Πέμπτη, 29 Αυγούστου 2013

Οι πυροσβέστες, η νεολαία του χωριού, ο Βασίλης ο Αλβανός και η Κάτια....

Φέτος οι διακοπές μου ήταν ιδιαίτερα θορυβώδεις. 
Η βοή του ανέμου δεν έπαψε για 2 μήνες να ηχεί μέσα στα αυτιά μας.
Ταυτόχρονα  το μικρό χωριό μου, αυτό το καλοκαίρι έμελλε να δοκιμαστεί από τις πύρινες φλόγες, που σε συνδυασμό με τα 9 μποφόρ, βάλθηκαν να το καταστρέψουν. 
Μέσα σε μια ανεξέλεγκτη κατάσταση που δεν προλάβαινες να δεις ποια κατεύθυνση τραβάει η φωτιά, που δεν μπορούσες να μαντέψεις προς τα που θα την οδηγήσει ο μαινόμενος άνεμος,  εκεί που τα λάστιχα με το νερό δεν κατόρθωναν να βρέξουν τον περίβολο των σπιτιών, γιατί το νερό εξανεμιζόταν χωρίς να φτάσει πάνω στα ξερά χορτάρια ή τα χλωρά φυτά και τα ανεμοδαρμένα δέντρα,  εκεί που προσευχόσουν απεγνωσμένα να γίνει ένα θαύμα και να σταματήσει η καταστροφή, με συγκίνηση οφείλω να ομολογήσω πως οι άνθρωποι συμπαραστάθηκαν ο ένας στον άλλον, ενδιαφέρθηκαν ο ένας για τον άλλο.
Αρχικά μέσα σ' αυτόν τον χαμό μπορούσε κανείς να αντιληφθεί πως μερικοί άνθρωποι έβαζαν σε κίνδυνο την ίδια τους τη ζωή προκειμένου να σώσουν δέντρα, σπίτια, βιος, ζωές ανθρώπων και ζώων. Μιλάω για τους ηρωϊκούς πυροσβέστες που έτρεχαν απ' τη μια εστία στην άλλη και έπρεπε ταυτόχρονα να εκτιμήσουν σωστά την κατάσταση και να πάρουν τις σωστές αποφάσεις,  ώστε να σταματήσει η καταστροφή. 
Τι να πει κανείς  για τους πιλότους των ελικοπτέρων, που με υπεράνθρωπες προσπάθειες κατάφερναν να φέρνουν πάνω απ' το σωστό σημείο το ελικόπτερο για να κάνουν ρήψη νερού, όταν το ίδιο το ελικόπτερο παρέπαιε μέσα στις ριπές του ανέμου των 9 μποφόρ. 
Μέσα σ' αυτόν το χαμό, αξίζει ένα τεράστιο μπράβο και στη νεολαία του χωριού. Χωρίς να έχουν τα παιδιά κάποια  εκπαίδευση, μαζί με τους εκπαιδευμένους εθελοντές πυροσβέστες έτρεχαν ασταμάτητα από σπίτι σε σπίτι για να ελέγξουν αν οι ηλικιωμένοι κινδύνευαν, αν υπήρχε κοντά τους κάποιος δικός τους άνθρωπος για να τους απομακρύνει, ή αν χρειαζόταν κάποια βοήθεια. 
Κι αφού εξασφάλιζαν πως δεν υπάρχει κίνδυνος για τους γέροντες, έπεφταν στη μάχη της κατάσβεσης με ότι μέσα μπορούσαν να εξασφαλίσουν, λεκάνες, κουβάδες, λάστιχα ώστε να μην καεί ούτε ένα σπίτι.
Πέρασε η φωτιά, μαύρισε το τοπίο, έκαψε μελίσσια και κάποια ζώα,  στοίχειωσε τα κλαδιά των πρίνων  και νοιώθεις πως περνάς πια μέσα από τοπίο κολάσεως. Όμως εξαιτίας αυτών των ανθρώπων δεν κάηκε ούτε ένα σπίτι, δεν κινδύνεψε ούτε μια ανθρώπινη ψυχή. 
Εντυπωσιάστηκα επίσης από τη συμπεριφορά ενός ανθρώπου.  
Ο Βασίλης ο Αλβανός, κάτοικος διπλανού χωριού, άνθρωπος της βιοπάλης και του μεροκάματου, άφησε τη δουλειά του και με το αγροτικό φορτηγάκι του έτρεχε όπου υπήρχε ανάγκη. ΄Εσβηνε φωτιές και παράλληλα νοιαζόταν για τους ανθρώπους.
Κάποια στιγμή βλέπω το Βασίλη να έρχεται εκεί που είχε μαζευτεί ο κόσμος που εγκατέλειψε τα σπίτια του και   να μοιράζει μπουκαλάκια νερό, που τα είχε αγοράσει ο ίδιος, σε όλους εμάς που είχαμε γίνει μαύροι απ' την καπνιά και είχαμε αποκτήσει άγριο βλέμμα απ' τη φρίκη,  ξέροντας πως μπορεί να μην ξαναβλέπαμε τα σπίτια μας.
Μαζί με το νερό ο Βασίλης μοίραζε και ενθαρρυντικά λόγια σε όσους το είχαν ανάγκη. 
Κι όταν έβλεπε πως κάποιοι αγωνιούσαν για την πορεία της πυρκαγιάς, αφού από το σημείο αυτό δεν είχαμε σαφή οπτική εικόνα της κατάστασης, ήταν ο μόνος που καβάλαγε το αγροτικό φορτηγάκι και έτρεχε να φέρει νέα απ' το σημείο της φωτιάς.
Ειλικρινά απορώ πως κατάφερνε να πείθει τους αστυνομικούς, που είχαν απαγορεύσει την πρόσβαση των αυτοκινήτων στο κέντρο του χωριού, να του επιτρέπουν να πηγαινοέρχεται για χατήρι του κάθε ανθρώπου που πέρναγε στιγμές αγωνίας.
Όταν τον ρώταγε κανείς τι έκανε εκεί, απαντούσε πως βρισκόταν stand by για να απομακρύνει τα πρόβατά του από ένα χωράφι, που βρισκόταν αρκετά μακριά, σε περίπτωση που θα έφτανε ως εκεί η φωτιά. 
Η αλήθεια όμως είναι πως βρισκόταν εκεί για να προσφέρει στον κάθε ένα ότι μπορούσε.
Εκείνη τη μέρα το κινητό μου δεν σταμάτησε να χτυπάει.
Οι περισσότεροι φίλοι, γνωστοί, συγγενείς από κάθε μέρος της Ελλάδας, ακούγοντας για τη φωτιά στο χωριό μου, τηλεφωνούσαν για να μάθουν τι  κάνουμε και πως είμαστε. 
Υπήρξαν δυστυχώς και μερικοί - ευτυχώς λίγοι - που αν και ενημερωμένοι για την δραματική κατάσταση που επικρατούσε, δεν μπήκαν στον κόπο να σχηματίσουν τον αριθμό του τηλεφώνου...
Ανάμεσα σε όλους αυτούς που τηλεφώνησαν, ήταν και μια φίλη, που την είχα δει μόνο μια φορά, αλλά την γνώριζα καλά μέσα από αυτόν τον ευλογημένο blogoχώρο, που έχει τη δυνατότητα να φανερώνει στις ζωές μας αξιόλογους ανθρώπους. 
Η γλυκειά μου Kάτια από το marilise2  δεν σταμάτησε να τηλεφωνάει και να ρωτάει πως μπορεί να φανεί χρήσιμη, αφού μας χώριζαν μόνο 7 χιλιόμετρα απόστασης. 
Αν και επέμενε πολύ, δεν την άφησα να μπει στον  κόπο να έρθει στον τόπο της φωτιάς, αφού είχε κλείσει η είσοδος του χωριού και δεν θα την άφηναν οι αστυνομικοί να περάσει. 
Η Κάτια απ' το μεσημέρι ως αργά το βράδυ, αφού είχε κατά κάποιον τρόπο ελεγχθεί η φωτιά και αφού είχαμε γυρίσει στα σπίτια μας, τηλεφωνούσε κάθε λίγο και μας πρότεινε να μας φιλοξενήσει στο δικό της σπίτι για εκείνη τη βραδιά. 
Και την επόμενη μέρα η γλυκειά μου Κάτια τηλεφωνούσε για να δει αν όλα πήγαν καλά κι αν χρειαζόμαστε κάτι. 
Νοιώθω βαθιά υποχρεωμένη, απέναντι σε όλους αυτούς τους ανθρώπους, που είτε το καθήκον τους το επέβαλε, είτε η ανθρωπιά τους και η ευαισθησία τους, στάθηκαν κοντά μας αυτές τις δύσκολες ώρες.
Ιδιαίτερα υποχρεωμένη είμαι στην Κάτια, που φέρθηκε σαν να ήταν αδελφή,  κι ας είχαμε βρεθεί μόνο μια φορά - εκείνη της από κοντά  γνωριμίας μας.
Λυπάμαι ιδιαίτερα γιατί οι μέρες των διακοπών πέρασαν τόσο γρήγορα έχοντας φιλοξενούμενους - χωρίς καν να το καταλάβω - και δεν κατάφερα να περάσω ακόμη ένα απόγευμα μαζί με την Κάτια, όπως είχαμε σχεδιάσει την πρώτη φορά που  βρεθήκαμε. 
Οι διακοπές μας τελειώνουν, η φιλία όμως όχι. 
Ακόμη κι αν τα σπίτια μας στην Αθήνα βρίσκονται μακριά, θέλω να πιστεύω πως εκεί θα μπορέσουμε μέσα στο χειμώνα να κάνουμε την συνάντηση αυτή που δεν έγινε το καλοκαίρι. 
Κι αν αυτό δεν μπορέσει  να γίνει... η συνάντηση αυτή θα είναι ένας ακόμη καλός λόγος για τον οποίο θα προσμένω το επόμενο καλοκαιράκι. Μια συνάντηση δεν φτάνει ποτέ για να εξαντλήσεις τόσα κοινά ενδιαφέροντα με έναν άνθρωπο τόσο αξιόλογο σαν την Κάτια. 

Μην φανταστείτε πως είχα την ψυχραιμία να τραβήξω εγώ φωτογραφίες. 
Οι φωτογραφίες είναι από το Google όταν πατήσεις το όνομα του χωριού μου "Πιτροφός".
Ακόμη και τώρα που έχει μείνει ο απόηχος της πυρκαγιάς  μου είναι πολύ δύσκολο να φωτογραφίσω τα  καμμένα.
Αρνούμαι σαν να μην υπάρχουν. 
Ελπίζω το επόμενο καλοκαίρι η φύση να έχει γλυκάνει την εικόνα των καμμένων.

Πέμπτη, 22 Αυγούστου 2013

Τα ρολόγια των διακοπών

Αυτές οι καλοκαιρινές διακοπές ήταν οι πρώτες στη ζωή μου που διήρκεσαν 2 μήνες.
Αρκετά μεγάλες λοιπόν ώστε να μας βάλουν στον πειρασμό, εμένα και την γνωστή σας φίλη μου xristin (FOCUS BLOCUS) , να συγκαλέσουμε σύναξη γυναικών του χωριού ΠΙΤΡΟΦΟΣ, με σκοπό δημιουργία  γυναικείου καφενείου.

Στο καφενείο - ταβερνάκι του χωριού έγινε ένα απόγευμα Κυριακής η πρώτη συνάντηση με 12 γυναίκες. 

Ανάμεσα σε πολλά που είπαμε, αφού έγινε η γνωριμία μας με όσες δεν γνωρίζαμε από πριν, ήταν να ψάξουμε να βρούμε τρόπο, ώστε να βοηθήσουμε τη διάσωση εθίμων, συνταγών του τόπου καθώς και την δημιουργία κάποιας έκθεσης παλιών φωτογραφιών στο σχολείο του χωριού, το οποίο δυστυχώς εδώ και κάποια χρόνια δεν έχει πια μαθητές και δεν λειτουργεί ως σχολείο. 

Επίσης προτείναμε να γίνονται σ' αυτές τις συνάξεις μας ομιλίες από επιστήμονες για θέματα που άπτονται  των γυναικείων προβλημάτων και προβληματισμών.

Τέλος αποφασίστηκε να κατασκευάσουμε με ευτελή υλικά διάφορα αντικείμενα με διάφορες τεχνικές. Συγκεκριμένα είπαμε να αρχίσουμε με την τεχνική του decoupage  και σαν αντικείμενα διαλέξαμε να φτιάξουμε κάποια ρολόγια, προκειμένου στη συνέχεια να τα χαρίσουμε στο Χριστοδούλειο Ίδρυμα για το bazaar του Νοεμβρίου -Δεκεμβρίου. 


Το θέμα όμως ήταν ότι δεν είχαμε προνοήσει να φέρουμε από Αθήνα όλα τα εξειδικευμένα προϊόντα για τη δουλειά αυτή. 


Στη δεύτερη συνάντησή μας, στην οποία συμμετείχαν 20 γυναίκες και  έγινε στο σχολείο του χωριού, με ότι είχαμε διαθέσιμο, δηλαδή κόλλα κρυσταλλική, ακρυλικό λευκό χρώμα για τοίχους, τέμπερες, πινέλο, ένα περιοδικό, μια εφημερίδα, ένα καπάκι από σκληρό κουτί παπουτσιών, μια χαρτονένια  βάση για τούρτα, ένα κομμάτι κόντρα πλακέ, λίγες χαρτοπετσέτες, λίγα τσόφλια από αυγά και πολύ μεράκι... μπήκαμε στο χορό της δημιουργίας και ετοιμάσαμε  3 ρολόγια.

Ζητήσαμε μέσω internet να μας στείλουν τους μηχανισμούς απ' την Αθήνα και αφού αυτοί προσαρμόστηκαν πάνω στα ταμπλό, που είχαμε δημιουργήσει στη δεύτερη συνάντησή μας, τα ρολόγια είναι πανέτοιμα να ταξιδέψουν για τον τελικό προορισμό τους.

βάση χαρτονένια για τούρτα, στην οποία κολλήσαμε τσόφλια αυγών με κρυσταλλική κόλλα


ξύλο κόντρα πλακέ,
στο οποίο κάναμε decoupage με τεχνική χαρτοπετσέτας και  βάψαμε με σφουγγάρι,
δημιουργώντας φόντο με αποχρώσεις, που δένουν με τα λουλούδια της χαρτοπετσέτας 


καπάκι από κουτί παπουτσιών, στο οποίο κάναμε κολάζ  με κομμάτια από περιοδικό και εφημερίδα και δέσαμε μεταξύ τους με  ταμπονάρισμα  τέμπερας στις ενώσεις,ώστε να έχουμε ενιαίο αποτέλεσμα 


Δυστυχώς οι συναντήσεις των γυναικών δεν συνεχίστηκαν για πάνω από 3 φορές... και τα μεγαλεπίβολα πολιτιστικά σχέδια  δεν συνεχίστηκαν. Όμως τουλάχιστον φτιάχτηκαν αυτά τα 3 ρολόγια που θα σταλούν το Σεπτέμβρη στο Χριστοδούλειο Ίδρυμα.

Ελπίζω οι μόνιμες κάτοικοι του χωριού, το χειμώνα που οι δραστηριότητές τους είναι λιγότερες, να βρίσκουν χρόνο για όμορφες συνάξεις και  κοινή δράση για  προσφορά.

Τετάρτη, 21 Αυγούστου 2013

24 γράμματα - 24 φωτογραφίες για το Δελφινάκι

Ακολουθώντας μια ιδέα που είχε το Δελφινάκι στην οποία αντιστοιχεί μια φωτογραφία σε κάθε γράμμα του Ελληνικού Αλφάβητου, αν και δεν έχω ιδιαίτερη σχέση με τη φωτογραφία, προσπάθησα κι αποτύπωσα...

Aγριολούλουδα
Bαρέλι
Γυναικεία υπόθεση
Δρόμος
Εξώπορτα
Ζωή
Ηλιοβασίλεμα
Θάλασσα
Ιχθύες
Κούτσουρο
Λάμπα
Μωβ
Νερό
Ξωκκλήσι
Ουράνιο Τόξο
Πέτρινη πόρτα
Ρόπτρο
Σταφύλια
Τράπουλα
Ύφανση
Φωτιά
Χαμολούλουδο ή Χωνάκι
Ψάρεμα
Ώρα

Τρίτη, 13 Αυγούστου 2013

Tα πρώτα μου γενέθλια

Nιώθω την ανάγκη να σταματήσω για λίγο τις διακοπές μου από το blogging, γιατί θεωρώ υποχρέωσή μου να σας ευχαριστήσω που μια ολόκληρη χρονιά σταθήκατε κοντά μου, μοιραστήκατε τις σκέψεις μου, τους προβληματισμούς μου,  τις ανησυχίες μου.
Να σας ευχαριστήσω επίσης που υποστηρίξατε  την ιδέα μου για το παιχνίδι μας "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ" και  βοηθήσατε να υλοποιηθεί και να μεγαλώσει τόσο που ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα δεν μπορούσα να φανταστώ.
Το blog αυτό πρωτοεμφανίστηκε πέρσι 14/8/12 με τη βοήθεια της πολύ καλής μου φίλης xristin (FOCUS BLOCUS) στην προσπάθειά της να με μυήσει στα μυστικά σας και στην παρέα σας.
Την ευχαριστώ πολύ για την τόσο μεγάλη της υπομονή, που την επιστράτευσε όλη για να με  μάθει όλα όσα χρειαζόταν να μάθω απ' το Α ως το Ω. 
Επίσης όμως την ευχαριστώ που όλο το χειμώνα στεκόταν με τις ώρες στο τηλέφωνο, όποτε χρειαζόμουν κάποια βοήθεια ακόμη και σε ακατάλληλες ώρες.
Σαν σήμερα εδώ και ένα χρόνο νόμιζα πως ποτέ δεν θα τα καταφέρω να σταθώ κοντά σας. 
Το κάθε blog σας που γνώριζα μου φαινόταν τόσο άπιαστα τέλειο που μπορώ να πω πως αισθανόμουν δέος βλέποντάς το.
Σιγά - σιγά όμως με πήρατε κοντά σας, σαν παιδάκι που το έπιασε κάποιος απ' το χεράκι για να κάνει τα πρώτα του βήματα, και γρήγορα με τη βοήθειά σας έμαθα να περπατώ σταθερά ανάμεσά σας και μάλιστα κάποιες φορές με βήματα γοργά....
Δεν σας κρύβω ότι στον πολύ δύσκολο για μένα χειμώνα, ένιωσα να βρίσκεστε όλοι κοντά μου, επικοινωνούσαμε μέσω blog και όχι μόνο, με αγκαλιάσατε και με πλαισιώσατε με αγάπη. 
Τα mail σας, βάλσαμο στην ψυχή μου, γέμισαν πολλές ώρες κρύου και μοναξιάς και η επικοινωνία μου μαζί σας ζέστανε την ψυχή μου.
Αγάπη και φιλία  αληθινή και όχι μόνο διαδικτυακή.
Κάποιους από εσάς τους γνώρισα και από κοντά και μπορώ με ειλικρίνεια  να πω, ότι ενθουσιάστηκα για τις νέες αυτές γνωριμίες.
Θα ήθελα να σας αναφέρω όλους, έναν προς ένα και να σας ευχαριστήσω προσωπικά τον καθένα αλλά είστε τόσο πολλοί..


Σήμερα θα σβήσω 
το πρώτο μου κεράκι σε μια τούρτα σοκολάτας 
και σας παρακαλώ
να πάρετε κι εσείς ένα κομματάκι απ' αυτήν 
μαζί με ένα ποτηράκι σαμπάνια 
για να μου ευχηθείτε χρόνια πολλά. 


"Οι καραμέλες μου...."

Μόλις διάβασα στο facebook το παρακάτω κείμενο, δημοσιευμένο απ' τον καλό μου φίλο ΜΑΝΟ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ, και ειλικρινά ένιωσα σαν να μίλαγε κάποιος μέσα απ' το δικό μου στόμα, σαν να έγραφε κάποιος με το δικό μου χέρι.
Στη wikipedia μπορείτε να διαβάσετε πληροφορίες σχετικά με τον συγγραφέα του κειμένου Μario Andrade.


«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ' ότι έχω ζήσει έως τώρα... 
Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση. 
Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά. 
Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει. Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες. 
Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί. Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους. 
Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους. Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. 
Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο... μετά βίας για την επικεφαλίδα. 
Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. 
Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται...
Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα... 
Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση. Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους. Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους. Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους. Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους. Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια. 
Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή. Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων...Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή. Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει. 
Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν...
Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ' όσες έχω ήδη φάει. 
Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου...»
(Μario Andrade)