Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2014

Καλά Χριστούγεννα και Καλή Πρωτοχρονιά

κι επειδή στέρεψα από πρωτότυπες ιδέες για ευχές 
αντιγράφω απ' το διαδίκτυο και σας απευθύνω κάποιες ευχές που διάλεξα 
 με όλη μου την καρδιά.


Αυτά τα Χριστούγεννα ας αναστήσουν το χαμόγελο στα χείλη των ανθρώπων, ας ζεστάνουν τις παγωμένες καρδιές τους και ας χαρίσουν σ’ αυτούς που αγωνίζονται την ζωή που τους αξίζει.


επίσης


Ας ευχηθούμε το νέο έτος να κάνει τα όνειρα όλου του κόσμου πραγματικότητα και να σκορπίσει ευτυχία και υγεία.


Το 2015 να προσθέσουμε όλοι ελπίδες, ν΄ αφαιρέσουμε λάθη, να πολλαπλασιάσουμε όνειρα και να διαιρέσουμε την αγάπη μας σ’εκείνους που την αξίζουν.

Εύχομαι  τέλος καλή χρονιά γεμάτη υγεία για σας και τις οικογένειές σας.


Ανανεώνω το ραντεβού μου μαζί σας 
μετά την Πρωτοχρονιά
γιατί αυτές οι μέρες είναι άκρως οικογενειακές 
και δεν πρέπει να στερήσουμε τους δικούς μας ανθρώπους 
ούτε μιά στιγμή από τη θαλπωρή και την αγάπη των ημερών. 
Κι επειδή το ρόλο αυτό 
συνήθως τον αναλαμβάνουμε εμείς οι γυναίκες 
εύχομαι σ' όλες καλή δύναμη για
να αφήσετε αξέχαστες αυτές τις γιορτές 
 φροντίζοντας  με αγάπη τους δικούς σας.

Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2014

Γράμμα στον Άη Βασίλη

Αγαπημένε μου Άη Βασίλη,
αυτό είναι το πρώτο γράμμα που σου γράφω
γιατί ως τώρα σε άφηνα μόνο σου 
να μαντέψεις τι θέλω.
Συνήθως έκανες την πάπια 
με αποτέλεσμα να μην πολυπιστεύω στην ύπαρξή σου.
Φέτος όμως έκανες ιδιαίτερα αισθητή την παρουσία σου 
και αποφάσισα να σου γράψω,
όχι για να σου ζητήσω κάτι,
αλλά για να σ' ευχαριστήσω
για την αναπάντεχη αυτή γενναιοδωρία σου απέναντί μας.
Φέτος αποφάσισες να περάσεις πολύ γρήγορα απ' το σπιτικό μας
και ήσουν extra large στα δώρα σου!!!
Κατακαλόκαιρο ήταν και  πέρασες
για να αφήσεις το απολυτήριο του στρατού στο παιδί μου
και μια ανάσα ανακούφισης σε μένα.
Αμέσως έφυγες για να ξαναπεράσεις αρχές Οκτωβρίου
να μας αφήσεις και το πτυχίο του.
Κι εκεί που πανηγυρίζαμε  και λέγαμε
"φέτος δεν έχουμε παράπονο, μας θυμήθηκες και με το παραπάνω",
κάνεις πάλι "ντου" και μας φέρνεις τα  καλύτερα χαμπέρια!!!
ότι ο παιδί μου πέρασε με επιτυχία  δύσκολες εξετάσεις
και εξασφάλισε δουλειά σε μια μεγάλη εταιρεία
και μάλιστα στο αντικείμενο που σπούδασε.
Δεν βρίσκω λόγια να σε  ευχαριστήσω...
έκλαψα απ' τη χαρά μου
κι ένιωσα έτσι που είχα πολλά χρόνια να νιώσω
από τότε που ξαναέφερες τα ίδια δώρα στο μεγάλο μου παιδί.
Και μαζί μ' όλα αυτά είμαστε και υγιείς.
Τι παραπάνω μπορεί κανείς να ζητήσει;
Τώρα ξέρω πως αργείς αλλά δεν λησμονείς.
Τώρα σε συγχωρώ που τα προηγούμενα χρόνια
με άφησες και πέρασα γιορτές δύσκολες,
μοναχικές, πονεμένες και ταραγμένες.
Εσύ ήξερες τι έκανες.
Πήρα μαθήματα  υπομονής και καρτερικότητας
εγώ ένα τόσο ανυπόμονο πλάσμα...
Με έμαθες να ανοίγω τεράστια τα μάτια μου
για να διακρίνω το μικρό φωτάκι στην άκρη του τούνελ.
Έγινα σκληρή και άντεξα,
σκούπισα καλά τη ζωή μου
και πέταξα  όλα τα σκουπίδια που την βρώμιζαν.
Μετά από πολύ καιρό ταραχής,
μου χάρισες την πολυπόθητη ηρεμία.
Επίσης τώρα είμαι σίγουρη πως έχει ο Θεός για τα πετεινά του ουρανού,
και για τα παιδιά που δεν έχουν κοινωνικά ισχυρούς γονείς
για να τα βοηθήσουν να ορθοποδήσουν
ούτε άλλες βοήθειες, μέσα και γνωριμίες.
Βοηθάς αυτά τα παιδιά που βασίζονται μόνο στις προσπάθειές τους
στην αξία τους και στον κόπο τους για να πετύχουν κάτι
και με αξιοπρέπεια γυρνούν την πλάτη στα πλάγια μέσα.
Αγαπημένε μου Αη Βασίλη,
εσύ έχεις ταχθεί να παίρνεις γράμματα
και να ικανοποιείς επιθυμίες.
Μη μου θυμώσεις λοιπόν και μη με χαρακτηρίσεις πλεονέκτρα...
αλλά  θα σου ζητήσω άμεσα να στείλεις το επόμενο δώρο
στο σπίτι ενός νέου ζευγαριού,
που με περηφάνεια αντιμετωπίζει τη δοκιμασία της ανεργίας,
ενώ ταυτόχρονα περιμένει σε λίγους μήνες να γεννηθεί το μωράκι του.
Εκεί να πας και μάλιστα γρήγορα...
να πάρεις το φορτίο που κουβαλούν
να δώσεις τις λύσεις στα προβλήματά τους,
όπως μόνο εσύ ξέρεις,
να τους δώσεις δύναμη  να αντέξουν
και να ανταπεξέλθουν στις δυσκολίες τους.
Και μην ξεχνάς να περνάς με το άρμα σου
χαμηλά απ' τους δρόμους  και όχι ψηλά απ' τον ουρανό
και να  βλέπεις  γύρω σου στα πεζοδρόμια
τους άστεγους και τους φτωχούς,
που έχει γεμίσει απ' αυτούς ολόκληρη η Ελλάδα...
αλλά και το μεγαλύτερο κομμάτι του πλανήτη μας.
Αη Βασίλη μου, έχεις πολλή δουλειά να κάνεις
και αυτή τη χρονιά κυρίως με τους μεγάλους.
Γι αυτό μην καθυστερήσεις ούτε λεπτό!!!
Πιάσε γρήγορα δουλειά
και χάρισε στους μεγάλους τις προϋποθέσεις
να μπορούν να μεγαλώσουν ευτυχισμένα παιδιά.
Και άκουσέ με προσεκτικά,
αν μπεις σε κάποιο σπίτι και δεν βρεις
δέντρο στολισμένο, φώτα, στολίδια πολλά
και γιορτινά στρωμένα τραπέζια,
δεν είναι γιατί δεν σε περιμένουν.
Είναι γιατί δεν έχουν,
για να σε τιμήσουν όπως σου αξίζει.
Εκεί να μείνεις παραπάνω, 
να αφουγκραστείς τις ανάγκες τους
και να τις ικανοποιήσεις.
Κι επειδή απ' τις φωτογραφίες 
που στολίζουν αυτό το γράμμα,
μπορείς να καταλάβεις πως λείπει ένα παιδάκι απ' τη ζωή μας,
βάλε στο πρόγραμμά σου
να φέρεις στα παιδιά μου προσωπική πληρότητα και ευτυχία 
με το κατάλληλο ταίρι, για να κάνουν οικογένεια,
και να νιώσουν κι εκείνα τη χαρά να γίνουν γονείς
κι εμείς να γίνουμε παππούς και γιαγιά...
Δεν σε πιέζω... με το πάσο σου... ξέρεις εσύ.... 
Το καλό πράγμα αργεί να γίνει, το έμαθα πια
και θα περιμένω όσο χρειαστεί. 


Αυτό το γράμμα είναι η απάντησή μου 
στην ανάρτηση του πετροκόριτσου
  mia-petra.blogspot.gr
με θέμα:

Οι φωτογραφίες των μωρών είναι απ' το internet.

Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2014

Κανόνες ζωής

Η ζωή είναι ένα δώρο που μας χαρίστηκε και πρέπει να την απολαύσουμε. 
Τώρα θα μου πείτε που κολλάει ο τίτλος "Κανόνες ζωής",
αφού συνήθως η απόλαυση δεν υπόκειται σε κανόνες. 
Ναι στη απόλαυση  της ζωής αλλά και στους κανόνες αυτούς
 που θα μας κάνουν να είμαστε άξιοι του δώρου που μας δόθηκε, 
αυτούς που θα μας κάνουν να ξεχωρίζουμε σαν άνθρωποι.
Κι επειδή κάτι τρέχει "Κάτω από την Ακρόπολη"  στης Κλαυδίας το στέκι, 
με θέμα :




είπα να παντρέψω  το δειγματολόγιο μαζί με τους Κανόνες ζωής.
Από το γάμο αυτό προέκυψε  το 4ο σε σειρά μπλε δειγματολόγιο
που μόλις τελείωσε καλοσιδερώθηκε, φωτογραφήθηκε για χάρη σας 
και σας παρουσιάζεται καμαρωτό....


Η αλήθεια είναι πως αυτό με δυσκόλεψε λιγάκι σε σχέση με τα προηγούμενα 
γιατί έπρεπε σε μια συγκεκριμένη διάσταση να μπει ένας σωρός από κανόνες 
και να ομαδοποιηθεί μέσα σε πλαίσια.
Για το λόγο αυτό ξεκίνησα από τον τίτλο πρώτα, πατώντας πάνω σε ξένη γραμματοσειρά στην οποία πρόσθεσα γράμματα Ελληνικά αυτοσχεδιάζοντας, όπου χρειαζόταν 
και συνέχισα με άλλες μικρότερες που ομοίως προήλθαν από ξένες γραμματοσειρές. 
Παρακάτω ακολουθούν κοντινές φωτογραφίες των γραμμάτων 
για όποιες από εσάς ενδιαφέρονται να τα χρησιμοποιήσουν.





Τα πλαίσια, τις μπορντούρες και μερικά μοτίβα τα βρήκα διάσπαρτα μέσα από τα άπειρα που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο. 
Τα διάλεξα με γνώμονα το μέγεθός που έψαχνα κάθε φορά,
 ώστε να μου γεμίσουν κενά σημεία του κεντήματος 
και να συνθέσουν το σύνολο.
Έπεσε πολύ ξενύχτι βέβαια,
 επειδή όταν δεν πατάς πάνω σε κάτι συγκεκριμένο,
 κάθε κομμάτι που ξεκινάς δεν μπορεί να μείνει για άλλη μέρα
 γιατί κάτι μπορεί να ξεχαστεί,
 κάτι μπορεί να πάει στραβά...
Ας αυτοσχεδιάσουμε λοιπόν η κάθε μία μόνη της 
 αλλά και όλες μαζί 
για να τιμήσουμε το κάλεσμα της Κλαυδίας 
 να ζωντανέψουμε την παράδοση.
Κι αν έχετε αντίρρηση για τους Κανόνες ζωής,
 που εγώ θεώρησα πως πρέπει να υπάρχουν, 
γι αυτό έχουμε τα σχόλια, 
για να το συζητήσουμε το θέμα....



Στην προηγούμενη ανάρτησή μου, 
κατόπιν παράκλησης της Κλαυδίας,
πρόσθεσα κοντινές φωτογραφίες 
των ελληνικών γραμμάτων,
που είχα χρησιμοποιήσει 
σ΄εκείνο το δειγματολόγιο.
Αν ενδιαφέρεστε,
νομίζω ότι είναι αρκετά ευκρινή,
ώστε να μπορέσετε να τα αντιγράψετε. 


Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2014

Συνέχεια στα μπλε δειγματολόγια (samplers)

Σε συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησής μου 
μετά  λίγες ημέρες από την προτροπή 
της Κλαυδίας [ blog: Κάτω από την Ακρόπολη]
να ασχοληθούμε με 
"τα μοναδικά, υπέροχα, κεντημένα ΔΕΙΓΜΑΤΟΛΟΓΙΑ!!!",
έχω την τιμή να σας παρουσιάσω 
το τρίτο κατά σειρά δειγματολόγιό μου
σε ελληνική γραμματοσειρά και 
σε χρώματα μπλε σκούρο (DMC 336) 
και μεταλλική τυρκουάζ κλωστή.
Το δειγματολόγιο αυτό προέκυψε 
με αφορμή ένα μακρόστενο κομμάτι υφάσματος 
τύπου ψαθάκι,
που είχε περισέψει απ' τα προηγούμενα δύο δειγματολόγια και έπρεπε να αξιοποιηθεί.
Ξεκίνησα λοιπόν ψάχνοντας στο διαδίκτυο 
τις διάφορες αγγλικές γραμματοσειρές,
τις οποίες πήρα απόφαση να προσαρμόσω 
και να μετατρέψω σε ελληνικές,
αφού δεν κυκλοφορεί ποικιλία ελληνικών.
Δεν θέλει πολλή δουλειά, 
μόνο όρεξη και πείσμα θέλει 
για να μετατραπούν τα γράμματα  
και να σχηματιστούν απ' την αρχή 
τα λίγα ελληνικά γράμματα που διαφέρουν. 
Διατηρώντας λοιπόν το μέγεθος των γραμμάτων 
και κάποιες σταθερές γραμμές στο σχέδιο 
όλα τα υπόλοιπα έρχονται μόνα τους. 
Να φανταστείτε ότι για χάρη συντομίας 
δεν τα σχεδίασα καν. 
Όλη η δουλειά έγινε πάνω στο ύφασμα 
κι αν χρειάστηκε να ξηλώσω μερικά σταυρουδάκια, 
δεν χάθηκε κι ο κόσμος.
Οι μπορντούρες είναι κι αυτές από σχέδια 
που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο,
κάποιες απ' αυτές ελαφρά πειραγμένες, 
ώστε να έρθουν στις διαστάσεις που θέλω.
Έχω να σας συστήσω ένα πολύ ωραίο τόπο 
όπου μπορείτε να βρείτε άπειρα σχέδια 
από παλιά ευρωπαϊκά περιοδικά

Παρακάτω παραθέτω μια - μια τις μπορντούρες φωτογραφημένες ξεχωριστά, για όποια φίλη τυχόν ήθελε να χρησιμοποιήσει σε δική της σύνθεση δειγματολογίου.





Mετά από παράκληση της Κλαυδίας, ακολουθούν κοντινές φωτογραφίες των γραμμάτων προκειμένου να χρησιμοποιηθούν και από άλλες φίλες που μπορεί να ενδιαφέρονται.






Η ποικιλία των σχεδίων, το ψάξιμο και η μοναδικότητα της τελικής σύνθεσης, είμαι σίγουρη πως, αν ασχοληθείτε, θα σας συναρπάσουν.
Και μόλις τελείωσε κι αυτό το δειγματολόγιο, αμέσως ξεκίνησα το επόμενο. 
Υπομονή και θα σας το δείξω μόλις τελειώσει.

Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2014

Kάλεσμα στις απανταχού εναπομείνασες κεντήστρες....

Το έναυσμα έκανε η φίλη μας Κλαυδία μέσα από το blog της Κάτω από την Ακρόπολη.
Το κάλεσμά της αφορά όλες τις φίλες του κεντήματος, τις λίγες που έχουμε απομείνει.
Eκεί θα μυηθείτε κι εσείς, όπως κι εγώ, σε κεντήματα  ιδιαίτερα ενδιαφέροντα
που έχουν ιστορία και ξεπηδούν μέσα απ' την παράδοση.
Ελπίζω να συγκινηθείτε κι εσείς και να γίνει και για σας αγάπη και μεράκι το θέμα αυτό.

 
Μετά λοιπόν από τη μύησή μου στον κόσμο των δειγματολογίων (samplers),
μερικά χρόνια πριν αποφάσισα να κεντήσω τη δημιουργία της οικογένειάς μου, 
ελπίζοντας πως χρόνια μετά ίσως γίνει κειμήλιο για κάποιον απόγονο, ποιος ξέρει;
Ως τότε όμως, μου αρκεί που αποτύπωσα πάνω του ονόματα και σημαντικές χρονολογίες της οικογένειάς μας. 
Αυτό το πρώτο έργο μου (δειγματολόγιο), έγινε στην αγγλική με συνδυασμό διαφόρων γραμματοσειρών που μάζεψα απ' το διαδίκτυο. 


Έπειτα ακολούθησε το κλασσικό "Home sweet home", πάλι στα αγγλικά


και μετά την συνάντηση που είχαμε με την Κλαυδία, τη Νίκη και τη Ράνια, 
όπου αποφασίσαμε να δουλέψουμε κομμάτια με ελληνικές γραμματοσειρές 
με απώτερο σκοπό την έκθεσή τους σε κάποιο χώρο, 
ακολούθησαν τα παρακάτω δύο μπλε δειγματολόγια, 
δικής μου έμπνευσης με συνδυασμό στοιχείων που βρήκα από εδώ κι από εκεί 
και με γράμματα δικής μου έμπνευσης ή αγγλικών, 
που σκόπιμα τα πείραξα και τα μετέτρεψα σε ελληνικά.

 






Το ένα απ' αυτά με θέμα το γράμμα " Φ ", αρχικό του ονόματός μου, 
δημιουργήθηκε από όμορφες λέξεις που αρχίζουν από Φ και διάφορα δείγματα που βρήκα στο διαδίκτυο.









 

To δεύτερο το ξεκίνησα χωρίς να ξέρω ακριβώς τι θέλω να το κάνω, 
με κεντρικό ερέθισμα το περίτεχνο περίγραμμά του, που μου άρεσε πολύ, κι αυτό σε μπλε χρώματα.
Αφού τελείωσε το περίγραμμα, ψάχνοντας για ρήσεις, γνωμικά κ.λ.π. 
έπεσα πάνω στο στίχο του Ελύτη " Θεέ μου, τι μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε" 
και είπα: "Αυτό είναι!!!" 
Μου ταίριαζε με τα χρώματα, μου πείραζε το μυαλό..., με ενθουσίασε...
Υπολόγισα ποιο έπρεπε να είναι το μέγεθος των γραμμάτων, 
ώστε να χωρέσει ο στίχος μέσα στο περίγραμμα. 




Μετά τα δύο αυτά έργα μου, για τα οποία πήρα αρκετά μπράβο από φίλες που τα είδαν, 
αποφάσισα να συνεχίσω μια σειρά από δειγματολόγια στα ίδια μπλε χρώματα 
με σκοπό αργότερα να στολιστούν σε νησιώτικο σπίτι. 
Τώρα βρίσκομαι στην αναζήτηση της επόμενης έμπνευσης....

Αν κεντάτε, 
αν σας άρεσε η ιδέα, 
αν θέλετε τα έργα σας να είναι μοναδικά, 
αν θέλετε μέσα απ' το κέντημα να πείτε κάτι,
αν θέλετε να μεταφέρετε την παράδοση,
τότε ασχοληθείτε σοβαρά... 
πάρτε ύφασμα, πάρτε βελόνα και ξεκινήστε...
και εννοείται πως σε ότι χρειαστείτε 
θα είμαστε κοντά σας για κάθε βοήθεια.
Πριν απ' αυτό όμως... περάστε απ' της Κλαυδίας
απ' όπου θα πάρετε για τα δειγματολόγια τις γνώσεις 
που θα σας κεντρίσουν, θα σας παθιάσουν, 
θα σας εξιτάρουν....


Συγχωρέστε με που οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες απ' το πλάι,
αλλά το μεγάλο μέγεθος αρχικά με δυσκόλεψε πολύ
και η φωτογράφηση που έγινε βράδυ δημιουργώντας φωτεινά σημεία
χειροτέρεψε την κατάσταση.

Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2014

«Τι μου συμβαίνει απορώ. Μέσα είναι παρακαλώ, ή μόνο εγώ έτσι θαρρώ;»



Γέρος και αρχοντόβλαχος, μουστάκι σαν τσιγκέλι
μουρντάρης και παμπόνηρος ήταν ο κυρ Βαγγέλης.
Σεξουαλικά δραστήριος δήλωνε και ασχολιόταν
με τον ποδόγυρο συχνά και stories διηγόταν.

Τ’ απόγευμα στον καφενέ  στρογγυλοκαθισμένος
το  καφεδάκι ρούφαγε κατευχαριστημένος.
Κι όταν στο δρόμο πέρναγε καμία  στρουμπουλή
κάτι στα σκέλια σκίρταγε σαν να ‘τανε πουλί.

Αυτό που ένιωθε άφηνε να βγει από το στόμα
καυχιόταν και χαιρότανε σαν να μπορούσε ακόμα.
Και γέλαγαν στον καφενέ οι νέοι και τον τσιγκλάγανε
μα εκείνον τα πειράγματα καθόλου δεν ταράζανε.

Και πες πες πες στον καφενέ του σκάρωσαν μια πλάκα
να δούνε θέλανε αν ζει το πράμα του στη βράκα…
Τον οβολόν τους ρίψανε σε δίσκο ρεφενέ
κοκότα φέρανε γι’ αυτόν μέσα στον καφενέ.

Tσίμπησε ο γέρος γρήγορα κι υπέκυψε στα κάλη
ευθύς κι αμέσως ξέχασε  το μαύρο του το χάλι.
Δίχως σκέψη και χωρίς κανένα ενδοιασμό
με τη μαγκούρα του  έτρεξε πίσω απ’  τον πειρασμό.

Βαϊ βαϊ μανούλα μου, βαϊ βαϊ, αλί και τρισαλί μου
το λογικό μου χάθηκε μέσ’ απ’ την κεφαλή μου.
Έχε χάρη που σε συνάντησα τώρα που είμ’ ογδοντάρης
να σ’ είχα μάνα μου εδώ σαν ήμουν τριαντάρης.

Τον πλάνεψε, τον μάγεψε κι αυτός ακολουθώντας
πάνω της βρέθηκε γυμνός σπρώχνοντας και ωθώντας.
Με ευγένεια  όλο έλεγε: «Τι μου συμβαίνει απορώ!!!
Μέσα είναι παρακαλώ, ή μόνο εγώ έτσι θαρρώ;»

Την άλλη μέρα ο καφενές σείστηκε απ’ τα θεμέλια
κορόϊδευαν και γέλαγαν του γέρου την αφέλεια
που νόμιζε πως δούλευαν του μπουζουκιού τα τέλια
ενώ χρόνια  κρεμότανε  σαν να  ‘τανε κουρέλια.


Aυτή ήταν η δική μου συμμετοχή στο χιουμοριστικό κάλεσμα της Αριστέας μας 
"To γέλιο βγήκε απ' τον παράδεισο"
στο οποίο μαζεύτηκαν ένας σωρός από αστείες ιστορίες και ποιήματα 
που τα ευχαριστηθήκαμε και γελάσαμε με την ψυχή μας. 


Αριστέα μας,
και εις άλλα με υγεία.



Πέμπτη, 27 Νοεμβρίου 2014

"Thanksgiving" τούρτα

Σύμφωνα με την wikipedia,
η Ημέρα των Ευχαριστιών (αγγλ.: Thanksgiving Day, γαλ.: Action de grâce) είναι μια ετήσια παραδοσιακή γιορτή που γίνεται στη Bόρεια Αμερική και ανήκει στην κατηγορία των φεστιβάλ της σοδειάς. Ανάλογα φεστιβάλ διοργάνωναν πολλοί αγροτικοί πολιτισμοί σε όλο τον κόσμο.
Με τη γιορτή των ευχαριστιών απονέμονται ευχαριστίες προς το Δημιουργό για τα αγαθά που αποκόμισε ο καθένας στο τέλος της σοδειάς. Η πρώτη γιορτή των ευχαριστιών εορτάστηκε στα τέλη του 16ου αιώνα σε περιοχές του σημερινού Καναδά. Από τις αρχές του 17ου αιώνα ο γιορτασμός άρχισε να γίνεται και σε περιοχές των σημερινών ΗΠΑ.
Γενικά, η καθιέρωση της Γιορτής ξεκίνησε από τους πρώτους Ευρωπαίους αποίκους. Οι απαρχές της ανάγονται στις γιορτές που διοργάνωναν οι πρώτοι άποικοι μόλις έφταναν στη νέα ήπειρο, ως ευχαριστήριο προς το Δημιουργό για την ασφαλή άφιξή τους.
Στις ΗΠΑ η Ημέρα των Ευχαριστιών εορτάζεται κάθε χρόνο την τέταρτη Πέμπτη του Νοεμβρίου (μεταξύ 22 και 28 του μηνός). Ο εορτασμός γίνεται για να εκφραστεί η ευγνωμοσύνη κάθε οικογένειας προς το Δημιουργό για τα αγαθά που συγκεντρώθηκαν με το τέλος της σοδειάς. Η γιορτή αποκαλείται και "Ημέρα της Γαλοπούλας" (Turkey Day), διότι σηματοδοτεί την έναρξη της εορταστικής περιόδου που κρατάει ως την Πρωτοχρονιά.
Στις ΗΠΑ η γιορτή των Ευχαριστιών δεν συνδέεται με θρησκευτικές εκδηλώσεις ούτε έχει συνδεθεί με συγκεκριμένη θρησκευτική ομάδα. Η γιορτή στηρίζεται στα αγροτικά φεστιβάλ που διοργάνωναν πολλοί λαοί από την αρχαιότητα. Οι περισσότεροι άνθρωποι τη γιορτάζουν οικογενειακά ή με φίλους που καλούν στο σπίτι. Μια αγροτική παράδοση που επιβιώνει είναι να μοιράζονται τους καρπούς τους με όσους ήταν πιο άτυχοι τη συγκεκριμένη χρονιά.
Αυτά για την ιστορία...
Εγώ πρώτη φορά γιόρτασα αυτή τη γιορτή μαζί με κάποιους φίλους, που την έφεραν σαν έθιμο μαζί τους με την επιστροφή τους από την Αμερική, όπου έζησαν αρκετά χρόνια. Έκτοτε έχει γίνει θεσμός να τιμάμε  κάθε χρόνο τη γαλοπούλα τους και τα υπέροχα καλούδια του τραπεζιού τους. 
Κι επειδή κάτι σημαίνει και για μένα αυτή η γιορτή, και την περιμένω κάθε χρόνο πλέον με αγωνία, θέλω να της δώσω τη δική μου διάσταση και να ευχαριστήσω το Θεό, όχι για τα αγαθά που μπαίνουν μέσα στο σπίτι μας (που όσο πάνε και λιγοστεύουν), αλλά για τους υπέροχους φίλους που μας έχει χαρίσει.
Το ζευγάρι αυτό που μας καλεί, μας  έχει κάνει να τους θεωρούμε συγγενείς εξ αίματος πλέον και κάτι παραπάνω. Αν δεν φοβόμουν μην αδικήσω λίγους ακόμη εκλεκτούς φίλους, δικαίως θα τους έδινα τον τίτλο "οι καλύτεροί μας φίλοι".
Μας στάθηκαν στα δύσκολα, μας ανέχονται και μας δείχνουν την αγάπη τους με κάθε τρόπο και ένα μεγάλο μέρος της καρδιάς μας το έχουν κερδίσει με το σπαθί τους. 
Σήμερα λοιπόν, 

όντας πάλι καλεσμένη τους σ' αυτή τη λαμπρή γιορτή τους, 

σκέφτηκα να φτιάξω γι αυτό το τραπέζι μια τούρτα που την ονόμασα:
"Τhanksgiving τούρτα".

Μαζί σας θα μοιραστώ μια φωτογραφία της  και τη συνταγή της 
και θα σας ευχηθώ: 

"Να έχετε στη ζωή σας

μια πλούσια συγκομιδή από  εκλεκτούς  φίλους"




Υλικά
900 γραμ. γάλα φρέσκο 1,5% λιπαρά 
1 μεγάλη κουταλιά βούτυρο
5 κουταλιές αλεύρι 
2 κρόκους αυγών
άρωμα βανίλιας σε σκόνη ή εσάνς
1 ποτήρι ζάχαρη
500 γραμ. κρέμα γάλακτος  χτυπημένη σε σαντιγί μαζί με 5 κουταλιές ζάχαρη.
1 συσκευασία μπισκότα σαβουαγιάρ
400 γραμ. χλιαρό γάλα 
λίγο λικέρ
80 γραμ. μάντολες σπασμένες στο πολυμιξεράκι 
Εκτέλεση
Βάζουμε στην κατσαρόλα τα 600 γραμ. γάλα μαζί με το βούτυρο να ζεσταθούν.
Μέσα στο πολυμιξεράκι ανακατεύουμε τα υπόλοιπα 300 γραμ. γάλα μαζί με τους 2 κρόκους, το αλεύρι τη ζάχαρη και το άρωμα βανίλιας.
Μόλις πάει να φουσκώσει το γάλα ρίχνουμε το μείγμα των υπολοίπων χτυπημένων παραπάνω υλικών και ανακατεύουμε καλά να μην σβολιάσει.
Κατεβάζουμε από την φωτιά την κρέμα και την αφήνουμε να κρυώσει καλά. 
Χτυπάμε στο μίξερ την κρέμα γάλακτος μαζί με τη ζάχαρη μέχρι να γίνει σαντιγί.
Μόλις κρυώσει η κρέμα ζαχαροπλαστικής που φτιάξαμε, την χτυπάμε λίγο με το μίξερ να αφρατέψει και ρίχνουμε μέσα τη μισή σαντιγί ανακατεύοντας ελαφρά για να γίνει μια ενιαία αφράτη κρέμα.
Ζεσταίνουμε τα 400 γραμ. χλιαρό γάλα και ρίχνουμε μέσα ένα σφηνάκι λικέρ της αρεσκείας μας.
Στρώνουμε στην πιατέλα μας, μέσα σε ένα τσέρκι, τα σαβουαγιάρ, αφού προηγουμένως τα έχουμε βουτήξει στα 400 γραμ. χλιαρού γάλακτος.
Ρίχνουμε από πάνω όση κρέμα χρειάζεται, για να έχουμε μια πλούσια στρώση κρέμας στο εσωτερικό της τούρτας, και συνεχίζουμε με ακόμη μία στρώση σαβουαγιάρ, επίσης βουτηγμένα στο χλιαρό γάλα.
Στο σημείο αυτό βάζουμε για περίπου 1 ώρα την τούρτα στο ψυγείο να σφίξει και ξεφορμάρουμε αφαιρώντας το τσέρκι με προσοχή. 
Στρώνουμε πάνω στην τούρτα την υπόλοιπη σαντιγί και γαρνίρουμε με τις τριμμένες μάντολες.  

Τέλος, σήμερα θα ήθελα να ευχηθώ μέσα από την καρδιά μου 
στην αγαπημένη μου ανιψιά Ραφαέλα 
χρόνια πολλά για τα γενέθλιά της
μια που και φέτος δεν θα μπορέσω να της τα πω από κοντά 
και να της δώσω ένα μεγάλο φιλί και μια τεράστια αγκαλιά. 

Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2014

Τραπεζοκαρέ με αστέρια και κρυστάλλους


Mε μοτιφάκια αστέρια και κρυστάλλους,
κεντημένο σε ύφος γιορτινό
από εμένα,
αυτό το τραπεζοκαρέ 
με κεραμιδο-μπορντω-κόκκινη μεταλλική κλωστή,
πάνω σε μπεζ - χρυσό ψαθάκι εταμίν, 
σε διάσταση 0,77cm  Χ 0,77cm,
με σχετικά λίγη δουλειά,
δημιουργήθηκε για να καλύψει δύο ανάγκες...

α)να λάβει μέρος στον ετήσιο Χριστουγεννιάτικο διαγωνισμό της φίλης μας Κάτιας 

stars and icicles και

β) για να γίνει το δώρο μου στη γιορτή μιας αγαπημένης φίλης.

Για χάρη σας στρώθηκε και φωτογραφήθηκε 
πριν αμπαλαριστεί σε πολυτελές κουτί
με κόκκινους φιόγκους
για να φτάσει στον προορισμό του. 


Δευτέρα, 3 Νοεμβρίου 2014

Ο θάνατός μου....

Μετά από την ερώτηση του blog "O πιο πιστός φίλος του σκύλου"

Μάθετε ότι:
Για μένα ονειρικός θάνατος  είναι αυτός που θα συμβεί ακαριαία, χωρίς αρρώστειες και σοβαρά προβλήματα. 
Τρέμω το θάνατο που θα έρθει να με βρει κάτω από συντρίμμια σεισμών ή με έλλειψη οξυγόνου  (λόγω της κλειστοφοβίας μου). 
Αγαπώ τη ζωή και τις χαρές της, όσο λίγες κι αν είναι αυτές, όμως θα ήταν περιττή για μένα, αν ερχόταν μετά το θάνατο των λατρεμένων μου προσώπων.
Επίσης θα ήθελα να ζήσω  για να γευτώ και κομμάτι από τα γηρατειά αυτά τα ευλογημένα, που τα περνάς δίπλα σε αγαπημένα παιδιά και εγγόνια. 

Έτσι λοιπόν ανακεφαλαιώνω και στέλνω στον ΄Υψιστο  παραγγελία να με πάρει:  
α)πριν χαθούν λατρεμένοι μου άνθρωποι
β)με θάνατο ακαριαίο
γ)αφού αποκτήσω και χαρώ εγγόνια
δ)όταν δεν θα είμαι χρήσιμη σε κανέναν πια  και
ε)πριν χρειαστεί να επιβαρύνω με τη φροντίδα μου τους δικούς μου ανθρώπους.

Σε περίπτωση που ο Ύψιστος μου κάνει τη χάρη
να φτάσω σε μεγάλη ηλικία
Το νεοκλασσικό κτίριο που φιλοξενεί τους ηλικιωμένους
 βρίσκεται πίσω από μια μεγάλη και όμορφη πλατεία
πριν γίνω βάρος στα παιδιά μου....
θέλω να ξέρετε ότι  δεν θα είχα καμία αντίρρηση να περάσω τις τελευταίες μέρες μου στο Εμπειρίκειο Γηροκομείο Άνδρου, 
έναν καταπληκτικό χώρο για  15 μόνο ηλικιωμένους που ζουν κάτω από μεγάλη φροντίδα και αγάπη. 
Δυστυχώς δεν γίνεται να κλείσω θέση από τώρα, γι' αυτό ότι περνάει απ' το χέρι σας να  το κάνετε, ώστε να μου εξασφαλίσετε μια θεσούλα εκεί.
Έτσι κι αλλιώς, ως τώρα, ρουσφέτια δεν ζήτησα από κανέναν, πειράζει αν ζητήσω τότε;
Κάθε ηλικιωμένος έχει δικό του δωμάτιο και μεγάλη φροντίδα από το προσωπικό.
Όταν λοιπόν μου συμβεί το μοιραίο... 
κάτω απ' τις προϋποθέσεις που παραπάνω σας ανέφερα,
θέλω την τελετή της ταφής μου απλή, λιτή και με λίγους ανθρώπους. 
( η μικρή αυτή πανέμορφη εκκλησία κτίστηκε τον όψιμο 11ο αιώνα
 και τοιχογραφήθηκε στο Ιερό τον 12ο αιώνα)
Την εξόδιο ακολουθία μου τη θέλω στον Ταξιάρχη της Μελίδας στην Άνδρο,όπου βρίσκεται το νεκροταφείο του χωριού Πιτροφός. 
Εκεί, χάρη στον δυναμικό χαρακτήρα του παπά του χωριού, όλοι οι τάφοι είναι ίδιοι χωρίς μάρμαρα και στολίδια,
σκεπασμένοι με τσιμεντένιες πλάκες, ασβεστωμένοι και καθαροί,
με τον αέρα να σφυρίζει από πάνω τους τις περισσότερες μέρες του χρόνου.



Α!!!, αν είναι καλοκαίρι, πάρτε και κανένα μαγιό μαζί....
οι παραλίες είναι θαύμα....
και το τραπέζι πειράζει αν γίνει  beach party;

Κι επειδή για μένα δεν υπάρχει τίποτα πιο τρομακτικό 
από το να χαθούν διαπαντός συναισθήματα  κι αγάπη που έδωσε και πήρε κάποιος, 
πάνω στα οποία στηρίχθηκε όλη του τη ζωή....
θέλω να πιστεύω πως η ψυχή εξακολουθεί να ζει και να αισθάνεται.
Δίνω λοιπόν ραντεβού σε όλους όσους με αναζητήσουν μετά...
σύμφωνα με το τραγούδι του Πάριου .... στα σύννεφα επάνω....
και παρακαλώ αυτό το τραγούδι ν' ακουστεί πριν να με σκεπάσει το χώμα.





Το σημάδι του έρωτα

Τώρα που φεύγεις από μένα και σε χάνω
ένα σου λέω, μην αλλάξεις ουρανό 
σημάδια άφηνε στα σύννεφα επάνω, 
γιατί δεν πρέπει να χαθούμε εμείς οι δυο.

Δώσε μου λιγάκι ουρανό, 
πάρε με μαζί στο πέταγμά σου, 
μάθε με και εμένα να πετώ, 
να μην έχω ανάγκη τα φτερά σου.


Και αν κάτι άλλο την καρδιά σου έχει πάρει, 

ένα σου λέω μην αλλάξεις ουρανό
θα `ρχονται νύχτες που θα ψάχνεις το φεγγάρι, 
και το δικό μου τελευταίο σ’ αγαπώ.

Δώσε μου λιγάκι ουρανό, 
πάρε με μαζί στο πέταγμά σου, 
μάθε με και εμένα να πετώ, 
να μην έχω ανάγκη τα φτερά σου.



Απαγορεύω δια ροπάλου: χάρτινα και πλαστικά λουλούδια....
                                                ούτε και αληθινά μην μου βάλετε... τα θεωρώ περιττά.

Μετά τον εκταφιασμό μου τα οστά, όπως συνηθίζεται εκεί, θα τα ρίξουν σ' ένα κενοτάφιο 
και μόνο το κεφάλι μου θα φυλάξουν σ' ένα ντουλαπάκι στο οστεοφυλάκιο 
με το όνομά μου πάνω  στο πορτάκι  γραμμένο σε μια ετικέτα.
Βεβαίως δεν με ενδιαφέρει να  μείνει εις τους αιώνας το κεφάλι μου, σιγά το κεφάλι....
[ίσως να είναι πιο χρήσιμο, σαν DIY (Do It Yourself) λαμπατέρ, μετά το θάνατό μου απ' ότι υπήρξε ως κεφάλι κορμιού ζώντος], 
απλά νομίζω πως είναι  σημείο αναφοράς ο τόπος στον οποίο κανείς μπορεί να βρει τα απομεινάρια του δικού του ανθρώπου. 
Εκεί μπορεί κάθε αγαπημένος  να αποθέσει τη θλίψη του και τα βάσανά του σε μια σιωπηλή επικοινωνία με το νεκρό και να βρει μέσα απ' αυτήν λύτρωση.  

Κι αν βάρυνα πολύ το κλίμα
σας πληροφορώ πως είμαι απόλυτα εξοικειωμένη 
με αυτό που αποκαλούμε θάνατο 
και  το ραντεβού μαζί του ας το κανονίσει μόνος του.
Όλ΄αυτά όμως μόνο  καθ' όσον αφορά τον δικό μου θάνατο...
Γι αυτό δικοί μου κι αγαπημένοι άνθρωποι, 
επιτρέψτε μου να την κάνω..... πρώτη
και ν΄αφήσω τη στεναχώρια του χαμού μου σε σας.


.