Δευτέρα, 6 Ιανουαρίου 2014

O μικρός μου φίλος...

Από καιρό έβλεπα έξω από το super market μια αλλοδαπή μανούλα, που καθόταν πάνω σ’ ένα μικρό κασόνι και βάσταγε στην αγκαλιά της ένα κοριτσάκι λιγότερο από ενός έτους. Δίπλα της πάντα όρθιο έβλεπα να στέκεται ένα αγοράκι, ντυμένο πολύ ελαφριά παρά το κρύο, περίπου τεσσάρων  με πέντε χρόνων.
Η μαμά κρατούσε ένα κεσεδάκι από γιαούρτι και δειλά το άπλωνε προς τους περαστικούς, μήπως συγκινηθούν και ρίξουν μέσα κάποιο κέρμα αποφεύγοντας πάντα να στρέφει το βλέμμα της προς εκείνους. Ήταν περισσότερο από προφανής η ντροπή της για την επαιτεία που ήταν αναγκασμένη να κάνει.
Μια μέρα λοιπόν καθώς περίμενα να περάσει με το αυτοκίνητο ο άντρας μου να με πάρει, το βλέμμα μου, άθελά μου, στράφηκε εκεί και παρατήρησα κινήσεις και συμπεριφορές της μαμάς και του μικρού αγοριού.
Μόλις το πρώτο κέρμα έπεσε από έναν περαστικό μέσα στο άδειο κεσεδάκι από γιαούρτι, η μανούλα το έδωσε στο αγοράκι κι αυτό έτρεξε αμέσως μέσα στο super market. Βγαίνοντας είχε ήδη ανοίξει ένα κρουασάν, που είχε αγοράσει και έβαζε την πρώτη μπουκιά στο στόμα του.
Χωρίς να έχει προλάβει να μασήσει τη μπουκιά του, έκοψε  με το χεράκι του ένα ακόμη κομμάτι απ’ το κρουασάν και το έβαλε στο στόμα της μαμάς του ενώ παράλληλα της έδινε τα ρέστα από το κέρμα που χάλασε.
Κι αναρωτιέμαι, ξέρει κανείς πολλά παιδιά που μοιράζονται με τη δική τους θέληση και  τόσο εύκολα κάτι δικό τους ακόμη και με τη μαμά τους;
Η φωτογραφία είναι από το διαδίκτυο.
Έμεινα ακόμη αρκετή ώρα εκεί περιμένοντας μέχρι να περάσει το αυτοκίνητο και παρατήρησα πως, όταν μια κυρία φορτωμένη με τσάντες τις άφησε κάτω και έβγαλε ένα κέρμα να το ρίξει στο κεσεδάκι, το αγοράκι άφησε το κρουασάν του στη μαμά του κι έσπευσε να βοηθήσει την κυρία να ξαναπάρει στα χέρια κάποιες τσάντες. Πήρε κι αυτό μία στα χέρια του και σέρνοντας την τσάντα, που ήταν πολύ βαριά για το μικροσκοπικό κορμάκι του, την μετέφερε μέχρι την άκρη του πεζοδρομίου για να ξεκουράσει την κυρία που τους βοήθησε.
Έχουμε όλοι δει παιδάκια να ζητούν βοήθεια στους δρόμους, στα φανάρια, σε καφετέριες και όπου αλλού μπορεί κανείς να φανταστεί, όμως εγώ ποτέ δεν διέκρινα τέτοια συμπεριφορά από ένα αγοράκι τόσο μικρό.
Αυτό το παιδάκι, παρά τη μικρή του ηλικία, έχει ήδη πάρει στους ώμους του, την φροντίδα της μανούλας του. Επιπλέον έμαθε καλά πως όταν κάποιος προσφέρει κάτι σε κάποιον,  η λέξη «ευχαριστώ» δεν αρκεί και πρέπει να προσπαθήσει κανείς να ανταποδώσει με  πράξεις.
Δεν ξέρω αν ήταν αυτή η μανούλα που έμαθε στο αγοράκι της πώς να φέρεται ακόμη και πάνω σε ένα πεζοδρόμιο ή αν η ίδια η ζωή το έκανε τόσο γλυκό, ευαίσθητο και υπεύθυνο.
Μετά από αρκετό καιρό, χωρίς ακόμη να ξέρω το όνομά του, αυτός ο μικρούλης  έχει γίνει "ο φίλος μου έξω απ' το super market" και μια μέρα που τον είδε και ο άντρας μου τον σύστησα λέγοντας: «Αυτός ο μικρούλης είναι φίλος μου».
Το αγοράκι κόρδωσε το κορμάκι του από χαρά και περηφάνια, ενώ την ίδια χαρά ένιωσα κι εγώ γιατί αυτός ο μικρούλης, με τον τρόπο του,  επιβεβαίωσε τη φιλία μας.
Με τον καιρό και με πολύ διακριτικές ερωτήσεις, έμαθα από τη μανούλα ότι έχουν έρθει από τη Ρουμανία και ότι μένουν κάπου στην πλατεία Βικτωρίας. Όταν την ρώτησα τι ανάγκες έχουν τα παιδάκια εκείνη μου απάντησε : «ένα σκουφάκι για το κεφάλι» δείχνοντάς μου το αγοράκι και «μια κουβέρτα» δείχνοντάς μου το κοριτσάκι.
Από αυτές τις λίγες κουβέντες νομίζω πως ο κάθε ένας μπορεί να καταλάβει πως η μανούλα αυτή δεν έχει καμία σχέση με επαγγελματίες επαίτες, που προσπαθούν να κερδίσουν ότι περισσότερο μπορούν από τους ανθρώπους γύρω τους.
Θέλω λοιπόν να καταλήξω πως δεν είναι καθόλου τυχαίο που αυτή η μανούλα έχει αυτό το μικρό λεβεντάκι  και πραγματικό αντράκι για παιδί της.


Συμπέρασμα: Μέσα στη φτώχεια μπορούν να διδαχθούν αξίες και συμπεριφορές, κι αν αυτό τα τελευταία χρόνια το έχουμε λησμονήσει, γιατί έπαψαν να υπάρχουν φτωχογειτονιές και αυλές με μανάδες που δίδασκαν στα αγόρια  τους αξίες, για να γίνουν άντρες με το «Α» κεφαλαίο, ας παρατηρήσουμε γύρω μας σήμερα, που η φτώχεια επέστρεψε, συμπεριφορές ανθρώπων, που παρά τις δυσκολίες τους διατηρούν τις αξίες. Έτσι ίσως μπορέσουμε να εντοπίσουμε τι λάθος κάναμε και τι έφταιξε όλα αυτά τα χρόνια της ευμάρειας και της καλοπέρασης και βγάλαμε παιδιά αχάριστα με υπερβολικές απαιτήσεις, που θεωρούν τον εαυτό τους επίκεντρο του κόσμου και όλους γύρω τους υποχρεωμένους να  ικανοποιούν όλα τα θέλω τους.         

22 σχόλια:

  1. Τα παιδιά είναι ο καθρέφτης μας Φλώρα μου. Έχεις δίκιο στο συμπέρασμά σου. Είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να επαναπροσδιορίσουμε αξίες και συμπεριφορές.
    Με συγκίνησε πολύ η ιστορία σου και διαβάζοντας την ιστορία τους, ένιωσα λίγη ανακούφιση που βρέθηκες εσύ στο δρόμο τους. Είμαι σίγουρη ότι έκανες ότι μπορούσες, για να απαλύνεις λίγο την αγωνία τους. Μακάρι να βρουν μια ζεστή γωνιά στη ζωή τους.
    Να'σαι καλά, έκανες το πιο όμορφο ξεκίνημα της χρονιάς μ' αυτή την ανάρτηση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αξίζουν χίλια συγχαρητήρια στην μητέρα
    που εμφύσησε τέτοιες αξίες στο παιδάκι της
    Αλλά και το πεζοδρόμιο κι η φτώχεια παραμένουν
    από μόνες τους δάσκαλοι μεγάλοι!!!
    Συγκροτούν ανθρώπους ηθικούς που ξέρουν να εκτιμούν
    και να ανταποδίδουν καρδιά όταν στους ευεργέτες τους!!!
    Έχεις απόλυτο δίκιο...ας επαναφορτιστούμε με αξίες
    πανανθρώπινα διαχρονικές!!!!!


    πολλά φιλιά και Εύγε για το κείμενο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δείξε μου το παιδί σου για να σου πω τι χαρακτήρας είσαι .... Τα παιδιά μας δείχνουν αυτό ακριβώς: πώς τα μεγαλώνουμε, με τι αξίες και αρχές. Μπράβο της μάνας αυτής που παρά τις αντίξοες συνθήκες έχει μέσα της έναν πλούτο που μπορεί να μην το έχουν πολλοί πλούσιοι!
    Μπράβο και σε σένα Φλώρα μου για την ευαισθησία και τους προβληματισμούς σου!
    Γιατί αν γλιτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα!
    http://www.youtube.com/watch?v=qlwuTYBWbcE

    Πολλά ζεστά φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Σχεδόν σαν παραμύθι ακούγεται η ιστορία που μας διηγήθηκες. Από τότε που έγινα κι εγώ μανούλα στεναχωριέμαι διαπιστώνοντας καθημερινά πως η ζωή είναι πολύ δύσκολη για πολλούς άλλους συνανθρώπους μου. Είμαι όμως βέβαιη πως η ίδια αυτή ζωή έχει τον τρόπο της να ανταμοίβει αυτούς που το αξίζουν. Τις θερμότερες ευχές μου στέλνω για το νέο έτος και μακάρι να πάνε όλα καλύτερα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Κι εγώ σε ένα φανάρι κοντά στη δουλειά συναντώ αρκετά συχνά ένα νεαρό αλλοδαπό αγόρι. Είναι πάντα ευγενικός και χαμογελαστός, του έδωσα κάποιες φορές χρήματα ή φαγητό κι από τότε νιώθει υπόχρεος, εμμένει να μου καθαρίζει το τζάμι, αλλά εγώ του λέω να καθαρίζει άλλα αυτοκίνητα κι έτσι εμείς απλώς χαμογελάμε ο ένας στον άλλον και ρωτάμε "είσαι καλά;"... Με συγκινούν αυτές οι μικρές καθημερινές ιστορίες, αλλά ταυτόχρονα με εξοργίζουν εκείνοι που τις προκάλεσαν και τις καλλιεργούν, εις βάρος φτωχών και κατατρεγμένων ανθρώπων....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Στην παραστατική και, γεμάτη ανθρωπιά, περιγραφή σου, αγαπητή μου Φλώρα, εκτός από την κοινωνική διάσταση, δίνεις και μια πολιτική διάσταση, με το συμπέρασμά σου. Είναι δηλαδή πολιτικό ζήτημα το τι νέους παράγουμε, ως λαός, τις τελευταίες δεκαετίες. Και οι νέοι τής ευμάρειας που δεν διδάχτηκαν ότι οι εποχές παχέων και ισχνών αγελάδων εναλλάσσονται, έχουν γίνει ήδη γονείς…
    Περιεκτική και χρησιμότατη ανάρτηση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Τα παιδιά κάνουν ότι και εμείς.
    Φιλάκια ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Η τελευταία σου παράγραφος απεικονίζει ακριβώς τον ξεπεσμό αυτού του κόσμου. Γιατί δεν είναι η φτώχεια των υλικών η μάστιγα της εποχής αλλά η φτώχεια στις ψυχές, στα ιδανικά, στο ήθος και στην ανθρωπιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Φλώρα μου καλή χρονιά. Συμφωνώ όσο δεν γίνεται με όσα γράφεις. Χάθηκαν αξίες όλα αυτά τα χρόνια. Γι'αυτό πρέπει να κλάψουμε κι όχι για την περικοπή του μισθού. Συνδέσαμε την πρόοδο με το χρήμα και χάσαμε την ψυχή μας, τους τρόπους μας, την ανθρωπιά μας. Άραγε το'χουμε καταλάβει ή μόλις γυρίσουν τα ευρουλάκια στις τσέπες, μία από τα ίδια; Να'σαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Πολύ συγκινητική η ανάρτηση σου , Φλώρα μου !!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Καλή και ευλογημένη χρονιά . Η αληθινή σου ιστορία Φλώρα είναι άκρως διδακτική για όλους μας . Η αξιοπρέπεια δεν βρίσκεται στην τσέπη αλλά στις αρχές και στα μηνύματα που περνάμε στα παιδιά μας . Χάσαμε υλικά αγαθά και νοιώσαμε τον κόσμο μας να καταρρέει , έτσι νομίζουμε αλλά ο κόσμος κατέρρευσε χρόνια πριν όταν χάθηκαν ιδανικά, αξίες και το ήθος . Είναι ευκαιρία να ζήσουμε με λιγότερα αλλά σαν άνθρωποι .
    Τα φιλιά μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Ειλικρινά...διάβαζα..διάβαζα...διάβαζα...και το μόνο που σκεφτόμουν ήταν αυτό...
    πόσο θα ήθελα να πάρω μια αγκαλίτσα αυτό το παιδάκι...και να δώσω στην μανούλα του ό,τι χρειάζεται έστω κάτι λίγο για να καλυτερέψει κάπως την ζωή της...Δυστυχώς εδώ στην Θεσσαλονίκη..δεν μου έχει τύχει κάτι τόσο "μεγάλο" από ένα τόσο "μικρό" ανθρωπάκι...!! Εδώ αν δεν τους δώσεις σε κλωτσάνε..ή αν τους δώσεις σου λένε γιατί δεν τους δίνεις παραπάνω...Τι να πει κανείς...Όσο μπορούμε και εμείς πρέπει να βοηθάμε..Όσο μπορούμε... :(
    Είσαι ευαίσθητη ψυχούλα,my flower girl...
    Σε ευχαριστώ που το μοιράστηκες αυτό μαζί μας!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Φλωριτσα μου καλημερα!
    Σημερα στη μπλοκογειτονια διαβαζω πολλα ευαισθητοποιημενα ποστ και εχω κατασυγκινηθει!
    Δεν εχω κατι να πω, στην εξιστορηση σου και στο συμπερασμα σου τα ανεφερες ολα!
    σ ευχαριστω που μας θυμησες τι θα πει να ειμαστε ανθρωποι!
    φιλακια πολλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Πολυ συγκινητικη ιστορια! Και τα σχολια επισης! Θυμηθηκα τρεις διαφορετικες, ολοτελα, περιπτωσεις!
    Ενας νεαρος οπως αυτος που περιγραφει η Πετρα, ισως ακομα και ο ιδιος, παντα η χαρα της ζωης, παρολο που φαναρια καθαριζει!

    Μια γυναικα εξω απο το σουπερ μαρκετ, με 5 παιδια εκ των οποιων ενα μαζι της, στην οποια οταν πηγα μια σακουλα ρουχα και μια κουβερτα για το μωρο, με ευχαριστησε μεν, αρχισε ωστοσο να μου ζηταει και αλλα πραγματα, παπουτσια, παντελονια κλπ, γεγονος που ομολογω οτι με ενοχλησε.
    Μια οικογενεια γυφτακια, αναμεσα τους ενα αγορακι το πολυ 3 ετων, μεσα στο σουπερ μαρκετ αυτη τη φορα, ψωνιζαν με φειδω φυσικα. Το μικρουλι ειχε στα χερια του μερικα κερματα κι εκανε την πιο απιστευτη συγκινητικη κινηση! Ηρθε κοντα στο Δημητρακη μου, του χαμογελασε, του απλωσε το χερι και του προσφερε τα κερματα! Φυσικα δεν τα πηραμε, αλλα η σκηνη με τα δυο μωρα να κοιταζονται και να χαμογελανε, το ενα καθαρο και ζεστο, το αλλο βρωμικο και φτωχικο ...μου εμεινε αξεχαστη, οπως και η κινηση του μικρου αγοριου να δωσει τα χρηματα του!
    Τρεις παρομοιες καταστασεις, τρεις διαφορετικες στασεις ζωης...
    Αυτο μου το σχολιο μολις αποφασισα να γινει αναρτηση και να προστεθει μια ιστορια ακομα... Γιατι πολλα εχουμε ξεχασει...
    Ευχαρστω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Φλώρα μου το χρήμα και ο καταναλωτισμός διαβρώνει τα πάντα και φυσικά πρώτα απ όλα τις ανθρώπινες αξίες.
    Μάθαμε με τους επαγγελματίες επαίτες και τώρα που οι πραγματικές ανάγκες της ζωής μας ξεπέρασαν πως να καταλάβεις την αλήθεια από το ψέμμα;
    Μα η ουσία είναι άλλη ...ας ξαναγυρίσουμε στην αλληλοβοήθεια, στην ανθρωπιά που χάθηκε στην ανηφόρα για τα εφήμερα μικρά που τάχα καταξιώνουν την ανθρώπινη ύπαρξη.
    Νομίζω πως μεγαλύτερη είναι η χαρά εκείνου που προσφέρει από το υστέρημά του ακόμα κι από εκείνου που δέχεται την προσφορά !
    Λυπάμαι πολύ που ειδικά τα παιδιά καλούνται να αντιμετωπίσουν τόσο νωρίς το σκληρό πρόσωπο της ζωής.
    Καλημέρα καλή μου Φλώρα, εύχομαι να είσαι καλά
    και να μη χάσεις ποτέ την μοναδική ικανότητα της ψυχής σου
    που βλέπει τα πάντα γύρω της.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Σίγουρα Φλώρα μου δεν είναι όλοι στην ίδια κατηγορία των "επαγγελματιών επαιτών" και πρέπει και οφείλουμε να δίνουμε μια παραπάνω σημασία και μια κουβέντα εκεί που παρατηρούμε πως υπάρχει πραγματική ανάγκη!
    Σε ευχαριστούμε που μοιράστηκες αυτή σου την εμπειρία μαζί μας! Ήταν πολύτιμο!
    Να είσαι καλά!
    Τα φιλιά μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Κλαυδία7:22 μ.μ.

    Πάντα τρυφερή κι ανθρώπινη Φλώρα μου συγκινείσαι και συγκινείς ......μοιράστηκες μαζί μας, με το μοναδικό σου τρόπο, την τραγική πραγματικότητα που βιώνουνε άνθρωποι στον τόπο μας......ανήμποροι, γέροντες, μητέρες, μικρά παιδιά.....και κάθε φορά που ανακαλύπτουμε την αξιοπρέπεια και την ευγένεια στα πρόσωπά τους και τη συμπεριφορά τους εκπλησσόμεθα.......δεν είναι συνηθισμένο βέβαια , αλλά όταν συμβαίνει σίγουρα μας εντυπωσιάζει και μας βάζει σε σκέψεις....η αξιοπρέπεια δεν συναντάται σε παλάτια, μέγαρα και πολυτελή ενδιαιτήματα, περισσότερες πιθανότητες έχει να τη συναντήσει κανείς στα λαϊκά σπιτικά και στα πεζοδρόμια.........

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Δυστυχώς έχω δει κι εγώ "αντράκι" να παίρνει το κέρμα και να πηγαίνει να αγοράζει μάλμπορο.
    Άντε να ξεχωρίσεις την αλήθεια από το κίβδηλο. Έξω από σούπερ μάρκετ ή στη λαϊκή προτιμώ να δίνω κρουασάν ή φρούτα παρά χρήματα. Είναι τόσο πολύ μεγάλο το ψέμα γύρω μας που μας έχει κάνει δύσπιστους.
    Βέβαια μια κουβερτούλα του παιδιού μας που μεγάλωσε ή ένα σκουφάκι δεν μας είναι τίποτα να το δωρίσουμε.
    Χρόνια Πολλά Φλώρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Φλωρίτσα αυτά με συγκινούν πάρα πολύ.. Αυτή η μανούλα με τα παιδάκια της αξίζει κάθε φροντίδα.. Πραγματικό παράδειγμα για όλους όσους εκμεταλλεύονται καταστάσεις (δυστυχώς μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά.. ) Εύχομαι να κρατήσει η φιλία σας!! :) φιλάκια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Έχω και εγώ ένα φιλαράκι σαν τον πιτσιρίκο σου...... χρόνια τώρα, πολλά χρόνια τώρα το θυμάμαι που πούλαγε λαχεία για να μπορέσει να βοηθήσει την μανούλα του.... και σήμερα τον καμαρώνω αξιωματικό του Ναυτικού.....γιατί κρατά ακόμα αυτή η φιλιά!!!!! Φιλιά!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Ευαίσθητη μου Φλωρα, αγαπημένη μου..τι γλυκά κ τρυφερά που το παρουσιασες..με συγκίνησες.. ειναι γνωστή η αγάπη σου γι ατο καθένα και το δειχνεις κα ιμε αυτή την ανάρτηση / θέμα...με συγκίνησε πιο πολύ στο σημείο "ο μικρός μου φίλος"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. Πολυ ωραιο κειμενο!!
    Αυτα που βλεπουμε γινονται απιστευτα κειμενα οταν εχουμε την ικανοτητα να τα γραψουμε τοσο ωραια!!!Εχεις ταλεντο!!!
    Μπραβο!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή