Κυριακή, 29 Σεπτεμβρίου 2013

Έναρξη 2ου παιχνιδιού (2ου κύκλου) "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"


Σήμερα ξεκινάει 
το 2ο παιχνίδι μας (2ου κύκλου)
 " ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"  

    Μέχρι και την Παρασκευή 18 Οκτωβρίου

7 η ώρα το απόγευμα

μπορείτε να στέλνετε τις ιστορίες σας.

Για όσους δεν ξέρουν από το παρελθόν, μέσα από το παιχνίδι  αυτό θα αφήσουμε το μυαλό μας να τρέξει σε εικόνες και ιστορίες,  αληθινές ή μη, δημιουργώντας μικρά πεζά κειμενάκια, ιστορίες,  παραμύθια, ευθυμογραφήματα, σοβαρούς προβληματισμούς και ότι άλλο μας βγαίνει. 
Βέβαια ιδιαίτερα ευπρόσδεκτος θα είναι και ο έμμετρος λόγος, στον οποίο πολλοί φίλοι μας έχουν ιδιαίτερο ταλέντο.

Οι ιστορίες θα βασίζονται σε πέντε λέξεις.
Οι  λέξεις  αυτές, δίνονται αυτή το φορά από τη νικήτρια του προηγούμενου παιχνιδιού Κανελλάκη Μαρία. Είμαι σίγουρη ότι μέσα απ΄αυτές και με τη βοήθεια της έμπνευσής σας, θα ξεπεταχτούν νέες ιστορίες άξιες συγχαρητηρίων.... 

Απολαύστε τις και προβληματιστείτε....

λέξη

καράβι


τόλμη

κλουβί
ζωή


Θα εκπλαγείτε σε πόσο διαφορετικά μονοπάτια τρέχει ο νους του καθενός παρόλο που κοινή συνισταμένη  των ιστοριών  είναι   πέντε κοινές λέξεις  για όλους τους συμμετέχοντες .


                  ΟΡΟΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ  
Οι  5  προτεινόμενες  λέξεις  θα αναρτηθούν  
και  θα παραμείνουν αναρτημένες 
για χρονικό διάστημα  3 περίπου εβδομάδων 
 και μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε οποιαδήποτε μορφή τους δηλαδή ονομαστική γενικήαιτιατική και  κλητική
και στους δύο αριθμούς (ενικό και πληθυντικό). 
Δεν επιτρέπεται να αλλάζουν μορφή σε υποκοριστικά 
  καθώς επίσης και να χρησιμοποιηθούν παράγωγα αυτών.
     Μέσα στο διάστημα αυτό, όσοι επιθυμούν να συμμετέχουν,  θα πρέπει  να στείλουν  τη δική τους ιστορία – παραμύθι  στο  mail μου – flora27031960@gmail.com.
Μην περιμένετε όμως επιβεβαίωση ότι έλαβα τα κείμενά σας 
πριν από τις 8/10/2013, γιατί έως τότε δεν  θα μπορέσω να τα παραλάβω.

Το κείμενό σας θα ήθελα να είναι γραμμένο σε word
και συνημμένο στο μήνυμά σας 
όχι όμως απευθείας γραμμένο σαν μήνυμα το ίδιο. 
Αυτό θα με διευκόλυνε αφάνταστα στην ομοιόμορφη εικόνα 
που πρέπει να έχουν στην τελική ανάρτηση τα κείμενα.   
Το κείμενο πρέπει να έχει τίτλο.  
 Μέσα στα κείμενα  καλό θα ήταν οι πέντε λέξεις να είναι γραμμένες με κόκκινο χρώμα για να εντοπίζονται εύκολα απ’ όλους,
 όχι όμως υπογραμμισμένες ή τονισμένες με bold ή εξωτερικό περίβλημα .
Ιδιαίτερη ευκολία για μένα θα ήταν αν γράφατε με γραμματοσειρά Georgia, 
μέγεθος γραμμάτων 16 και μονό διάστημα ανάμεσα στις σειρές.
Επίσης καλό είναι να μην υπάρχουν διαστήματα
 ανάμεσα στις παραγράφους.

 Τα κείμενα  ας φροντίσουμε να είναι μικρά περίπου 400 λέξεις. 
Δεν θα γίνονται δεκτά κείμενα που υπερβαίνουν τις 500 λέξεις. 

(Εάν γράφετε σε word η καταμέτρηση των λέξεων δεν θα σας κουράσει επειδή γίνεται αυτόματα και εμφανίζεται στο κάτω αριστερό μέρος της οθόνης). 

Η απόφαση αυτή λήφθηκε μετά από πολλά παράπονα φίλων που ζητούν γενικότερα ο όγκος των κειμένων να είναι μικρός, για να διαβάζονται ευκολότερα και για να έχουν την ίδια βαθμολογική αντιμετώπιση.

   Και αυτή τη φορά θα μπορείτε να στείλετε μόνο μία συμμετοχή.
 Και αυτός ο όρος προέκυψε  εξ αιτίας του μεγάλου όγκου που συσσωρεύεται
και καθιστά δύσκολη την ανάγνωση και αξιολόγηση πολλών ιστοριών.
Ωστόσο, αν έχετε έμπνευση για περισσότερες από μία ιστορίες, 
μπορείτε να στείλετε μία σαν συμμετοχή σας εδώ 
και να δημοσιεύσετε τη δεύτερη ή τρίτη στο δικό σας blog.
   
 Την επόμενη της ημερομηνίας λήξης  του παιχνιδιού μας,
 οι   ιστορίες   μας  θα  αναρτώνται  από  εμένα  σε  κοινή  θέα, 
ανώνυμες και αριθμημένες, σύμφωνα με τη σειρά αποστολής τους  στο mail μου.

ΠΩΣ  ΘΑ ΒΑΘΜΟΛΟΓΟΥΝΤΑΙ  ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ – ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

Κάθε επισκέπτης του blog, ανεξάρτητα αν συμμετέχει  ή όχι στο παιχνίδι, θα έχει δικαίωμα να βαθμολογήσει τρεις (3) ιστορίες – παραμύθια με τους βαθμούς 3 , 2  και 1 .
Ο βαθμός 3 θα δίνεται στην καλύτερη, κατά την άποψή σας ιστορία, 
ο βαθμός 2 στην επόμενη της προτίμησής σας  
και ο βαθμός 1 στην τρίτη κατά σειρά προτίμησής  σας.

Είναι υποχρεωτική η ψήφιση τριών (3) ιστοριών με 3, 2 και 1  και όχι προαιρετική, γιατί έτσι υπάρχει κάποια σχετική προστασία από άδικη βαθμολόγηση.

 Ο χρόνος που δίνεται απ’ την στιγμή της ανάρτησης των ιστοριών – παραμυθιών,   για να βαθμολογήσετε, θα είναι μία (1) εβδομάδα, για τη λήξη της οποίας θα σας ενημερώνω  με ανάρτηση στα δεξιά του blog.

  Στο τέλος της διαδικασίας θα αθροίζονται οι βαθμολογίες και θα ανακηρύσσεται πανηγυρικά  ο νικητής.

Σας εύχομαι ολόψυχα

Για όσους δεν πρόλαβαν να χαρούν τις βραβευμένες ιστορίες,
εξαιτίας του περιορισμένου χρόνου της προηγούμενης  ανάρτησης, 
μπορούν να τις βρουν εδώ.

Σάββατο, 28 Σεπτεμβρίου 2013

Βράβευση ιστοριών 1ου παιχνιδιού "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"

Με καθυστέρηση σχεδός μιας ολόκληρης ημέρας 
και παρά τη μεγάλη προσπάθεια από μένα να φανώ συνεπής στους χρόνους
του 1ου παιχνιδιού μας  (2ου κύκλου) 
"ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"
θα γίνει η ανάρτηση της βράβευσης.

Θέλω να ελπίζω πως δεν μου ξέφυγε  κανένα λάθος  ιδιαίτερα στην καταμέτρηση.
Ελπίζω τυχόν λαθάκια να μην έχουν σχέση με τη βράβευση των 3 πρώτων νικητών. 

Όλοι σας αξίζετε συγχαρητήρια
 γιατί οι ιστορίες και τα ποιήματά σας ήταν ιδιαίτερα αξιόλογα
και λάμπριναν το παιχνίδι μας σαν διαμαντάκια κι αυτή τη φορά.

Όσοι συμμετείχαμε, είμαστε όλοι νικητές 
και ως νικητές δικαιούμαστε ένα βραβείο συμμετοχής!
Βραβείο συμμετοχής στο 1ο παιχνίδι (2ου κύκλου)
"ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"
(Οι συμμετέχοντες μπορούν να αντιγράψουν το βραβείο
 και να το τοποθετήσουν στο blog τους.)

Αυτή τη φορά το παιχνίδι έφτασε στις 26 συμμετοχές
 Δεν είναι εύκολο να διαλέξεις 3 ιστορίες ανάμεσα σε  26 πολύ αξιόλογες...
Οι λέξεις στις οποίες βασίστηκε το παιχνίδι μας  αυτή τη φορά ήταν
ΑΦΟΣΙΩΣΗ, ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ, ΞΗΜΕΡΩΜΑ,
 ΝΤΟΥΦΕΚΙΑ ή ΤΟΥΦΕΚΙΑ, ΤΣΟΥΒΑΛΙ
Σύμφωνα με τους ισχύοντες όρους του παιχνιδιού μας,
δώσατε βαθμό στις 3 καλύτερες, κατά την άποψή σας, ιστορίες - παραμύθια - ποιήματα. 

Έτσι προέκυψαν οι  3 νικητές μας. 

Το 1ο κόκκινο βραβείο δίνεται 
στην Kανελλάκη Μαρία 
για την ιστορία της
"Προαπαιτούμενα τα ντολμαδάκια"

 Το 2ο μπλέ βραβείο δίνεται 
στην Μαρία Νι
για την ιστορία της
 "Η λίμνη"


Το 3ο λευκό βραβείο δίνεται 
στην Μarilena Artspot
για την ιστορία της
"AFFAIRE D' HONNEUR"

Οι νικήτριές μας θα πάρουν "τιμής ένεκεν",
όπως πάντα, 
3 χειροποίητες καρφίτσες 
οι οποίες όμως θα αποσταλούν ταχυδρομικά στις νικήτριες
περίπου μετά από 10 ημέρες
επειδή μόλις επέστρεψα από ταξίδι, δεν πρόλαβα να τις ετοιμάσω
και πάλι θα λείψω για περίπου 1 εβδομάδα. 
Οι νικήτριες παρακαλούνται να στείλουν στο mail μου
flora27031960@gmail.com 
από αύριο κιόλας,
 ονοματεπώνυμο και διεύθυνση για να στείλω τα δωράκια τους

 Η συνολική βαθμολογία κάθε ιστορίας έχει ως εξής:

1.Μου αρέσει να μην λέω πολλά Bίκυ VI.P  3
2. AFFAIRE DHONNEUR Marilena Artspot 20
3. Για τους νικητές της ζωής Katerina Verigka15
4.Βεντέτα Rita Libero 5
5.Το βαλιτσάκι Φλώρα 16
6. Τοπίο Άννα Πάρος 18
7.Ένα αξέχαστο απόγευμα.. Ανταίος    5                    
8.Η αγάπη είναι ….Kλαύδια 9
9.Το ξύλινο κασελάκι Maria Gracia 7
10.Η λίμνη Mαρία Νι  24
11.Ποτέ ξανά ο ίδιος Pink Angel 3
12.Οι κόκκινες αποχρώσεις της τρέλαςButterfly 7
13.Αχ βρε Βαγγελιώ μου παινεμένη!@iris 6
14.Όπως έπρεπε mytripsonblog 1
15.Η ανάγκη, η απώλεια και το πουκάμισο Rylie 1
16.Ματωμένη αδελφότης Κική
17.Απολαμβάνοντας την ομορφιά της φύσης Δελφινάκι
18.Προαπαιτούμενα τα ντολμαδάκιαKανελλάκη Μαρία 43
19.Και η αγάπη μάνα; Έλενα Φλογερά 8
20.Ήχος και φως  Christi
21.Πιετά Μarronblogger 10
22.Χαμένες αγάπες Γεωργία Αλεξάνδρου 3
23.Στίγματα Funky Monkey 10
24.H βάφτιση του Γιωργή Μarilise2  1
25.Τραγική Ειρωνεία Xris Kat   5
26.H τουφεκιά Κατερινάκι  2

Οι βραβευμένες ιστορίες

1ο βραβείο

18.Προαπαιτούμενα  τα ντολμαδάκια
Μαρία Κανελλάκη
Τον κιμά τον τσιγαρίζουμε πριν τυλίξουμε τα ντολμαδάκια; Δεν βοηθάει η μνήμη μου.
Της δίνω προθεσμία ως το βράδυ. Πρωί, πρέπει να βράζουν στην κατσαρόλα. Πριν μεσημεριάσει, θα καταφτάσει το κλιμάκιο εμπειρογνωμόνων. Πεθερά, πεθερός, κουνιάδα, μπατζανάκης, παιδιά, ένα σκυλί σαλονιού κι ένα λουράκι. Ο Αντώνης έβαλε βέτο. Αν δεν τους περιποιηθούμε καταλλήλως, θα κόψουν το πακέτο στήριξης. Θα μου το χρεώσει σαν οικογενειακή προδοσία. Κι ο μικρός ξεκινάει ορθοδοντικό. Κι Αγγλικά. Μπι Σίνιορ...ή Σι; Δεν βοηθάει η μνήμη μου.
Διδυμότειχο-μπλουζ η κουζίνα. Το ξημέρωμα με βρήκε να καθαρίζω  ένα τσουβάλι πατάτες.  Σκοπιά στο μαγειρείο. Αγχωμένο τσιγάρο και πίσω στις πατατόφλουδες. Εναλλάξ με τον Αντώνη. Όπλα, παλάσκες, λαμαρίνες, δίσκοι. Ψητό στο φούρνο και σαλάτες στο ψυγείο. Και τα ντολμαδάκια στην κατσαρόλα. Έβαλα λεμόνι; Tι ώρα θα’ρθουν; Γιατί  η μάνα σου μας τρώει τα συκώτια με τη μαγειρική μου; Γιατί δεν λέει ένα μπράβο γι αυτό που είμαι; Γιατί φτάσαμε ως εδώ; Δεν  βοηθάει η μνήμη μου.
Δύο οι εφιάλτες  τούτες τις κρίσιμες ώρες. Να μας κόψουν τη δανειοδότηση. Ή να κόψει το αυγολέμονο.  Να βγουν αυτά τα κίτρινα ξερατά στην επιφάνεια της κατσαρόλας και να επιπλέουν σα μύξες. Σιχαίνομαι τα ντολμαδάκια. Και τα οικογενειακά δάνεια εν γένει. Και το καθεστώς εποπτείας ειδικότερα. Και τον  τεντωμένο δείκτη. Συνήθως σκοπεύει εμένα. Φράση και  ντουφεκιά. «Εμείς στην ηλικία σας, είχαμε κοτζάμ περιουσία και μεγαλώναμε  δυο παιδιά!... Όχι σαν εσάς που δεν αξιωθήκατε για δεύτερο…» . Σιχαίνομαι και τη σιωπή σου Αντωνάκη! Με παρατάς σύξυλη στο σκοπευτήριο, με την κυρά-Αγγέλα απέναντι, να ρίχνει επαναληπτικές βολές…  Μυρίζει έντονα ο άνηθος ή είναι ιδέα μου;…  Μήπως έπρεπε να βάλω μαϊντανό;… Δεν βοηθάει η μνήμη μου.
Μπουκάρει η Καγκελάριος. Κάγκελο όλοι στην είσοδο. Παραλίγο να χαιρετήσω στρατιωτικά. Κρατήθηκα. Παρά πόδα  η κόρη. Μ’ ένα σκατουλί πατσαβούρι να γαβγίζει υστερικά. Ξωπίσω,  ο ουλαμός. Παιδιά, μπαμπάς παιδιών, μπάλες, τάμπλετ, λασπωμένα παπούτσια. Χλαπαταγή. «Κατουριέμαι σου λέω!... Εγώ δεν πεινάω… Πότε θα γυρίσουμε σπίτι;...Έχω να τελειώσω μια πίστα…Να  πλύνεις ΕΣΥ τα χέρια σου!..Όχι…ΔΕΝ σκάω!... ».  Δεν έσκασε.  Έσκασα εγώ. Τα μαξιλάρια του διθέσιου, γίνανε σκατουλί. Κοίταξα με νόημα τον Αντωνάκη. Συναίνεση και σιωπή. Δήλωσε παρών, αλλά δεν καταψήφισε το αίσχος.
Στο τραπέζι διαπραγματεύσεων. Το πουκάμισο του Αντώνη στάζει ιδρωτάρι, σα χαλασμένη υδρορροή. Το στομάχι μου ναυτικός κόμπος. Τσουγκρίσματα…“Καλώς βρεθήκαμε!...Καινούργιο ριχτάρι; Μπράβο, με γεια σας!..Δεν είχε άλλο χρώμα;…Όοοχι, δε λέω… καλούλι είναι! Τον κιμά δεν τον τσιγάρισες;… Βγάζει μια κρεατίλα… Πού να’ ξερες τι έφτιαχνα στην ηλικία σου!... Είχαν να το λένε στο σόϊ του άντρα μου!...Πες Αρίστο!...Θυμάσαι τη συγχωρεμένη τη μάνα σου πώς με καμάρωνε;…H Aγγέλα μου, έλεγε, κορώνα στο κεφάλι μας!...Θυμάσαι Αρίστο;…”
Αμνήμων ο Αρίστος. Κι ο Αντωνάκης. Σιωπηλοί, γλύφουν με αφοσίωση τα κόκαλα στο πιάτο τους. Η επόμενη δόση έχει ήδη εγκριθεί, με αντάλλαγμα τα τελευταία οχυρά αξιοπρέπειας που μας είχαν απομείνει.
Η Αγγέλα χαμογελάει με ύφος μποξέρ που μόλις έριξε νοκ άουτ τον αντίπαλο.
Τον Αντωνάκη Της. Που πάντα θα σέρνει μια κτητική αντωνυμία ξωπίσω του. Πάντα θα θυμάται, αλλά θα σιωπά.
Η αγάπη μπαίνει στην κατσαρόλα, σιγοβράζει στην  τσίπα της και γίνεται μια θαυμάσια συνήθεια.

Η ανάγκη όμως;… Σκληρή σα σόλα!

2ο βραβείο

10.Η λίμνη
Μαρία Νι
Μια φορά πριν χρόνια, ένας Άνθρωπος έφτιαξε μια Λίμνη. Μακριά από την πόλη. Ανάμεσα σε δύο λόφους. Ήθελε να συγκεντρώνει το νερό της βροχής για να ποτίζει τις αγελάδες του. Η Λίμνη ήταν πολύ όμορφή, αλλά πάντα στενοχωρημένη. Στεκόταν εκεί, ανάμεσα τις φυλλωσιές των δέντρων βουβή και αμίλητη, με αφοσίωση στη δουλειά της.
Το Καλάμι την ρώτησε.
-Τι έχεις Λίμνη και είσαι θλιμμένη;
-Θέλω να γίνω Θάλασσα, του αποκρίθηκε. Δεν μπορώ απλά να στέκομαι εδώ, αποξενωμένη και έρημη και απλά να ποτίζω τα ζώα. Θέλω να ικανοποιώ τους ανθρώπους. Τόσο όμορφη που είμαι και δε με βλέπει κανείς. Κανείς δεν παίζει στα νερά μου, κανείς δε με χαίρεται. Δες η Θάλασσα πόσο τυχερή είναι. Έχει όλο τον κόσμο δικό της.
Με αυτά τα λόγια ξαναέπεσε στην μελαγχολία της.
Ένα ξημέρωμα όμως κάτι άλλαξε. Ένα ζευγάρι φάνηκε στις όχθες της. Με ένα άσπρο πουκάμισο αυτός και με ένα λευκό φόρεμα αυτή. Σαν θεοί και οι δυο, έβγαλαν τα ρούχα τους και έπεσαν στα νερά της.
Και τότε η Λίμνη ένιωσε κάτι πρωτόγνωρο. Ένιωσε την αγάπη τους, την καρδιά τους, την ηδονή τους. Και τα νερά της αγρίεψαν από τα σώματά τους, η σιωπή της έσπασε από την ανάσα τους, σαν τουφεκιά στον ήσυχο αέρα.
Ενώθηκαν στα νερά της, ένιωσαν ότι βρίσκονταν σε ένα τσουβάλι γεμάτο έρωτα, που τους προστάτευε και τους νοιαζόταν.
Όταν τελείωσαν ντύθηκαν και έφυγαν. Και άφησαν πίσω τις αισθήσεις τους, τα βλέμματά τους, τα φιλιά τους. Και την Λίμνη πάλι μόνη… αλλά…
-Καλάμι… δεν χρειάζεται να είμαι θάλασσα. Είμαι εδώ για τους λίγους. Γι΄ αυτούς που μπορούν να με φτάσουν. Που μπορούν να περπατήσουν, να σκαρφαλώσουν. Είμαι εδώ γι΄ αυτούς που μπορούν να με εκτιμήσουν. Να καταλάβουν την σιωπή μου.
Από τότε ανά διαστήματα συντρόφευσε πολλούς ανθρώπους και ένιωσε πολλά έντονα συναισθήματα. Ένωσε ζευγάρια, σκούπισε δάκρυα μοναχικών, έπαιξε με παιδιά, γέλασε με φίλους.

Και έτσι η Λίμνη ξανά δεν στεναχωρήθηκε. Γιατί είχε βρει τον σκοπό της.

3o βραβείο

2. AFFAIRE D’HONNEUR
Marilena Artspot
Τις νύχτες παίζουμε τις ίδιες νότες στο πιάνο.
Άηχα πυρά για μένα
Υγρές ριπές για σένα.
Ντουφεκιές ηττημένες.
Κάποιες φορές τις νιώθω να σέρνονται  γυμνές πάνω στο πουκάμισό μου
κι από κει ύπουλα σκάβουνε πιο μέσα, κατάσαρκα, κι ο χρόνος  πια σάπιο τσουβάλι
δεν έχει αξία.
Ακαταμάχητη υποταγή. Ανοχύρωτος οργασμός.
Κάποτε με είχες ρωτήσει τι γεύση έχει η αφοσίωση.
Σιρόπι βύσσινο σε σοκολάτα.
Μέχρι το ξημέρωμα το κρεβάτι θα έχει αδειάσει.
Ξεμείναμε από πυρομαχικά.



H 1η νικήτρια, που  αυτή τη φορά είναι η Μαρία Κανελλάκη
θα βρει για το επόμενο 2ο παιχνίδι μας  (2ου κύκλου)
5 ουσιαστικά συγκεκριμένα ή αφηρημένα, 
που θα αποτελέσουν τη βάση για τις νέες εμπνεύσεις σας.


Το επόμενο παιχνίδι μας 
λόγω απουσίας μου 
ίσως καθυστερήσει για λίγες μέρες. 

Τρίτη, 24 Σεπτεμβρίου 2013

Ρολόγια....

Με κάποια δισκάκια από τούρτες...
με μερικά χαλασμένα CD...
με κάμποσα μέτρα κλωστών...
και πολλή πολλή αγάπη για τις κατασκευές ...
προέκυψαν αυτά τα ρολόγια, που περιμένουν 
να συσκευασθούν και να πάνε στο Χριστοδούλειο Ίδρυμα 
για να λάβουν μέρος  στην έκθεση - bazaar του Νοεμβρίου.

δισκάκι χάρτινο (τούρτας) σε χρώμα ασημί
με CD στο κέντρο
στολισμένο με μπρονζέ χρυσοκλωστή και τρέσα με κορδόνι γύρω γύρω

δισκάκι χάρτινο (τούρτας) σε χρώμα ασημί
με CD στο κέντρο
στολισμένο με μπλέ και σιέλ βαμβακερή κλωστή DMC  κουβαράκι
δισκάκι χάρτινο (τούρτας) χρησιμοποιήθηκε απ' την ανάποδη  λευκή πλευρά του
με CD στο κέντρο
στολισμένο με  κόκκινη και μουσταρδί βαμβακερή κλωστή DMC  κουβαράκι
και κορδονάκι  σουέντ  χρώματος τυρκουάζ γύρω 

Και επειδή δεν επιτρέπεται απ' αυτό το πανηγύρι να απουσιάζει το βελονάκι

πλεκτό ρολόι κολλημένο σε βαμμένο με μπλε ακρυλικό χρώμα χαρτόνι
και μπορντώ σουέντ κορδονάκι γύρω του. 


ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ 
ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΒΑΘΜΟΛΟΓΗΣΕΤΕ 
ως το Σάββατο 28/9/2013 (7 το απόγευμα)
ΤΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ 1ου παιχνιδιού (2ου κύκλου)
"ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"
που θα τις βρείτε στις 4 προηγούμενες αναρτήσεις.

Παρασκευή, 20 Σεπτεμβρίου 2013

1η ανάρτηση ιστοριών 1ου παιχνιδιού (2ου κύκλου) του παιχνιδιού "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"

Έφτασε λοιπόν η μέρα που θα πρέπει να διαβάσετε και να βαθμολογήσετε 
για να αναδείξετε την ιστορία της προτίμησής σας στο πρώτο παιχνίδι του δεύτερου κύκλου.
Θέλω να ευχαριστήσω για ακόμη μία φορά όλους τους συμμετέχοντες  στο παιχνίδι μας, γιατί με εμπιστεύτηκαν και ξόδεψαν χρόνο  και σκέψη για να γράψουν και να λάβουν μέρος σ' αυτό.
Η συμμετοχή και στο 1ο παιχνίδι  του 2ου κύκλου ήταν μεγάλη, πράγμα που σημαίνει ότι μάλλον σας έλειψε τον ένα μήνα των διακοπών του.
Για ακόμη μια φορά θα ζητήσω συγνώμη για τυχόν ανομοιομορφίες που θα συναντήσετε διαβάζοντας τις ιστορίες τόσο στη γραμματοσειρά όσο και στα διαστήματα, αλλά παρόλο που έδινα όλες τις σχετικές εντολές στα windows, η μεταφορά τους στο blog παρουσίαζε προβλήματα.


Οι κανόνες για τη βαθμολόγηση είναι οι εξής:
Μπορείτε να βαθμολογήσετε με 3, 2 και 1 ξεκινώντας από 3 για την καλύτερη και φθάνοντας στο 1 για την τρίτη  κατά σειρά στην προτίμησή σας.
Όπως και τις προηγούμενες φορές, για αποφυγή αδικιών,
είναι πλέον υποχρεωτικό να βαθμολογήσετε τρεις ιστορίες.
    Δεν μπορείτε να δώσετε σε 2 ιστορίες ίδιο βαθμό. 
    Δεν μπορείτε να βαθμολογήσετε ανώνυμα.
    Δεν μπορείτε να βαθμολογήσετε τη δική σας ιστορία.

Εγώ και αυτή τη φορά δεν θα βαθμολογήσω για ευνόητους λόγους...

Τις βαθμολογίες σας θα τις στείλετε με σχόλιό σας στο τέλος των  αναρτήσεων. 
Χαρά μου θα ήταν να ακούσω και τα σχόλιά σας, θετικά ή αρνητικά για τις ιστορίες  ή για κάτι που πήγε ή δεν πήγε καλά σ' αυτό το παιχνίδι ώστε στο επόμενο να έχει διορθωθεί. 
Εξ αιτίας του όγκου των ιστοριών  καλό θα ήταν διαβάζοντας να κρατάτε και σημειώσεις με τους αριθμούς των κειμένων που σας εντυπωσίασαν και στο τέλος να επιστρέψετε για μια 2η ανάγνωση  όσων ξεχωρίσατε, ώστε να πάρετε τη σωστή απόφαση για τη βαθμολογία που θα δώσετε.

ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΒΑΘΜΟΛΟΓΕΙΤΕ 
ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 27/9/2013
Το Σάββατο  28/9/13 
θα αναρτηθούν τα αποτελέσματα της βαθμολογίας σας 
και θα ανακηρυχθούν οι 3 νικητές του 1ου παιχνιδιού του 2ου κύκλου.
Μόνο που αυτή τη φορά δεν δεσμεύομαι 100% ως προς αυτό...
ενδέχεται να μην μπορώ για τεχνικούς λόγους 
να αναρτήσω την συγκεκριμένη ημερομηνία...
και ίσως αυτό να γίνει την επομένη 29/9/13
αν και θα κάνω τα αδύνατα δυνατά για να μην αλλάξει τίποτα 
από τη ρουτίνα στη διαδικασία του παιχνιδιού μας.

Ωστόσο αν δείτε πως καθυστερώ κι άλλο
να ξέρετε ότι, μόλις τα καταφέρω, θα αναρτήσω αποτελέσματα
έστω κι από ξένο Η/Υ.

Ως τότε εσείς να στέλνετε με σχόλιο τις βαθμολογίες σας, 
χωρίς όμως να  περιμένετε απάντησή μου στο σχόλιό σας.... 

Στο 1ο παιχνίδι του 2ου κύκλου
μαζεύτηκαν  26   ιστορίες
 βασισμένες στις λέξεις:

ΑΦΟΣΙΩΣΗ
ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ
ΞΗΜΕΡΩΜΑ
ΝΤΟΥΦΕΚΙΑ ή ΤΟΥΦΕΚΙΑ
ΤΣΟΥΒΑΛΙ
και μοιράστηκαν σε αυτήν και ακόμη 2 αναρτήσεις, που θα βρείτε παρακάτω.

ΙΣΤΟΡΙΕΣ 1 ΕΩΣ 7


1.Μου αρέσει να μην λέω πολλά
Καμιά φορά είναι να απορεί κανείς με την ανέχεια που υπάρχει γύρω μας σε διάφορες καταστάσεις και πιο συγκεκριμένα  σε πρόσωπα!
Εντάξει, καταλαβαίνω ότι υπάρχουν διάφορες παράμετροι και λόγοι για τους οποίους οι περισσότεροι δεν μπορούμε ίσως να φανταστούμε γιατί συμβαίνει αυτό.
Είμαστε όμως υποχρεωμένοι να δεχόμαστε και να ανεχόμαστε όλα αυτά τα πράγματα και αυτούς τους ανόητους ανθρώπους και να υποκρινόμαστε ότι μπορούμε να συνυπάρξουμε αρμονικά στον ίδιο χώρο, όταν αντιλαμβανόμαστε κάθε στιγμή την κοροϊδία τους, την υποκρισία τους, την ανηθικότητά τους, την σαπίλα που κρύβουν στην ψυχή τους.
Και την ίδια στιγμή να τους βλέπεις να το «παίζουν» άνετοι και cool, υπέροχοι, υπερόπτες και τέλειοι.
Να πρέπει να χαμογελάσεις και να σκύψεις το κεφάλι όταν το μόνο θέλεις να κάνεις εκείνη την στιγμή είναι να τους χώσεις μέσα σε ένα τσουβάλι για να μην χρειάζεται να τους ακούς και να τους βλέπεις.
Θυμάμαι πριν από μερικούς μήνες καθώς πήγαινα στην δουλειά, νωρίς το ξημέρωμα ήταν ακόμη και πέτυχα μια τέτοια περίπτωση. Η οδηγός του μπροστινού αυτοκινήτου, πάνω σε μια στροφή σε έναν παράδρομο της Εγνατίας οδού, ανοίγει το παράθυρο και πετάει την σακούλα με τα σκουπίδια από το σπίτι της στον δρόμο! Έπαθα σοκ! Ειλικρινά σας μιλάω βγήκα από τα ρούχα μου όταν το είδα! Λες και δέχτηκα ντουφεκιά στο κεφάλι. Δεν μπορούσα να δεχτώ ότι είδα κάτι τέτοιο! Και το χειρότερο από όλα είναι ότι την πέτυχα κι άλλες φορές να κάνει ακριβώς το ίδιο πράγμα!
Για τέτοιους ανθρώπους μιλάμε, που όλη την ώρα μιλάνε για το ΕΓΩ τους, για τον εαυτό τους και πόσο αλάνθαστοι είναι! Η συγκεκριμένη κυρία, με τα σκουπίδια, όλη μέρα λέει πόσο καθαρή και πόσο τακτική είναι αλλά είμαι σίγουρη όταν αν πας σπίτι της θα σιχαθείς να πατήσεις το πάτωμα. Είμαι απολύτως βέβαιη ότι θα έχει παντού πεταμένα μπλούζες, πουκάμισα, παπούτσια και διάφορα αντικείμενα!
Η παροιμία που λέει ότι όπου ακούς πολλά κεράσια, κράτα μικρό καλάθι! Να! Για κάτι τέτοιες την είπανε! Λοιπόν οι άνθρωποι που έχουν ήθος, αρχές και αξίες και ό,τι κι αν κάνουν το κάνουν με αφοσίωση και διακριτικότητα, είναι εκείνοι που λίγο μιλάνε και πολύ δουλεύουν. Όπου δεις άνθρωπο να μιλάει ακατάπαυστα και ιδιαίτερα για τον εαυτό του, φύγε τρέχοντας. Όποιος μιλάει πολύ χωρίς να σκέφτεται, μόνο βλακείες αμολάει το στόμα του.
Σοφός και ηθικός είναι ο άνθρωπος που προσπαθεί να αποδείξει την αξία του με έργα και πράξεις κι όχι με περιαυτολογίες. Εκείνους πρέπει να επιβραβεύουμε κι όχι τους άλλους τους παρλαπίπες και τους υποκριτές. Όμως πόσο δίκαιη είναι η κοινωνία; Σας αφήνω να το σκεφτείτε μόνοι σας και αναλόγως να πράξετε την επόμενη φορά που θα έχετε να αντιμετωπίσετε τέτοιους ανθρώπους!

2. AFFAIRE D’HONNEUR
Τις νύχτες παίζουμε τις ίδιες νότες στο πιάνο.
Άηχα πυρά για μένα
Υγρές ριπές για σένα.
Ντουφεκιές ηττημένες.
Κάποιες φορές τις νιώθω να σέρνονται  γυμνές πάνω στο πουκάμισό μου
κι από κει ύπουλα σκάβουνε πιο μέσα, κατάσαρκα, κι ο χρόνος  πια σάπιο τσουβάλι
δεν έχει αξία.
Ακαταμάχητη υποταγή. Ανοχύρωτος οργασμός.
Κάποτε με είχες ρωτήσει τι γεύση έχει η αφοσίωση.
Σιρόπι βύσσινο σε σοκολάτα.
Μέχρι το ξημέρωμα το κρεβάτι θα έχει αδειάσει.
Ξεμείναμε από πυρομαχικά.

3. Για τους νικητές της ζωής
Το ξημέρωμα τον βρήκε στην ταράτσα του σπιτιού του, που καθόταν από μικρός όταν ήθελε να ξεφύγει από όλους.. ίσως και από τον ίδιο του τον εαυτό. Άναψε ένα τσιγάρο αλλά ένιωσε δυσφορία και το έσβησε αμέσως. Τράβηξε τα πρώτα κουμπιά από το πουκάμισό του και πήρε βαθιές αναπνοές. Όλα πήγαν εντελώς διαφορετικά απ' ότι τα είχε προγραμματίσει. Έκλεισε τα μάτια και όλη του η ζωή πέρασε από μπροστά του σαν ταινία. Τα ανέμελα παιδικά του χρόνια, η περίεργη εφηβεία, τα αξέχαστα φοιτητικά χρόνια, οι πρώτες δουλειές, οι πρώτες αποτυχίες, οι μεγάλοι έρωτες και η ωριμότητα στα 39 του με ένα παιδί και μια γυναίκα που λατρεύει. Ώσπου εκείνη την ημέρα. Που τα λόγια του γιατρού ήχησαν σαν ντουφεκιά στην καρδιά του. Λίγοι μήνες ζωής ακόμη, ίσως και χρόνος. Η γη γκρεμίστηκε κάτω από τα πόδια του. Θα γκρεμιστούν και τα όνειρά του; Θα γκρεμιστεί και η οικογένειά του; Εκείνο το ξημέρωμα στην ταράτσα δεν ξέφυγε από τον εαυτό του, πήρε την πιο σημαντική απόφαση μέχρι τώρα. Έφτιαξε την λίστα με τις επιθυμίες του. " Όσο κι αν ζήσω, θα κάνω αυτά που θέλω εγώ και θα κάνω τους γύρω μου ευτυχισμένους. Δεν μου αξίζει η θλίψη. Σε κανέναν δεν αξίζει η θλίψη." Τον πρώτο μήνα δεν άφησε κανέναν από τους δικούς του να συζητάνε γι' αυτό, σαν να μη συνέβη ποτέ και σαν να μη πρόκειται να συμβεί κάτι κακό. Δεν ήταν πως δεν το είχε αποδεχτεί. Αντιθέτως, δεν ήθελε να αφήσει άλλο χρόνο χαμένο. Ανακάλυψε πως είχε μέσα του ένα τσουβάλι γεμάτο όνειρα. Ξεκίνησε πρώτα να μεταδίδει σε όσο κόσμο συναναστρεφόταν αισιοδοξία, χαρά, ελπίδα, δύναμη και τους πρότεινε να κάνουν το ίδιο με τους δικούς τους ανθρώπους. Δεν πετύχαινε πάντα αλλά άξιζε την προσπάθεια. Σκόρπιζε παντού χαμόγελα. Δεν ήθελε να ταξιδέψει για να μη χάσει ούτε μια στιγμή από την οικογένειά του. Έκανε όμως ένα μεγάλο όνειρο πραγματικότητα. Ίδρυσε μια μη κερδοσκοπική οργάνωση στήριξης για εκείνους που πάσχουν από καρκίνο και τις οικογένειές τους. Έδωσε δύναμη σε αυτούς που είχαν ανάγκη. Ήθελε ο γιος του να είναι περήφανος. Και το κατάφερε μέσα από αυτή του την αφοσίωση σε αξίες και ιδανικά. 15 χρόνια αφότου τον έχασαν, διοργάνωσαν προς τιμήν του μία εκδήλωση και ο πρώτος ομιλητής ήταν ο γιος του που συνέχιζε το έργο του. "Ο πατέρας μου, μας έμαθε πως κάθε λεπτό είναι πολύτιμο, να μην το αφήνουμε ανεκμετάλλευτο. Μας έδειξε στον μέγιστο βαθμό τι σημαίνει αισιοδοξία, αλληλεγγύη και δύναμη. Ήταν ένα φωτεινό παράδειγμα και θα ζει μέσα από τα χαμόγελα που χάρισε. Μου έμαθε πως δεν αρκεί να είσαι σημαντικός μόνο στη δική σου ζωή αλλά κυρίως στων άλλων. Πως ό, τι έχεις μέσα σου δεν υφίσταται αν δεν το μεταδώσεις. Πως τα όνειρά σου δεν έχουν αξία αν δεν παλέψεις για αυτά. Μου έδειξε πως είναι να έχεις σκοπό στη ζωή σου και να μην περιπλανιέσαι άσκοπα. Να κάνεις αυτό για το οποίο είσαι προορισμένος με όλη σου την ψυχή νικώντας τις αντιξοότητες. Να ξέρεις πως κάποιος ανέπνευσε ευκολότερα επειδή είχε εσένα στην ζωή του."

4.Βεντέτα
 Το γλέντι είχε ανάψει για τα καλά, τα ποτήρια συναντιόντουσαν στον αέρα, τσούγκριζαν το ένα με το άλλο σκορπώντας παντού χαμόγελα και καλή διάθεση, οι οικογένειες γαμπρού και νύφης περίλαμπροι κι ευτυχισμένοι, μόνο μια απώλεια ήταν αισθητή στο τραπέζι κι αυτή ήταν του πατέρα του γαμπρού, που δυστυχώς ένα ισχυρό επεισόδιο καρδιάς, σχεδόν πριν τρία χρόνια, τον στέρησε απόψε και για πάντα απ' τους δικούς του κι από αυτήν την τόσο ιερή στιγμή, σίγουρα αν ήταν εν ζωή θα ήταν τόσο περήφανος απόψε για τον μοναχογιό του, ο οποίος γνώριζε την κοπέλα σχεδόν από τότε που πήγαιναν μαζί στο ίδιο σχολείο. Ένας έρωτας με διάρκεια στον χρόνο, απόψε όμως το ζευγάρι έλαμπε με τα χρώματα της ευτυχίας, ήταν η δική τους βραδιά, συγγενείς και φίλοι μαζεμένοι γύρω από το τραπέζι σε ένα γλέντι χωρίς τελειωμό. Η Κρήτη είναι άλλωστε ξακουστή για αυτά τα περίφημα Κρητικά της γλέντια. Χοροί, τραγούδια, γέλια, ευχές κι ευχαριστίες ακογόντουσαν από άκρη σε άκρη, κόντευε σχεδόν ξημέρωμα κι όμως κανείς δεν είχε κουραστεί να διασκεδάζει με την ψυχή του ! Τα δώρα με το τσουβάλι, αφού η νύφη είχε αρχίσει ήδη να ανησυχεί για το που θα μπορέσει να βρει άκρη με όλα αυτά. Ώσπου..
Μια φοβερή ντουφεκιά έσκισε τη νύχτα στα δύο.
Όχι από αυτές που ακούγονται προμηνύοντας την χαρά, αλλά από τις άλλες που προμηνύουν το κακό και το κακό είχε ήδη γίνει. Ο γαμπρός σωριάστηκε κάτω, η νύφη σάστισε, φωνές, κακό.. Ένας νεαρός άνδρας τον είχε πυροβολήσει, εκείνος που πριν από κάποια χρόνια είχε χάσει τον μικρό του αδερφό εξαιτίας μιας άλλης ντουφεκιάς του πατέρα του γαμπρού. Το αίμα ξεπληρώνεται με αίμα βροντοφώναξε λίγο πριν πέσουν πάνω του οι πιο δυνατοί να τον αρπάξουν, οι γυναίκες ούρλιαζαν, για λίγες στιγμές επικράτησε ένας πραγματικός πανικός, η χαρά διαδέχτηκε την θλίψη τόσο σύντομα, τόσο ξαφνικά. Η μάνα τραγική φιγούρα.
Η νύφη κρατώντας στην αγκαλιά της τον άντρα της αδυνατούσε ακόμα να δεχθεί το τι της είχε συμβεί, ότι όντως της είχε συμβεί κι ότι στα αλήθεια είχε συμβεί σε εκείνη, ο γαμπρός κατάχαμα με το πουκάμισό του ανοιχτό να στάζει αίμα, απ' το σημείο της καρδιάς, ποτίζοντας τώρα από το αίμα του το κατάλευκο νυφικό της νύφης.
 Στιγμές πριν, όρκοι παντοτινής πίστης κι αφοσίωσης είχαν δοθεί κι από τους δύο για να έρθει τώρα ετούτη η καταραμένη ώρα που τίποτα δεν είχε πια σημασία. Οι πιο ψύχραιμοι τράβηξαν σχεδόν μετά βίας την νύφη που είχε γαντζωθεί από πάνω του, είχε έρθει το φορείο που θα τον μετέφερε στο πιο κοντινό νοσοκομείο, αν κι ήταν ήδη αργά. Τόσα χρόνια κι αυτό το ηλίθιο αιματηρό ''έθιμο'' δεν λέει να εκλείψει από τους Κρητικούς τόπους, τόσες ψυχές άδικα χαμένες, τόσες οικογένειες ξεκληρισμένες.
  ''Το αίμα ξεπληρώνεται με αίμα'' οι μόνες και τελευταίες λέξεις του δράστη.
   Λάθος, μόνο η αγάπη ξεπληρώνει αληθινά.. 

5.Το βαλιτσάκι
Το βράδυ γύρισε πάλι τύφλα στο μεθύσι. Έβριζε, χτυπούσε, έσπαγε. Τα βράδια αγρίμι ξέσπαγε πάνω της και το πρωί έταζε με υποσχέσεις και παρακάλια πως δεν θα το ξανακάνει.
Το ξημέρωμα, σηκώθηκε στα νύχια μην τον ξυπνήσει. Αθόρυβα φόρεσε ένα πουκάμισο και μια φούστα, πήρε το πανωφόρι της κι άφησε ένα σημείωμα στο τραπέζι. Φεύγοντας πήρε μαζί της κι ένα βαρύ τσουβάλι οδυνηρές αναμνήσεις.
Το είχε συζητήσει και με τη μάνα της. Η πονεμένη γυναίκα παρακολουθούσε διακριτικά το παιδί της αλλά δεν μίλαγε.
Μικρή και σκληρή με τις γυναίκες η κοινωνία τους. Αν την παρότρυνε να φύγει θα κουτσομπόλευαν, θα έλεγαν πως βρήκε άλλον και ξεπόρτισε.
Είχε πεθάνει ο άντρας της, το στήριγμά τους, κι από τότε ο προκομμένος ο γαμπρός της, χωρίς ίχνος τσίπας, έχασε κάθε έλεγχο της συμπεριφοράς του απέναντι στο κορίτσι. Δεν τα έβαζε ο νους της αυτά τα καμώματα. Με τον άντρα της συμφώνησαν στον γάμο αυτό, θεωρώντας πως η αγάπη και η αφοσίωση ήταν αυτονόητα σε ένα γάμο.
Εκείνος στην αρχή έδειχνε να την αγαπάει πολύ. Γρήγορα όμως τα πράγματα άλλαξαν και φανέρωσε το αγρίμι που έκρυβε μέσα του. Την περασμένη εβδομάδα λίγο έλειψε να την σκοτώσει την κοπέλα και τότε εκείνη αποφάσισε πια να φύγει μαζί με το παιδί.
Η μάνα της κράτησε το βράδυ το παιδί για να μην τον ξυπνήσουν το πρωί οι φωνούλες του. Η γυναίκα το κοίμισε ντυμένο με τα ρουχαλάκια του κι όλη νύχτα ξαγρύπνησε δίπλα του αποχαιρετώντας το με νανουρίσματα και δάκρια στα μάτια. 
Είχε βγάλει η ίδια το εισιτήριο της κόρης της για το πλοίο, είχε συνεννοηθεί  με την ξαδέλφη της στην Αθήνα να βρει ένα σπιτάκι για το κορίτσι, είχε στείλει και δυο νοίκια για την αρχή και λογάριαζε αργότερα, όταν θα κόπαζε η τρικυμία, να πάει κοντά στην κόρη της, να κρατάει το παιδί για να δουλεύει εκείνη και να ζήσουν  επιτέλους ήρεμα.
Τρέχοντας  η κοπέλα έφτασε στης μάνας της με τρόμο στα μάτια, τη φίλησε, πήρε τη βαλίτσα  με τα απαραίτητα, που είχε αφήσει εκεί, ένα φάκελο με οικονομίες της μάνας της  και το παιδί απ' την αγκαλιά της.
Της είπε μόνο: «Μάνα  μην ανησυχείς, όλα θα πάνε καλά» και μπήκε μέσα στο ταξί που την περίμενε στη γωνία να την κατεβάσει στο λιμάνι.
Μέσα στο πλοίο αποκοιμήθηκε το παιδί στην αγκαλιά της και σφάλισε λίγο τα μάτια της. Δεν ησύχασε όμως  καθώς σκεφτόταν την ώρα που θα ξύπναγε εκείνος.
Βγαίνοντας απ' το πλοίο στον Πειραιά, βλέπει την ξαδέλφη της μ’ ένα βαλιτσάκι στο χέρι.
«Θα γυρίσουμε πίσω», της είπε  κοφτά εκείνη.
«Γιατί τι έγινε;» ρώτησε το κορίτσι με αγωνία.
«Η μάνα σου είναι στο νοσοκομείο. Μόλις ξύπνησε και διάβασε το γράμμα ο προκομμένος, πήρε την καραμπίνα και πήγε στης μάνας σου βρίζοντας και απειλώντας. Επειδή εκείνη δεν του μαρτύρησε που πήγες, σήκωσε την καραμπίνα κι έριξε μια ντουφεκιά. Τώρα την έχουν στο νοσοκομείο, κι εκείνον τον έπιασε η αστυνομία» της είπε, για να μην της φανερώσει απότομα πως  το βαλιτσάκι  που κράταγε είχε μέσα μαύρα για την κηδεία που την περίμενε.

6. Τοπίο 
Σκοτεινή σιγαλιά, σαν πάχνη διάφανη 
κι η πλάση μαγεμένη, να κρατάει την ανάσα. 
Μύρια τσουβάλια πούπουλα αδειάσαν στο στερέωμα,
προσκέφαλα να φτιάξουν, για να κοιμηθούν οι ιδέες. 
Ξάφνου, ντουφεκιά βουβή, από αόρατο Αφέτη,
την έναρξη κηρύσσει.
Μια αυλαία ανοίγει στου ορίζοντα την άκρη, 
ρόδινο φως ξεχύνοντας, που απλώνει, 
φωτιά βάζοντας στα πουπουλένια μαξιλάρια. 
Το τριζάτο του πουκάμισο φορώντας, ο πρώτος Τζίτζικας, 
μαέστρος την ορχήστρα ξεσηκώνει,
που μ' αφοσίωση θα πλέξει, 
της Μέρας το τραγούδι.
Ξημέρωμα Καλοκαιριού...

7.Ένα αξέχαστο απόγευμα..
 Όταν άρχισε να βρέχει, εκείνη βρίσκονταν ήδη μέσα στο σπίτι της!
Στην πραγματικότητα είχε κάνει έναν μικρό αγώνα δρόμου για να βρει ταξί, μιας και οι δρόμοι ήταν γεμάτοι λόγω των εορτών, και τα γκρίζα σύννεφα έστεκαν θαρρείς απειλητικά, πάνω από τις ταράτσες των πολυκατοικιών.. 
Είχε αρχίσει να σουρουπώνει..
Χαλαρωμένη και ήρεμη πλέον, μετά το ζεστό μπάνιο που έκανε, γέμισε ένα κολονάτο ποτήρι με μαυροδάφνη και κατευθύνθηκε νωχελικά προς την μπαλκονόπορτα.
Μια αστραπή φώτισε ξαφνικά το πρόσωπό της, κάνοντας τα μάτια της να κλείσουν ασυναίσθητα και την καρδιά της να ξεπεταχτεί.
Απ’ όσο θυμάται τον εαυτό της, πάντα της άρεσε να βλέπει την βροχή, αν κι εδώ που τα λέμε, μερικές φορές -ακόμα και τώρα που έχει μεγαλώσει- συνεχίζει να φοβάται λιγάκι.
Βέβαια τότε είχε τον πατέρα της κοντά, που βλέποντάς την να έχει κολλήσει στο τζάμι και να το χνωτίζει με την γρήγορη αναπνοή της, έρχονταν από πίσω και την έσφιγγε στην αγκαλιά του, φιλώντας την τρυφερά στο σβέρκο!
Ακόμα έχει στο μυαλό της την μυρωδιά του, ανακατεμένη με το άρωμα από το φρεσκοπλυμένο πουκάμισό του.
Η μητέρα της συνήθιζε να τα πλένει πάντα στο χέρι, κι από τότε που την "έχασαν" εκείνος συνέχισε να κάνει το ίδιο με την ίδια αφοσίωση!
Πληγή αγιάτρευτη, που με τις σπουδές της και τον περιορισμένο χρόνο της, δεν μπόρεσε να το κάνει εκείνη γι’ αυτόν.
Ο πατέρας της, ο καλός της πατερούλης...
Πόσο πολύ της έλειπε αλήθεια, ειδικά τούτες τις μέρες..
Δεν μπόρεσε να αντισταθεί τελικά (για άλλη μια φορά) και με μια κίνηση άνοιξε λίγο τα τζάμια..
Η μυρωδιά της βροχής, ακόμα και σε μια πόλη, σε ένα διαμέρισμα, είναι ευλογία ανεκτίμητη και δεν θα την έχανε για κανέναν λόγο!
Σχεδόν αμέσως ένας κεραυνός έσκασε σαν τουφεκιά, και κάποιες σταγόνες, σαν φίλες που την γνώριζαν από τα παλιά, έπεσαν με ορμή πάνω στο πρόσωπό της, φιλώντας την στα μάγουλα, στη μύτη, στα μάτια..
Την στιγμή που τα βλέφαρά της έκλειναν για να τις αποφύγουν, το βλέμμα της, που ήταν στην ευθεία με τον τρίτο όροφο της απέναντι πολυκατοικίας, διέκρινε μια σκιά να σπρώχνει ή να αφήνει κάτι σαν τσουβάλι στο κενό και να χάνεται!
Πάγωσε...το ποτήρι έφυγε από το χέρι της και το κρασί έβαψε κόκκινη την λευκή φλοκάτη!
Προσπάθησε να επαναφέρει στο μυαλό της αυτό που μόλις είχε δει για να καταλάβει..
Βγήκε αλαφιασμένη στο μπαλκόνι και με την βροχή να την χτυπά στα μαλλιά, προσπάθησε να διακρίνει κάτω.
Διέκρινε έναν σκούρο όγκο πάνω στο πεζοδρόμιο... κοίταξε δεξιά κι αριστερά στα μπαλκόνια των άλλων πολυκατοικιών, μήπως υπήρχε κάποιος που να είχε δει αυτό που είδε εκείνη, αλλά δεν υπήρχε ψυχή...
Ξανακοίταξε κάτω...ένα αμάξι πέρασε με ταχύτητα και κάποια νερά, από τα λάστιχά του, έπεσαν πάνω στο "τσουβάλι"... προσπάθησε να του φωνάξει, όταν ξαφνικά συνειδητοποίησε πως το πεζοδρόμιο, γύρω από τα "τσουβάλι" άρχισε να βάφεται κόκκινο!
Δευτερόλεπτα πριν καταρρεύσει, σκέφτηκε πως αυτή η νύχτα θα είναι πολύ μεγάλη και το ξημέρωμα πολύ μακρινό.....