Κυριακή, 22 Δεκεμβρίου 2013

Χρόνια πολλά, Καλά Χριστούγεννα και Ευτυχισμένο το 2014

Αυτά τα Χριστούγεννα 
ακόμη κι αν τα δώρα μας δεν είναι όπως πέρσι, 
ακόμη κι αν το τραπέζι μας είναι πιο λιτό, 
ακόμη κι αν μας λείπουν πολλά πράγματα,
ας γιορτάσουμε με όλη μας την καρδιά 
για όλα αυτά που μας έχουν απομείνει,
έστω κι αν είναι λίγα,
γιατί η καρδιά μας γεμίζει  αν εμείς το θέλουμε
 χωρίς να έχει ανάγκη τα υλικά αγαθά.

Καλή αντάμωση να έχουμε 
το 2014

Σάββατο, 21 Δεκεμβρίου 2013

Bράβευση ιστοριών 4ου παιχνιδιού (2ου κύκλου) "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"


Σήμερα τελείωσε ένα ακόμα συναρπαστικό ταξίδι που κάναμε με οδηγό τις λέξεις.
Το 4ο παιχνίδι μας έκανε τον κύκλο του και θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την εμπιστοσύνη που όλοι  δείξατε στην @iris από το blog
 "H ζωή είναι ωραία"
 αλλά και για την άψογη συνεργασία σας μαζί της.

Το μεγάλο όμως ευχαριστώ το οφείλω στην  @iris 
που έκανε τα αδύνατα δυνατά για να μην  μου χαλάσει το χατήρι να φιλοξενήσει το παιχνίδι μας  αφενός και 
αφετέρου να μην αλλάξει  τίποτα από το παιχνίδι μας, 
να είναι συνεπής στις προθεσμίες, να μαζεύει τις ιστορίες σας αρχικά 
και τις βαθμολογίες σας στη συνέχεια,  με φροντίδα και αγάπη. 

Είστε όλοι υπέροχοι και αξίζετε συγχαρητήρια.
Όλες οι ιστορίες και τα ποιήματά σας ήταν ιδιαίτερα αξιόλογα
και κόσμησαν το παιχνίδι μας  για άλλη μια φορά.

Φυσικά είμαστε όλοι νικητές και ως νικητές δικαιούμαστε ένα βραβείο συμμετοχής!
Βραβείο συμμετοχής στο 4ο παιχνίδι (2ου κύκλου)
"ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"

(Όσοι συμμετείχατε μπορείτε να αντιγράψετε το βραβείο και να το βάλετε στο blog σας.)

Αυτή τη φορά το παιχνίδι έφτασε στις 14 συμμετοχές
 και η βαθμολόγηση ήταν πολύ δύσκολη
γιατί όλες οι ιστορίες, κατά τη δική μου άποψη, 
ήταν καταπληκτικές, μέσα στην τόση δυσκολία των λέξεων, 
 που ανέβασαν το πήχυ του παιχνιδιού. 
Δεν είναι εύκολο να διαλέξεις 3 ιστορίες ανάμεσα σε  14 πολύ αξιόλογες...
Οι λέξεις, που έδωσαν τη μεγάλη όπως αποδείχτηκε έμπνευση, διαλέχτηκαν από τον Ανταίο τον νικητή του 3ου παιχνιδιού μας και ήταν οι: 
Μακροθυμία, Καλοσύνη, Αγαθοσύνη, Πραότητα και Εγκράτεια

Σύμφωνα με τους ισχύοντες όρους του παιχνιδιού μας,
δώσατε βαθμό στις 3 καλύτερες, κατά την άποψή σας, ιστορίες - παραμύθια - ποιήματα. 

Έτσι προέκυψαν  3  νικήτριες 
που διεκδίκησαν τις 3 θέσεις. 

Το 1ο  βραβείο δίνεται στην @iris
 για την  ιστορία της με τον αριθμό 6
"Για σένα"

 Το 2ο βραβείο δίνεται  στην Αννούλα της Πάρου
για την ιστορία της  με τον αριθμό 3
 "Αγώνας Γόνιμος"

Το 3ο βραβείο δώσατε σε μένα
για το ποίημα μου με τον αριθμό 1
 "Για όλα φταίει ο Ανταίος"

Οι νικητές λαμβάνουν ως δώρα χειροποίητες καρφίτσες από τα χεράκια μου.
Η @iris δεν χρειάζεται να μου στείλει τη διεύθυνσή της γιατί την έχω. 
Αννούλα μου θα πρέπει να επικοινωνήσεις στο mail μου
flora27031960@gmail.com 
και να μου δώσεις τη διεύθυνσή σου.
Το δικό μου βραβείο είναι η δική σας αγάπη,
 που όλον αυτόν τον καιρό μου την έχετε προσφέρει απλόχερα. 


Ήρθε και η ώρα να αποκαλυφθεί ο συγγραφέας κάθε κειμένου καθώς και 
 η συνολική βαθμολογία κάθε ιστορίας.
Ψήφισαν 35 φίλοι και φίλες

1.Για όλα φταίει ο Ανταίος,  Φλώρα, 26
2.Η Κάρτα 14 Κλαυδία, 1
3. Αγώνας γόνιμος, Αννούλα, 29
4.Η διάγνωση, Μαριλένα, 21
5.Απολογισμός Ζωής, Lysippe, 4
6. Για σένα, @iris (Aριστέα), 34
7.Τα ζωντανά ρολόγια, Μαρία Κανελλάκη, 24
8.Μαζί!, Βίκυ Δερμάνη, 23
9.Κατ' εικόνα Θεού, Paloma, 6
10.Εσωτερικός μονόλογος, Αγριμιώ, 7
11.Ζωές μετεωρίτες, me maria, 3
12 Σκυλίσιο προξενιό, Hengeo, 4
13. Αλήτισσα ψυχή, Butterfly, 21
14.Το δάσος, Μαρία Νι, 7

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε όλες τις βραβευμένες ιστορίες κατά σειρά βράβευσης. 


1ο βραβείο

Για σένα
@iris
Η πόρτα έτριξε καθώς την έσπρωξε για να μπει στο άδειο σπίτι, όπως έτριζε και το μυαλό του, βασανισμένο από τις αναταράξεις που είχε περάσει τα τελευταία "πέτρινα" χρόνια της ζωής του...
Καθώς περνούσε το σιδερένιο κιγκλίδωμα ένιωθε πως εισέβαλε στο σπίτι και στη ζωή μιας άγνωστης.... Μύρισε αμέσως την απουσία και σχεδόν ένιωσε τη μοναξιά να σέρνεται πάνω από τα σκονισμένα έπιπλα, πίσω από τις βαριές, μπορντοκόκκινες βελούδινες κουρτίνες...
Ποτέ του δεν τις συμπάθησε... Του ξέσκιζαν τα σωθικά, όπως το απόμακρο και δίχως συναισθηματισμούς περιβάλλον που μεγάλωσε...
Και τότε το είδε. Δεν ήταν εκεί που το θυμόταν, αλλά ήταν το ίδιο βενετσιάνικο σκαλιστό σεκρετέρ, με τη λευκή πατίνα. Θα το αναγνώριζε ανάμεσα σε εκατό άλλα....
Την είδε να κάθεται με την ολόχρυση πένα της και το δερματόδετο σημειωματάριο και να γράφει.... 'Ηταν οι μόνες στιγμές που τη θυμόταν να γλυκαίνει....
Περιέργαστηκε αφηρημένος τα μυστικά του συρταράκια ψάχνοντας για την πένα .... "Να έχω κάτι δικό της",  σκέφτηκε... Αντί για την πένα ένας φάκελος τον τάραξε επί τη εμφανίσει του!
"Για σένα" έλεγε με υπέροχα καλλιγραφικά γράμματα και ήξερε που απευθυνόταν…
" Πρώτη φορά στη ζωή μου δεν μπορώ να βρω πρόλογο. Δεν ξέρω αν θα το βρεις, αν έχω δικαίωμα να σου γράφω. Ξέρω πως μας χώρισαν πολλά... Πώς ίσως να μην σε συναντήσω ξανά και ποτέ να μη φιλιώσουμε εν ζωή...
Μα μια ανώτερη δύναμη, με κάνει να θέλω να σου γράψω ....μήπως κι εξιλεωθώ....
Πάντα ήθελα το σωστό στη ζωή μου. Έτσι μεγάλωσα εγώ. Έτσι έμαθα ότι πρέπει να μεγαλώνουν οι άνθρωποι. Μέσα στην εγκράτεια, το σεβασμό, την υπακοή. Η Τάξη μας δεν άφηνε περιθώρια για δημοκρατισμούς και φιλελεύθερες ιδέες. 
Δεν ήταν ότι δεν είχα καλοσύνη, είναι που δεν τη διδάχθηκα.
Δεν με δικαιολογεί που δεν ήμουν εκεί, δίπλα σου, όταν με είχες ανάγκη. Έσφαλα σε πολλά. Αλλιώς θα ήσουν εδώ. 
Από την αγαθότητα και την ευκολοπιστία σου οδηγήθηκες σε δρόμους κολασμένους. Στην αντίπερα όχθη. Κι εγώ, ποτέ δεν πέρασα απέναντι για να σε συναντήσω. Δεν έδωσα το χέρι μου όταν εκλιπαρούσες για βοήθεια... Με πόση πραότητα αντιμετώπισες τη δική μου τυπική παρουσία στη δίκη σου!
Ντρέπομαι. Εσύ είχες δάκρυα στα μάτια. Εγώ μίσος. Γιατί δεν θέλησες να γίνεις αυτό που ονειρεύτηκα για σένα. Δεν υπήρξα δάσκαλος κι αρωγός δίπλα σου. Μονάχα δικαστής κι αδυσώπητος τιμωρός. Δεν μ'ένοιαζε τότε.
Δεν ήξερα βλέπεις πόσο ακριβά πληρώνεται η αδιαλλαξία!
Εξέτισα την ποινή μου με πόνο βαθύ, βουβό... Μόνο που μαζί μου υπέφερες κι εσύ!
Για μας ίσως είναι αργά. Δεν είναι όμως για σένα.
Ο Χριστός δίδαξε τη μακροθυμία και τη συγχώρεση. Δείξε πίστη λοιπόν. Συγχώρεσε με μέσα σου!
Μην εκτίσεις το υπόλοιπο των δικών μου ισοβίων. Γύρνα πίσω στη ζωή....
Κέρδισε τη Ζωή!
Αυτή είναι η μόνη ευχή και διαθήκη μου.
             Η μάνα σου!"
Σκούπισε το δάκρυ που κύλησε...
Ήξερε ότι δεν μπορούσε πια να σώσει το παρελθόν. Μα είχε ένα παρόν στα χέρια του κι όφειλε να το ζήσει!
Άνοιξε τη πόρτα και βγήκε στο δρόμο πλημμυρισμένος συναισθήματα...
Είχε ραντεβού με τη Ζωή! Κι είχε αργήσει πολύ!


2ο βραβείο

Αγώνας γόνιμος
Aννούλα, Πάρος
Το λιόγερμα, σαλαγούσε τις τελευταίες ηλιαχτίδες κατά τη Δύση. Η μαύρη σκιά όρθωσε το πονεμένο κορμί μ’ ένα στεναγμό. Στηρίχθηκε στην αξίνα και καθώς έριξε μακριά το βλέμμα, μπορούσες να διακρίνεις την καλοσύνη, που ανάβλυζε απ’ τη ματιά του, φωτίζοντας, θαρρείς τα δασιά φρύδια και την ατίθαση γενειάδα. Σκούπισε με την φαρδομανίκα τον κάματο από το μέτωπο και, μετρώντας με το μάτι την φτενή σοδειά, πήρε βαθιάν ανάσα. Την έβγαλε μ’ ένα : «Δόξα τη  Μακροθυμία Σου Κύριε!» και τα στάχυα συγκατάνευσαν στο απαλό φύσημα του αέρα.
Ξέλυσε από την μέση του το φθαρμένο ράσο, για να ξαναγίνει από Ζευγάς, Παπάς.
Ήταν το ίδιο εκείνο ράσο, που φορούσε τότες, που τον κάλεσε ο Επίσκοπος για να τον επιπλήξει. Γιατί δεν απέδιδε τα έσοδα της ενορίας στην «μητέρα» Επισκοπή. Με ποιο δικαίωμα τα σπαταλούσε, για να δώσει στέγη  στις «κοινές» και στα παιδιά τους, αυτούς τους «σπόρους της αμαρτίας», που «ο Θεός έχει καταραστεί».
«Κάπως αλλιώς αντιλαμβάνομαι εγώ την Αγαθότητα του Μεγαλοδύναμου», συλλογίστηκε, μα δεν μίλησε.  Είχε πικρήν εμπειρία από την «πραότητα» του Επισκόπου. Εξάλλου, είχε ασκηθεί από μικρός στην εγκράτεια.
Λίγες μέρες αργότερα, διάβασε για την μετάθεσή του. Μάταια αναζήτησε την έδρα της νέας ενορίας στο χάρτη . Το χωριό το είχε ξεχάσει ο χαρτογράφος όπως κι όλοι οι άνθρωποι.
Φθάνοντας, βρήκε, στον μυχό μιας χαράδρας, σκόρπια σπίτια, σκόρπια κατσίκια, σκόρπια παιδιά, ένα γεφύρι ξύλινο, έτοιμο να σκορπίσει κι αυτό.
Κι ένα Σκολειό κλειστό, με φαφούτικα παράθυρα. Ένα δύσκολο ταξίδι ξεκινούσε………………..
Ο Ζευγάς – Παπάς, γνώρισε από μακριά την μικροσκοπική φιγούρα, που πηδούσε ανυπόμονα από το ‘να πόδι στ΄ άλλο, μπρος στο κατώφλι της φτωχικής κάμαρας του ιερέα. Το παιδάκι, κουνούσε ζωηρά τα χέρια και τον φώναζε:
_ Παπά Θωμάα! Παπά θωμάααα!!
_ Τι’ναι μωρέ Στελλάκη;
_Ήρτε! Η Δασκάλα ήρτε! Την είπα ότι είναι τυχερή, που βρήκε το Σκολειό με παραθύρια και σόμπα. Την είπα ότι κάθε πρωί έχει γάλα και ψωμί και ζάχαρη για όλους. Και χαρτιά και βιβλία κι απ’ όλα. Και για το καλό γεφύρι την είπα, για να μη φοβηθεί και φύγει. Κι είπε ότι θέλει να κάτσει κι ότι θέλει και σένα να συνεχίσεις να μας μαθαίνεις πράματα μαζί της και…
Ο μικρούλης θα συνέχιζε για πολύ ακόμα,αν δεν είχε προβάλλει μια μικροκαμωμένη καστανή κοπέλα, με φωτεινά μάτια.
«Καλησπέρα Πατέρα». Κι η φωνή της έτρεμε.
Ένα δευτερόλεπτο αργότερα, ο παπά – Θωμάς, έσφιγγε στην αγκαλιά του έναν από τους πιο αγαπημένους «σπόρους της αμαρτίας», που είχε τόσο σπαραχτικά αποχωριστεί πριν λίγα χρόνια.
Τα μάτια του παπά Θωμά, γέλασαν. Η ψυχή του ξαπόστασε.
Κι αν το χωριό το ξέχασε ο χαρτογράφος, δεν το ξέχασε ο Θεός…

3ο βραβείο

Για όλα φταίει ο Ανταίος
Φλώρα
Μόλις οι λέξεις σκάσανε, μου ‘φυγε το τσερβέλο
και τον Ανταίο με κλωτσιές να κυνηγήσω θέλω.
Σαν άνθρωπος φημίζομαι πως καλοσύνη έχω
αλλιώς σανίδα θα πιανα ξοπίσω του να τρέχω.

Με απορία σκέφτομαι τι στοίχημα έχει βάλει
να μας τρελάνει ξαφνικά του ήρθε στο κεφάλι.
Οι λέξεις δεν είναι πρόκληση είναι διαστροφή
και αν καταπιαστώ μ’ αυτές θα ναι καταστροφή.

Τέρμα και η εγκράτεια, τα νεύρα μου τσατάλια
στο διάολο να πάν μαζί  βραβεία και μετάλλια.
Και αν πατώσω τελικά από βαθμολογία
απ’ όλα αξίζει πιο πολύ η ψυχική υγεία.

Για μια καρφίτσα έπαθλο αξίζει τάχα  τον κόπο
 συνδυασμό των λέξεων να ψάχνω εγώ  και  τρόπο,
που ούτε ως αρχιεπίσκοπος  δεν θα τα καταφέρω,
κείμενο με όλες αυτές σε πέρας να το φέρω.

Και να που απ’ τη σύγχυση ξεσπώ στα θύματά μου
μες’ στο ψυγείο με σπρώχνουμε  τώρα τα βήματά μου.
Κι ορμάω ασυγκράτητα τώρα στα αλμυρά
κι έπονται στη συνέχεια και όλα τα γλυκά.

Tην πρώτη λέξη διάβασα που είναι μακροθυμία
κι ευθύς να γράψω μου κόπηκε κάθε επιθυμία.
 Παρά την αγαθότητα  που με χαρακτηρίζει
πόσο ν’ αντέξει ο άνθρωπος στο τέλος σιχτιρίζει.

Ανταίε  μ’ όλη  την ηρεμία μου και την πραότητά μου
έξω απ’ τα ρούχα μ’ έβγαλες κι από τα λογικά μου.
Με τις μεγαλεπήβολες ιδέες και εμπνεύσεις
το διασκεδάζεις φαίνεται και θες να μας παιδεύσεις. 

Λες και δεν έφτανε η φωτιά που η Φλώρα έχει ανάψει,
τη φαντασία με το στανιό που θέλει να μας εξάψει,
ήρθες και το δυσκόλεψες και το ‘κανες βουνό
και το μυαλό δεν λειτουργεί όσο κι αν το κουνώ.

Γι αυτό κι εγώ αποχωρώ η δόλια χαζοβιόλα
και σας χαρίζω από καρδιάς και τα βραβεία όλα.
Κι εύχομαι σ’ όλους εσάς που ‘στε  δεξιοτέχνες
τιμές και δόξες και χαρές φίλοι μου λογοτέχνες.


Παρέλαβα το παιχνίδι από την  @iris 
και πάμε για τον επόμενο 5ο  γύρο του. 

H 1η νικήτρια, που  αυτή τη φορά είναι  η @iris
θα βρει 5 ουσιαστικά συγκεκριμένα ή αφηρημένα, 
που θα αποτελέσουν τη βάση για τη διεξαγωγή του 5ου παιχνιδιού μας
το οποίο θα ξεκινήσει μέτά από λίγες ημέρες.


Η @iris κι εγώ σας ευχαριστούμε θερμά για τη συμμετοχή σας.
Πάμε να ετοιμαστούμε όλοι μας για το 5o  παιχνίδι
που θα ξεκινήσει μέσα στο 2ο 10ήμερο του Ιανουαρίου
για να κάνουμε όλοι  ήσυχες και ξεκούραστες γιορτές.

Παρασκευή, 20 Δεκεμβρίου 2013

Μόλις έσμιξε το αμύγδαλο με το μανταρίνι....

Ο ουρανίσκος γέμισε γεύση και άρωμα λεπτό, διακριτικό, υπέροχο. 
'Ενα μικρό γλυκάκι φτιαγμένο με φλούδες μανταρινιού και αμύγδαλο ιδιαίτερα εύκολο στην εκτέλεση, για να προσφέρετε στους αγαπημένους σας και να μείνει αξέχαστη η γεύση του, το άρωμά του  και η νοικοκυροσύνη σας.

Φοντάν αμυγδάλου και μανταρινιού
Υλικά για 50 - 60 κομμάτια

500 γραμμάρια αμύγδαλο χωρίς τη φλούδα
300 γραμμάρια ζάχαρη κρυσταλλική
1/2 φλυτζάνι φρυγανιά τριμμένη (γαλέτα)
φλούδες από 8 μανταρίνια 
λίγη επιπλέον ζάχαρη για επικάλυψη

Εκτέλεση

α) ξεπικρίζουμε τις φλούδες μανταρινιού ως εξής:
  • Μέσα σε μια κατσαρόλα με μπόλικο νερό βράζουμε τις φλούδες μανταρινιού για 5 λεπτά. 
  • Αδειάζουμε το νερό και επαναλαμβάνουμε άλλες 2 φορές την ίδια διαδικασία. 
  • Στο σημείο αυτό οι φλούδες του μανταρινιού έχουν ήδη ξεπικρίσει και τις στίβουμε με τα χέρια καλά για να αφαιρέσουμε όσο το δυνατόν περισσότερη υγρασία.
  • Τις βάζουμε στο multi και γίνονται ομοιόμορφος πολτός. 

β)κάνουμε σκόνη το αμύγδαλο ως εξής:
  • Ρίχνουμε  στο mixer (με το εξάρτημα των μαχαιριών) ή στο blender τα αμύγδαλα μαζί με τη ζάχαρη και δουλεύουμε για αρκετή ώρα μέχρι να γίνουν σκόνη. (Μην παραλείψετε τη ζάχαρη γιατί δεν θα έχετε καλό αποτέλεσμα. Η ζάχαρη βοηθάει στην κοπή του αμυγδάλου). 
  • Αφού το αμύγδαλο έχει γίνει σκόνη αλλάζουμε εξάρτημα στο mixer και βάζουμε τον αναδευτήρα σκληρής ζύμης ή κάνουμε τη διαδικασία με τα χέρια σε μια λεκάνη.
  • Ανακατεύουμε την αμυγδαλόσκονη με τη φρυγανιά και τα πολτοποιημένα μανταρίνια και παίρνουμε ένα αρκετά σφιχτό πολτό. 

Πλάθουμε σε μπαλάκια σαν μικρά κεφτεδάκια, φορώντας γάντια μιας χρήσης (γιατί το μείγμα κολλάει πάνω στα χέρια).
Κυλάμε τα μπαλάκια μέσα σε ένα μπωλ με ζάχαρη κρυσταλλική για να καλυφθούν γύρω - γύρω.
Αφήνουμε τα μπαλάκια σ' ένα δίσκο για 2 ώρες και τα ξαναπερνάμε μέσα από κρυσταλλική ζάχαρη.
Τα βάζουμε μέσα στα ειδικά χαρτάκια και είναι έτοιμα να τα φάμε ή να τα προσφέρουμε.

Καλή σας επιτυχία 




KAI MHM ΞΕΧΝΑΤΕ 
 ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΣΤΙΣ 7 ΤΟ ΒΡΑΔΥ 
ΛΗΓΕΙ Η ΠΡΟΘΕΣΜΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΒΑΘΜΟΛΟΓΗΣΗ
ΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΩΝ ΤΟΥ 4ΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ ΜΑΣ 
"ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"
ΠΟΥ ΦΙΛΟΞΕΝΕΙΤΑΙ ΣΤΟ BLOG 
"Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ"
ΤΗΣ ΦΙΛΗΣ ΜΑΣ @iris.
ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΤΑΦΕΡΘΕΙΤΕ ΑΥΤΟΜΑΤΩΣ ΕΚΕΙ

Τετάρτη, 18 Δεκεμβρίου 2013

Ένα διαφορετικό Χριστουγεννιάτικο κέρασμα.

Αν έχετε βαρεθεί να ανταλλάσετε  με φίλους και συγγενείς
όλο τα ίδια Χριστουγεννιάτικα γλυκά μελομακάρονα και κουραμπιέδες, 
αν θέλετε κάτι άλλο, που όμως να είναι παραδοσιακό, 
έχω να σας προτείνω ένα διαφορετικό κέρασμα 
από την ιδιαίτερη πατρίδα μου, την Άνδρο. 

ΠΑΣΤΕΛΙ ΑΝΔΡΟΥ
(μαλακό στην υφή του, γεμάτο άρωμα μελιού και κανέλας
και φτιαγμένο με τα πιο ωφέλιμα για τον οργανισμό υλικά)

Υλικά  (για 40 περίπου κομμάτια)
4  γεμάτα φλυτζάνια καρύδι χοντροκομμένο στο multi
1/2 φλυτζάνι φρυγανιά τριμμένη (γαλέτα)
1 1/3 φλυτζάνι καλό μέλι
1 φλυτζάνι ζάχαρη 
1 σφηνάκι νερό
ένα κουταλάκι του γλυκού κανέλα σκόνη
ανθόνερο 
350 γραμμάρια σουσάμι άψητο

Εκτέλεση
1. Σε μια λεκάνη ανακατεύουμε το καρύδι μαζί με την τριμμένη φρυγανιά,  τη γαλέτα και  την κανέλα.
2. Στρώνουμε πάνω στον πάγκο μας μια κόλλα χαρτί αντικολλητικό, τη βρέχουμε παντού με το ανθόνερο και πασπαλίζουμε με σουσάμι να καλυφθεί παντού. 
3. Μέσα στην κατσαρόλα μας ρίχνουμε το μέλι, τη ζάχαρη και το νερό και αφήνουμε να πάρει βράση για 4 λεπτά. 
4. Μόλις σβήσουμε τη φωτιά μας, ρίχνουμε το περιεχόμενο της λεκάνης μέσα και ανακατεύουμε να γίνει ομοιόμορφο το μείγμα. 
5. Αμέσως αδειάζουμε το περιεχόμενο της κατσαρόλας πάνω στο αντικολλητικό χαρτί και αυτό κολλάει πάνω στο σουσάμι. 
6. Με προσοχή, μην καούμε, λειαίνουμε την επιφάνεια του μείγματος και το απλώνουμε να σχηματιστεί ένα ορθογώνιο. 
7. Πασπαλίζουμε κατόπιν την επιφάνεια με μπόλικο  σουσάμι και το πιέζουμε με τα χέρια μας να κολλήσει. 
8. Αφήνουμε για λίγη ώρα το μείγμα να πέσει η θερμοκρασία του, αλλά όχι να παγώσει εντελώς. 
9. Όσο αυτό είναι ακόμη λίγο χλυαρό, κόβουμε το μείγμα κατά μήκος σε ευθείες γραμμές και σταυρώνουμε κόβοντας οριζόντια με λοξές γραμμές, ώστε να δημιουργηθούν όσο το δυνατόν πιο ομοιόμορφοι και ομοιομεγέθεις ρόμβοι. 
10. Μόλις κρυώσει εντελώς το παστέλι μας, με ένα μαχαίρι ξεκολλάμε τα κομματάκια, τα περνάμε μέσα από ένα πιάτο γεμάτο με σουσάμι για να κολλήσει στα πλάγιά του ή στο κάτω μέρος αν χρειάζεται και τέλος
11. Τα συσκευάζουμε ένα-ένα, μέσα σε σελοφάν κομμένο σε τετράγωνα κομμάτια 18Χ18 cm, τοποθετώντας τα διαγώνια μέσα σ' αυτό  τυλίγοντας τις δύο απέναντι άκρες να αγκαλιάσουν  γύρω - γύρω το παστέλι απ' τη στενή πλευρά του ρόμβου και στρίβοντας σαν καραμέλα τις άλλες δύο αντικρινές πλευρές του σελοφάν.

Όσοι είδαν την ταινία του Βούλγαρη "Η ΜΙΚΡΑ ΑΓΓΛΙΑ", ίσως να παρατήρησαν ότι στο τραπέζι με τα κεράσματα του γάμου υπήρχαν αυτά τα παστέλια, όμως τοποθετημένα μέσα σε μεγάλη πιατέλα πάνω σε ένα φύλλο λεμονιάς το κάθε ένα. 

Αυτή η εκδοχή είναι η καθαρά παραδοσιακή, αλλά που να βρει κανείς φύλλα λεμονιάς στην πόλη αφ' ενός και έπειτα είναι πιο καλά προστατευμένα τα παστέλια μέσα στο σελοφάν και προσφέρονται πιο εύκολα.



Είναι αρκετά χρόνια που τα φτιάχνω, πάντα με επιτυχία, γιατί δεν υπάρχει περιθώριο αποτυχίας σ΄ αυτά όπως στα άλλα γλυκά  (να πετύχουν ή να μην πετύχουν στο ψήσιμο, να φουσκώσουν ή  όχι).  
Σε όσους τα έχω προσφέρει τα περιμένουν από εμένα και κάθε επόμενη χρονιά. 
Καλή επιτυχία σε όσους αποφασίσουν να τα δοκιμάσουν. 


KAI MHM ΞΕΧΝΑΤΕ 
 ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΣΤΙΣ 7 ΤΟ ΒΡΑΔΥ 
ΛΗΓΕΙ Η ΠΡΟΘΕΣΜΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΒΑΘΜΟΛΟΓΗΣΗ
ΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΩΝ ΤΟΥ 4ΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ ΜΑΣ 
"ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"
ΠΟΥ ΦΙΛΟΞΕΝΕΙΤΑΙ ΣΤΟ BLOG 
'Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ"
ΤΗΣ ΦΙΛΗΣ ΜΑΣ @iris.
ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΤΑΦΕΡΘΕΙΤΕ ΑΥΤΟΜΑΤΩΣ ΕΚΕΙ

Δευτέρα, 16 Δεκεμβρίου 2013

Μπισκοτοδεντράκι

Κυρία μου, 
σαν πολύ χαλάρωσες. 
Έχουν φτάσει πια παραμονές Χριστουγέννων κι εσύ "περί άλλα τυρβάζεις".
Πότε θα στρωθείς να κάνεις καμιά προετοιμασία; 
Όταν δούλευες και τη δουλειά σου έκανες και όλα στην πένα τα είχες. 
Τώρα κάθεσαι και το μυαλό σου πετάει αλλού...
Όλα αυτά και άλλα σκέφτηκα και αποφάσισα να στρωθώ επιτέλους, 
να φτιάξω κανένα Χριστουγεννιάτικο γλυκάκι, 
να προετοιμαστώ γενικότερα...
να μυρίσει και το σπίτι Χριστούγεννα. 
Και η αρχή έγινε από ένα Χριστουγεννιάτικο μπισκοτοδεντράκι 
που έφτιαξα γιατί ήθελα να το πάω στη φίλη μου τη Σωτηρία
που με είχε καλέσει το Σάββατο το βράδυ. 

Βγάζω λοιπόν έξω τα σύνεργα και ξεκινώ. 
Απαραίτητη προϋπόθεση για να γίνει το μπισκοτοδεντράκι 
είναι να υπάρχει ένα σετ από κουπ - πατ σε σχήμα αστεριού,
σε πολλά διαδοχικά μεγέθη (το είχα βρει πριν αρκετά χρόνια στo vefa's house)
και βέβαια η όρεξη για στόλισμα.... 

ΜΠΙΣΚΟΤΟΔΕΝΤΡΑΚΙ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ
Υλικά για τη ζύμη
1/2 κιλό περίπου φαρίνα
(ίσως χρειαστεί επιπλέον μισό ακόμη φλυτζάνι)
250 γραμμάρια μαργαρίνη
1 ποτήρι ζάχαρη
1 αυγό και 1 κρόκο
1 σφηνάκι γάλα εβαπορέ 
1 κουταλάκι κανέλλα 
2 βανίλιες σκόνη
Υλικά για το γλάσο
1 ασπράδι αυγού 
250 περίπου γραμμάρια ζάχαρη άχνη
1 βανίλια σκόνη
Υλικά για στόλισμα
καραμελάκια χρωματιστά
ή άχνη ζάχαρη 
ή ζαχαρωτά διάφορα
ή τρούφα χρωματιστή
ή βάλτε τη φαντασία σας να οργιάσει....

Εκτέλεση 
Ρίχνουμε όλα τα υλικά μέσα στο μίξερ και το βάζουμε να δουλεύει με το εξάρτημα της ζύμης μέχρι να ομογενοποιηθεί η ζύμη και να γίνει μια μπάλα. 
Βγάζουμε απ' το μίξερ τη ζύμη, η οποία πρέπει να είναι εύπλαστη αλλά να μην κολλάει. 
Σε περίπτωση που κολλάει ενσωματώνουμε ακόμη λίγη φαρίνα.
Στρώνουμε μέσα σε 2 λαμαρίνες του φούρνου αντικολλητικό χαρτί 
και πάνω του ανοίγουμε με τη ζύμη ένα χοντρό φύλλο πάχους 1/2 περίπου εκατοστού.
Αρχίζουμε να κόβουμε ένα αστέρι από κάθε μέγεθος, εκτός απ' το μικρότερο από το οποίο χρειαζόμαστε 2 αστέρια και αφαιρούμε την  αναμεταξύ τους ζύμη που περισσεύει. 
Όταν τελειώσουμε με τα αστέρια της ζύμης 
ψήνουμε στους 170 βαθμούς Κελσίου για περίπου 7 λεπτά μέχρι να ροδίσουν.
Βγάζουμε τα ταψιά μας απ' το φούρνο και ετοιμάζουμε το γλάσο.
Το ασπράδι που κρατήσαμε απ' το ένα αυγό, του οποίου χρησιμοποιήσαμε μόνο τον κρόκο στη ζύμη, 
το ανακατεύουμε με τη βανίλια και με ζάχαρη άχνη μέχρι να γίνει μια σχεδόν συμπαγής πάστα.
Βάζουμε το γλάσο στο κορνέ μας και 
αρχίζουμε να τοποθετούμε σε μια πιατέλα 
τα μπισκοτένια αστέρια από το μεγαλύτερο ως το μικρότερο 
έτσι ώστε  τα προεξέχοντα μέρη του κάθε αστεριού που στήνουμε 
να σταυρώνουν με τα προεξέχοντα του κάτω.
Μεταξύ τους τα κολλάμε με λίγο γλάσο που ρίχνουμε στη μέση του κάθε αστεριού. 
Το τελευταίο μικρό αστεράκι που θα μας μείνει 
το τρυπάμε με μια οδοντογλυφίδα και το καρφώνουμε κάθετα 
πάνω στα υπόλοιπα, που δημιούργησαν το δεντράκι, σαν κορυφή.
Στο τέλος με το κορνέ ρίχνουμε λίγο γλάσο στις άκρες των μπισκότων 
και προσεκτικά πάνω τους τοποθετούμε μικρά χρωματιστά καραμελάκια. 
Όσο γλάσο μας μείνει το στολίζουμε σαν γιρλάντα ακανόνιστα πάνω στο δεντράκι μας.
Περιμένουμε λίγο να στεγνώσει και το δεντράκι μας είναι έτοιμο για στόλισμα ή για φάγωμα....


Μπορούμε βέβαια για περισσότερη ευκολία  
α)απλά να ρίξουμε ζάχαρη άχνη πάνω απ' το μπισκοτοδεντράκι μας,
παραλείποντας το γλάσο και τα καραμελάκια
β) αντί για καραμελάκια να ρίξουμε πάνω στο γλάσο  τρούφα χρωματιστή 
ή σταγόνες σοκολάτας.
Θα είναι εξίσου όμορφο, πλην όμως πιο σοβαρό. 
γ)αν ρίξουμε 5 σταγόνες χρώματος πράσινου ζαχαροπλαστικής 
να έχουμε ένα πράσινο δεντράκι 
δ)αν ρίξουμε μέσα στη ζύμη 3 κουταλιές κακάο να έχουμε ένα καφέ δεντράκι. 
Φαντασία και όρεξη να έχετε για στόλισμα με χρωματιστή τρούφα, ζαχαρωτά ή ότι άλλο νομίζετε.

Βέβαια δεν πάει χαμένη και η υπόλοιπη ζύμη που μας μένει
γιατί κόβουμε από αυτήν μπισκοτάκια σε διάφορα Χριστουγεννιάτικα σχέδια.


  Καλή επιτυχία σε όσες φίλες το επιχειρήσουν

και μην ξεχάσετε,
αν ήδη δεν το έχετε κάνει, 
να περάσετε απ' το σπιτάκι της @iris
"H ζωή είναι ωραία" να βαθμολογήσετε 
τις ιστορίες του 4ου παιχνιδιού 
"ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"
που φιλοξενούνται εκεί.

Σάββατο, 14 Δεκεμβρίου 2013

1η ανάρτηση ιστοριών 4ου παιχνιδιού (2ου κύκλου) "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"

Θέλω να ευχαριστήσω για ακόμη μία φορά όλους τους συμμετέχοντες  στο παιχνίδι μας, γιατί μας  εμπιστεύτηκαν και ξόδεψαν χρόνο  και σκέψη για να γράψουν και να λάβουν μέρος.
Επίσης ένα μεγάλο ευχαριστώ οφείλω και στην @iris από το blog "H ζωή είναι ωραία"που με τόση επιτυχία φιλοξένησε το παιχνίδι μας.
Όπως ήταν αναμενόμενο, οι λέξεις που έδωσε ο νικητής του προηγούμενου Παιχνιδιού Ανταίος δυσκόλεψαν σημαντικά τους επίδοξους γραφιάδες μας! 
Οι 14 συμμετοχές αποδεικνύουν πώς λίγοι θέλησαν να τα βάλουν με τις λέξεις που επιλέγηκαν αυτή τη φορά. Όμως έχουμε τη χαρά και την τιμή να παρουσιάσουμε σε όλους εσάς δεκατέσσερις εξαιρετικές συμμετοχές. Θα μοιραστείτε μαζί μας σίγουρα την ίδια ευχαρίστηση διαβάζοντας, θα εντυπωσιαστείτε μα και θα δυσκολευτείτε πολύ να ψηφίσετε!

Για ακόμη μια φορά θα ζητήσω συγνώμη για τυχόν ανομοιομορφίες που θα συναντήσετε διαβάζοντας τις ιστορίες τόσο στη γραμματοσειρά όσο και στα διαστήματα, αλλά παρόλο που έδινα όλες τις σχετικές εντολές στα windows, η μεταφορά τους στο blog παρουσίαζε προβλήματα.

Στο δικό μου blog ή στης 
@iris  θα μπορέσετε να διαβάσετε τις ιστορίες μας,  
όμως η βαθμολόγηση θα γίνει μόνο στο blog της @iris .


Οι κανόνες για τη βαθμολόγηση είναι οι εξής:

Μπορείτε να βαθμολογήσετε με 3, 2 και 1 ξεκινώντας από 3 για την καλύτερη και φθάνοντας στο 1 για την τρίτη  κατά σειρά στην προτίμησή σας.
Όπως και την προηγούμενη φορά, για αποφυγή αδικιών,
είναι πλέον υποχρεωτικό να βαθμολογήσετε τρεις ιστορίες.
    Δεν μπορείτε να δώσετε σε 2 ιστορίες ίδιο βαθμό. 
    Δεν μπορείτε να βαθμολογήσετε ανώνυμα.
    Δεν μπορείτε να βαθμολογήσετε τη δική σας ιστορία.

Προκειμένου να βαθμολογήσω κι εγώ, η @iris  μου έστειλε τις ιστορίες να τις αναρτήσω ανώνυμες όπως ακριβώς τις βλέπετε κι εσείς.
Ένας από τους λόγους, που ήθελα να φιλοξενηθεί το παιχνίδι μας, ήταν και αυτός... Επιτέλους να βαθμολογήσω κι εγώ. 

Τις βαθμολογίες σας θα τις στείλετε με σχόλιό σας στο τέλος των  αναρτήσεων της
@iris  . 
Χαρά μου θα ήταν να ακούσω και τα σχόλιά σας, θετικά ή αρνητικά για τις ιστορίες  ή για κάτι που πήγε ή δεν πήγε καλά σ' αυτό το παιχνίδι ώστε στο επόμενο να έχει διορθωθεί. 
Εξ αιτίας του όγκου των ιστοριών - παραμυθιών καλό θα ήταν διαβάζοντας να κρατάτε και σημειώσεις με τους αριθμούς των κειμένων που σας εντυπωσίασαν και στο τέλος να επιστρέψετε για μια 2η ανάγνωση  όσων ξεχωρίσατε ώστε να πάρετε τη σωστή απόφαση για τη βαθμολογία που θα δώσετε.

ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΒΑΘΜΟΛΟΓΕΙΤΕ 
ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ  20/12/2013
Το Σάββατο 21 /12/13 
θα αναρτηθούν τα αποτελέσματα της βαθμολογίας σας 
και θα ανακηρυχθούν οι 3 νικητές του 9ου παιχνιδιού.

Στο 4ο παιχνίδι μας
μαζεύτηκαν   14  ιστορίες
 βασισμένες στις λέξεις:

Μακροθυμία, Καλοσύνη, Αγαθοσύνη, Πραότητα, Εγκράτεια

και μοιράστηκαν σε αυτήν και ακόμη 1 ανάρτηση που θα  βρείτε παρακάτω.


ΙΣΤΟΡΙΕΣ 1 ΕΩΣ ΚΑΙ 6


1.Για όλα φταίει ο Ανταίος

Μόλις οι λέξεις σκάσανε, μου ‘φυγε το τσερβέλο
και τον Ανταίο με κλωτσιές να κυνηγήσω θέλω.
Σαν άνθρωπος φημίζομαι πως καλοσύνη έχω
αλλιώς σανίδα θα πιανα ξοπίσω του να τρέχω.

Με απορία σκέφτομαι τι στοίχημα έχει βάλει
να μας τρελάνει ξαφνικά του ήρθε στο κεφάλι.
Οι λέξεις δεν είναι πρόκληση είναι διαστροφή
και αν καταπιαστώ μ’ αυτές θα ναι καταστροφή.

Τέρμα και η εγκράτεια, τα νεύρα μου τσατάλια
στο διάολο να πάν μαζί  βραβεία και μετάλλια.
Και αν πατώσω τελικά από βαθμολογία
απ’ όλα αξίζει πιο πολύ η ψυχική υγεία.

Για μια καρφίτσα έπαθλο αξίζει τάχα  τον κόπο
 συνδυασμό των λέξεων να ψάχνω εγώ  και  τρόπο,
που ούτε ως αρχιεπίσκοπος  δεν θα τα καταφέρω,
κείμενο με όλες αυτές σε πέρας να το φέρω.

Και να που απ’ τη σύγχυση ξεσπώ στα θύματά μου
μες’ στο ψυγείο με σπρώχνουμε  τώρα τα βήματά μου.
Κι ορμάω ασυγκράτητα τώρα στα αλμυρά
κι έπονται στη συνέχεια και όλα τα γλυκά.

Tην πρώτη λέξη διάβασα που είναι μακροθυμία
κι ευθύς να γράψω μου κόπηκε κάθε επιθυμία.
 Παρά την αγαθότητα  που με χαρακτηρίζει
πόσο ν’ αντέξει ο άνθρωπος στο τέλος σιχτιρίζει.

Ανταίε  μ’ όλη  την ηρεμία μου και την πραότητά μου
έξω απ’ τα ρούχα μ’ έβγαλες κι από τα λογικά μου.
Με τις μεγαλεπήβολες ιδέες και εμπνεύσεις
το διασκεδάζεις φαίνεται και θες να μας παιδεύσεις. 

Λες και δεν έφτανε η φωτιά που η Φλώρα έχει ανάψει,
τη φαντασία με το στανιό που θέλει να μας εξάψει,
ήρθες και το δυσκόλεψες και το ‘κανες βουνό
και το μυαλό δεν λειτουργεί όσο κι αν το κουνώ.

Γι αυτό κι εγώ αποχωρώ η δόλια χαζοβιόλα
και σας χαρίζω από καρδιάς και τα βραβεία όλα.
Κι εύχομαι σ’ όλους εσάς που ‘στε  δεξιοτέχνες
τιμές και δόξες και χαρές φίλοι μου λογοτέχνες.

2. H Κάρτα 14

Είχα πολύ καιρό ν’ ανοίξω το τελευταίο συρτάρι της παλιάς κομότας, αυτό που έχω ονοματίσει «συρτάρι των αναμνήσεων» κι είναι γεμάτο φωτογραφίες, προγράμματα θεάτρου και συναυλιών, ένα βελούδινο κουτί που περιέχει το βαφτιστικό μου σταυρό, μία χρυσή ταυτότητα με χαραγμένο το όνομά μου, ένα μενταγιόν, όλα δώρα της νονάς μου.
Η νονά μου, δεν μου δώριζε ποτέ παιχνίδια, στα γενέθλιά μου προτιμούσε να περάσουμε μαζί ένα απόγευμα πηγαίνοντάς με σε συναυλίες ή σε παραστάσεις μπαλέτου, κουβέντιαζε πολύ μαζί μου, ζητούσε τη γνώμη μου, μου αγόραζε ποτέ παιχνίδια, στα γενέθλιά μου προτιμούσε να περάσουμε μαζί ένα απόγευμα πηγαίνοντάς με σε συναυλίες ή σε παραστάσεις μπαλέτου, κουβέντιαζε πολύ μαζί μου, ζητούσε τη γνώμη μου, μου αγόραζε συνήθως βιβλία, χρώματα ζωγραφικής, υλικά χειροτεχνίας και επέμενε να με βγάζει πολλές φωτογραφίες.
Την παραμονή των 10ων γενεθλίων μου, αφού φάγαμε το μεσημέρι στο πολυτελές εστιατόριο ενός Ξενοδοχείου, πήγαμε να επισκεφθούμε τη Μadame Oly, συμμαθήτρια και στενή φίλη της μητέρας της.
Ήτανε μία μεγαλόσωμη και ευτραφής κυρία, με έντονο μακιγιάζ, ντυμένη με ένα εντυπωσιακό βαθυπράσινο γυαλιστερό καφτάνι, με χρυσά κεντήματα.
Αφού μας πρόσφερε τσάι και γλυκά, περάσαμε σε ένα μικρότερο δωμάτιο με μία εντυπωσιακή βιβλιοθήκη, τοίχους γεμάτους πίνακες σε χρυσωμένες κορνίζες και βαριές σκουροκόκκινες βελούδινες κουρτίνες στα παράθυρα.
Η Μadame Oly, κάθισε στη βαθειά πολυθρόνα της πίσω από το σκαλιστό γραφείο και άρχισε να απλώνει μπροστά της τα χαρτιά μιας παράξενης τράπουλας. Μιλούσε χαμηλόφωνα και με είχε συνεπάρει η εικόνα των περιποιημένων χεριών της, με τα κατακόκκινα βαμμένα νύχια, που κινούνταν τελετουργικά απλώνοντας και ανακατεύοντας τις κάρτες της τράπουλας.
Με καλέσανε να πλησιάσω, αμέσως η Madame Oly έβαλε μπροστά μου την τράπουλα και με προέτρεψε να τραβήξω μία κάρτα, την αναποδογύρισε και είπε: Ω! η κάρτα 14, η Εγκράτεια ! έπειτα έπιασε απαλά την παλάμη μου, χάϊδεψε το εσωτερικό της και βύθισε το βλέμμα της στο δικό μου.
‘Αρχισε  να μιλάει με απαλή υποβλητική φωνή, αλλά αυτά που έλεγε ήτανε εντελώς ακατανόητα για μένα, «Αυτή η κάρτα μικρή μου, δηλώνει μετριοπάθεια, υπομονή, έλλειψη εγωκεντρικών κινήτρων κι αυτό το τελευταίο να θυμάσαι, μας ανεβάζει, έστω και πρόσκαιρα, στο επίπεδο των αγγέλων.
Ω! Πόσο προικισμένη ψυχή έχεις… με μακροθυμία, σπάνια αρετή η ανεκτικότητα απέναντι στα σφάλματα και τα ελαττώματα των άλλων, με αγαθότητα και καλοσύνη, με πραότητα, τι πιο θαυμάσιο από την εσωτερική γαλήνη, να θυμάσαι μικρή μου ότι η υπομονή και η πραότητα είναι δύναμη, πραγματικά πράοι, μπορούνε να είναι μόνο άνθρωποι με δυνατό χαρακτήρα.
Ύστερα έσκυψε και φίλησε απαλά το χέρι μου, το ακούμπησε στο στήθος της στο μέρος της καρδιάς και μου είπε «Μην το ξεχάσεις ποτέ: Είσαι μεσολαβητής μεταξύ γης και ανώτερων πεδίων, δείξε αδιαφορία στη μικρότητα και πορέψου με ευελιξία, οι ήρεμοί σου τρόποι και η ευκολία προσαρμογής θα είναι σπουδαία εφόδια στη ζωή σου…»
Δεν κατάλαβα και πολλά τότε, θυμάμαι όμως πως στη συνέχεια πήγαμε στη Λυρική, όπου με τύλιξε η μαγεία του Καρυοθραύστη!!!  Έχω φυλάξει το πρόγραμμα αυτής της παράστασης, όπως και την ανάμνηση των 10ων γενεθλίων μου μαζί με τη θύμιση της αγαπημένης μου νονάς και τα λόγια της Μadame Oly που είναι για πάντα χαραγμένα στην καρδιά μου.

3. Αγώνας γόνιμος.

Το λιόγερμα, σαλαγούσε τις τελευταίες ηλιαχτίδες κατά τη Δύση. Η μαύρη σκιά όρθωσε το πονεμένο κορμί μ’ ένα στεναγμό. Στηρίχθηκε στην αξίνα και καθώς έριξε μακριά το βλέμμα, μπορούσες να διακρίνεις την καλοσύνη, που ανάβλυζε απ’ τη ματιά του, φωτίζοντας, θαρρείς τα δασιά φρύδια και την ατίθαση γενειάδα. Σκούπισε με την φαρδομανίκα τον κάματο από το μέτωπο και, μετρώντας με το μάτι την φτενή σοδειά, πήρε βαθιάν ανάσα. Την έβγαλε μ’ ένα : «Δόξα τη  Μακροθυμία Σου Κύριε!» και τα στάχυα συγκατάνευσαν στο απαλό φύσημα του αέρα.
Ξέλυσε από την μέση του το φθαρμένο ράσο, για να ξαναγίνει από Ζευγάς, Παπάς.
Ήταν το ίδιο εκείνο ράσο, που φορούσε τότες, που τον κάλεσε ο Επίσκοπος για να τον επιπλήξει. Γιατί δεν απέδιδε τα έσοδα της ενορίας στην «μητέρα» Επισκοπή. Με ποιο δικαίωμα τα σπαταλούσε, για να δώσει στέγη  στις «κοινές» και στα παιδιά τους, αυτούς τους «σπόρους της αμαρτίας», που «ο Θεός έχει καταραστεί».
«Κάπως αλλιώς αντιλαμβάνομαι εγώ την Αγαθότητα του Μεγαλοδύναμου», συλλογίστηκε, μα δεν μίλησε.  Είχε πικρήν εμπειρία από την «πραότητα» του Επισκόπου. Εξάλλου, είχε ασκηθεί από μικρός στην εγκράτεια.
Λίγες μέρες αργότερα, διάβασε για την μετάθεσή του. Μάταια αναζήτησε την έδρα της νέας ενορίας στο χάρτη . Το χωριό το είχε ξεχάσει ο χαρτογράφος όπως κι όλοι οι άνθρωποι.
Φθάνοντας, βρήκε, στον μυχό μιας χαράδρας, σκόρπια σπίτια, σκόρπια κατσίκια, σκόρπια παιδιά, ένα γεφύρι ξύλινο, έτοιμο να σκορπίσει κι αυτό.
Κι ένα Σκολειό κλειστό, με φαφούτικα παράθυρα. Ένα δύσκολο ταξίδι ξεκινούσε………………..
Ο Ζευγάς – Παπάς, γνώρισε από μακριά την μικροσκοπική φιγούρα, που πηδούσε ανυπόμονα από το ‘να πόδι στ΄ άλλο, μπρος στο κατώφλι της φτωχικής κάμαρας του ιερέα. Το παιδάκι, κουνούσε ζωηρά τα χέρια και τον φώναζε:
_ Παπά Θωμάα! Παπά θωμάααα!!
_ Τι’ναι μωρέ Στελλάκη;
_Ήρτε! Η Δασκάλα ήρτε! Την είπα ότι είναι τυχερή, που βρήκε το Σκολειό με παραθύρια και σόμπα. Την είπα ότι κάθε πρωί έχει γάλα και ψωμί και ζάχαρη για όλους. Και χαρτιά και βιβλία κι απ’ όλα. Και για το καλό γεφύρι την είπα, για να μη φοβηθεί και φύγει. Κι είπε ότι θέλει να κάτσει κι ότι θέλει και σένα να συνεχίσεις να μας μαθαίνεις πράματα μαζί της και…
Ο μικρούλης θα συνέχιζε για πολύ ακόμα,αν δεν είχε προβάλλει μια μικροκαμωμένη καστανή κοπέλα, με φωτεινά μάτια.
«Καλησπέρα Πατέρα». Κι η φωνή της έτρεμε.
Ένα δευτερόλεπτο αργότερα, ο παπά – Θωμάς, έσφιγγε στην αγκαλιά του έναν από τους πιο αγαπημένους «σπόρους της αμαρτίας», που είχε τόσο σπαραχτικά αποχωριστεί πριν λίγα χρόνια.
Τα μάτια του παπά Θωμά, γέλασαν. Η ψυχή του ξαπόστασε.
Κι αν το χωριό το ξέχασε ο χαρτογράφος, δεν το ξέχασε ο Θεός…

4. Η διάγνωση.

Την πρώτη φορά ήταν 18. Ο πατέρας του είχε γυρισμένη την πλάτη κρατώντας σφιχτά το χαρτί. Γύρισε και με υποτυπώδη εγκράτεια τον κοίταξε στα μάτια σκίζοντας επιδεικτικά την αίτηση για την Καλών Τεχνών.
«Πέταξε τα σκουπίδια πριν καθίσεις για φαγητό και πλύνε τα χέρια σου», του είπε τρώγοντας κρέας με όρεξη. Δεν ακούμπησε το πιάτο του. Το βράδυ έπεσε στο κρεβάτι με πόνους στην κοιλιά. Πριν χαράξει άδειασε το περιεχόμενο του στομάχου του πάνω στο μαξιλάρι.
Μια άλλη φορά τον έπιασε πριν τα 35. Αγαπούσε μια κοπέλα αλλά τα λόγια του πατέρα του ήταν τελεσίδικα:
«Θα πάρεις την Λ. Είναι μεγαλύτερή σου αλλά έχει καλή προίκα. Άσε τις αγάπες και τους έρωτες κατά μέρος». Αντιμετώπισε με πραότητα τον απολυταρχικό πατέρα και δέχτηκε την απαίτησή του. Τη νύχτα του γάμου στριφογύριζε στο κρεβάτι αφήνοντας βαριές και κοφτές ανάσες. Η γυναίκα του, κάθε τρεις και λίγο τον σκούνταγε:
«Σταμάτα πια να κοιμηθώ! Όλο παράπονα είσαι. Τίποτα δεν έχεις πέσε και κοιμήσου.»
Στην δουλειά, εργατικός και πρόθυμος να εξυπηρετήσει και να καλύψει όποτε χρειαζόταν τους συναδέλφους του.
«Οι καλοσύνες κύριε Ευγενόπουλε δεν θα σας βγουν σε καλό» του ‘λεγε ο προϊστάμενος. «Εδώ είναι χώρος εργασίας. Όχι φιλανθρωπικό ίδρυμα. Τελευταία φορά που σας κάνω παρατήρηση. Μην ξεχάσω, θα ήθελα σαν βοηθός μου να πάρετε αυτή τη λίστα και να ανακοινώσετε την απόλυση στους κάτωθι….»
Γύρισε σπίτι με πονοκέφαλο. Μπήκε για ντους να χαλαρώσει και καθώς λουζόταν διέκρινε στα δάχτυλα των ποδιών τούφες από τα μαλλιά του.
«Γυναίκα! Τρέξε!..», φώναζε κι οι φλέβες στην καρωτίδα του πάλλονταν με απόγνωση.
Η γυναίκα τον αντίκρισε με δάκρυα στα μάτια να της δείχνει το σιφόνι.
«Κοίτα πόσες τούφε…! Μαδάω. Τα δάχτυλά μου… Ξεφλουδίζουν. Κοίτα.», της έλεγε και πέταγε κάτω κομμάτια αφυδατωμένης σάρκας.
Εκείνη κοίταζε αλλά δεν έβλεπε τίποτα.
«Θα πάμε στο γιατρό αύριο να σε δει εντάξει; Είσαι κουρασμένος. Τίποτα δεν έχεις.»
Ο ένας γιατρός διαδεχόταν τον άλλο.
«Κύριε Ευγενόπουλοε πείτε μου τι νιώθετε; Σας βλέπω απόλυτα υγιή».
«Ησυχάστε κύρι Ευγενόπουλε δεν έχετε τίποτα. Οι εξετάσεις σας είναι απολύτως φυσιολογικές.»
«Φυσικά και ξέρω τι σας λέω κύριε Ευγενόπουλε. Άγχος έχετε. Η μάστιγα της εποχής μας. Πάρτε αυτά τα χάπια κι ηρεμήστε».
Τους πίστεψε με την αγαθότητα και την ευκολοπιστία που ήταν ποτισμένα τα κύτταρά του. Δεν είχε λόγους να αμφισβητεί τη διάγνωση.
Τελευταία φορά που είχε τα συμπτώματα ήταν όταν ήρθαν για τον πατέρα του.
«Δεν μπορείτε κύριε Ευγενόπουλε να τον φροντίσετε. Υπογράψτε εδώ και θα τον περιποιηθούμε εμείς. Δεν θα του λείψει τίποτα. Δεν μπορείτε να του παρέχετε την κατάλληλη φροντίδα. Είναι για το καλό του! Θα σας ενημερώνουμε μηνιαίως για το λογαριασμό. Καληνύχτα σας κύριε Ευγενόπουλε»
«Καληνύχτα σας κύριε Ευγενόπουλε» είπε ο ηλικιωμένος άντρας στον άγνωστο που έβαλε με μακροθυμία την υπογραφή του.
Πριν ξαπλώσει τράβηξε με δύναμη τη σάρκα που απέμεινε, από το κεφάλι προς τα πόδια κι έκρυψε το δέρμα του στο συρτάρι. Η γυναίκα του ποτέ δεν κατάλαβε τη διαφορά.
Ακόμα και τώρα καμιά φορά τις νύχτες, παίρνει το δέρμα του και σκεπάζει τον άγνωστο που κοιμάται στο κρεβάτι του.

5. Απολογισμός Ζωής

Απ’ το εκτυφλωτικό φως, που πήγαζε απ’ το λευκό τούνελ, και διέλυε το πυκνό σκοτάδι που επικρατούσε, άρχισαν να ξεπροβάλλουν δύο αστραπόμορφοι με μακριά χρυσά μαλλιά. Απαράμιλλη ανέκφραστη ωραιότητα . Ωστόσο ξεχείλιζαν αγάπη, η αγαθότητά τους παρέλυε και μετάγγιζε ζεστασιά. Ήταν ο Προστάτης Άγγελος κι ο Άγγελος Υποδοχής, που ζύγωσαν κοντά στην ψυχή του κεκοιμημένου, κι έδιναν την δική τους υπερπροσπάθεια, να την προστατεύσουν και να την σώσουν απ’ τα δαιμόνια.
Δαιμόνια που άλλαζαν συνεχώς την μορφή τους, και φοβέριζαν την ψυχή. Πότε άγριοι λύκοι, που έτειναν λυσσασμένα. Πότε σκύλοι, που το γαύγισμά τους ξεκούφαινε. Πότε δίμετροι, γεροδεμένοι μελαμψοί άντρες, που προσπαθούσαν να κάνουν την ψυχή να χάσει κάθε ελπίδα για την σωτηρία της. Αδυσώπητες κατηγορίες, ψευδείς κι αληθινές. Κατηγόριες που ακούγονταν με γνώριμες φωνές «Επιτέλους, γλιτώσαμε απ’ αυτό το ανηλεές αφεντικό. Καμιά μακροθυμία και καλοσύνη. Μόνο εξεταστικά βλέμματα, ανικανοποίητες απαιτήσεις κι αλλεπάλληλες προσβολές, θαρρείς και ηδονιζόταν να μας ταπεινώνει. «Πολύ σπάταλος, ρε παιδί μου. Καμιά εγκράτεια πια. Άγγιζε τα όρια της επιδειξιομανίας η ασυδοσία του φορές φορές. Αυτό που δεν τον χαρακτήριζε στα σίγουρα ήταν ή πραότητα. Ακροβατούσε στο σχοινί της ευερεθιστότητας. Μπορούσε να γίνει εξαιρετικά σαρκαστικός, και να κινεί με περισσή επιδεξιότητα τους σπάγκους, μεταβάλλοντας τον οποιονδήποτε σε μαριονέτα, οδηγώντας τον στην πλήρη αποστροφή και βγάζοντάς τον εκτός εαυτού.»[…]
Μια στάλα δάκρυ λαμπύριζε στην κόχη του ματιού της ψυχής. Όχι επειδή την βάραιναν με ανυπόστατες δηλώσεις, μα επειδή ήξερε ότι – πολλά απ’ αυτά- ήταν η πάσα αλήθεια.
Ανυπολόγιστο το βάρος που απίθωνε στο ζύγι, αγνοώντας κώδωνες και προειδοποιήσεις. Μα τώρα ήταν αργά για αλάφρωμα της ζυγαριάς κι εξιλέωση μετά επανορθώσεων. Κι αυτό το γνώριζε καλά, και γι’ αυτό… οδυρόταν.

6. Για σένα

Η πόρτα έτριξε καθώς την έσπρωξε για να μπει στο άδειο σπίτι, όπως έτριζε και το μυαλό του, βασανισμένο από τις αναταράξεις που είχε περάσει τα τελευταία "πέτρινα" χρόνια της ζωής του...
Καθώς περνούσε το σιδερένιο κιγκλίδωμα ένιωθε πως εισέβαλε στο σπίτι και στη ζωή μιας άγνωστης.... Μύρισε αμέσως την απουσία και σχεδόν ένιωσε τη μοναξιά να σέρνεται πάνω από τα σκονισμένα έπιπλα, πίσω από τις βαριές, μπορντοκόκκινες βελούδινες κουρτίνες...
Ποτέ του δεν τις συμπάθησε... Του ξέσκιζαν τα σωθικά, όπως το απόμακρο και δίχως συναισθηματισμούς περιβάλλον που μεγάλωσε...
Και τότε το είδε. Δεν ήταν εκεί που το θυμόταν, αλλά ήταν το ίδιο βενετσιάνικο σκαλιστό σεκρετέρ, με τη λευκή πατίνα. Θα το αναγνώριζε ανάμεσα σε εκατό άλλα....
Την είδε να κάθεται με την ολόχρυση πένα της και το δερματόδετο σημειωματάριο και να γράφει.... 'Ηταν οι μόνες στιγμές που τη θυμόταν να γλυκαίνει....
Περιέργαστηκε αφηρημένος τα μυστικά του συρταράκια ψάχνοντας για την πένα .... "Να έχω κάτι δικό της",  σκέφτηκε... Αντί για την πένα ένας φάκελος τον τάραξε επί τη εμφανίσει του!
"Για σένα" έλεγε με υπέροχα καλλιγραφικά γράμματα και ήξερε που απευθυνόταν…
" Πρώτη φορά στη ζωή μου δεν μπορώ να βρω πρόλογο. Δεν ξέρω αν θα το βρεις, αν έχω δικαίωμα να σου γράφω. Ξέρω πως μας χώρισαν πολλά... Πώς ίσως να μην σε συναντήσω ξανά και ποτέ να μη φιλιώσουμε εν ζωή...
Μα μια ανώτερη δύναμη, με κάνει να θέλω να σου γράψω ....μήπως κι εξιλεωθώ....
Πάντα ήθελα το σωστό στη ζωή μου. Έτσι μεγάλωσα εγώ. Έτσι έμαθα ότι πρέπει να μεγαλώνουν οι άνθρωποι. Μέσα στην εγκράτεια, το σεβασμό, την υπακοή. Η Τάξη μας δεν άφηνε περιθώρια για δημοκρατισμούς και φιλελεύθερες ιδέες. 
Δεν ήταν ότι δεν είχα καλοσύνη, είναι που δεν τη διδάχθηκα.
Δεν με δικαιολογεί που δεν ήμουν εκεί, δίπλα σου, όταν με είχες ανάγκη. Έσφαλα σε πολλά. Αλλιώς θα ήσουν εδώ. 
Από την αγαθότητα και την ευκολοπιστία σου οδηγήθηκες σε δρόμους κολασμένους. Στην αντίπερα όχθη. Κι εγώ, ποτέ δεν πέρασα απέναντι για να σε συναντήσω. Δεν έδωσα το χέρι μου όταν εκλιπαρούσες για βοήθεια... Με πόση πραότητα αντιμετώπισες τη δική μου τυπική παρουσία στη δίκη σου!
Ντρέπομαι. Εσύ είχες δάκρυα στα μάτια. Εγώ μίσος. Γιατί δεν θέλησες να γίνεις αυτό που ονειρεύτηκα για σένα. Δεν υπήρξα δάσκαλος κι αρωγός δίπλα σου. Μονάχα δικαστής κι αδυσώπητος τιμωρός. Δεν μ'ένοιαζε τότε.
Δεν ήξερα βλέπεις πόσο ακριβά πληρώνεται η αδιαλλαξία!
Εξέτισα την ποινή μου με πόνο βαθύ, βουβό... Μόνο που μαζί μου υπέφερες κι εσύ!
Για μας ίσως είναι αργά. Δεν είναι όμως για σένα.
Ο Χριστός δίδαξε τη μακροθυμία και τη συγχώρεση. Δείξε πίστη λοιπόν. Συγχώρεσε με μέσα σου!
Μην εκτίσεις το υπόλοιπο των δικών μου ισοβίων. Γύρνα πίσω στη ζωή....
Κέρδισε τη Ζωή!
Αυτή είναι η μόνη ευχή και διαθήκη μου.
             Η μάνα σου!"
Σκούπισε το δάκρυ που κύλησε...
Ήξερε ότι δεν μπορούσε πια να σώσει το παρελθόν. Μα είχε ένα παρόν στα χέρια του κι όφειλε να το ζήσει!
Άνοιξε τη πόρτα και βγήκε στο δρόμο πλημμυρισμένος συναισθήματα...
Είχε ραντεβού με τη Ζωή! Κι είχε αργήσει πολύ!

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΜΕΣΩΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΑΝΑΡΤΗΣΗ
Μεταφέρεστε αυτόματα πατώντας εδώ .