμαραγδένια μάτια; 
-Δεν με κοίταξε στα μάτια. Με απέφυγε!
-Πρέπει να θυμηθείς. Όλες τις λεπτομέρειες. Αυτά τα όνειρα θα μας βοηθήσουν Άλεξ να τα βάλουμε όλα σε σειρά και να δούμε τι συμβολίζει το κάθε στοιχείο.
Μόνο αν καταφέρεις να γλιτώσεις από τα μανιοκαταθλιπτικά σου επεισόδια έχεις ελπίδες με τις συναντήσεις του παιδιού.
Τα φάρμακα σου τα παίρνεις κανονικά;
-Ναι γιατρέ μου.
-Ίσως δε σε καλύπτει πια το klonopin που παίρνεις. Ίσως χρειαστεί να σου χορηγηθεί ενδοφλεβίως λοραζεπάμη.
Το klonopin είναι που σε ρίχνει διαρκώς στη βαθιά σου υπνηλία!
-Γιατρέ κάνε κάτι. Φοβάμαι να ξανακοιμηθώ. Δεν ξέρω πια τι είναι αλήθεια και τι φαντασία μου. Φοβάμαι να πάω στο αυτοκίνητο μου. Με ταξί ήρθα ως εδώ.
-Ηρέμησε Άλεξ. Θυμήσου αν ποτέ είχες γνωρίσει γυναίκα που το όνομά της άρχιζε από Κ….. Κάθριν, Κέιτ μήπως;
Ο Άλεξ χάζευε και δεν άκουγε τον γιατρό. Κρύος ιδρώτας άρχισε να τον λούζει... Η ματιά του έπεσε στα μπατζάκια του καρό παντελονιού του. Ήταν λασπωμένα και βρεγμένα. Αμέσως έψαξε τα δάχτυλα του. Ξεφύσηξε με ανακούφιση. Δεν είχαν λεκέδες. 
Αναστέναξε και ζήτησε ένα ποτήρι νερό από το γιατρό του. Την ώρα που άπλωνε το χέρι να το πάρει ο γιατρός πρόσεξε λίγη λάσπη κάτω από τα νύχια του Άλεξ.
-Ασχολήθηκες καθόλου με τις γλάστρες σου  Άλεξ πριν έρθεις εδώ; 
-Όχι γιατρέ μου. Με το που ξύπνησα σε πήρα τηλέφωνο και ήρθα τρέχοντας.
-Άλεξ, πρέπει να πάμε μαζί ως το αυτοκίνητο σου νομίζω......(@ριστέα)
                                                               **************
πως έτσι μόνο θα λύσουμε  το μυστήριο » .
Ο Αλεξ , ένας άνθρωπος που δεν δεχόταν ποτέ παρεμβάσεις στην ιδιωτική του ζωή , άλλοτε θα αδιαφορούσε και θα έβαζε στη θέση του τον διαβολογιατρο « , η δουλειά σου είναι μόνο να ακούς και τίποτα άλλο».. όμως τώρα  απλά πέρασε αμήχανα τις χούφτες του μέσα στα μαλλιά του σηκώθηκε κουρασμένα από την καρέκλα και ψέλλισε «Πάμε  , αν θυμάμαι καλά , το έχω παρκάρει στο μικρό πάρκο , στη δεύτερη γωνία αριστερά και την ώρα αυτή δεν υπάρχει συνήθως ψυχή εκεί  » .

Έφτασαν  με γρήγορο βηματισμό , στο αυτοκίνητο που ήταν παρκαρισμένο  πίσω από μια συστάδα θάμνων . Ξαφνικά ο Αλεξ  έχασε την ισορροπία του  καθώς μια γάτα μπλέχτηκε στα πόδια του  , το πρόσωπο του έγινε κάτασπρο , και σωριάστηκε στην άσφαλτο .

« Πες μου  Αλεξ , τι συμβαίνει »

 « Θυμήθηκα τα γράμματα στις δυο καρδιές Κ και Ε .Ήταν δυο τα μωρά , το ένα ήταν το πιο ωραίο κοριτσάκι που είχα δει ποτέ , με πράσινα μάτια , ροζ μάγουλα , το καημένο . Όταν τα έφερε η νοσοκόμα τους κρέμασα στο λαιμό το ίδιο μενταγιόν , μια καρδιά στα δυο  Κάρμεν και Ελένη . Μετά δεν έμαθα κανείς δεν μου εξήγησε . Ποναω πάλι , σβήνω »  έψαξε για τα χάπια του στη τσέπη του σακακιού του και έβγαλε μαζί και  ένα λεκιασμένο γαλάζιο γάντι. « Λες να έχω παραισθήσεις πάλι  , αυτό δεν είναι δικό μου, δες σου λέω ……. ( Κάτια )
*******************

         Αυτές ήταν οι τελευταίες λέξεις που θυμάται να είπε στο γιατρό. Ταυτόχρονα είχε νιώσει ένα ισχυρό τσούξιμο στη μέση,  σαν ένεση. Δε μπορούσε να καταλάβει αν ήταν πρωί ή βράδυ, ένα φως του τύφλωνε τα μάτια. Η πικράδα ξαναεμφανίστηκε στο λαιμό. Συνειδητοποίησε πως ήταν ξαπλωμένος σε ιατρικό κρεβάτι και μία φιάλη με όρο ήταν συνδεδεμένη στο αριστερό του χέρι. Η ιατρική ρόμπα του γιατρού του ήταν βιαστικά πεταμένη σε μια καρέκλα. Ξαφνικά η πόρτα άνοιξε και μπήκε μέσα ο ψυχίατρος του.

        Το βλέμμα του όμως ήταν αλλιώτικο, σκοτεινό. Η συμπόνοια, η κατανόηση, η στήριξη που του έδειχνε στο γραφείο όπου τον επισκέπτονταν είχαν δώσει τη θέση τους σε ένα πρόσωπο σκληρό, δίχως συναίσθημα.

         "Γεια σου Άλεξ. Ελπίζω η επήρεια της αναισθητικής ένεσης να φύγει σύντομα. Πρέπει να μάθεις κάποια πράγματα για τον εαυτό σου. Έχεις επιλεγεί από μία ομάδα στρατιωτικών γιατρών ως το άτομο που πάνω του θα γίνουν κάποια πειράματα. Βρισκόμαστε στην τελειοποίηση ενός νέου φαρμάκου που θα αλλάζει αυτό που οι άνθρωποι θυμούνται ως παρελθόν τους. Θα το χρησιμοποιήσουμε για στρατιώτες που έρχονται από πεδία μάχης, έχουν τραυματικές εμπειρίες και θέλουν να τις ξεχάσουν. Δε μπορείς να αρνηθείς. Είσαι άστεγος, χωρίς οικογένεια και δε σε έχει αναζητήσει κανείς... Να σου γνωρίσω τη συνεργάτιδά μου..."
       Μια γυναίκα με πράσινα εκτυφλωτικά μάτια και ένα μενταγιόν με το μισό μιας μεταλλικής καρδιάς με χαραγμένο το γράμμα Κ...... (Pinelia)

                                                                         ********* 

   Δεν είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό. Τώρα που αρχίζουν και δένουν κάποια στοιχεία... τώρα που το γράμμα  (Κ) μαζί με τα σμαραγδένια μάτια βρίσκονται μπροστά του, του ζητάνε να γίνει πειραματόζωο και να  πάψει να θυμάται για χάρη κάποιων που έπρεπε να ξεχάσουν;
   Ήθελε να αντιδράσει, ήθελε να αρνηθεί... μα τα πόδια του τα ένιωθε ξένα πάνω στο σώμα του, το κεφάλι του βαρύ σαν μολύβι και ένα κάψιμο στο στομάχι του δεν έπαυε να εξαπολύει ριπές πικρίλας, που γέμιζαν το στεγνό του στόμα.
   Προσπάθησε να καταπιεί, κατέβασε την πικρίλα και την έδιωξε προσωρινά, τέντωσε τα πόδια του,  τα ένιωσε να μυρμηγκιάζουν και σιγά - σιγά  άρχισε να επανακτά τον έλεγχό τους. Έκλεισε τα μάτια του και ένα πορφυρό χρώμα, σαν αυτό που βλέπεις όταν στρέφεις το βλέμμα σου προς τον ήλιο,  πλημμύρισε το σκοτάδι των κλειστών βλεφάρων του. Μια γλυκιά ζεστασιά ανέβηκε στο κεφάλι του και ξαφνικά  ένιωσε ανάλαφρος.
   Δεν ξέρει πόση  ώρα έμεινε σ' αυτή τη στάση, όμως τώρα που άνοιξε τα μάτια, είναι σκοτάδι έξω και κανείς δεν βρίσκεται μέσα στο δωμάτιο.
   Τράβηξε τον ορό απ' το χέρι του, σκούπισε με το σεντόνι το αίμα που έτρεξε, φόρεσε βιαστικά τα παπούτσια του και κατευθύνθηκε τρέχοντας  προς το ασανσέρ. Κανείς δεν τον αντιλήφθηκε και στη ρεσεψιόν δεν υπήρχε ψυχή. Το ρολόι στον τοίχο έδειχνε 3 και 10. Ο δρόμος έξω ήταν έρημος και τα πυκνά δέντρα απέναντι ανέλαβαν να κρύψουν τη φιγούρα του μέχρι να απομακρυνθεί.  Όμως................ (Φλώρα)
*********************

Ήρθε η ώρα για το παιχνίδι μας!! Frankenstein tale(s), που σημαίνει γράφουμε μια κοινή ιστορία που πηγαίνει από blog σε blog, η οποία είναι συρραφή πολλών μικρών ιστοριών. Όπως το ”αγαπημένο” τέρας του Βίκτορ Φράνκενστάιν που υπήρξε συρραφή από πολλά και διαφορετικά μέλη πτωμάτων!!!! Μέχρι να καταλήξει στο τέλος της κανείς μας δεν θα ξέρει πιο θα είναι αυτό!! Έλαβαν συμμετοχή 14 bloggers και με την σειρά που άφησαν σχόλιο στη σχετική ανάρτηση/πρόσκληση, θα εξελίσσεται η ιστορία μας μέχρι το τέλος της! Ο καθένας έχει στη διάθεσή του έως 3 μέρες να αναρτά την συνέχεια της ιστορίας  όταν φτάνει η σειρά του, με όριο έως 250 λέξεις!!

Τα blogs που συμμετέχουν είναι τα εξής:

  1. Μαριλένα από http://marilenaspotofart.wordpress.com/
  2. Κατερίνα από http://apopsitexnis.blogspot.gr/
  3. Μαρία από http://mytripssonblog.blogspot.gr/
  4. Κατερίνα από http://positive-thinking-greece.blogspot.gr/
  5. Μαρία από http://toapagio.blogspot.gr/
  6. Πέτρα από http://pistos-petra.blogspot.gr/
  7. Έλλη από http://funkymonkey-handmadecreations.blogspot.gr/
  8. Αριστέα από http://princess-airis.blogspot.gr/
  9. Κάτια από http://katitimou.blogspot.gr/
  10. Πηνελόπη από http://pineliapin.blogspot.gr/
  11. Φλώρα από http://texnistories.blogspot.gr/
  12. Άννα από http://www.kloanna.blogspot.gr/
  13. Μιράντα από http://m-belladonna.blogspot.gr/
  14. Κική από http://ekfrastite.blogspot.gr/

44 σχόλια:

  1. αχαχαχα! Όμως; Είσαι κι εσύ μία!
    Φλώρα μου χοροπηδώ!
    Γιεεε! Κι όλα βαίνουν καλώς !
    Ποιος θα λύσει το μυστήριο τελικά!

    Φιλάκι πολλά!
    ....και πάω να σου στείλω μέιλ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Eυτυχώς που δεν ήμουν η τελευταία!!!
      Να δω τι θα πρωτοσυμμαζέψει η δόλια η Κική.
      Εγώ πάντως φάνηκε πως δεν το έχω με τα frankenstein - ίστικα....
      κι έτσι το γύρισα στο καλαματιανό
      που το κατέχω παιδιόθεν.
      Φιλάκια πολλά.

      Διαγραφή
  2. Ε Φλώρα είσαι φοβερή στο μυστήριο!!!!!!!!!!!!!!!
    Κοίτα να δεις πως μας το γύρισες!!!!!! Σου πάει μούρλια!!!
    Τι περιγραφές είναι αυτές;;;; :))))
    Μπράβο, μπράβο!! Τι αγωνία είναι αυτή;;;;
    Φιλάκια πολλά κι ανυπομονώ κι εγώ πως και πως τι θα γίνει τελικά!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ποιο μυστήριο;
      Επειδή δεν το κατέχω το μυστήριο....
      το γύρισα έτσι.
      Εν αναμονή της συνέχειας έχω τρελαθεί.
      Φιλάκια

      Διαγραφή
  3. Φλώρα αν φορούσα καπέλο θα σου το έβγαζα...τι αριστοτεχνικό γύρισμα ήταν αυτό?
    Μπράβο!!
    Φιλιά πολλά και καλό Σαββατοκύριακο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευτυχώς που δεν φοράς καπέλο.
      Η εντελώς άσχετη έγραψε σήμερα ότι της ερχότανε...
      Τι να κάνω, φαντάσου πως δεν έχω δει ούτε ένα θρίλερ...
      φοβάμαι και ανατριχιάζω με τα δρακουλίστικα.
      Φιλιά Μαρία μου.

      Διαγραφή
  4. Μυρίζει από μακριά "Φλώρα".
    Σε λίγες γραμμές, έβαλες τρεις φορές τη λέξη "ένιωσε".
    Μ' άρεσε πολύ η συνέχειά σου Φλώρα μου.
    Καλό βράδυ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είσαι εσύ μία!!!!
      Δεν μπορεί άνθρωπος να κρυφτεί απ' αυτό το διερευνητικό βλέμμα προς τις καταστάσεις, τώρα αντιλαμβάνομαι πως το ίδιο βλέμμα έχεις και στο διάβασμα.
      Μήπως με ξέρεις καλύτερα κι από μένα.
      Πράγματι Φλώρα χωρίς το ρήμα "νιώθω" δεν υπάρχει.
      Φοβερό ελάττωμα... καλύτερα να μην ένιωθα...
      Φιλιά, φιλιά, φιλιά

      Διαγραφή
  5. τι να πω και τι να ομολογήσω πλεον , λατρευω το απροβλεπτο εσυ ομως ξεπερασες και την Αγκαθα Κριστι και ξανα προς τη δοξα τραβα ο ερμος ο Αλεξ καλο βραδυ αγαπη μου !!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Υπάρχει και η λέξη όμως στο τέλος....
      για να αφήσω στην επόμενη το ενδεχόμενο να τον γυρίσει πίσω, αν τον θέλει πειραματόζωο, ή να τον αφήσει ελεύθερο.
      Στην ουσία έπαιξα μαζί του μέσα στο δωμάτιο
      και του έδωσα την ευκαιρία να το σκάσει...
      Τώρα εξαρτάται από άλλον τι θα γίνει στο μέλλον...
      Φιλάκια

      Διαγραφή
  6. Μπράβο Φλωρίτσα μου!Εξαιρετικό!Έχω μεγάλη αγωνία να δω πώς θα τελειώσει η ιστοριούλα μας!!! Πολύ ωραία τροπή!Να δούμε τι θα κάνει τώρα ο κύριος Άλεξ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νομίζω πως σου είμαι ευγνώμων που το άφησες σε τέτοιο σημείο
      για να μπορέσω να το προχωρήσω.
      Το άγχος μου τις τελευταίες μέρες είχε κορυφωθεί.
      Νόμιζα πως δεν θα μπορέσω να γράψω λέξη.
      Χάρη σε σένα έγραψα κάτι....
      Φιλάκια

      Διαγραφή
  7. Η λέξη όμως.... δεν ξέρω τι πρόκληση θα δώσει στην Αννα , το φοβάμαι , τελικά πτώμα γιόκ
    Φιλάκια πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα φανεί σύντομα τι γίνεται με το πτώμα...
      μπορεί να ήταν μόνο ένα παιχνίδι του μυαλού.
      Μπορεί όμως το σαλεμένο μυαλό να οδήγησε σε φόνο!!!
      Φιλάκια

      Διαγραφή
  8. Παιδιά να δείτε που δεν θα λυθεί το μυστήριο...καλά σας τα λέω εγώ θα ξαναρχίσουμε ένας ένας να ξαναγράφουμε...!χαχαχαχα!
    Φλώρα νομίζω πως άφησες πολλά αναπάντητα...άντε να δούμε..!
    Πολλά φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Kατερίνα μη μου λες τέτοια. Είδα κι έπαθα να γράψω πρώτη φορά τώρα με ρίχνεις και σε δεύτερο γύρο.... Εγώ δεν τα καταφέρνω....
      Φιλιά

      Διαγραφή
  9. Φλώρα μου καλημέρα!
    Συγχαρητήρια για τη συνέχεια σοΥ!
    Μου άρεσε πάρα πολύ και κυρίως η λέξη όμως που εβαλες στο τέλος για τον λόγο που αιτιολόγησες πιο πάνω σε σχόλιό σου!
    μπράβο φίλη μου!
    φιλάκια πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Συγχαρήτηρια Φλώρα μου! Μου έδωσες μεγάλη ελευθερία κινήσεων... Να δω πως θα το διαπραγματευτώ... Από χθες το βράδυ το μυαλό μου .... θολώνει σαν του Άλεξ..
    Πού να τον πάω τον ήρωά μας;;;
    Ένα είναι σίγουρο..... θα σκεφτώ, θα ξαναδιαβάσω όλες τις αναρτήσεις και στο τέλος.... θα αποφασίσει ο ίδιος!!!!
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Περιμένω εναγωνίως να δω τι θα γίνει ο Άλεξ. Θα τα καταφέρει να μείνει έξω ή....
      Φιλάκια

      Διαγραφή
  11. Καλημέρα Φλώρα μου συγχαρητήρια
    Τον απεγκλώβισες πάλι τον ήρωα και τον έβαλες σε δράση. Περιμένω από την επόμενη γράφουσα που θα μας οδηγήσει με αυτό το "όμως..."
    Καλό Σαββατοκύριακο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ελένη μου ευχαριστώ πολυ που πέρασες.
      Τα φιλιά μου

      Διαγραφή
  12. Υπέροχη ανατροπή,με λογοτεχνική περιγραφή κατάστασης και συναισθημάτων!
    Το 'χεις Φλώρα μου,αυτό είναι σίγουρο!Άιντε να δούμε τι μας επιφυλάσσει ο Άλεξ!!
    Χάρηκα πολύ που βρεθήκαμε!Φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν το 'χω... δεν το 'χω....
      Φιλάκια

      Διαγραφή
  13. Πωπω Παναγια μου! Της ανατροπης το καγκελο γινεται! Αντε να δουμε που θα φτασει!Φιλια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι αργεί μου φαίνεται η εξέλιξη....
      Έπρεπε ήδη να έχει φανεί η συνέχεια.
      Φιλιά

      Διαγραφή
  14. Γεια σου Φλώρα μου!!!!Καλά έκανες και τον ελευθέρωσες!!!!
    Να δούμε μέχρι τέλος θα προλάβει να λύσει το μυστήριο η θα πάμε και σε παράταση επεισοδίων;
    Φιλάκια!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μη μου μιλάς για παρατάσεις...
      Δεν τις αντέχει η κράση μου....
      Φιλιά

      Διαγραφή
  15. Φλωρα μου απορροφηθηκα τοσο πολυ ....ειναι πολυ καλη η πλοκη και αγωνιωδης , μπραβο !!! φιλιά περιμενουμε την συνεχεια ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολλά μυστήρια πρέπει να λυθούν και άντε να δούμε πως!!!!
      Φιλάκια

      Διαγραφή
  16. Γεια σου Φλώρα μου!!
    Έρχομαι από την Πινελιά... και διαβάζοντας τώρα και τη δική σου συνέχεια, θα σου πω το ίδιο που είπα και σε εκείνη: Η ομάδα δεν παίζεται!!!!!
    Έδωσες ωραία πλοκή και εσύ! Το σύνολο της ιστορίας είναι τόσο ενδιαφέρον...
    Αναρωτιέμαι πώς θα λήξει όλο αυτό!

    Αν θέλεις, σε περιμένω να παίξεις ένα παιχνίδι:
    http://funkymonkey-handmadecreations.blogspot.gr/2014/02/blog-post_15.html
    Πολλά φιλάκια, καλό Σ/Κ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το τέλος φοβάμαι....
      πολύ όμως....
      Φιλάκια

      Διαγραφή
  17. Καλησπέρα Φλώρα μου!
    Ωραία άποψη!!!
    Αν δεν καταλήξει στην επόμενη φορά πάμε για παράταση και πέναλτι; :P

    Φιλάκια:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Επειδή τα ποδοσφαιρικά δεν τα κατέχω καθόλου
      δεν μπορώ να φανταστώ τι σημαίνει πέναλτι στην προκειμένη περίπτωση.
      Πάντως για παράταση εμένα δεν με βλέπω να ξαναγράφω....
      δυσκολεύτηκα και στην πρώτη φορά.

      Διαγραφή
  18. Aπιθανη ιστορια!!!
    Και η πλοκη απιστευτη!!!!
    υπεροχο!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.

      Διαγραφή
  19. Όλο και περιπλέκεται το θέμα, έχω περιέργεια πώς θα τελειώσει..

    Καλό Σαββατόβραδο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι εγώ σε διαβεβαιώ την ίδια περιέργεια έχω.

      Διαγραφή
  20. Ήθελα να ήξερα αν ήμουν τόσο σχιζοφρενής πριν αρχίσει ο Φρανγκενστάιν ή απλά απέγινα με αυτά που γράφουμε!!! Έχουμε σαλτάρει.....όλο το.....επιτελείο των συγγραφέων!!! Αδημονώ! Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κάποια σχιζοφρένεια κι εγώ την ψάχνω τελευταία.
      Ο Θεός βοηθός!!!

      Διαγραφή
  21. Δυστυχώς έγινε αυτό που φοβόμουνα Φλώρα!
    Ο δολοφόνος είναι ελεύθερος και τρέχει μες τους έρημους δρόμους να βρει το επόμενο θύμα!
    Ελπίζω η Άννα να τον μαζέψει πριν σύρει το επόμενο πτώμα από τα ποδάρια για να το πετάξει Κύριος είδε σε ποιο πηγάδι!
    Γιατί σε πηγάδι θα το φουντάρει Φλώρα και δεν θέλω ούουουου, γιατί με ένα πρόχειρο ψυχογράφημα που του έκανα είναι ο κλασικός τύπος πηγαδολοφόνου!
    Τις φιλούρες μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αφού το έχεις... γιατί δεν γράφεις... πονηρό και μπαμπέσικο πλάσμα;
      Ένα πηγάδι για να είμαι ειλικρινής είναι κάτι που λείπει, ομολογουμένως.
      Φιλάκια

      Διαγραφή
  22. Η αγωνία συνεχίζεται...Τύφλα να 'χει ο Dan Brown!
    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. Κλαυδία6:35 μ.μ.

    Αυτή η συλλογική γραφή με τις ανατροπές, τα απρόοπτα, τα αναπάντεχα και τα μυστήρια με έχει ξετρελάνει.....περιμένω εναγώνια τη συνέχεια !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή