Κυριακή, 28 Ιουλίου 2013

Η Φλώρα λούζεται και λιάζεται....













επομένως θα μπαίνει θα ρίχνει μια ματιά...
 μην της ξεφύγει τίποτα...
δεν υπόσχεται πως θα σχολιάζει πάντα...
το σίγουρο όμως είναι ότι δεν θα σας απασχολήσει
με τους προβληματισμούς της, 
τις χειροτεχνίες της και τις κατασκευές της...
Θα σας αφήσει να την επιθυμήσετε...
και το Σεπτέμβρη - πρώτα ο Θεός - 
μόλις  κατεβούν λίγο οι θερμοκρασίες 
θα επιστρέψει με πιο γεμάτες μπαταρίες
για να σας βάλει πάλι να γράφετε... 
για τον 2ο κύκλο του παιχνιδιού
 "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ". 
Ως τότε... 
σας στέλνει τα φιλιά της 
και τις ευχές της
να περάσετε κι εσείς όμορφες διακοπές.

Σάββατο, 27 Ιουλίου 2013

Βράβευση 12ου παιχνιδιού "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"

Ακριβώς πριν μπει η 27η Ιουνίου 2013, τα μεσάνυχτα,
παραμονή του Αγίου Παντελεήμονος, 
τιμώμενου Αγίου του χωριού μoυ,
 τελείωσε το 12ο παιχνίδι μας "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"
και έκλεισε με αυτό ο 1ος κύκλος του.
Το 12ο παιχνίδι μας, τελευταίο αυτού το κύκλου,
το ακολουθήσατε με περίσσια αγάπη και νιώθω ευγνώμων απέναντί σας 
γι' αυτό αλλά και για την μεγάλη αγκαλιά που ανοίξατε και το δεχτήκατε 
εδώ και 1 σχεδόν χρόνο που ξεκίνησε.

Εδώ θα κάνουμε μια παύση λόγω διακοπών 
και θα επανέλθουμε, αν είμαστε καλά, πρώτα ο Θεός, 
το Φθινόπωρο με τις δροσιές
για να ξεκινήσουμε τον 2ο κύκλο του παιχνιδιού μας.

Θα σας παρακαλέσω να με συγχωρήσετε  για τυχόν λάθη που ξέφυγαν. 
Θέλω να ελπίζω πως δεν μου ξέφυγε  κανένα λάθος  ιδιαίτερα στην καταμέτρηση. 

Όλοι σας αξίζετε συγχαρητήρια
 γιατί οι ιστορίες και τα ποιήματά σας ήταν ιδιαίτερα αξιόλογα
και λάμπριναν το παιχνίδι μας σαν διαμαντάκια κι αυτή τη φορά.

Όσοι συμμετείχαμε, είμαστε όλοι νικητές 
και ως νικητές δικαιούμαστε ένα βραβείο συμμετοχής!
(Οι συμμετέχοντες μπορούν να αντιγράψουν το βραβείο
 και να το τοποθετήσουν στο blog τους.)

Αυτή τη φορά το παιχνίδι έφτασε στις 22 συμμετοχές
 Δεν είναι εύκολο να διαλέξεις 3 ιστορίες ανάμεσα σε  22 πολύ αξιόλογες...
Οι λέξεις στις οποίες βασίστηκε το παιχνίδι μας  αυτή τη φορά ήταν
μπαλαρίνα, πλήκτρο, κάγκελο, τοίχος, αυτοκτονία
Σύμφωνα με τους ισχύοντες όρους του παιχνιδιού μας,
δώσατε βαθμό στις 3 καλύτερες, κατά την άποψή σας, ιστορίες - παραμύθια - ποιήματα. 

Έτσι προέκυψαν οι  3 νικητές μας. 

Το 1ο χρυσό βραβείο δίνεται
στην Kανελλάκη Μαρία
για την ιστορία της
"success story"

 Το 2ο αργυρό βραβείο δίνεται 
στην @iris
για την ιστορία της
 "Υπάρχει ένα χαμόγελο"

Το 3ο χάλκινο βραβείο δίνεται 
στην Fri
για την ιστορία της
"Βρε θα τις κάψω όλες, φούστες, γόβες και καμιζόλες"

Οι νικητές μας θα πάρουν "τιμής ένεκεν" τα παρακάτω δωράκια
 που είναι φτιαγμένα με πολύ αγάπη από εμένα.
1η νικήτρια 
καρφίτσα με σύρμα αρζαντό, πέτρες και πέρλες

2η νικήτρια
καρφίτσα με σύρμα αρζαντό και πέρλες

3η νικήτρια

καρφίτσα με σύρμα αρζαντό, φίλντισι, πέτρες και πέρλες

 Η συνολική βαθμολογία κάθε ιστορίας έχει ως εξής:



1.Το χαμόγελο της μπαλαρίνας!Δελφινάκι     2
2.ΜεταμόρφωσηMarilena Art Sport                        3
3. Αποκόλληση  Μαρία Π. (Με Μια Αναπνοή)      8
4.Υπάρχει ένα χαμόγελο....@iris                            26
5.Τα τζιτζίκια Mαρία Καλαϊτζάκη 
6.Τα πλήκτρα της αυτοκτονίας Αgrimio 
7.Η ζωή και η αγάπη Butterfly                                 22
8. Η νεράιδα του ξέφωτου Christi                             6
9. Σαν αποχαιρετισμός Μαρία Έλενα                      5
10. Pas de Chat (Το Βάδισμα της  Γάτας) Mayumi 9 
11.Βρε θα τις κάψω όλες φούστες, γόβες, και καμιζόλες! Fri 25
12. Success story Mαρία Κανελλάκη                        31  
13. Η Αριάδνη στον Άδη Levina                                 15
14.Μήνυμα πριν είναι αργά Mαρία Νι                      8
15.Ώρα οκτώ Assimina                                                  4
16.Νυχτερινή χορογραφία Funky Monkey               11
17.Έκτακτο δελτίο Maria (mytripsonblog              6
18.Στη μάνα μου δεν το ‘πα  marronblogger           10
19. Δεν το ξέρει άλλος κανείς! Tατιάνα Κ.
 (βγήκε εκτός συναγωνισμού επειδή δημοσιεύθηκε πριν τη λήξη της βαθμολόγησης)
20. Το πέταγμα Ελένη Φλογερά
21. Μαρίνα Τina Pippo                                                  1
22.O χορός του ονείρου Marilise2                            
Οι βραβευμένες ιστορίες

1ο βραβείο


12. Success story
Kανελλάκη Μαρία
Είναι ζευγάρι για μισόν αιώνα. Στις πλάτες τους βαραίνουν εβδομήντα χρόνια ζωής, γεμάτα μόχθο και βάσανα. Τα ένσημα τους είναι βαρέα-ανθυγιεινά. Τα εύσημά τους δυο ζευγάρια πνευμόνια, γεμάτα σκόνη από  μπαμπάκι και νήματα. Κλωστοϋφαντουργός αυτός κι εκείνη μιτώστρα στα υφαντουργεία της Νέας Ιωνίας.  Αγαπηθήκανε κάτω απ’ τους χνουδιασμένους  τοίχους ενός εργοστασίου και υπό τους θηριώδεις ήχους των αργαλειών. Ορκιστήκανε πως θα πεθάνουν μαζί, έξω απ’ τα κάγκελα ενός χαμόσπιτου, στα προσφυγικά της περιοχής. Μια νύχτα με φεγγάρι, που μοσχομύριζε νυχτολούλουδο.  Με φτωχικές διαδικασίες, ξεκινήσανε την κοινή τους ζωή στο «Μέγαρο Μαξίμου», όπως της είπε χαριτολογώντας,  όταν την πρωτοπήγε σπίτι του.
Στο υποτυπώδες «Μέγαρο» θεμελιώσανε  το πιο ανθεκτικό καθεστώς στο χρόνο. Μοιράσανε ρόλους κι αρμοδιότητες και ριχτήκανε στη δουλειά. Αξιώθηκαν να μεγαλώσουν και να σπουδάσουν παιδιά και να κρατήσουν στην αγκαλιά τους εγγόνια. Στη μικρή αυλή του «Μεγάρου»,  ζήσανε σπουδαίες στιγμές. Σμιξίματα, τρυφερά ταϊσματα στον ίσκιο της συκιάς, παραμύθια, μια αυτοσχέδια κούνια για τα παιδιά κι αργότερα για τα εγγόνια τους, στοχασμοί και γλέντια. Κι ένα μικρό μποστάνι, όσο το περιορισμένο εμβαδόν της ζωής τους το επέτρεπε. Πάντα εύφορο, καλοσυντηρημένο και γεμάτο λουλούδια και κηπευτικά. Ζαρζαβατικά, σύκα, κληματόφυλλα και τσαμπιά φορτωμένα σταφύλια.  Με προσήλωση και σεβασμό στο χώμα που τους χάριζε τους καρπούς του και με αξιοζήλευτο πλάνο οικονομίας, ώστε να εκμεταλλεύονται τα εγχώρια προϊόντα τους. 
Κι ας περάσαμε απ’ την εποχή των «περήφανων γηρατειών», στην εποχή της αυτοκτονίας και του ευτελισμού της ανθρώπινης ύπαρξης. Συνεχίζουν να καλλιεργούν το μποστάνι της αξιοπρέπειας και της αγάπης τους. Κι ας έχουν βιώσει ληστρικές επιδρομές των σύγχρονων βαρβάρων, κι ας είναι η σύνταξή τους κατακρεουργημένη κι ας στριμώχνονται κάθε πρωινό Δευτέρας στο κοινωνικό παντοπωλείο για δυο σακούλες τρόφιμα και λίγα φάρμακα. Κι ας έχουν κυρτώσει  οι ώμοι τους κι ας έχουν γίνει  τα άκρα τους  σαν πληγωμένα δάχτυλα μπαλαρίνας.
Τα απογεύματα, σέρνουν ακόμα τα βήματά τους ως το τραπεζάκι κάτω απ’ την κληματαριά. Εκείνος ποτίζει τους βασιλικούς και μαζεύει τα ξερά φύλλα στα πεζούλια κι εκείνη ψήνει καφεδάκι στο γκάζι. Ιεροτελεστία! Ο ήχος των φλιτζανιών πάνω στα πιατέλα τους, το δροσερό νερό στα ποτήρια και οι διαμαρτυρίες του μόλις τη βλέπει να βγάζει γλυκό του κουταλιού. «Πάλι συκαλάκι έσιαξες; Το ζάχαρο δεν το σκέφτεσαι;». Κι ύστερα θα μαλώσουν. Ως εκεί που είναι βαθιά χαραγμένες οι «κόκκινες γραμμές» του καθενός. Βήμα παραπέρα! Κι απάνω στον καυγά, θα φυσήξει ένα αεράκι.  Όση ώρα εκείνος θα της γκρινιάζει, εκείνη θ’ ακροπατήσει ως την κρεβατοκάμαρα. Θα ξαναγυρίσει με μια μάλλινη ζακέτα. «Ρίξε κάτι απάνω σου, έπιασε ψύχρα…».
Ας ήταν τρόπος να τους πήγαινα στο αυθεντικό Μέγαρο.
«Αξιότιμοι Πολιτευτές, σας παρουσιάζω τον Ηλία και την Χρυσαυγή. Αν επιθυμείτε, σας κάνουν δωρεάν σεμινάρια οικονομίας, σωστής διαχείρισης, πατριωτισμού, αφοσίωσης και συνέπειας. Σας μαθαίνουν βήμα-βήμα πώς στήνεται ένα νοικοκυρεμένο σπιτικό και  πώς  εξοικονομείτε πόρους,  δουλεύοντας τη γη. Πως το αίμα κι η τιμή δεν είναι προϊόντα μίσους, αλλά επώδυνης και μακρόχρονης δουλειάς. Πως το success story δεν καταχτιέται από ανθρώπους που ξέρουν μόνο να βαράνε τα πλήκτρα του ακριβού φορητού τους. Μα από ανθρώπους που έχουν μια στίβα καρτέλες ενσήμων. Βαρέα-ανθυγιεινά!»
2ο βραβείο


4. Υπάρχει ένα χαμόγελο...
@iris
Τον λένε Μichael Stolzenberg κι είναι μόλις δεκατριών χρόνων. Ζει στη Φλόριντα της Αμερικής. Ένα πανέμορφο καστανόξανθο αγόρι. Χαμογελά. Σου κάνει εντύπωση αυτό το χαμόγελο. Περπατά με τη σχολική τσάντα στους ώμους και μια κάμερα τον κινηματογραφεί. "Τι ξεχωριστό έχει;" αναρωτιέσαι κι είσαι έτοιμος να πας στην επόμενη ιστορία. Δεν έχεις χρόνο για χάσιμο εξάλλου.
Στάσου... Η κάμερα εστιάζει. Ο Michael δεν έχει χέρια από τους αγκώνες και κάτω ενώ ταυτόχρονα ισορροπεί πάνω στα δυο προσθετικά του μέλη αντί για πόδια και βαδίζει χαρούμενος. Σου κάνει και πάλι εντύπωση αυτό το χαμόγελο. 
"Ωραία, θες λοιπόν να μας συγκινήσεις;" μονολογείς εκνευρισμένα. 
Η ιστορία του Michael όμως δεν είναι από αυτές που προκαλούν οίκτο. Στην τρυφερή ηλικία των οκτώ, μια βακτηριακή ασθένεια τον έριξε σε κώμα και βρέθηκε μια σταγόνα πριν από το θάνατο. Προκειμένου να του σώσουν τη ζωή, οι γιατροί αναγκάστηκαν να ακρωτηριάσουν χέρια και πόδια. Ο μικρός  Michael δεν λύγισε. Συνέχισε τη ζωή του, τον αθλητισμό κι είναι ένα χαρούμενο αγόρι, σαν όλα τα δεκατριάχρονα. Δεν νομίζει ότι είναι διαφορετικός και δεν θέλει να αντιμετωπίζεται έτσι. 
Η ιστορία θα μπορούσε να τελειώσει εδώ. Κι εσύ να μειδιάσεις "Το' ξερα! Άδικα έχασα το χρόνο μου!"
Σε σένα που έμεινες, θα σου μιλήσω για αυτό το χαμόγελο. Για το δυναμισμό αυτού του παιδιού. Για το δύσκολο εγχείρημα που ανέλαβε. 
Θα σε αφήσω να δεις τον Michael με τη φαντασία σου. Να τον ακούσεις να μιλάει στην κάμερα. Αυτή, που τον κινηματογραφεί. Γιατί αυτό το αγόρι δεν είναι απλά ένα παιδί που έχασε τα άκρα του. Αυτό το αγόρι δημιούργησε έναν Οργανισμό. Ένα Ίδρυμα, με μοναδικό σκοπό να συγκεντρωθούν χρήματα και να δοθούν σε αυτούς που τον περασμένο Απρίλη, έχασαν κάποια από τα άκρα τους στο μακελειό του Μαραθώνιου της Βοστώνης.
Σε αφήνω να τον ακούσεις. Βάλσαμο τα λόγια του...
"Στην αρχή θα νιώθουν πολύ άσχημα. Θα έχουν χάσει κάτι, που ποτέ δεν θα πάρουν πίσω κι αυτό είναι τρομακτικό. Κι εγώ φοβήθηκα.Αλλά μόλις συνειδητοποιήσεις ότι μπορείς να κάνεις πολύ περισσότερα από το να σκέφτεσαι την αυτοκτονία, ότι μπορείς να παίξεις ποδόσφαιρο, να μυρίσεις το γρασίδι, να χαμογελάσεις στους δικούς σου και να σου ανταποδώσουν το δικό τους χαμόγελο, θα σταματήσεις να φοβάσαι!
Τον πρώτο καιρό, θα βλέπουν τη ζωή τους κλεισμένη μέσα σε τέσσερις τοίχους. Η μικρή που στεκόταν στα κάγκελα τη στιγμή της έκρηξης κι έχασε το πόδι της θα σκέφτεται ότι δεν μπορεί να γίνει μπαλαρίνα. Το παλικάρι που έχασε και τα δύο του πόδια θα σκέφτεται ότι δεν μπορεί να τρέξει ξανά. Θα βλέπει το κενό εκεί που κάποτε ήταν τα πόδια του και πιθανόν να κλαίει. Αλλά θέλω να του πω, θέλω να τους πω ότι όλα θα πάνε καλά...
Θα πάρουμε προσθετικά μέλη και θα τους μάθω να τρέχουν...
Θα είναι καλά, απλά ακόμα δεν το ξέρουν...
Κοιτάζει στην κάμερα και χαμογελά. Τόσο γλυκά. Τόσο γαλήνια. 
Οι τελευταίες λέξεις που πατώ στα πλήκτρα, μου αφήνουν κι εμένα το ίδιο χαμόγελο. Τώρα, μπορείς να συνεχίσεις στην επόμενη ιστορία σου. Μη ξεχάσεις όμως ποτέ αυτό το χαμόγελο...


Σημείωση: Ο Michael, ο 17χρονος αδελφός του Harris και ακόμη ένας φίλος τους που από το Σεπτέμβριο θα φοιτά στο ΜΙΤ σχεδίασαν μια ιστοσελίδα, το mikeysrun, για να συγκεντρώσουν χρήματα και να υποστηρίξουν με κάθε δυνατό τρόπο όσους ακρωτηριάστηκαν στις επιθέσεις.

3ο βραβείο 

11.Βρε θα τις κάψω όλες φούστες, γόβες, και καμιζόλες!
Fri
Έγκυος; Έγκυος! Τι έγκυος; Είμαι έγκυος!
Να χαρώ; Να βάλω τα κλάματα; Να φοβηθώ ίσως, μήπως;
Μα τι αρμόζει σε τέτοιες περιπτώσεις δηλαδή;
«Να χαρείς, γιατί να μη χαρείς, 35 χρονών μοσχάρα έφτασες, πόσες βόλτες θα κάνεις ακόμα;», μου τα κοπανάει ο άλλος μου εαυτός. Αυτός ο αγγελικός.
Άρα να πάω στο γιατρό; Μήπως είναι νωρίς; Μήπως είναι αργά; Αλλά καλύτερα νωρίς παρά αργά. Παραληρώ και πατάω αργά-αργά ένα-ένα τα πλήκτρα του τηλεφώνου. Λες και περιμένω από κάθε πλήκτρο και μιαν απάντηση στις χαοτικές μου σκέψεις. Μα τι λέω; Εδώ εγώ, με όλη τη σοφία που με διακρίνει (διδακτορικά, προϋπηρεσίες και δε συμμαζεύεται, να περιαυτολογήσω δε θέλω άλλο), και δε μπορώ να τις ξεμπλέξω, κουβάρι σαν τα σγουρά μου τα μαλλιά, τα πλήκτρα θα τη σώσουν την κατάσταση;
Απαντάει, κλείνω ραντεβού.
Κοιτάω έναν άδειο τοίχο και σκέφτομαι…
Πάει η μεσούλα μου, σκέφτομαι!
«Σιγά την μπαλαρίνα!», ανταπαντάει ο εαυτός μου.
Μην κρατήσει τη γλώσσα του μια φορά!
«Τι να σου πω μωρέ με τις ανοησίες που ακούω, μέση δαχτυλίδι και πράσινα άλογα! Κυρά μου αν ήθελες να φοράς στρετς εσύ να έβαζες στρετς και στον άλλο, ξέρεις πού, που τα αφήνετε όλα ελεύθερα (τα πουλιά τα παραπούλια) και μετά την πληρώνω εγώ με τις ανασφάλειες σας», τα είπε και ξαλάφρωσε ο εαυτός.
Αυτό βέβαια μου θύμισε να τρέξω στην ντουλάπα.
Παντελόνια στενά, φούστες πένσιλ, MBD, γόβες, τακούνια. «Ε ρε της επένδυσης μου το κάγκελο!», σκέφτομαι φωναχτά. Τι κάνουμε τώρα; Τι άλλο; Τα φοράμε, όλα μαζί αν χρειαστεί, όσο ακόμα προλαβαίνουμε!…
Στο ιατρείο περιμένω σε ένα σαλονάκι μουσταρδί τρε πασέ. Μα μουσταρδί;
Μου είπε να πάω γύρω στις 9. Το βράδυ!
Ειδικά για την περίσταση έβαλα φούστα πένσιλ εμπριμέ, ένα ύφασμα, να σου κάνει έναν γοφό, την είχα συνδυάσει με μονόχρωμη μπλούζα σε χυτή γραμμή, τι να σας τα λέω τώρα!
Ο ιατρός έφτασε μετά τις 10:30. Το βράδυ ντε!
Είδε όλες τις κυρίες που περίμεναν πριν από εμένα και γύρω στη 1, εκεί που η πένσιλ είχε γίνει γομολάστιχα και μου είχε ανέβει ως το σαγόνι από το κουτουλίδι που είχα ρίξει στον μουσταρδί τον καναπέ, με φώναξε.
Με εξέτασε. «Είστε ολίγων έγκυος», μου λέει.
- Τι ολίγον;
- Ημερών.
- Αααα. («Στα μούτρα σου!», πετάγεται ο εαυτός.)
Μετά με κοίταξε με εκείνο το χαμόγελο του κακιασμένου προϊστάμενου, σήκωσε το λάβαρο της επαναστάσεως και ξεκίνησε.
«Όχι στο αλάτι, στη ζάχαρη, στις σάλτσες, στα καυτερά, στα τηγανητά, στο αλκοόλ, στο τσιγάρο, στην επαφή, στα στενά, στην ορθοστασία, στο καθισιό, στα ταξίδια, στα μαντολίνα, στις απλωτές, στις μπηχτές, …», έλεγε.
Τα είχα χάσει!
Μα και στα στενά; Μόλις είχα κάνει τα σχέδιά μου για τα στενά!
Κι όταν λέει τα ταξίδια εννοεί κι εκείνα τα 2-3 που έχω προγραμματίσει για Χανιά, Λιθουανία, Αυστρία κι Ελβετία για τους επόμενους 5 μήνες; Κυρίως επαγγελματικά ήτανε…
Και τις επαφές; Ποιες επαφές; Τρίτου τύπου; Για 9 μήνες; Έρχεται στο μυαλό μου η σκηνή με τον Κωνσταντάρα και το χλιμίντρισμα. Χαμογελάω……
Κάτι δωδεκάποντες Manolo Blahnik που είχα πάντως προέβησαν ήδη σε αυτοκτονία.
Οι νικητές παρακαλούνται να στείλουν στο mail μου
flora27031960@gmail.com 
τα στοιχεία τους για να παραλάβουν τα δωράκια τους
ακόμη κι αν μου τα έχουν ξαναστείλει
γιατί δεν κρατάω αρχείο διευθύνσεων.

Για άλλη μια φορά σας ευχαριστώ θερμά για την αγάπη σας
και ανανεώνω το ραντεβού με το παιχνίδι μας για το φθινόπωρο.

Καλές διακοπές να έχετε όλοι




Αν παρατηρήσατε κάποιες αλλαγές στα αποτελέσματα
είναι γιατί το πρωί του Σαββάτου με ξεκάθαρο μυαλό
και μετά από υπόδειξη της marronblogger
επανήλθα και διόρθωσα κάποια λαθάκια στο άθροισμα των βαθμολογιών.

Κυριακή, 21 Ιουλίου 2013

Μια βολτίτσα απ' τις καμάρες ως την πλατεία του αφανούς ναύτη.

Στο προηγούμενο ταξίδι μου στην Άνδρο σας είχα υποσχεθεί
να επανέλθω με φωτογραφίες της Χώρας από την Καμάρα ως τον Αφανή Ναύτη.
Το κομμάτι αυτό αφορά στο ακρωτήρι, 
πάνω στο οποίο είναι κτισμένη η Χώρα
και θεωρώ ότι έχει  να επιδείξει εξαιρετική ομορφιά 
καθώς έχει διατηρηθεί απείραχτο μέσα στο χρόνο.
Προχθές λοιπόν κι ενώ τα μποφώρ έφταναν τα 8, 
με ένα άκρως δροσερό καιρό, 
που δεν άφηνε τον ήλιο να μας κάψει, 
κάναμε τη βολτίτσα μας και πήρα μερικές φωτογραφίες,
προκειμένου να είμαι συνεπής στην υπόσχεσή μου απέναντί σας.
Γιατί αν δεν κάνω λάθος η παροιμία λέει: 
"Μην τάξεις σε blogger ή σε άγιο"..  
ή κάπως έτσι τέλος πάντων.

κάτω απ' τα σκαλάκια διακρίνεται το ποτάμι
 και στο βάθος η παραλία του Παραπορτίου με τ' αφρισμένα κύματα


ο δρόμος κατηφορίζοντας κάτω απ' την καμάρα
στενό δρομάκι κάτω από καμάρα
που σχηματίζουν τα σπίτια
 καθώς ενώνονται  μεταξύ τους στον πάνω όροφο.
βιτρίνα καταστήματος, κομψοτέχνημα λιτότητας,
ακριβώς όπως αρμόζει σε ένα ναυτικό ελληνικό νησί όπως η Άνδρος

γωνιακή είσοδος σπιτιού,
 που οι ιδιοκτήτες του στόλισαν παίζοντας με τις ξερολιθιές


με τη ματιά να ξεκουράζεται στο κατώφλι του σπιτιού της

ακόμη μια όμορφη γειτονιά

όταν τα μπαλκόνια τραβούν το βλέμμα προς τα πάνω

σε μια κουκλίστικη αυλίτσα στην είσοδο του σπιτιού,
ξεχασμένη εικόνα,
 μια κυρία που πλέκει στη δροσιά
είσοδος πλουσιόσπιτου,
του οποίου η πίσω πλευρά στο βάθος
είναι πάνω απ' τα βράχια της θάλασσας

πλησιάζοντας στο ακρωτήρι
τα 8 μποφώρ λούζουν τα βράχια
η  γέφυρα που οδηγεί στο κάστρο


στην ομώνυμη πλατεία
 ο αφανής ναύτης (έργο του Τόμπρου)
χαιρετά φεύγοντας την Άνδρο

πίσω απ' τον αφανή ναύτη διακρίνονται
αρχοντικά και αριστερά το ναυτικό μουσείο.


η παραλία του Νημποριού
όπως φαίνεται απ' την πλατεία του αφανούς ναύτη

Και μην ξεχνάτε ότι 
μέχρι την Παρασκευή 26/7/2013
μπορείτε να βαθμολογείτε τις ιστορίες 
του 12ου παιχνιδιού μας 
"ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"
 που θα βρείτε εδώ κι εδώ κι εδώ

Παρασκευή, 19 Ιουλίου 2013

1η ανάρτηση 12ου παιχνιδιού "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"

Θέλω να ευχαριστήσω για ακόμη μία φορά όλους τους συμμετέχοντες  στο παιχνίδι μας, γιατί με εμπιστεύτηκαν και ξόδεψαν χρόνο  και σκέψη για να γράψουν και να λάβουν μέρος σ' αυτό.
Η συμμετοχή και στο 12ο παιχνίδι μας ήταν μεγάλη, παρόλο που το καλοκαίρι καλά κρατεί.
Για ακόμη μια φορά θα ζητήσω συγνώμη για τυχόν ανομοιομορφίες που θα συναντήσετε διαβάζοντας τις ιστορίες τόσο στη γραμματοσειρά όσο και στα διαστήματα, αλλά παρόλο που έδινα όλες τις σχετικές εντολές στα windows, η μεταφορά τους στο blog παρουσίαζε προβλήματα.

Οι κανόνες για τη βαθμολόγηση είναι οι εξής:
Μπορείτε να βαθμολογήσετε με 3, 2 και 1 ξεκινώντας από 3 για την καλύτερη και φθάνοντας στο 1 για την τρίτη  κατά σειρά στην προτίμησή σας.
Όπως και τις προηγούμενες φορές, για αποφυγή αδικιών,
είναι πλέον υποχρεωτικό να βαθμολογήσετε τρεις ιστορίες.
    Δεν μπορείτε να δώσετε σε 2 ιστορίες ίδιο βαθμό. 
    Δεν μπορείτε να βαθμολογήσετε ανώνυμα.
    Δεν μπορείτε να βαθμολογήσετε τη δική σας ιστορία.

Εγώ και αυτή τη φορά δεν θα βαθμολογήσω επειδή ξέρω ποια ιστορία γράφτηκε απ' τον καθένα.

Τις βαθμολογίες σας θα τις στείλετε με σχόλιό σας στο τέλος των  αναρτήσεων. 
Χαρά μου θα ήταν να ακούσω και τα σχόλιά σας, θετικά ή αρνητικά για τις ιστορίες  ή για κάτι που πήγε ή δεν πήγε καλά σ' αυτό το παιχνίδι ώστε στο επόμενο να έχει διορθωθεί. 
Εξ αιτίας του όγκου των ιστοριών  καλό θα ήταν διαβάζοντας να κρατάτε και σημειώσεις με τους αριθμούς των κειμένων που σας εντυπωσίασαν και στο τέλος να επιστρέψετε για μια 2η ανάγνωση  όσων ξεχωρίσατε, ώστε να πάρετε τη σωστή απόφαση για τη βαθμολογία που θα δώσετε.

ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΒΑΘΜΟΛΟΓΕΙΤΕ 
ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 26/7/2013
Το Σάββατο  27/6/13 
θα αναρτηθούν τα αποτελέσματα της βαθμολογίας σας 
και θα ανακηρυχθούν οι 3 νικητές του 12ου παιχνιδιού.

Στο 12ο παιχνίδι μας
μαζεύτηκαν  22   ιστορίες
 βασισμένες στις λέξεις:

μπαλαρίνα, πλήκτρο, κάγκελο, τοίχος, αυτοκτονία
και μοιράστηκαν σε αυτήν και ακόμη 2 αναρτήσεις, που θα βρείτε παρακάτω.



ΙΣΤΟΡΙΕΣ 1 ΕΩΣ 7
1. Το χαμόγελο της μπαλαρίνας!
Από μικρή το όνειρο της ήταν να γίνει μπαλαρίνα. Από την ηλικία των 5 άρχισε να φαίνεται το ταλέντο της. Οι γονείς της ήταν περήφανοι για το μεγάλο ταλέντο της μικρής τους κορούλας. Ήταν μοναχοπαίδι, δε της χαλούσαν ποτέ χατίρι. Ήταν ένα χαρούμενο και ευτυχισμένο παιδάκι, πάντα χαμογελαστό.. το ίδιο και στην εφηβεία της... δεν έδειχνε ποτέ να την απασχολεί κάτι ... ή μήπως όχι; Μήπως κατάφερνε και το κρύβε καλά πίσω από το χαμόγελο της; Στο μικρό τους σπιτάκι, σε μια μικρή γωνιά, υπήρχε η μεγάλη αγάπη της μητέρας της, το πιάνο! Τα απογεύματα τους τα περνούσαν συνδυάζοντας η κάθε μια την δική της αγάπη, η μητέρα το πιάνο και η κόρη το χορό ... η μητέρα καθόταν με τις ώρες στο πιάνο χαϊδεύοντας τα πλήκτρα, παίζοντας αγαπημένα τραγούδια και των δυο, τραγουδώντας η μητέρα και χορεύοντας η κόρη στο ρυθμό της μουσικής... Το πιάνο βρισκόταν ακουμπισμένο στον τοίχο του σαλονιού, ακριβώς έξω βρισκόταν το μπαλκόνι με το όμορφο λουλουδένιο κάγκελο του ... ΄Ηταν ο αγαπημένος χώρος της κόρης τους αυτό το μπαλκονάκι ... Πολλές ώρες της ημέρας , τις περνούσε στο μπαλκονάκι, χορεύοντας δίπλα απ’ αυτό το κάγκελο ... ακουμπούσε πάνω του, το κρατούσε για να μπορεί να κάνει με ευκολία τις χορευτικές φιγούρες , να στριφογυρίζει χαρούμενη , ευτυχισμένη ζώντας στον δικό της κόσμο ... μακριά από αυτό που την απασχολούσε ... ΄Ενα απόγευμα ήταν μόνη της στο σπίτι ... έβαλε την αγαπημένη της μουσική στο cd και βγήκε έξω στο μπαλκονάκι να χορέψει ... χόρευε , χόρευε, χόρευε με έναν πολύ διαφορετικό τρόπο αυτή τη φορά , με μια έκφραση χαράς πολύ διαφορετική από τις άλλες φορές ... σαν να ήθελε να απολαύσει όσο πιο πολύ μπορούσε την μεγάλη της αγάπη για το χορό ... για τελευταία φορά ... Όταν επέστρεψαν οι γονείς της δεν την βρήκαν πουθενά ... Βγήκαν στο μπαλκονάκι και βρήκαν την κόρη τους πεσμένη στο κενό με το γνωστό της χαμόγελο στα χείλη ... Κάποιοι μίλησαν για αυτοκτονία ... Κανείς ποτέ δεν θα μάθαινε τι ακριβώς είχε γίνει ... τι την οδήγησε σε αυτή την πράξη ... τι ήταν τελικά αυτό που την απασχολούσε και κατάφερνε να το κρύβει πίσω από το χαμόγελο της!

2.Μεταμόρφωση
Είμαι πάντα το ίδιο πρόσωπο. Αλλάζω μόνο μορφή, αλλά είμαι το ίδιο πρόσωπο. Εγώ είμαι ο Αδάμ. Εμένα κορόιδεψε η Εύα και δοκίμασα τον καταραμένο καρπό. Συγχωρέστε με ! Δεν το ‘θελα. Αιώνες τώρα προσπαθώ μα δεν τα καταφέρνω. Κι ήταν ο χρησμός ξεκάθαρος: μόνο της αγάπης το αληθινό φιλί τα μάγια θε να λύσει κι όλοι εμείς ευθείς του παραδείσου την πόρτα να ξαναδιαβούμε. Αιώνες τώρα προσπαθώ μα δεν τα καταφέρνω.
Κάποια φορά γοργόνα έγινα. Εκείνη που πάλεψε με τα κύματα κι έσωσε τον πρίγκιπα. Που αντάλλαξε την φωνή της για ν’ αποκτήσει πόδια και να τον συναντήσει. Που αντί να χαίρεται ανέμελη και να κολυμπά στα καταγάλανα νερά έβγαλε κάλους και κότσια στα δαχτυλάκια της από την μανία της να τον αναζητά. Κι όταν τελικά τον βρήκε δεν τα κατάφερε μαζί του να σμίξει γιατί ο λεγάμενος δεν αναγνώρισε το βουβό της ουρανίσκο. Μάταια άνοιγα το στόμα μου. Μιλιά. Τι σουρεαλιστικό! Και την πρώτη φορά από μηλιά την έπαθα. Σε χρόνο dt παντρεύτηκε μιαν άλλη με φωνή αηδονιού κι εγώ έβγαλα πάλι λέπια και γοργονίσια ουρά κι ούτε που τον ξαναείδα.
Κι όταν άλλη φορά έγινα κύκνος, πάλι από πρίγκιπα την πάτησα. Χόρευα στην λίμνη μου, πρίμα μπαλαρίνα, πως άστραφταν τα φτερά μου στο μουνλάιτ! Και ξαφνικά τον βλέπω και μένω κάγκελο. Ήταν εκεί. Πίσω από τις φυλλωσιές με τη σφεντόνα παραμάσχαλα. Δεν χρειάστηκε πολλά να τον σαγηνεύσω. Μια πιρουέτα, ένα πλιέ, ήταν και το μουνλάιτ, μ’ ερωτεύτηκε. «Φίλησέ με πρίγκιπα», του είπα και πετάριζαν όλο νάζι οι βλεφαρίδες. «Φίλησέ με και θα σου χαρίσω τον κόσμο. Μαζί θα λύσουμε τα μάγια». Και κανονίσαμε να φιληθούμε την επομένη νύχτα. Μη με περάσει και για καμιά λυσσάρα. Κι όταν ήρθε εκείνη η στιγμή και σούφρωσα τα χείλια, αλίμονο, αλλεργικός ήτανε λέει στα πούπουλα. Φοβήθηκε και για κυκνόψειρες. Πάει κι αυτός σκέφτηκα. Να ‘ταν κι άλλος. Μετά από μέρες έμαθα ότι είχε ξανάρθει στη λίμνη. Τάχα να με δει. Να με φιλήσει. Και τόσο πολύ με αγάπησε φαίνεται που ξέχασε τα πάλλευκα φτερά μου και φίλησε μια καρακάξα που του συστήθηκε για κύκνος. Ήταν αφέγγαρη λέει η νύχτα. Αποτέλεσμα αυτός να διαλέξει λάθος πτηνό κι εμένα να με βρουν την άλλη μέρα νεκρή στη λίμνη.
Κάποιοι μίλησαν γι’ αυτοκτονία. Ανόητοι ρομαντικοί. Εγώ για εσάς παλεύω. Εσάς να σώσω πολεμώ. Και τρέχω να προλάβω το μελάνι που έχει χυθεί άπειρο σε λευκές σελίδες. Να προλάβω τα πλήκτρα της γραφομηχανής που με προσπερνούν με βιασύνη. Κι όλα τα παραμύθια του κόσμου αυτού τα έχω στο τσεπάκι. Κι όντως έτρεξα και πρόλαβα κι έγινα βάτραχος. Κι έγινα γοβάκι. Κι έγινα αδράχτι μυτερό και δηλητηριασμένο μήλο. Στοιχειό, αερικό, τάμα και μοιρολόι μα πάντα μου προσέκρουα σε τοίχους από σάρκα κι αίμα. Αιώνες τώρα προσπαθώ μα δεν τα καταφέρνω τα μάτια σας ν’ ανοίξω. Τη βρύση της λήθης σας να κλείσω. Τα μάγια σας να λύσω. Το ίδιο πρόσωπο είμαι εγώ μ’ αλλάζω μορφή μήπως  σας συναντήσω…
  
3. Αποκόλληση
 Σφάλισε τα μάτια της δίνοντάς του ένα φιλί αλμυρό που ξέβρασε μες στο στόμα του όλη της την ψυχή για άλλη μια φορά. Λίγα δευτερόλεπτα, ίσα για να γεμίσουν ρυτίδες τα μετωπά τους, σφιγμένα δέρματα που γύρευαν το ένα το άλλο και μια δύναμη θαρρείς προσπαθούσε να τα απομακρύνει. Ήταν η ώρα.
  Τον κοίταξε βαθιά ως το μεδούλι του ψάχνοντας να βρει μία σταγόνα δύναμης στα μάτια που αγάπησε τόσο αλλά δεν μπόρεσε παρά να νιώσει την καρδιά της να τρέμει, σπάζοντας σε κομμάτια τη ραχοκοκαλιά της την ακόμα υγρή από τον έρωτά τους. 'Οχι κι εσύ... Τα μάτια του ήταν πλημμυρισμένα με δάκρυα αλλά ήξερε καλά ότι δεν είχαν χρόνο. Τα ρούχα της, πεσμένα από ώρα και σκορπισμένα στο  δάπεδο, απαιτούσαν να τα φορέσει αντικαθιστώντας έτσι την αίσθηση του αγγίγματός του που λίγο νωρίτερα συγκλόνιζε τρυφερά το σώμα αλλά και την καρδιά της, με εκείνη των άψυχων υφασμάτων.   Μια μικρή αυτοκτονία. Κάθε τέτοια ώρα, μια γροθιά σε μαχαίρι κοφτερό που μάτωνε τα μέσα της και πιτσίλιζε τους τοίχους με αίμα κατακόκκινο, γεμάτο λατρεία κι αμέτρητα γιατί. Εκείνο το μουντό και ψυχρό απόγευμα όμως ήταν αποφασισμένη. Χάιδεψε για τελευταία φορά το πρόσωπό του και καθώς έκανε να απομακρυνθεί, δεν τόλμησε. Τον αγκάλιασε ξανά όπως μπορούσε, χωρίς να εξαιρέσει κανένα της εκατοστό από την επαφή μαζί του.
  "Μη...", τον άκουσε να κλαψουρίζει πνιχτά. Ακούμπησε τα ακροδάχτυλά της απαλά στα χείλια του και τα φίλησε.
   "Σώπα καρδιά μου..."
   Ήξερε πως οι εικόνες αυτές θα τη συντρόφευαν μια ζωή, ώσπου να αναπνεύσει για τελευταία φορά και να τον ξανασυναντήσει στα κάγκελα της αυλής του Παραδείσου λίγο πριν από το "πάντα". Με την ελπίδα να μην τους απαγορεύεται ως τότε κι αυτό. 
   Στύλωσε τα μουδιασμένα πόδια της με κόπο στο παγωμένο πάτωμα και με αργές κινήσεις προσπάθησε να ντυθεί, πρώτα τα εσώρουχα, ύστερα τα ρούχα και το μπουφάν της, με ένα μυαλό σταματημένο, θολό, μηχανικό. Προσπάθησε σαν τη μπαλαρίνα να κάνει όλα τα βήματά της ίσια και σταθερά, ισορροπώντας μια στον αέρα και μια στον τοίχο, μιας και τα δύο της άκρα σήκωναν μια καρδιά βαριά όσο οι ευθύνες, οι τύψεις και ο πόνος της μαζί και δεν τους ήταν εύκολο πια να την κρατούν στο ύψος της... Ο πόνος αυτός αποκλείεται να λιγόστευε με τον καιρό.
   Κάποιες πληγές ο χρόνος δεν τις γιατρεύει κι ούτε υπάρχουν μαγικά πλήκτρα και κουμπιά: καμία καρδιά δε λησμόνησε ποτέ ό,τι αγάπησε κάποτε αληθινά. Κι αν κάποιες λίγο ξεχάστηκαν, ήταν γιατί τις ανάγκασαν, τις πλήγωσαν και τις ταπείνωσαν τόσο ώστε να μην μπορούν να κάνουν αλλιώς. Μα η δικά της η καρδιά δεν είχε πληγωθεί από εκείνον: από τον χρόνο είχε προδοθεί, που τον έφερε στο διάβα της σε τόσο λάθος στιγμή. Κι υπάρχουν κάποια πράγματα που πρέπει να τα προστατεύσεις ακόμα και οριοθετώντας τον έρωτα και δεν μπορείς να τα διαλύσεις για χάρη του... Όποιος κι αν είναι Εκείνος για σένα. 'Ο,τι κι αν σημαίνει για τη ζωή σου. 
   "Τώρα;"
   "Τώρα."

4. Υπάρχει ένα χαμόγελο...
Τον λένε Μichael Stolzenberg κι είναι μόλις δεκατριών χρόνων. Ζει στη Φλόριντα της Αμερικής. Ένα πανέμορφο καστανόξανθο αγόρι. Χαμογελά. Σου κάνει εντύπωση αυτό το χαμόγελο. Περπατά με τη σχολική τσάντα στους ώμους και μια κάμερα τον κινηματογραφεί. "Τι ξεχωριστό έχει;" αναρωτιέσαι κι είσαι έτοιμος να πας στην επόμενη ιστορία. Δεν έχεις χρόνο για χάσιμο εξάλλου.
Στάσου... Η κάμερα εστιάζει. Ο Michael δεν έχει χέρια από τους αγκώνες και κάτω ενώ ταυτόχρονα ισορροπεί πάνω στα δυο προσθετικά του μέλη αντί για πόδια και βαδίζει χαρούμενος. Σου κάνει και πάλι εντύπωση αυτό το χαμόγελο. 
"Ωραία, θες λοιπόν να μας συγκινήσεις;" μονολογείς εκνευρισμένα. 
Η ιστορία του Michael όμως δεν είναι από αυτές που προκαλούν οίκτο. Στην τρυφερή ηλικία των οκτώ, μια βακτηριακή ασθένεια τον έριξε σε κώμα και βρέθηκε μια σταγόνα πριν από το θάνατο. Προκειμένου να του σώσουν τη ζωή, οι γιατροί αναγκάστηκαν να ακρωτηριάσουν χέρια και πόδια. Ο μικρός  Michael δεν λύγισε. Συνέχισε τη ζωή του, τον αθλητισμό κι είναι ένα χαρούμενο αγόρι, σαν όλα τα δεκατριάχρονα. Δεν νομίζει ότι είναι διαφορετικός και δεν θέλει να αντιμετωπίζεται έτσι. 
Η ιστορία θα μπορούσε να τελειώσει εδώ. Κι εσύ να μειδιάσεις "Το' ξερα! Άδικα έχασα το χρόνο μου!"
Σε σένα που έμεινες, θα σου μιλήσω για αυτό το χαμόγελο. Για το δυναμισμό αυτού του παιδιού. Για το δύσκολο εγχείρημα που ανέλαβε. 
Θα σε αφήσω να δεις τον Michael με τη φαντασία σου. Να τον ακούσεις να μιλάει στην κάμερα. Αυτή, που τον κινηματογραφεί. Γιατί αυτό το αγόρι δεν είναι απλά ένα παιδί που έχασε τα άκρα του. Αυτό το αγόρι δημιούργησε έναν Οργανισμό. Ένα Ίδρυμα, με μοναδικό σκοπό να συγκεντρωθούν χρήματα και να δοθούν σε αυτούς που τον περασμένο Απρίλη, έχασαν κάποια από τα άκρα τους στο μακελειό του Μαραθώνιου της Βοστώνης.
Σε αφήνω να τον ακούσεις. Βάλσαμο τα λόγια του...
"Στην αρχή θα νιώθουν πολύ άσχημα. Θα έχουν χάσει κάτι, που ποτέ δεν θα πάρουν πίσω κι αυτό είναι τρομακτικό. Κι εγώ φοβήθηκα.Αλλά μόλις συνειδητοποιήσεις ότι μπορείς να κάνεις πολύ περισσότερα από το να σκέφτεσαι την αυτοκτονία, ότι μπορείς να παίξεις ποδόσφαιρο, να μυρίσεις το γρασίδι, να χαμογελάσεις στους δικούς σου και να σου ανταποδώσουν το δικό τους χαμόγελο, θα σταματήσεις να φοβάσαι!
Τον πρώτο καιρό, θα βλέπουν τη ζωή τους κλεισμένη μέσα σε τέσσερις τοίχους. Η μικρή που στεκόταν στα κάγκελα τη στιγμή της έκρηξης κι έχασε το πόδι της θα σκέφτεται ότι δεν μπορεί να γίνει μπαλαρίνα. Το παλικάρι που έχασε και τα δύο του πόδια θα σκέφτεται ότι δεν μπορεί να τρέξει ξανά. Θα βλέπει το κενό εκεί που κάποτε ήταν τα πόδια του και πιθανόν να κλαίει. Αλλά θέλω να του πω, θέλω να τους πω ότι όλα θα πάνε καλά...
Θα πάρουμε προσθετικά μέλη και θα τους μάθω να τρέχουν...
Θα είναι καλά, απλά ακόμα δεν το ξέρουν...
Κοιτάζει στην κάμερα και χαμογελά. Τόσο γλυκά. Τόσο γαλήνια. 
Οι τελευταίες λέξεις που πατώ στα πλήκτρα, μου αφήνουν κι εμένα το ίδιο χαμόγελο. Τώρα, μπορείς να συνεχίσεις στην επόμενη ιστορία σου. Μη ξεχάσεις όμως ποτέ αυτό το χαμόγελο...
Σημείωση: Ο Michael, ο 17χρονος αδελφός του Harris και ακόμη ένας φίλος τους που από το Σεπτέμβριο θα φοιτά στο ΜΙΤ σχεδίασαν μια ιστοσελίδα, το mikeysrun, για να συγκεντρώσουν χρήματα και να υποστηρίξουν με κάθε δυνατό τρόπο όσους ακρωτηριάστηκαν στις επιθέσεις.


 5.Τα τζιτζίκια
Τώρα που οι ζέστες έπιασαν, κάτι εμπνευσμένο θέλω να σας γράψω,
αλλά η σκέψη μου χορεύει σαν μπαλαρίνα στο ρυθμό των τζιτζικιών.
Και τα πλήκτρα του κομπιούτερ με βαριά καρδιά χτυπάω, μήπως κάτι ωραίο βρω να διηγηθώ.
Ξέρω, περιμένετε μια ιστορία δακρύβρεχτη με θανάτους και τέλος τραγικό,
Αλλά αντιστέκομαι πεισματικά σε καθετί λυπητερό.
Ναι, δεν σας κρύβω πως μια αυτοκτονία μπορεί και να μου πέρασε από το μυαλό*, μα ακράδαντα πιστεύω ότι είναι η λύση για έναν φοβισμένο και δειλό.
Εμείς θα κάτσουμε εδώ στο texnistories με την ελπίδα κάπου στο τούνελ το σκοτεινό, να δούμε ένα φως, μια ηλιαχτίδα, ένα μήνυμα για να χαρούμε το παρόν.
Ίσως τότε, ο τοίχος της φυλακής μας θεαματικά να γκρεμιστεί,
Και πίσω από τα κάγκελα της ψυχής μας η ανακούφιση να ελευθερωθεί.
Μα ναι, αγαπημένα μου τζιτζίκια, ο Μέγα Αλέξανδρος ζει, ζει, ζει, ζει, ζει…
*(χάριν ποίησης)

6.Τα πλήκτρα της αυτοκτονίας
Πατώντας πάνω στα πλήκτρα της αυτοκτονίας
σαν μια μπαλαρίνα στην τελευταία της παράσταση,                    
σαν ένας τοίχος γκρεμισμένος προτού καλά-καλά στεριώσει,   
mε μια γεύση παγετού, λίγο πριν από το πρώτο λιοπύρι,    
με τα κάγκελα της απόγνωσης να ορθώνουνται  σε άναρθρες,
μεστωμένες κραυγές απογοήτευσης.

Πατώντας πάνω στα τσακισμένα θέλω και τα εξαπατημένα εγώ,  
σαν ένας άλλος παρωχημένος παλιάτσος ή καλλιτέχνης του δρόμου, 
πότε να τους μαγεύεις και πότε να τους αφήνεις να κατακρημνίζονται, 
φωνάζοντας «ΕΛΛΑΔΑ, ΕΛΛΑΔΑ, ΕΛΛΑΔΑ!»,      
κι εκπορνεύοντας  ό,τι έχεις πιο Ιερό.

Μέγας σκηνοθέτης, μέγας παραγωγός – μα η αρχή και το τέλος εσύ!
Με το δισάκι στον ώμο. Θερίζοντας την αξιοπρέπειά σου.
Σκαλίζοντας τα όνειρά σου. Απόμειναν μερικά - αυτά τα λίγα αρκούν.        
Άλλωστε, η μαγιά ’ναι που κάμει το ζυμάρι!

7.Η ζωή και η αγάπη
Τα χέρια της, μακριά και λεπτά, σαν τα χέρια ενός πιανίστα, έτρεχαν με δύναμη πάνω στα πλήκτρα. Ακόμα και τώρα, την ύστατη στιγμή, δεν ήθελε να αφήσει ένα αληθινό αποτύπωμα, δεν τολμούσε να ελευθερώσει τον εαυτό της. Όχι, όχι, πλήκτρα και πάλι πλήκτρα. Σκόρπιες και κενές λέξεις, χωρίς νόημα, για να μην μπορεί να δει κανείς τα δάκρυά της στο χαρτί, να μην διακρίνει από τα γράμματά της πώς τρέμουνε τα δάχτυλά της. Για ένα λεπτό σταμάτησε. Η ματιά της έπεσε πάνω σε μια φωτογραφία πάνω στο τραπέζι του σαλονιού. Σηκώθηκε και πλησίασε. Έπιασε στα χέρια της την κορνίζα και την άνοιξε. Άγγιξε απαλά τη φωτογραφία, ήταν εκείνη,  ντυμένη μπαλαρίνα, στην τελευταία της παράσταση. Μόλις είχε μάθει για την εγκυμοσύνη της κι είχε αποφασίσει να εγκαταλείψει την καριέρα της και να αφοσιωθεί στην οικογένειά της. Απόφαση που δεν την πήρε αβίαστα ούτε χωρίς πιέσεις. Στο πίσω μέρος η αφιέρωση «για μένα πάντα θα είσαι ο χορός, η μουσική, η μπαλαρίνα της καρδιάς μου». Παρηγοριά στον άρρωστο είχε σκεφτεί τότε, το ίδιο σκεφτόταν και τώρα. Πόσο της είχε λείψει ο χορός, η αίσθηση ότι πετούσε πάνω στις πουέντ! «Αργοπεθαίνει όποιος δεν προσπαθεί για τα όνειρά του» είχε δει κάποτε γραμμένο σε έναν τοίχο κι είχε ενθουσιαστεί. Έφηβη τότε, έκανε τατουάζ τη φράση στην μέση της κι ορκίστηκε πως ποτέ δεν θα πάψει να προσπαθεί. Κι όμως… παραιτήθηκε, υπέκυψε και τώρα να που βρίσκεται κλεισμένη πίσω από ένα κάγκελο μαύρο και ψηλό. Πίσω από το κάγκελο εκείνη και απέναντι η ψυχή της, που ακόμα χορεύει, στροβιλίζεται, ονειρεύεται, αλλά δεν μπορεί να της μιλήσει ούτε να τη δει. Επέστρεψε με βήματα αργά στον υπολογιστή. Οι κουβέντες μετρημένες. «Πρέπει να σπάσω το κάγκελο και να ενωθώ με την ψυχή μου. Φεύγω. Ίσως τα πούμε στην άλλη πλευρά. Σας αγαπάω.»  Πάτησε εκτύπωση και κράτησε την ανάσα της. Ξαφνικά, ένα μικρό κεφαλάκι ξεπρόβαλε από την πόρτα.
-Μαμά; Θα έρθεις να κοιμηθείς μαζί μου; Είδα εφιάλτη και φοβάμαι…. Είπε κλαψουρίζοντας ένας ξανθός άγγελος, θα ‘ταν δεν θα ‘ταν 5 χρονών.
-Τι είδες Αγάπη μου;
-Είδα πως ήσουν ψηλά και πετούσες κι ήσουν πολύ χαρούμενη, αλλά αντί να έρχεσαι κοντά, όλο πήγαινες ψηλότερα στον ουρανό κι έφευγες μακριά μου. Και ξέσπασε σε κλάματα. Δεν θα φύγεις ποτέ, μου το υπόσχεσαι;
-Στο υπόσχομαι, Ζωή μου. Έκλεισε τον υπολογιστή, έσκισε το εκτυπωμένο χαρτί κι αφέθηκε να κοιμηθεί στην αγκαλιά της κόρης της.
Σήμερα, δέκα χρόνια μετά, έχει δική της σχολή χορού. Το κάγκελο το έσπασε, αλλά με άλλο τρόπο. Έγινε πάλι έφηβη και κυνήγησε τα όνειρά της, επέστρεψε στους ζωντανούς. Η κόρη της είναι μια θαυμάσια μπαλαρίνα, την καμαρώνει σε κάθε παράσταση. Όταν καμιά φορά θυμάται εκείνη τη νύχτα, απορεί κι η ίδια πώς μπόρεσε να σκεφτεί την αυτοκτονία. Η ζωή είναι η λύση. Η Ζωή και η Αγάπη!

Η συνέχεια στην αμέσως παρακάτω ανάρτηση