Δευτέρα, 20 Ιανουαρίου 2014

37 χρόνια μετά....

Χθες πραγματοποιήθηκε μια υπέροχη συνάντηση παλιών συμμαθητριών.
Μετά από 37 ολόκληρα χρόνια.... μια μικρή παρέα 6 γυναικών κατάφερε να συντονιστεί και να συναντηθεί για πρώτη φορά μετά τη λήξη των μαθητικών χρόνων.
Καμιά μας δεν μπορούσε τότε να φανταστεί πως θα ήμασταν 37 χρόνια μετά. 
Κοριτσόπουλα, γεμάτα ζωντάνια και όνειρα, ζούσαμε τότε όλες για το σήμερα και για το κοντινό αύριο. Δεν μας αφορούσε καθόλου το έτος 2014. Δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ούτε ότι θα έρθει κάποτε.
Κι όμως ο χρόνος σιγά αλλά σταθερά πέρασε από πάνω μας, μας άφησε να διαλέξουμε πως θα χαράξουμε τους δρόμους μας, να ζωγραφίσουμε τον καμβά της ζωής μας διαλέγοντας ζωντανά, παλ ή και σκοτεινά χρώματα, και να κλείσουμε άλλον ένα κύκλο. 
Για ευνόητους λόγους  καλύτερα τα πρόσωπά μας
ας μείνουν  καλυμμένα.

Χάριν των προσπαθειών της οργανωτικής μας Κατερίνας, καταφέραμε να βρεθούμε και να σμίξουμε με την ίδια λαχτάρα που είχαμε όταν ήμασταν κοριτσάκια 18χρονα,  6 για αρχή (η Κατερίνα, η Σίσσυ, η Μαρία, η Κική, η Αγάπη και εγώ), γυναίκες πια μέσης ηλικίας στην κλιμακτήριο, με βαμμένα τα άσπρα μας μαλλιά.

Δεν θέλω να κρύψω πως πριν την συνάντηση ένιωθα κάπως άβολα... φοβόμουν την αλλοίωση που θα είχε προκαλέσει ο χρόνος όχι στο σώμα μας και το πρόσωπό μας αλλά στο χαρακτήρα μας. 
Φοβόμουν πως μπορεί αυτή η συνάντηση να ήταν ένα φιάσκο με γυναίκες που θα συναντούσαν η μια την άλλη με διάθεση να αποδείξουν πόσο πέτυχαν στη ζωή τους, πόσο ευτυχισμένες είναι μέσα στην οικογένειά τους, πόσο ωραία καριέρα έχτισαν.
Όμως έγινε αυτό που ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα δεν θα φανταζόμουν. 
Μόλις η μια συναντούσε την άλλη, δεν μπορούσαμε να συγκρατήσουμε τη χαρά μας, οι αγκαλιές ήταν ζεστές και ουσιαστικές, τα φιλιά μεταξύ μας αληθινά, η παιδιάστικη διάθεση διάχυτη παντού. 
Αφού βρήκαμε μια καφετέρια ήσυχη για να κουβεντιάσουμε και να χορτάσουμε η μια την άλλη, δεν υπήρξε ούτε μια στιγμή αμηχανίας, ούτε μια στιγμή που να νιώσαμε ότι ζήσαμε στους δικούς μας διαφορετικούς μικρόκοσμους. 
Μετατραπήκαμε με μιας στα ίδια ανέμελα κορίτσια του 1977, χάσαμε τον έλεγχο του γέλιου μας και της φωνής μας, ξεσηκώσαμε την καφετέρια με τον ενθουσιασμό μας.
Μιλήσαμε και θυμηθήκαμε καθηγητές ξεχασμένους, κινήσεις τους, εκφράσεις τους  και άλλα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους.
Θυμηθήκαμε και πολλές απ' τις συμμαθήτριες που χάθηκαν τα ίχνη τους και δεν μπορέσαμε να τις έχουμε μαζί μας.
Ξαναζήσαμε τις πλάκες μας και τις φάρσες που σκαρώναμε και απολαύσαμε  4 ώρες εφηβείας εν μέσω της κλιμακτηρίου μας. 
Η τάξη μας.  Μέσα στον  κύκλο η αφεντιά μου.
Βγήκαν οι παλιές φωτογραφίες στο τραπέζι, στις οποίες με δυσκολία μπορούσαμε να αναγνωρίσουμε ακόμη και τους εαυτούς μας, θυμηθήκαμε τις εκδρομές μας, τα διαγωνίσματα, κάποια χαστούκια που έπεφταν από καθηγητές, τη μαθητική ποδιά μας, την απαίσια κορδέλα στα μαλλιά μας, τις αγωνίες μας, τα πρώτα φτερουγίσματα της καρδιάς μας...
Στη συνέχεια αναφερθήκαμε περιληπτικά στις μετέπειτα ζωές μας αφήνοντας να μιλήσει η ίδια η ψυχή μας, χωρίς καμιά να κομπάσει και να παρουσιάσει τον εαυτό της με ένα τρόπο "δήθεν".
Η συγκίνηση ήταν διάχυτη, δακρύσαμε, γελάσαμε, αλληλοπειραχτήκαμε με αγάπη, και θελήσαμε να μαντέψουμε και το μέλλον μας ... 
Στο τέλος όλες συμφωνήσαμε μετά από τόσα χρόνια, πως μέσα από ένα σχολείο που τότε δεν του είχαμε και ιδιαίτερη υπόληψη, βγήκαμε με πολλές γνώσεις και παρά την καταπίεση που τότε δεν μπορούσαμε να ανεχθούμε, πήραμε βάσεις και αρχές για να εξελιχθούμε σαν άνθρωποι, και να πορευτούμε όλα αυτά τα χρόνια με αξιοπρέπεια. Η κάθε μια μας έζησε 37 χρόνια ζωής πλούσια σε εμπειρίες, με τις δικές της ανησυχίες και τα δικά της ενδιαφέροντα. Κι όταν αυτά έπεσαν πάνω στο τραπέζι, να 'χαμε κι άλλα αυτιά να ακούμε και να μοιραζόμαστε.
Φύγαμε περήφανες η μια για την άλλη, αποχαιρετιστήκαμε με δυσκολία, δεν θέλαμε να τελειώσει αυτή η συνάντηση και υποσχεθήκαμε να βρεθούμε σύντομα... πολύ σύντομα... και μάλιστα σε κάποιο σπίτι, για μεγαλύτερη άνεση και περισσότερες ώρες ξεγνοιασιάς και εφηβικής φλυαρίας, για να φέρουμε μαζί μας περισσότερες παλιές φωτογραφίες και λευκώματα, να θυμηθούμε περισσότερες στιγμές, να ξαναγίνουμε οι μαθήτριες του Γ1 του ΣΤ' λυκείου Αθηνών που αποφοίτησαν το 1977, και μεταξύ των άλλων έμαθαν να είναι αυθεντικές και να σβήνουν τα ενδιάμεσα χρόνια όταν ξανασμίγουν. 

Mην ξεχνάτε πως 
το παιχνίδι μας 
"ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"
περιμένει τις συμμετοχές σας
έως την Παρασκευή 31/1/2014
Για περισσότερες πληροφορίες πατήστε εδώ.
Μην τρομάζετε με τη δυσκολία των 5 λέξεων
που έδωσε η νικήτρια του προηγούμενου παιχνιδιού @iris. 
Αποδείξτε στην @iris
που ανέβασε τόσο ψηλά τον πήχυ 
ότι εσείς  δεν μασάτε..... από  κάτι τέτοια.....

24 σχόλια:

  1. Κάτι μου λέει πως η μαθήτρια του Γ1 του ΣΤ' Λυκείου Αθηνών, είχε εικοσάρι στην έκθεση. Μας μετέφερες με απόλυτη ακρίβεια τις λεπτομέρειες και τα συναισθήματα της συνάντησης. Να είστε όλες καλά και να βάζετε διαρκώς ένα "κουδούνι" να χτυπάει διάλειμμα, για σμιξίματα και εφηβικές συζητήσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Mαρία μου η μαθήτρια του Γ1 του ΣΤ΄Λυκείου Αθηνών δεν είχε ποτέ πάνω από 16 στην έκθεση πλην μιας μόνο έκθεσης με θέμα "Το ηλιοβασίλεμα" όπου λόγω της λατρείας μου στη ζωγραφική χρησιμοποίησα μέσα στην έκθεση κάτι λέξεις σαν το μπορντοροδοκόκκινο της Μοιραράκη και η καθηγήτρια εντυπωσιάστηκε, ως φαίνεται, και μου έβαλε 18. Ήταν το μοναδικό 18άρι μου στην έκθεση.
      Φιλάκια

      Διαγραφή
  2. Τι σύμπτωση!!! Κι εγώ με τους παλιούς μου συμμαθητές/συμμαθήτριες, συναντηθήκαμε μετά από 37 χρόνια!!!!!! Και σ'εκείνη την συνάντηση ήμασταν 6 !!!!!!
    Ήταν πολύ συγκινητικό!!! Εύχομαι να ξαναβρεθείτε σύντομα!!!
    Φιλάκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ανταποδίδω την ευχή σου γιατί ξέρω πως είναι ιδιαίτερες στιγμές αυτές και αξίζει να τις ζούμε όλες μας.

      Διαγραφή
  3. Aπόφοιτη του '77 κι εγώ, μόνο που εμείς έχουμε καταφέρει το ακατόρθωτο.
    Συναντιόμαστε ανελλιπώς ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ!
    Έτσι τα σημάδια του χρόνου δεν μας ξάφνιασαν γιατί τα βλέπαμε λίγο λίγο... μόνο σε κάποιους από μας που κάνουν χρόνια να εμφανιστούν τα βλέπουμε..
    Καλά νά' μαστε πάντα ν' ανταμώνουμε και να .. ξεφαντώνουμε :)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μακάρι Τζίνα μου...
      Εμείς δεν καταφέραμε να δούμε τα σημάδια του χρόνου.
      Γυρίσαμε εντελώς πίσω...... τόσο πολύ που μηδενίσαμε το παρόν μας.
      Φιλάκια

      Διαγραφή
  4. Μπράβο για το reunion..

    Καληνύχτα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Πολλή γλυκιά και συγκινητική η συνάντησή σας Φλώρα μου!!!!!Να είστε καλά και να βρισκόσαστε κάθε χρόνο και να περνάτε τέλεια!!!!Φιλάκια!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Τι όμορφα !!! Πριν πολλά χρόνια καταφέραμε να συναντηθούμε μερικοί συμμαθητές του δημοτικού, ήτανε ωραία εμπειρία και πολύ θα ήθελα να το επαναλάβουμε, με κάποιες συμμαθήτριες του Γ Γυμνασίου συναντιόμαστε στη γειτονιά, στη λαϊκή και προσεχώς στο ΚΑΠΗ....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Φλωράκι μου κι εγώ κάθε φορά στα τόσα χρόνια που θα συναντησω κάποιο πρόσωπο από το παρελθόν .. από εκείνα τα χρόνια του σχολείου έτσι νοιώθω σαν παιδί ξανά...
    πριν κάτι μήνες βρέθηκα με ένα κορίτσι του σχολείου και με γύρισε με τις δικές της αναμνήσει τόσο πολύ πίσω που γέμισα συναισθήματα λες και θα ξαναπήγαινα σχολείο!
    Δυστυχώς η δική μου τάξη χάθηκε εντελώς... ούτε έξη, ούτε τρεις δεν υπάρχουν να συναντηθούν , σκορπιστήκαμε στους πέντε ανέμους... τι κρίμα!!!
    και να συναντηθούμε τυχαία στον δρόμο ούτε θα γνωρίσει η μια την άλλη...
    Εύχομαι να το κάνετε συχνότερα αυτό Φλώρα μου και να περνάτε το ίδιο πάντα καλά...

    Σε φιλώ πολύ
    και σου εύχομαι όμορφη μέρα να έχεις -)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. φλωρα μου συγκινηθηκα πολυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Φλωρα μου καλημερα!
    ειλικρινα μου αρεσε παρα πολυ!
    συγχαρητηρια!
    φιλακια πολλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ανυπομονω για το δικο μας ριγιουνιον καποια στιγμη! χιχιχι
      φιλακια πολλα!

      Διαγραφή
  10. Το πιο υπέροχο δεν είναι ότι συναντηθήκατε μετά από τόσα χρόνια, αλλά το ότι είναι σα να μη χάθηκε στιγμή, σα να μην πέρασε μια μέρα.

    Καλή σου μέρα, Φλώρα μου.
    Πάντα με τέτοιες στιγμές...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Καλημέρα Φλώρα μου
    Τι υπέροχο να νιώσετε την ανεμελιά των 18 χρόνων σαν να μην πέρασε μια μέρα. Εύχομαι να το συνεχίσετε.
    (Υ.Γ. σου έστειλα και εγώ την συμμετοχή μου στο παιχνίδι των 5 λέξεων).
    Να είσαι πάντα καλά.
    Φιλάκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Πόσο όμορφη και νοσταλγική αυτή η συνάντηση και χαίρομαι που δεν απογοητευτήκατε μετά τόσα χρόνια. Και να σου πω ότι ζηλεύω , γιατί οι δικές μου συμμαθήτριες βρίσκονται πολύ μακριά . Με έκανες και έβγαλα το δικό μου άλμπουμ.
    Φιλάκια πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Πολύ χαίρομαι που καταφέρατε να συναντηθείτε και δεν αλλοίωσε τίποτε μεταξύ σας ο χρόνος!
    Δυστυχώς, τα άτομα της δικής μου τάξης έχουν σκορπίσει στους 5 ανέμους (μαζί με την αφεντιά μου). Ελάχιστους έχω συναντήσει μετά την αποφοίτηση! Άλλοι ζουν Αθήνα, άλλοι Θεσσαλονίκη, άλλοι στο εξωτερικό, υποθέτω... Ούτε καν νέα τους δεν έχω καταφέρει να μάθω! Και σκέψου ότι αποφοίτησα το 1999...
    Είσαι λοιπόν τυχερή που ξαναβρήκες τις συμμαθήτριές σου. Μη χαθείτε πάλι!
    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Εγώ θα αφήσω την συνάντηση με τις…..συμμαθήτριες μου για αργότερα για να..... σιτέψω λίγο ακόμη!χα,χα,χα,χα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Λες και ξεπεταχτήκατε από "Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο" ! Έτσι σας φαντάστηκα πασταφλωρίτσα μου με τις κορδέλες στα μαλλιά και τις μπλε ποδιές.
    Και φυσικά ασπρόμαυρο πλάνο γεμάτο όμως με χρωματιστές στιγμές.
    Τρυφερή ανάρτηση , μας μετέδωσες όλη τη γλύκα που ένιωσες :)
    Φιλιά πολλά Φλώρα μου ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΠΑΝΕ ΣΤΟ ΜΠΛΟΚ ΜΟΥ ΣΟΥ ΕΧΩ ΒΡΑΒΕΙΟ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Πω πω... Ζήλεψα! Εγώ χάθηκα με όλες και μόνο μια είδα πριν από 3 χρόνια περίπου. Κι ήμασταν και κολλητές τότε... Κρίμα... Βλέπω το κτήριο (μας) όμως και μου ξυπνάνε τόσες πολλές αναμνήσεις... ;) Να είσαστε καλά όλες σας! Πολλά φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Φλωρίτσα μου αγαπημένη με συγκίνησε πολύ το κείμενο σου , τα λόγια , οι σκέψεις, οι αναμνήσεις όλα όσα γράφεις...ο τρόπος που το τέλειωσες...και οι φωτος σας...ειδικά η φωτο του τότε μαθητριούλες και η δική σου φώτο...χαίρομαι που κρατήσατε επαφή και περασατε τόσο όμορφα σαν τότε σαν να μη με πέρασε μια μέρα από το 1977..ευχαριστούμε που τα μοιράστηκες μαζί μας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Φλώρα μου σαν να σας είδα μπροστά μου...μια παρέα κορίτσια (κορίτσια ναι, δε θέλω αντιρρήσεις) που τα ενώνουν τόσα πολλά!!
    Ευλογημένες στιγμές!
    Να είστε καλά να ξαναβρεθείτε!
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή