Κυριακή, 26 Ιανουαρίου 2014

Ένα εκκλησιαστικό παραμύθι.

Η σημερινή μου ανάρτηση είναι αφιερωμένη σε μια πολύ καλή φίλη, που ασχολείται με τη συγγραφή παραμυθιού.
Το συγκεκριμένο παραμύθι, που θα διαβάσετε,  αφορά παιδιά  6 έως 10 ετών και τα βοηθάει να κατανοήσουν το νόημα και την ουσία της Θείας λειτουργίας και της Μετάληψης. Το παιδάκι  εξοικειώνεται με το κομμάτι της Θείας Λειτουργίας που αφορά στη Μετάληψη και κατά την τέλεση της Θείας Λειτουργίας έχει ένα λόγο να περιμένει την ώρα της Μετάληψης με υπομονή,  χωρίς να δυσανασχετεί όση ώρα τελείται το υπόλοιπο τελετουργικό.
Ο ρόλος ενός παραμυθιού,  όταν παίζει ρόλο διδακτικό, εκτός από την ψυχαγωγία του παιδιού, παράλληλα προσφέρει γνώσεις με τρόπο που πολλές φορές το σχολείο αδυνατεί να προσφέρει. 
Θυμάστε βέβαια, τα δύσκολα βιβλία της Κατήχησης και Λειτουργικής, που διδάσκονταν στα σχολεία και ήταν ένα μπελάς για εμάς τα παιδιά, που έπρεπε να αποστηθίσουμε και να εξεταστούμε σ' αυτά.
Το παραμύθι της Κατερίνας καταφέρνει να δώσει τις γνώσεις αυτές σε πολύ μικρότερα παιδιά, χωρίς να τα κουράσει. 
Το ύφος του κειμένου και ο τρόπος παρουσίασης της ιστορίας, συνδέει το πολύτιμο δώρο της γης, το στάχυ  με το τελετουργικό της Εκκλησίας, ενώ συγχρόνως δημιουργεί στα παιδιά μια εσωτερική ηρεμία, διδάσκοντάς τους τη σημασία της αλληλοβοήθειας  και της συμπαράστασης του ενός προς τον άλλον.
Επειδή δεν ωφελεί να μακρηγορώ, αφήνω το παραμύθι να μιλήσει μόνο του.  

Tα στάχυα και η Θεία Λειτουργία
   της Κατερίνας Δουδωνή 

Άαααουουου !    Τεντώθηκε ένα μικρό καταπράσινο στάχυ κοιτώντας τον λαμπερό ήλιο.   Τα μακριά μουστάκια  του αναδεύτηκαν.
Μας πήρε η άνοιξη είπε στα αδέλφια του.
Ναι !  συμφώνησαν κι εκείνα κλείνοντας τα κεφάλια τους αναρριγώντας στο φύσημα του δροσερού ανοιξιάτικου αέρα.
Ήταν Απρίλης και το μεγάλο χωράφι ήταν σπαρμένο από μια θάλασσα καταπράσινα στάχυα που αναδεύονταν ανήσυχα κάτω από το φύσημα του βοριά σαν το απαλό κύμα της θάλασσας.
Είχαν ψηλώσει αρκετά, τα μουστάκια τους  ακουμπούσαν το ένα με το άλλο σαν να μιλούσαν μυστικά μεταξύ τους.
Πότε ήταν η εποχή της σποράς που τότε μικρά σποράκια ακόμα τα είχε δεχθεί η φρεσκο-οργωμένη  γη και εκείνα φύτρωσαν και βλάστησαν και ψήλωσαν καταπράσινα και τώρα κόντευε η εποχή του θερισμού.
Φφφφφφφ !   φύσηξε  ο βοριάς με ένα απαλό σφύριγμα και εκείνα αναδεύτηκαν στο άγγιγμά του ανήσυχα.
Το μικρούλι στάχυ κοιτούσε τον καταγάλανο ουρανό σκεπτικό.  Ποια να ήταν η αποστολή του άραγε;    Είχε πολλές  φορές δεχθεί κι αυτό μαζί με τα  άλλα στάχυα την βροχή πάνω του, άλλοτε ευεργετική να το δροσίζει και να το ξεδιψάει και άλλοτε να το μαστιγώνει αλύπητα.   Τότε ήταν που νόμιζε ότι θα λυγίσει ότι θα σπάσει.
«Μειώνονται οι αντοχές μου κλαψούριζε αποκαμωμένο δεν θα αντέξω για πολύ».
«Σώπα ! το παρηγορούσαν τα  αδέλφια του στυλώσου κοίτα τον ουρανό να πάρεις δύναμη μη σκύβεις το κεφάλι στη γη.   Δες εμάς τι υπομονή που κάνουμε» του είπαν με καρτερικότητα.
«Δεν μπορώ σας λέω δεν αντέχω», διαμαρτυρόταν το ντελικάτο στάχυ.
Και τότε εκείνα έσκυβαν κοντά του και με τα μουστάκια τους το στήριζαν και το προφύλασσαν όσο μπορούσαν από τον δυνατό αέρα και τη βροχή και εκείνο μεγάλωνε και από αδύναμο κλαράκι έγινε ένα μεστωμένο μικρούλι πράσινο στάχυ, λίγο κοντύτερο από τα άλλα.
Αλλά τι να κάνουμε δεν έχουμε και όλοι το ίδιο ύψος του έλεγαν τα αδέλφια του.  Δες εμάς δεν είμαστε και ίδιοι.
Ο Απρίλης βρισκόταν στο τέλος του και ήρθε η Πρωτομαγιά.   Κόσμος πολύς ξεχύθηκε εκείνη την ημέρα στους αγρούς για να υποδεχθεί τον Μάη.
Τα παιδιά έτρεχαν ανάμεσα στα καταπράσινα στάχυα τσαλαπατώντας τα και κόβοντας αρκετά απ’ αυτά.
Όχι εμένα, όχι εμένα φώναζε το μικρούλι στάχυ  αφήστε με δεν θέλω σας λέω.     
 Και τα παιδιά σαν να το άκουσαν το άφησαν και δεν το έκοψαν.
Έκαναν στεφάνια από στάχυα μαζί με παπαρούνες και μαργαρίτες και στόλισαν τα μαλλιά τους και έτσι στεφανωμένα συνέχισαν τα ατέλειωτα παιχνίδια τους.  
Το στάχυ μας αναθάρρησε και ύψωσε τον κορμό του κοιτώντας τον ήλιο που το τσουρούφλιζε.    Τι θα έκανε τώρα;  καιγόταν !  δεν είχε με τι να προφυλαχτεί.  Πέρασαν πια οι συννεφιασμένες μέρες ανεπιστρεπτί.
«Καίγομαι, καίγομαι σας λέω», έλεγε δυσανασχετώντας στα αδέρφια του.
«Και  εμείς μη νομίζεις»  του έλεγαν ξεφυσώντας κι αυτά.    Με τίποτα δεν ήταν ευχαριστημένο.  Έτσι θα συνεχιζόταν η ζωή του;   δεν το άντεχε.
Τη μια η βροχή να το δέρνει αλύπητα και την άλλη να τσουρουφλίζεται απ’ τον ήλιο;  Έσκυψε το κεφάλι του προς τη γη για  να προφυλαχτεί από τις καυτές ακτίνες του.   Πρόσεξε τότε ότι ο κορμός του είχε πάρει ένα χρυσοκίτρινο χρώμα.   Το ίδιο και τα  αδέρφια του.    Τα μουστάκια τους κόντευαν να κιτρινίσουν κι αυτά και τούτο ήταν ένδειξη ότι ο καιρός του θερισμού πλησίαζε.    Ο ήλιος συνέχιζε να καίει και να δυναμώνει το μικρούλι στάχυ και εκείνο ήταν πάντα μες τη γκρίνια για τις αντοχές του.
Πέρασε και ο Μάιος και μπήκε ο Ιούνιος η ανησυχία ανάμεσα στα στάχυα ήταν φανερή.    Τι θα γίνει τώρα;  αναρωτιόνταν μεταξύ τους.  Έτσι θα μείνουμε εδώ μέσα στη μέση του πουθενά;    
Ώσπου ένα πρωινό με το που χάραξε ο Θεός τη μέρα, κόσμος πολύς ξεχύθηκε ανάμεσά τους, άντρες με μεγάλα πλατύγυρα καπέλα και γυναίκες με άσπρα κεφαλομάντηλα και με μεγάλα δρεπάνια άρχισε να τα κόβει και να τα στοιβάζει σε δεμάτια.     Το μικρούλι στάχυ  αφέθηκε στη μοίρα του.    Τουλάχιστον δεν θα το έκαιγε ο ήλιος.    Στριμώχτηκε μαζί με τα άλλα στάχυα σε ένα δεμάτι.    Ήταν προφυλαγμένο προς παρόν τουλάχιστον.    Τις επόμενες μέρες ήρθαν αλωνιστικές μηχανές οι οποίες ξεχώρισαν τους σπόρους από τα στάχυα.    Το μικρό μας στάχυ ποτέ δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα είχε μέσα του τόσους πολλούς μικρούς σπόρους.    Και ύστερα ήρθε το λίχνισμα  και εκεί ξεκαθάρισαν τους σπόρους του σιταριού από τα άχυρα.
Οι μικροί σπόροι του σιταριού μαζεύτηκαν σε μεγάλα σακιά και από εκεί και ύστερα πήγαν στον μύλο για άλεσμα.     Αλέστηκαν αδιαμαρτύρητα χωρίς δυσκολία και πάλι συνάχτηκαν σε μεγάλα σακούλια σε μορφή αλευριού.   
Περίμεναν καιρό υπομονετικά σε μια δροσερή αποθήκη που τα στοίβαξαν.
Οι αλεσμένοι κόκκοι του μικρού σιταριού αναδεύτηκαν ανήσυχα μέσα στο τσουβάλι.   Τι θα γινόταν τώρα;   τι θα έκαναν από δω και μπρος;  κανένας δεν ήξερε να τους πει.   Το μέλλον τους ήταν αβέβαιο.
Λίγο καιρό αργότερα τα σακιά πουλήθηκαν σε έναν φούρνο που τα στοίβαξε στην αποθήκη του.
Κάθε μέρα ο φούρναρης έπαιρνε μια μεγάλη ποσότητα  από αλεύρι μέσα από τα τσουβάλια και έφτιαχνε ατελείωτα ζυμάρια.  Άλλες ζύμες  γίνονταν, ψωμιά φρατζόλες ή καρβέλια ή κουλούρες άλλες γίνονταν κουλουράκια, βουτήματα και μπισκότα διάφορα και άλλες ζύμες γίνονταν τσουρέκια σε πλεξούδες η κουλούρες διακοσμημένες ανάλογα με την εποχή ή την γιορτή.    Τέλος  υπήρχε και μια ποσότητα ζύμης με την οποία έφτιαχναν τα πρόσφορα.     Τι είναι τα πρόσφορα ;  Τα πρόσφορα λοιπόν είναι τα μικρά εκείνα ψωμάκια που πηγαίνουμε στην εκκλησία.  Έχουν  επάνω τους  μια σφραγίδα με χριστιανικά σύμβολα.
Με αυτά τα  ψωμάκια λοιπόν μαζί με το κρασί και τις ανάλογες ευχές της Θείας Λειτουργίας ετοιμάζει ο παπάς την θεία Κοινωνία που είναι Σώμα και Αίμα Χριστού.    Το πρόσφορο λοιπόν συμβολίζει το Σώμα του Χριστού μας και το κρασί – το νάμα όπως το λέμε – το Αίμα Του.
Άλλωστε το είχε πει και ο ίδιος στους μαθητές του τη μέρα του Μυστικού Δείπνου και μάλιστα τους παρότρυνε να κοινωνούν συχνά για να τον θυμούνται πάντα.
Οι κόκκοι του μικρού σταχυού είχαν ζυμωθεί  και είχαν γίνει ένα Πρόσφορο που με την σφραγίδα του ήταν έτοιμο να πάει σε κάποια εκκλησία..
Κάποια χέρια το πήραν και το τύλιξαν ευλαβικά σε μια καθαρή άσπρη πετσέτα.
Την επόμενη μέρα που ήταν Κυριακή βρισκόταν πάνω στην Αγία Τράπεζα του Ναού την ώρα της  θείας  λειτουργίας.  
-Λάβετε φάγετε επανέλαβε ο ιερέας  τα λόγια του Χριστού και το ψωμάκι αναρρίγησε.
- Πίετε  εξ αυτού πάντες συνέχισε και το ένωσε με το Κρασί και το χλιαρό νερό λέγοντας το «Ζέσις  πίστεως………»
- Τα σα εκ των σων σοι προσφέρομεν………  φώναξε  ο λειτουργός του υψίστου.
Όλοι ήταν συγκινημένοι που συμμετείχαν στην αναίμακτη τούτη λατρεία και όταν ο παπάς βγήκε με το  Άγιο Ποτήριο  και  κάλεσε τους πιστούς όλοι πήγαν «μετά φόβου Θεού»  να μεταλάβουν το Σώμα και το Αίμα του Χριστού για ενωθούν μαζί του και να τον ευχαριστήσουν για όλα  όσα τους δίνει τα άψυχα και τα έμψυχα τα υλικά και τα άυλα για  το ψωμί και το κρασί που συντελούν και κείνα στο να τον ευλογούν και να τον δοξάζουν…………………


Mην ξεχνάτε πως 
το παιχνίδι μας 
"ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"
περιμένει τις συμμετοχές σας
έως την Παρασκευή 31/1/2014

Για περισσότερες πληροφορίες πατήστε εδώ.

28 σχόλια:

  1. ΥΠΕΡΟΧΟ !!!!!!! Μπράβο στην Κατερίνα !!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Φλώρα σε ευχαριστούμε πολύ!!!
    Το διάβασε κι η κόρη μου που φέτος έχει πρώτη φορά θρησκευτικά στο σχολείο...και θέλει να το εκτυπώσουμε για να το διαβάσει στην τάξη της.
    Συγχαρητήρια στην Κατερίνα Δουδωνή!
    Καλημέρα σου...
    **Αννιώ**

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πολύ ωραίο και διδακτικό παραμύθι. Μπράβο στην δημιουργό.
    Να είσαι καλά Φλώρα μου που έκανες αυτή την ανάρτηση.
    Καλημέρα, να έχεις μια υπέροχη Κυριακή.
    Φιλάκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πολλά Κυριακάτικα φιλιά και στις δυο σας!
    Το παραμύθι, εξαιρετικό!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλημέρα Φλώρα μου!! Μα τι όμορφη ανάρτηση!!!! Σε ευχαριστούμε που μοιράστηκες μαζί μας αυτό το υπέροχο παραμύθι!! Μπράβο και στην κοπέλα που το έγραψε!! Ευκολοδιάβαστο με όμορφα μηνύματα!!Θα το χαρούν ιδιαίτερα κι κοπέλες που χουν παιδάκια ή δουλεύουν με παιδάκια γιατί είναι μια ιστορία άξια να μοιραστεί!!
    Πολλή όμορφη η σκέψη σου!! Φιλάκια πολλά!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Συγχαρητήρια στη φίλη σου που έγραψε ένα τόσο όμορφο και διδακτικό παραμύθι και συγχαρητήρια και σε σένα που το μοιράστηκες μαζί μας!
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Όπως το προλογίζεις στην εισαγωγή σου, είναι μια εξαιρετική αλληγορία, άκρως διδαχτική και για τους μεγάλους. Πολύ ωραία ιδέα να μας το μεταφέρεις εδώ και συγχαρητήρια στην Κατερίνα!
    Φιλιά πολλά Φλώρα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Υπέροχο, με ταξίδεψε και με δίδαξε... Κατερίνα, γράφεις πολύ ωραία και μεταδίδεις το συναίσθημα σου! Φιλιά και μπράβο στο Φλωρούκο που μας το χάρισε σήμερα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Συγχαρητήρια στην Κατερίνα, το παραμύθι είναι εξαιρετικό.
    Μπράβο που το μοιραστήκατε μαζί μας!
    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Ο καλύτερος τρόπος να διδάσκεις παιδιά. Περνάς τόσα πολλά μηνύματα κι αυτά κάθονται ευλαβικά κι απολαμβάνουν το παραμύθι.
    Μπράβο Φλώρα μου!
    Άκρως διδακτική η ανάρτηση σου!
    Φιλάκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Φλώρα μου,
    σε ευχαριστούμε για το υπέροχο κείμενο της φίλης σου που μοιράστηκες! Μπράβο της! Θα το διαβάσω στην ανιψιά μου κάποια στιγμή!
    Φιλάκια και να έχεις ένα ευχάριστο βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Αυτό το παραμύθι Φλώρα μου της φίλης σου Κατερίνας Δουδωνή είναι πράγματι ο καλύτερος τρόπος διδαχής των παιδιών . Θα το εκτυπώσω και θα το διαβάσω στα εγγονάκια μου και σίγουρα θα τους αρέσει . Μπράβο που το μοιράστηκες μαζί μας και μπράβο και στην φίλη σου για τα μηνύματα που περνά .
    Αφησα απάντηση για την οξείδωση που με ρώτησες , πέρνα να το δεις.
    Φιλάκια πολλά πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Πολύ καλό..

    Καλή εβδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Συγχαρητήρια στην φίλη σου και σε σένα που το μοιράστηκες μαζί μας!! Εξαιρετικό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Τι καλύτερο από ένα παραμύθι για να μεταφέρεις στα παιδιά έννοιες δύσκολες γι'αυτά!!Εξαιρετικό!!!!!Καλό βράδυ,Φλώρα!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Το παραμύθι Φλώρα μου εξαιρετικό...και πολύ διδακτικο .. τα παιδιά κάπως πρέπει να μαθαινουν εστω και μεσα απο παραμυθια τι είναι η θρησκεία μας... και συνεχίζω σόρρυ που αργησα να περασω Φλώρα μου απο την προ...προ αναρτησή σου με την συνάντηση σου με τα κορίτσια των δεκαοχτώ ,,,τι όμορφα να συναντας φίλες απο το παρελθόν... δεν ξεχνιουνται κορίτσι μου .. αυτά τα χρόνια και αυτές οι αναμνήσεις... και απο ότι διαβασα το κατα διασκεδάσατε.. χι.χι. μπράβο σας... αλλά και τα δωρακια σου απο την Αριστεα... παραλιγο να τα περάσω για αληθινα τι γλυκα σαπουνάκια.. θα μοσχομυρίζουν... !!!! να μου επιτρέπεις να παρω ενα κοματι απο την πασταφρωρίτσα σου... σε ευχαριστούμε για το κέρασμα φιλάκιααααα!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Πολύ όμορφο παραμύθι
    Φιλακια ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Πάρα πολύ όμορφο Φλώρα μου, θα το στείλω σε μια φίλη μου που διδάσκει στο κατηχητικό. Θα το εκτιμήσει πολύ!
    Έχεις βραβειάκι, θα χαρώ πολύ να γράψεις αν βρεις τον χρόνο :-)
    Τα φιλιά μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Εξαιρετικό το παραμύθι, Φλώρα! Μπράβο στην Κατερίνα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Καλημέρα Φλώρα , σε ευχαριστούμε για το υπέροχο και ταυτόχρανα διδακτικό παραμυθάκι σου .
    Καλή συνέχεια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Ανώνυμος11:55 π.μ.

    Σας ευχαριστώ όλους σας με συγκινήσατε πάρα πολύ! όπως επίσης και η φίλη και συμμαθήτριά μου Φλώρα που ήθελε να το δημοσιεύσει.
    Ευχαριστώ > Κατερίνα Δουδωνή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. Φλωρα μου καλημερα!
    ευχαριστω πολυ!
    μου αρεσε παρα πολυ!
    φιλακια πολλα!
    και συγχαρητηρια στη δημιουργο του!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. Να ένας πολύ ωραίος τρόπος να γνωρίσουν και να αγαπήσουν τα παιδιά τα εκκλησιαστικά μυστήρια!
    Μπράβο στην συμμαθήτρια σου Κατερίνα Δουδωνή.
    Τελικά η μαθητικές παρέες φτιάχνουν εκτός από ιστορία και……όμορφα παραμύθια!
    Τις φιλούρες μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Καλησπέρα γλυκιά μου Φλώρα..πολλά μηνύματα μας πέρασε το εκκλησιαστικό παραμύθι της φίλης σου που δεν είναι φυσικά μόνο για παιδιά!συγχαρητήρια και στις δυό σας!φιλάκια πολλά και την αγάπη μου σου στέλνω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. Ελπίζω να χάθηκες για καλό λόγο ή για να ξεκουραστείς!
    Η απουσία σου αισθητή!

    Φιλί γλυκό! ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  26. Ανώνυμος3:35 μ.μ.

    Xilia bravo Katerina!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή