Κυριακή, 30 Ιουνίου 2013

Έναρξη 12ου παιχνιδιού "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"


Σήμερα ξεκινάει 
το 12ο παιχνίδι μας
 " ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"  
    Μέχρι και την Παρασκευή 19 Ιουλίου
7 η ώρα το απόγευμα
μπορείτε να στέλνετε τις ιστορίες σας.

Για όσους δεν ξέρουν από το παρελθόν, μέσα από το παιχνίδι  αυτό θα αφήσουμε το μυαλό μας να τρέξει σε εικόνες και ιστορίες,  αληθινές ή μη, δημιουργώντας μικρά πεζά κειμενάκια, ιστορίες,  παραμύθια, ευθυμογραφήματα, σοβαρούς προβληματισμούς και ότι άλλο μας βγαίνει. 
Βέβαια ιδιαίτερα ευπρόσδεκτος θα είναι και ο έμμετρος λόγος, στον οποίο πολλοί φίλοι μας έχουν ιδιαίτερο ταλέντο.

Οι ιστορίες θα βασίζονται σε πέντε λέξεις.

Οι  λέξεις  αυτές, στάλθηκαν από την πρώτη νικήτρια  του 11ου παιχνιδιού μας, την Μayumi. Είμαι σίγουρη ότι μέσα απ΄αυτές και με τη βοήθεια της έμπνευσής σας, θα ξεπεταχτούν νέες ιστορίες άξιες συγχαρητηρίων.... 

Απολαύστε τις και προβληματιστείτε....
πλήκτρο

μπαλαρίνα
τοίχος
κάγκελο
αυτοκτονία
Θα εκπλαγείτε σε πόσο διαφορετικά μονοπάτια τρέχει ο νους του καθενός παρόλο που κοινή συνισταμένη  των ιστοριών  είναι   πέντε κοινές λέξεις  για όλους τους συμμετέχοντες .


                  ΟΡΟΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ  
Οι  5  προτεινόμενες  λέξεις  θα αναρτηθούν  
και  θα παραμείνουν αναρτημένες 
για χρονικό διάστημα  3 περίπου εβδομάδων 
 και μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε οποιαδήποτε μορφή τους δηλαδή ονομαστική γενικήαιτιατική και  κλητική
και στους δύο αριθμούς (ενικό και πληθυντικό). 

Δεν επιτρέπεται να αλλάζουν μορφή σε υποκοριστικά 
  καθώς επίσης και να χρησιμοποιηθούν παράγωγα αυτών.

     Μέσα στο διάστημα αυτό, όσοι επιθυμούν να συμμετέχουν,  θα πρέπει  να στείλουν  τη δική τους ιστορία – παραμύθι  στο  mail μου – flora27031960@gmail.com.
    
 Μέσα στα κείμενα  καλό θα ήταν οι πέντε λέξεις να είναι γραμμένες με κόκκινο χρώμα για να εντοπίζονται εύκολα απ’ όλους,
 όχι όμως υπογραμμισμένες ή τονισμένες με bold ή εξωτερικό περίβλημα .
Ιδιαίτερη ευκολία για μένα θα ήταν αν γράφατε με γραμματοσειρά Georgia, μέγεθος γραμμάτων 16 και μονό διάστημα ανάμεσα στις σειρές.
Επίσης θα προτιμούσα να μην υπάρχουν διαστήματα
 ανάμεσα στις παραγράφους.

 Τα κείμενα  ας φροντίσουμε να είναι μικρά περίπου 400 λέξεις. 
Δεν θα γίνονται δεκτά κείμενα που υπερβαίνουν τις 500 λέξεις. 

(Εάν γράφετε σε word η καταμέτρηση των λέξεων δεν θα σας κουράσει επειδή γίνεται αυτόματα και εμφανίζεται στο κάτω αριστερό μέρος της οθόνης). 

Η απόφαση αυτή λήφθηκε μετά από πολλά παράπονα φίλων που ζητούν γενικότερα ο όγκος των κειμένων να είναι μικρός, για να διαβάζονται ευκολότερα και για να έχουν την ίδια βαθμολογική αντιμετώπιση.

   Και αυτή τη φορά θα μπορείτε να στείλετε μόνο μία συμμετοχή.
 Και αυτός ο όρος προέκυψε  εξ αιτίας του μεγάλου όγκου που συσσωρεύεται
και καθιστά δύσκολη την ανάγνωση και αξιολόγηση πολλών ιστοριών.
Ωστόσο, αν έχετε έμπνευση για περισσότερες από μία ιστορίες, 
μπορείτε να στείλετε μία σαν συμμετοχή σας εδώ 
και να δημοσιεύσετε τη δεύτερη ή τρίτη στο δικό σας blog.
   
 Την επόμενη της ημερομηνίας λήξης  του παιχνιδιού μας οι   ιστορίες   μας  θα  αναρτώνται  από  εμένα  σε  κοινή  θέα, ανώνυμες και αριθμημένες, σύμφωνα με τη σειρά αποστολής τους  στο mail μου.

ΠΩΣ  ΘΑ ΒΑΘΜΟΛΟΓΟΥΝΤΑΙ  ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ – ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

Κάθε επισκέπτης του blog, ανεξάρτητα αν συμμετέχει  ή όχι στο παιχνίδι, θα έχει δικαίωμα να βαθμολογήσει τρεις (3) ιστορίες – παραμύθια με τους βαθμούς 3 , 2  και 1 .
Ο βαθμός 3 θα δίνεται στην καλύτερη, κατά την άποψή σας ιστορία, 
ο βαθμός 2 στην επόμενη της προτίμησής σας  
και ο βαθμός 1 στην τρίτη κατά σειρά προτίμησής  σας.


Είναι υποχρεωτική η ψήφιση τριών (3) ιστοριών με 3, 2 και 1  και όχι προαιρετική, γιατί έτσι υπάρχει κάποια σχετική προστασία από άδικη βαθμολόγηση.

 Ο χρόνος που δίνεται απ’ την στιγμή της ανάρτησης των ιστοριών – παραμυθιών,   για να βαθμολογήσετε, θα είναι μία (1) εβδομάδα, για τη λήξη της οποίας θα σας ενημερώνω  με ανάρτηση στα δεξιά του blog.

  Στο τέλος της διαδικασίας θα αθροίζονται οι βαθμολογίες και θα ανακηρύσσεται πανηγυρικά  ο νικητής.

Σας εύχομαι ολόψυχα




Σάββατο, 29 Ιουνίου 2013

Βράβευση ιστοριών 11ου παιχνιδιού "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"


Ακριβώς πριν μπει η 29η Ιουνίου 2013, τα μεσάνυχτα,
 τελείωσε ένα ακόμα συναρπαστικό ταξίδι ιστοριών
που κάναμε με οδηγό τις λέξεις του 11ου παιχνιδιού μας.
Το 11ο παιχνίδι μας oλοκλήρωσε τον κύκλο του 
και θα ήθελα να σας ευχαριστήσω που το ακολουθήσατε  και σ' αυτόν το γύρο του.

Θα σας παρακαλέσω να με συγχωρήσετε  για τυχόν λάθη που ξέφυγαν. 
Θέλω να ελπίζω πως δεν μου ξέφυγε  κανένα λάθος  ιδιαίτερα στην καταμέτρηση. 

Όλοι σας αξίζετε συγχαρητήρια
 γιατί οι ιστορίες και τα ποιήματά σας ήταν ιδιαίτερα αξιόλογα
και λάμπριναν το παιχνίδι μας σαν διαμαντάκια κι αυτή τη φορά.

Όσοι συμμετείχαμε, είμαστε όλοι νικητές 
και ως νικητές δικαιούμαστε ένα βραβείο συμμετοχής!


(Οι συμμετέχοντες μπορούν να αντιγράψουν το βραβείο
 και να το τοποθετήσουν στο blog τους.)

Αυτή τη φορά το παιχνίδι έφτασε στις 18 συμμετοχές
 και η βαθμολογία ήταν για σας ευκολότερη γιατί ήταν λιγότερες οι συμμετοχές
και ταυτόχρονα πιο δύσκολη γιατί, όπως εσείς επισημάνατε, 
οι ιστορίες ήταν όλες υπέροχες.
Δεν είναι εύκολο να διαλέξεις 3 ιστορίες ανάμεσα σε  18 πολύ αξιόλογες...
Οι λέξεις στις οποίες βασίστηκε το παιχνίδι μας  αυτή τη φορά ήταν
ανατροπή, ευκαιρία, κοινωνία, τράπουλα, μύθος
Σύμφωνα με τους ισχύοντες όρους του παιχνιδιού μας,
δώσατε βαθμό στις 3 καλύτερες, κατά την άποψή σας, ιστορίες - παραμύθια - ποιήματα. 

Έτσι προέκυψαν οι  3 νικητές μας. 

Το 1ο χρυσό βραβείο δίνεται
στην Mayumi
για την ιστορία της "To μέτρημα"

Το 2ο αργυρό βραβείο δίνεται 
στην Κανελλάκη Μαρία
για την ιστορία της  "Ευπειθώς αναφέρω"

Το 3ο χάλκινο βραβείο δίνεται εξ ημισίας στις 
α) @iris (Αριστέα)                                                       β) Μαρία (mytripsonblog)
για την ιστορία της                               και                                               για την ιστορία της
"Ένας μύθος ακόμα"                                                                          "Το χωριό των μύθων"

Οι νικητές μας θα πάρουν "τιμής ένεκεν" τα παρακάτω δωράκια
 που είναι φτιαγμένα με πολύ αγάπη από εμένα.
1η νικήτρια 

βραχιόλι με χάντρες φλούο και πέρλες σε σύρμα memory
2η νικήτρια
βραχιόλι με χάντρες φλούο και πέρλες σε σύρμα memory
3ες νικήτριες

βραχιόλι με  γυάλινες χάντρες
 και πέρλες σε σύρμα memory
(mytripsonblog)
βραχιόλι με χάντρες φλούο
και πέρλες σε σύρμα memory
(@iris)














 Η συνολική βαθμολογία κάθε ιστορίας έχει ως εξής:

1.Στο μύθο κι εγώ πίστεψα…. Κλαυδία   4
2. Μονοπώλιον ευκαιριών: Εγχειρίδιο προς την ανατροπήν των κοινωνικών θεσφάτων Agrimio   8
3.Για τη φορολογική δήλωση  ρε γαμώτο!xristin   4
4. Ο μονόλογος της Μάνας Funky Monkey  14
5.Ο Τάσος, η Μάγδα, ο πεθερός και η πολεοδομία Φλώρα  3
6.Η κρούση της λύρας christi  9
7.Ευπειθώς αναφέρω… Kανελλάκη Μαρία  23
8.Οι τρεις Μοίρες Pink Angel  10
9.Ο θόλος Καλαϊτζάκη Μαρία 
10.Το Μέτρημα… Μayumi      25
11.Ο μύθος της αγάπης Xris Kat  1
12.Σημαδεμένη τράπουλα Kαλλισθένη  14
13.To λαχείο της ζωής Βαγγέλης Κόκκαλης
14. Ένας μύθος ακόμα @iris  16
15.Συγνώμη για την αγανάκτηση αλλά έπρεπε! Έλενα Λ.  2
16. ΡΕ Σμαραγδένια Ρούλα  9
17. Το χωριό των μύθων mytripsonblog  16
18.Η  ώρα  της  μαμάς marronblogger    4

Οι βραβευμένες ιστορίες

1ο βραβείο
Το Μέτρημα…
Μayumi
Ήταν περασμένα μεσάνυχτα  Πρωτομαγιάς..Το κοριτσάκι  ήταν πολύ κουρασμένο...Τα βλέφαρα της έκλειναν κάθε τόσο και η κίνηση του αυτοκινήτου την νανούριζε γλυκά..Προσπαθούσε να μείνει όμως ξύπνια..μετρώντας τα μεγάλα φανάρια που φώτιζαν πορτοκαλιά την άσφαλτο...Ένα... Δύο… Τρία.. Προσπαθούσε να υπολογίσει την απόσταση που είχαν μεταξύ τους..Ήθελε να ρωτήσει τον μπαμπά της που οδηγούσε.. Εκείνος τα ήξερε όλα... Δεν ήθελε να χάσει την ευκαιρία… Αλλά δεν ήθελε και  να τον ενοχλήσει… Η μαμά της καθόταν  στο μπροστινό κάθισμα… έχοντας  χαμηλώσει τη θέση για να είναι πιο άνετα…  Και κοιτούσε ήρεμα έξω από το παράθυρο… Στα αριστερά της βρισκόταν ο αδερφός της… 4 χρόνια μεγαλύτερος… Δεν έχανε την ευκαιρία να την πειράζει… αλλά βλέποντας πως εκείνη δεν είχε και πολύ όρεξη για παιχνίδι αφοσιώθηκε στο ηλεκτρονικό του... Το κοριτσάκι ήταν 8 χρονών ... Για την ακρίβεια… Θα γινόταν 8 στις τρεις του μηνός… Κάθε τόσο έχανε το μέτρημα με τα φανάρια...Όμως δεν είχε και πολύ σημασία… Γιατί κατάφερε να μετρήσει τα λουλούδια στον κήπο του θείου της… Κατάφερε να μετρήσει τα χαρτιά από την πλαστική τράπουλα... Κατάφερε να μετρήσει τα φιλάκια που έδινε τρυφερά στον μπαμπά της… Κατάφερε να μετρήσει πόσα σκαλοπάτια οδηγούσαν σε εκείνη την γκρι  μισοφτιαγμένη πισίνα… Και κατάφερε να μετρήσει πόσα άτομα τελικά συγκεντρώθηκαν σε αυτήν την οικογενειακή συνάντηση… Μία μικρή κοινωνία αγάπης... Ναι… Πέρασε τόσο όμορφα… και ο μήνας μπήκε ανοιξιάτικος… και αισιόδοξος... Αλλά οι δυνάμεις της έδωσαν και την τελευταία τους πνοή... Λίγο πριν αποκοιμηθεί… μάζεψε τα πόδια της πάνω στο κάθισμα..έβαλε την ζώνη κάτω από την μασχάλη της..για να μην την ενοχλεί στο λαιμό..και το κεφαλάκι της απαλά ακούμπησε στην πόρτα... ονειρευόμενη πως ακόμα χόρευε στο πράσινο γρασίδι... σαν μια νεράιδα ενός μύθου..
Δεν θυμάται πως ξύπνησε ακριβώς… Με τις άκρες των ποδιών της ένοιωθε την τραχιά αίσθηση από το χαλάκι του αυτοκινήτου μαζί όμως με κάποιο υγρό που κολλούσε… και σπασμένα γυαλιά...Όλα ήταν σκοτεινά… Δεν ήξερε αν ακόμα τα μάτια της ήταν κλειστά ή απλά δεν μπορούσε να δει…  Άκουγε ομιλίες… σίδερα να χτυπούν... και σειρήνες να ουρλιάζουν... Νόμιζε πως ονειρευόταν… Το δεξί της χέρι ήταν μουδιασμένο… και το κεφάλι της άρχιζε να στριφογυρίζει... Ακόμα δεν μπορούσε να δει… Μόνο να αισθάνεται ... Προσπάθησε να σηκωθεί ... αλλά τα πόδια της δεν ανταποκρίθηκαν… Όταν ένα χέρι πολύ απαλά την άγγιξε στο σώμα εκείνη είπε ξεψυχισμένα.... «όχι. εγώ είμαι καλά… τους άλλους να κοιτάξετε...»Ένας άντρας της απάντησε για να την ενθαρρύνει... «Μην ανησυχείς… Όλα θα πάνε καλά…»
Εκείνη άκουσε τον δισταγμό στην φωνή του… λίγο πριν χάσει τις αισθήσεις της...
«Τροχαίο δυστύχημα στο δρόμο Θεσσαλονίκης-Χαλκιδικής… Μετά από σύγκρουση και ανατροπή των αυτοκινήτων τους τετραμελής οικογένεια τραυματίστηκε σοβαρά όταν μεθυσμένος οδηγός έπεσε μετωπικά πάνω τους...»
Μέσα στο ασθενοφόρο… το κοριτσάκι τώρα μετρούσε τους χτύπους της καρδιάς της... ένα… δύο… τρία...


Το μόνο που ήθελε..ήταν να μην χάσει το μέτρημα…

2o βραβείο
Ευπειθώς αναφέρω…
Μαρία Κανελλάκη
«Ήλθαμε εις γάμου κοινωνίαν», που θα’λεγε κι ο θείος Ορέστης, o απόστρατος. Ένα κρύο βράδυ, πριν δυο χιλιάδες Μάρτηδες. Τόσους χειμώνες μου φάνηκε πως μέτρησα από τότε.  Όρκοι αιώνιας αγάπης τυλιχτήκανε σε τούλια, γίνανε μπομπονιέρες και ξεχαστήκανε στο πίσω παρμπρίζ ενός αυτοκινήτου. Την ιστορική φράση «Είσαι ο θησαυρός μου!», την εξέλαβα ως αβρότητα. Δεν αντιλήφθηκα ότι κυριολεκτούσες.
Έκτοτε, οι ιεροί όρκοι καταπατήθηκαν αυθωρεί,  που θα’λεγε κι ο θείος. Ο μύθος του «Καλού Παιδιού», αποδομήθηκε σε πενήντα δύο φύλλα. Τράπουλα και υπόσχεση. «Θα το κόψω…». Κοπήκαμε εμείς στο τέλος. Χρέη, απειλές και ψυχολογικός ξυλοδαρμός. Οι διαμαρτυρίες μου κατεστάλησαν βίαια. Κατάχρηση συζυγικής εξουσίας  και λίγο πριν παίξεις τα ρέστα σου, η μεγάλη μπλόφα. “Το παιδί δεν το σκέφτεσαι;”
Το σκέφτηκα. Μου την έπεσε κι ο θείος Ορέστης. Ξοπίσω, σύσσωμο το ιερό τάγμα συγγενών και φίλων.
Σύνθημα: «Τι θα κάνεις μόνη σου μ’ ένα μωρό
Παρασύνθημα: «Δώσε μια ευκαιρία… θα δεις, όλα θ’ αλλάξουν
Το μόνο που άλλαξε ήταν οι ώρες που δούλευα. Υπερωρία που πήγε σύννεφο! Να καλύπτονται όλα τα έξοδα. Ακολούθησε αιματοκύλισμα. Το παιδί μετατράπηκε σε πεδίο βολής. Ενίοτε, χρησιμοποιήθηκε ως ανάχωμα. Που θα’λεγε κι ο θείος…
Απόφαση  για ανατροπή του καθεστώτος τυραννίας,  ελήφθη υπό το κράτος πανικού. Δικηγόρος, χαρτιά, παπαδόσημα, έξοδα παράστασης, η παράσταση έλαβε τέλος, αυλαία. Και μια υπογραφή,  που την πλήρωσα με -μνημονιακής χροιάς- όρους και πανωτόκια. «Ο λογαριασμός στην κυρία! Εγώ δεν ήθελα χωρισμούς…»
«Διαζύγιον εξεδόθη!», όπως με λύπη του διαπίστωσε ο θείος. Αιματηρή συναινέσει. «Υπογράφω, αλλά δεν θα πάρεις μία! Θα το μεγαλώσεις μόνη σου!». Συνηθισμένα τα βουνά. Ουδέν νεώτερον απ’ το πατρικό μέτωπο!
Το μεγάλωσα μόνη μου. Μεγάλωσα κι εγώ μαζί του. Αντέξαμε. Παρά τους σφοδρούς βομβαρδισμούς με πυρά θανάτου. Χολή κι αδιαφορία. Κι απάνω που σηκώναμε λίγο κεφάλι, αρχίζανε οι σειρήνες του πολέμου. Έτσι τη βγάζω ετούτη την ισόβια θητεία. Ανάσα και  συναγερμός. Μικροχαρά και πανικός. Γέλιο και τρεχαλητό στο καταφύγιο. Σφιχταγκάλιασμα με το παιδί στα σκοτεινά.  Εμπύρετες νύχτες, ξενύχτια, ζόρια, κόντρες κι εφηβικές ανησυχίες. Κι εγώ σκοπιά, μ’ ένα ντεπόν κι ένα θερμόμετρο υπό μάλης. Και γιορτές σχολικές που δεν τις χειροκρότησε κανείς. Απ’ το γραφείο τον σκεφτόμουν να λέει το ποίημά του και βάραγα το πληκτρολόγιο, σα να ήμουν στη γιορτή και του βαρούσα παλαμάκια. Τι να σου λέω τώρα…
Ακολουθεί ανακοινωθέν απ’ το μέτωπο. Που θα’λεγε κι ο θείος.
«Ευπειθώς αναφέρω ότι:
Αν στεκόσουν στο ανάστημά σου, αυτή την εποχή θα έβαζες πλάι σου τον μικρό και θα στοιχίζατε το ύψος σας. ΄Ενα κι εβδομήντα έφτασε. Θα το χάραζες με μολύβι στην κάσα της πόρτας. Και θα καμάρωνες».
Χωρίς ίχνος υπόληψης,
Ο «θησαυρός» σου!
Ή, κατά τον θείο Ορέστη…
Mόνιμος Στρατιώτης Πεζικού, διατελών παραλλήλως καθήκοντα:
Υπαλλήλου Γραφείου
Νοικοκυράς  με μεταπτυχιακά
Οικονομολόγου, με μάστερ στην  αιματηρή – μικροοικονομία
Μητέρας  με  ανεγνωρισμένους τίτλους θυσιών
*****
(Είναι αφιερωμένο στη φίλη που γνώρισα σ’ ένα γειτονικό φυλάκιο. Εγώ με μαυρισμένη την ψυχή, αυτή με μαυρισμένο το κορμί. Παρέα γλύφαμε τις πληγές μας, πριν γυρίσουμε αγχωμένες στη σκοπιά μας. Μαζί στις «καλλιόπες», στα μαγειρεία και στα καψόνια. Κατά τύχη -ίσως-  τη λένε Μάχη.)

3ο βραβείο
α) Ένας μύθος ακόμα.
@iris (Aριστέα)
Τη λένε Δανάη. Ή έτσι συστήνεται τουλάχιστον μέσα από το μισάνοιχτο παράθυρο, καθώς σκύβει για τα διαδικαστικά. Στριμώχνεται λες κι είναι γκισέ ταμείου, μα εδώ δεν θα πληρώσει. Θα πληρωθεί, έτσι και κλείσει τη συμφωνία. Ερωτήσεις κοφτές. Απαντήσεις στον ίδιο τόνο. 
Το αλισβερίσι στέφεται με επιτυχία. Το αυτοκίνητο μαζί με τη Δανάη εξαφανίζεται στο επόμενο στενό.
"Αν κάνουμε γρήγορα ίσως προλάβω άλλον ένα" σκέφτεται η Δανάη που μετράει τα νυχτοκάματα στο κεφάλι της, για να ξεχάσει το ιδρωμένο σώμα που αγκομαχάει σαν πληγωμένο ζώο πάνω της!"
Τα ξημερώματα, στο υγρό της κενοτάφιο, θα μετρήσει τα λεφτά, θα τα φυλάξει με προσοχή και θα πέσει ξερή, σε ύπνο βαθύ. 
Έτσι είναι η ζωή της τα τελευταία τρία χρόνια. 
Δεν έχει περάσει τα είκοσι, μα το έντονο μακιγιάζ τη δείχνει πολύ μεγαλύτερη. Θα την πεις πουτάνα. Εύκολα. Μα δεν θα μάθεις ποτέ την ιστορία της. Ούτε θα στη πει. Δεν αναμασάει ιστορίες για την άτιμη την κοινωνία και τη σημαδεμένη της τράπουλα. Σιωπηλά υπομένει. Και περιμένει....
Θα ξυπνήσει το απόγευμα και θα φύγει βιαστικά. Με το ίδιο μακιγιάζ ξεχασμένο στο πρόσωπό της. Με ένα αρκούδο στο χέρι ψάχνει απεγνωσμένα για ταξί.
Κι εκεί, πέφτει πάνω της η Ντόρα. Μαλλί κομμωτηρίου, άψογο βάψιμο, όλα προσεγμένα. 
Θα προσέξει τη Δανάη, με τα μαυρισμένα από το μακιγιάζ μάτια, γιατί της "κλέβει" το ταξί! 
"Πουτάνα"! μουρμουράει από τα σφιγμένα της δόντια, η Ντόρα και βλαστημάει τη τύχη της καθώς θα παιδευτεί να βρει έπειτα ταξί.
Όταν καταφέρει και γυρίσει σπίτι, θα τηλεφωνηθεί με τη φίλη της. Θα μιλήσουν για το τι θα βάλουν απόψε, "Πάει η φούξια γόβα ρε με το καινούργιο μου φουστάνι;! Ναι; Ωραία!.... Β.Π.; Τέλεια..... Θα είναι κι ο Τζίμυ; Γουστάρω!" 
Το βράδυ θα κάνει θραύση μέσα στο κίτρινο μικροσκοπικό φουστανάκι της. Θα λικνιστεί άψογα για χάρη του Τζίμυ πάνω στη μπάρα. Και θα φύγει μαζί του μέσα στο υπέροχο κάμπριο ασημί εργαλείο του!
Θα νιώθει υπέροχα που γράπωσε την ευκαιρία από τα μαλλιά με τον φραγκάτο Τζίμυ, από τα βόρεια προάστια. "Επιτέλους! Ανατροπή στη γκαντεμιά μου". σκέφτεται! Και θα ξεχάσει αμέσως και τα νεύρα και την κοπέλα με το άθλιο ντύσιμο και το ξεφτισμένο μακιγιάζ.
Τη κοπέλα  που της έκλεψε το ταξί, με έναν αρκούδο στο χέρι. Τη Δανάη που δεν μιλάει. Μόνο υπομένει.
Δεν θα μάθει ποτέ τον προορισμό της. 
Δεν θα τη δει ποτέ να φτάνει στο Χατζηκυριάκειο. Δεν θα τη δει να παίρνει αγκαλιά το μικρό της αγγελούδι, να προσπαθεί να το χορτάσει, να  αναπληρώσει τις απουσίες. Δεν θα δει το δάκρυ που κυλάει καθώς μπαίνει ξανά στο ταξί για να γυρίσει πίσω στο σιωπηλό της μαρτύριο.
Και δεν θα μάθει ποτέ, ότι πουτάνα δεν είναι αυτή που πουλάει το κορμί της, για να πάρει πίσω το παιδί της!
Μύθος, από τους πολλούς που κυκλοφορούν για να κοιμάται ήσυχη η κάθε Ντόρα που ξεπουλάει τη ζωή της πάνω σε μπάρες και ξέφρενα ξενύχτια!

β) Το χωριό των μύθων
Mαρία (mytripsonblog)
Το ανηφορικό μονοπάτι χάνονταν εδώ κι εκεί, καθώς το έπνιγε η πυκνή βλάστηση. Ο ήλιος ανέβαινε όλο και ψηλότερα κι ένιωθα τις αχτίδες του σαν ένα ακόμα βάρος που έπρεπε να κουβαλάω.
Αυτό, που το προηγούμενο βράδυ, κάτω από το φως των κεριών, φάνταζε σαν ευκαιρία για περιπέτεια, είχε αρχίσει να γίνεται κουραστικό και βαρετό. Τώρα δεν βρισκόμασταν πια στη δροσερή βεράντα παίζοντας τράπουλα και τρώγοντας καρπούζι, αλλά ανεβαίναμε όλο και ψηλότερα στο βουνό, για να ανακαλύψουμε το χωριό των μύθων. Έτσι το είχαμε βαφτίσει από την πρώτη στιγμή που πατήσαμε το πόδι μας εδώ, μια και όλο γι’ αυτό ακούγαμε. Κάθε μύθος ήταν διαφορετικός, αλλά όλοι ήταν παράδοξοι και αρκετά μυστήριοι για να μας εξάψουν την περιέργεια. Η τοπική κοινωνία αναφέρονταν συχνά στα παράξενα γεγονότα που έκαναν το χωριό να ερημώσει.  Λίγο οι μύθοι, λίγο η δική μας αγάπη για κάθε τι παράξενο, έκαναν την ανατροπή στο καθημερινό μας πρόγραμμα. Δεν ξέρω αν τα δεκάδες θροΐσματα που ακούγονταν γύρω μας, ήταν αυτό που μου δημιουργούσε ταραχή, ή η ιδέα του ερειπωμένου χωριού.
Κι εκεί που περπατούσα μηχανικά και  ονειρευόμουν παραλίες και βουτιές σε κρύα νερά, κάποιος φώναξε δυνατά.
Είχαν αρχίσει να φαίνονται πια τα χαλάσματα του χωριού. Για μια στιγμή ο ήλιος με τύφλωσε κι εκεί που πριν λίγο είχε ερείπια, νόμισα πως είδα κανονικά σπίτια.
Μπαίνοντας στο χωριό, μια αλλόκοτη αίσθηση με συνεπήρε και η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει τόσο δυνατά που φοβήθηκα. Έβλεπα τους άλλους γύρω μου να γελάνε και να αστειεύονται και προσπάθησα να πνίξω το φόβο μου.
Σταμάτησα κάτω από ένα μπαλκόνι και μου φάνηκε πως διέκρινα τα γεράνια που κάποτε γέμιζαν τις γλάστρες του. Ένας δρόμος δίπλα στο σπίτι με τα γεράνια μου κέντρισε το ενδιαφέρον και χωρίς να το σκεφτώ τον ακολούθησα.
Οι φωνές των άλλων ακούγονταν όλο και πιο μακρινές και μου πέρασε από το μυαλό, πως ίσως τους κάνω να ανησυχήσουν.
Για κάποιο λόγο δε με ένοιαξε καθόλου και συνέχισα να προχωρώ καθώς γύρω μου τα σπίτια αποκτούσαν στέγες, παράθυρα, πόρτες, ζωή. Νόμιζα πως ήταν η φαντασία μου που οργίαζε, αλλά δε φοβόμουν πια. Ούτε ζεσταινόμουν όπως όταν ανεβαίναμε στο μονοπάτι.
Ο ήλιος εξακολουθούσε να λάμπει πάνω μου, αλλά θα έλεγε κανείς πως δεν ήταν πια καλοκαίρι.
Κοιτούσα γύρω μου, καθώς μια αίσθηση γυρισμού πλημμύριζε το είναι μου. Άρχισα να καλημερίζω ανθρώπους που λίγο πριν δεν έβλεπα.
Διάβηκα την αυλόπορτα ενός μικρού σπιτιού  κι ένα κοριτσάκι έτρεξε να χωθεί στην αγκαλιά μου.
-Μαμά, ήρθαν πάλι οι άγνωστοι στο χωριό. Τους είδες;
-Τους είδα αγάπη μου. Πώς να της εξηγήσω πως πριν λίγο ήμουν κι εγώ ανάμεσά τους; Πώς να εξηγήσω όλα όσα γίνονταν, από τη στιγμή που δεν τα καταλάβαινα ούτε εγώ;
-Έλειψες καιρό μαμά, μου παραπονέθηκε το παιδί. Όλοι έλεγαν πως δε θα ξαναγυρίσεις. Πως πέρασες σε άλλη ζωή.
Καθώς μπαίναμε στο σπίτι και η βαριά πόρτα έκλεινε πίσω μας, μια σκέψη πέρασε φευγαλέα από το μυαλό μου. «Κάποιοι θα με ψάχνουν πάλι».

Άλλη μια φορά ο blogger αρνείται να υπακούσει 
και  βγάζει τις βραβευμένες ιστορίες
με διαφορετικά μεγέθη γραμματοσειράς...

Όλοι μαζί  ας προετοιμαστούμε για να ακολουθήσουμε 
το παιχνίδι μας στον 12ο γύρο του
μετά από τον οποίο θα κάνει μια μικρή παύση 
λόγω διακοπών
και ίσως κατόπιν ξεκινήσει με διαφοροποιήσεις...
Αν κάποια από τις νικήτριες θέλει να το φιλοξενήσει 
στο δικό της blog γι αυτήν την φορά 
δεν έχει παρά να με ενημερώσει με mail.

H 1η νικήτρια, που  αυτή τη φορά είναι η Μayumi
θα βρει 5 ουσιαστικά συγκεκριμένα ή αφηρημένα, 
που θα αποτελέσουν τη βάση για τη διεξαγωγή του 12ου παιχνιδιού μας
το οποίο θα ξεκινήσει μέσα σε λίγες ημέρες.

Οι νικητές παρακαλούνται να στείλουν στο mail μου
flora27031960@gmail.com 
τα στοιχεία τους για να παραλάβουν τα δωράκια τους
ακόμη κι αν μου τα έχουν ξαναστείλει
γιατί δεν κρατάω αρχείο διευθύνσεων.

Για άλλη μια φορά σας ευχαριστώ θερμά για τη συμμετοχή σας.
Πάμε να ετοιμαστούμε όλοι μας για το 12ο  παιχνίδι!

Παρασκευή, 21 Ιουνίου 2013

1η ανάρτηση ιστοριών του 11ου παιχνιδιού "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"

Θέλω να ευχαριστήσω για ακόμη μία φορά όλους τους συμμετέχοντες  στο παιχνίδι μας, γιατί με εμπιστεύτηκαν και ξόδεψαν χρόνο  και σκέψη για να γράψουν και να λάβουν μέρος σ' αυτό.
Η συμμετοχή και στο 11ο παιχνίδι μας ήταν μεγάλη, αν και αυτή τη φορά δεν έγιναν δεκτές διπλές συμμετοχές.
Για ακόμη μια φορά θα ζητήσω συγνώμη για τυχόν ανομοιομορφίες που θα συναντήσετε διαβάζοντας τις ιστορίες τόσο στη γραμματοσειρά όσο και στα διαστήματα, αλλά παρόλο που έδινα όλες τις σχετικές εντολές στα windows, η μεταφορά τους στο blog παρουσίαζε προβλήματα.
Για να πετύχω όσο το δυνατόν καλύτερο αποτέλεσμα αφαίρεσα τον κόκκινο χρωματισμό από τις  5 λέξεις του παιχνιδιού πάνω στις ιστορίες, αφού βέβαια προηγουμένως έλεγξα ότι και οι 5 βρίσκονται μέσα σε όλες τις ιστορίες.
Έτσι έχουμε μόνο τον τίτλο κάθε μιας κόκκινο.


Οι κανόνες για τη βαθμολόγηση είναι οι εξής:

Μπορείτε να βαθμολογήσετε με 3, 2 και 1 ξεκινώντας από 3 για την καλύτερη και φθάνοντας στο 1 για την τρίτη  κατά σειρά στην προτίμησή σας.
Όπως και τις προηγούμενες φορές, για αποφυγή αδικιών,
είναι πλέον υποχρεωτικό να βαθμολογήσετε τρεις ιστορίες.
    Δεν μπορείτε να δώσετε σε 2 ιστορίες ίδιο βαθμό. 
    Δεν μπορείτε να βαθμολογήσετε ανώνυμα.
    Δεν μπορείτε να βαθμολογήσετε τη δική σας ιστορία.

Εγώ και αυτή τη φορά δεν θα βαθμολογήσω επειδή ξέρω ποια ιστορία γράφτηκε απ' τον καθένα.

Τις βαθμολογίες σας θα τις στείλετε με σχόλιό σας στο τέλος των  αναρτήσεων. 
Χαρά μου θα ήταν να ακούσω και τα σχόλιά σας, θετικά ή αρνητικά για τις ιστορίες  ή για κάτι που πήγε ή δεν πήγε καλά σ' αυτό το παιχνίδι ώστε στο επόμενο να έχει διορθωθεί. 
Εξ αιτίας του όγκου των ιστοριών  καλό θα ήταν διαβάζοντας να κρατάτε και σημειώσεις με τους αριθμούς των κειμένων που σας εντυπωσίασαν και στο τέλος να επιστρέψετε για μια 2η ανάγνωση  όσων ξεχωρίσατε, ώστε να πάρετε τη σωστή απόφαση για τη βαθμολογία που θα δώσετε.

ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΒΑΘΜΟΛΟΓΕΙΤΕ 
ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 28/6/2013
Το Σάββατο  29/6/13 
θα αναρτηθούν τα αποτελέσματα της βαθμολογίας σας 
και θα ανακηρυχθούν οι 3 νικητές του 11ου παιχνιδιού.

Στο 11ο παιχνίδι μας
μαζεύτηκαν  18   ιστορίες
 βασισμένες στις λέξεις:
ανατροπή, ευκαιρία, κοινωνία, τράπουλα, μύθος
και μοιράστηκαν σε αυτήν και ακόμη 1 ανάρτηση, που θα βρείτε παρακάτω.

ΙΣΤΟΡΙΕΣ 1 ΕΩΣ 8


1.Στο μύθο κι εγώ πίστεψα….

Στο μύθο κι εγώ πίστεψα , πως σαν συνταξιούχος
θα κάνω όσα δε έκανα, θα είμαι …. προνομιούχος,
σαν λυτρωθώ απ΄ της δουλειάς το νοσηρό μαγγάνι,
θα ζω σε χαλαρούς ρυθμούς κι όπως κέφι μου κάνει.
Πίστευα θα είμαι  ανέμελη, θα κάνω ίσως ταξίδια,
οι μέρες μου ενδιαφέρουσες , κι όχι όλο τα ίδια,
πολλές βραδιές στο θέατρο, σ΄ εκθέσεις, συναντήσεις,
πολλές θα έχω επιλογές ,  χρόνο για περιηγήσεις !!!
Μικρά είχα κάνει όνειρα, για ψώνια και σεργιάνια,
για  γράψιμο ιστοριών, χουζούρι, ζεστά μπάνια,
για διάβασμα απολαυστικό, ένα σωρό βιβλίων,       
είχα και στα υπόψη μου, σειρές σεμιναρίων….
Σκόπευα νέα πράγματα ,να μάθω ,να σπουδάσω,
ταγμένη εθελόντρια,  πρόθεση είχα  να δράσω,
την κοινωνία  ήθελα   κι εγώ να  υπηρετήσω,
κι είχα χιλιάδες σχέδια κι όρεξη να τολμήσω.
Γρήγορα έμαθα λοιπόν πόσο ήμουν γελασμένη,
μια εικόνα μου ‘ρθε ξαφνικά, θολή, απομακρυσμένη,
και μ’ έκπληξη διέκρινα, μ’ έδειχνε γερασμένη…
δάκρυσα και ένας λυγμός, ξέφυγε από το στόμα,
το μέλλον είδα καθαρά, δεν το πιστεύω ακόμα….
Καθόμουνα και κράταγα  μια τράπουλα στο χέρι,
η θέα των άσπρων μου μαλλιών , σύγχυση μου ‘χει φέρει,
τα φύλλα άπλωνα σταυρωτά, επάνω στο τραπέζι,
κι ένα μικρόσωμο σκυλί στα πόδια μου να παίζει… 
Εγώ  άλλα λογάριαζα, μ’ αφέλεια, χωρίς  γνώση,
μα  η πραγματικότητα ήρθε να με προσγειώσει,
ήμουν ανυποψίαστη,  κι απλοϊκή συνάμα,
παθητικά  αποδέχτηκα, μνημόνια βήτα, γάμα !!!
Ωραία τα κατάφερε στ’ αλήθεια η γενιά μου,
η σύνταξη που πλήρωσα, χρόνια με τη δουλειά μου,
δεν θα στηρίξει στο εξής, τα έρμα γηρατειά μου,
μα από δαύτηνε θα « ζουν» και τα’ άνεργα παιδιά μου…
Πολλά ίσως θα διόρθωνα, αν είχα ευκαιρία,  
αν και το ξέρω , δύσκολα, αλλάζει πια η πορεία,           
σίγουρα θα επεδίωκα να δώσω άλλη τροπή,
και πάντα ελπίζω, μέσα μου, σε κάποια ανατροπή…

2. Μονοπώλιον ευκαιριών: Εγχειρίδιο προς την ανατροπήν των κοινωνικών θεσφάτων

Ο κοινωνός ποίει  την κοινωνίαν – μετέχει δηλαδή και φκιάνει/πράττει παντοιοτρόπως.  Μετέχει ανατρέποντας και ταύτες αι ανατροπαί γκρεμίζουν τους μύθους, αναδιανέμουν την τράπουλα της ζωής και παραλλήλως σκορπίζουν ιδέες κι αξίες αι οποίαι βρίχνουσι στέγη και φωλιάζουσι εις τας ψυχάς ημών.
Θα χρειασθούν:
-Απαγκίστρωσις από αριστερά, κεντρώα και δεξιά ιδανικά – μόνον Ελληνικά γίνουσι αποδεκτά.
-Ένα επιτραπέζιον παίγνιον «Μονοπώλιον ευκαιριών», εκ της σειράς ΞΥΠΝΑ.
Παίκται:
- Ένας άρχων της καθεστηκυίας τάξεως, κατά προτίμησιν ερχόμενος εκ των νεόπλουτων.    
- Ένας άρχων της πολιτικής τάξεως, δια να άρχει επί της κοινωνίας.
-Ένας κυβερνητικός υπάλληλος.
-Ένας τραπεζίτης, όστις άρχεται επί της τραπέζης.
- Ένας κάτοχος γνωστής εφημερίδας ευρείας χρήσις.
-Ένας ιδιωτικός υπάλληλος.
-Ένα ορφανό παιδί, κατά προτίμησιν κόρην.
- Μια χήρα, ο ανήρ ούτης εχάθη εις τον Β’ Παγκόσμιον Πόλεμον.
- Ένας παλαίμαχος κομμουνιστής από τας Σοβιετικάς Ενώσεις.
-Ένας βασιλικός ή φιλοχουντικός πολίτης.  
- Ένας πολιτσμάνος.
- Ένας Μικρασιάτης πρόσφυγας. 
- Ένας Δάσκαλος.
- Ένας Ιερέας.
- Ένας (ξένος) δάχτυλος δια να γράφη τους κανόνες και να ορίζη το παίγνιον.
Εκτέλεση:
Δια να διεξαχθεί «ομαλώς» το παίγνιον θα πρέπει ο καθείς να λάβει εξαρχής εκ της τραπέζης ίσο ποσόν ούτως ώστε όντας στην Αφετηρία να μην έχη αναλόγως την θέσιν του εις την κοινωνίαν μεγαλύτερον ή μικρότερον ποσόν κι ακίνητα από τον διπλανόν του.
Κάρτες του παιγνίου και η χρήσις των:
Κάρτες ακίνητης περιουσίας αι οποίες μπορούν να αγορασθούν από τους ιδιώτας.
Οδοί ιστορικής και εθνικής σημασίας αι οποίες φέρουσι τίτλους όπως:                                        Οδός Κολοκοτρώνη, Οδυσσέα Ελύτη, Πολυτεχνείου, Μάχη της Κρήτης, Κοινοβούλιον.
Μνημειώδεις Παγκόσμιες Ημέρες όπως: η Ημέρα της Ποίησης, η Ημέρα της Λογοτεχνίας, η Ημέρα του Περιβάλλοντος, αι οποίαι θα ξυπνούσιν το φιλοπατριωτικόν αίσθημαν των κατοίκων της χώρας/πόλις ταύτης.
Απόφασιν:
-         Αποφάσεις/Δωροδοκίες/Αγαθοεργίες ληφθείσες από άλλους αι οποίαι έχουσι αντίκτυπον εις τους παίκτες.
Εντολίν:
-         «Πέρασε αμέσως από τον πολιτσμάνο!», «Πήγαινε αμέσως 3 βήματα πίσω!» και άλλαι παρόμοιαι εντολαί υπό της κυβερνήσεως.
Στόχος του παιγνίου:
Να γίνη συζήτησις εις την τάξιν δια τα κάτωθε:
-         Η ληστείαν εγέννησεν την πολιτικήν ή αντιθέτως η πολιτικήν εγέννησεν την ληστείαν;
-         Ποίος ο ρόλος της ελληνικής οικογένειας στην αναπαραγωγήν τοιούτων στερεοτύπων;
-         Το παίγνιον θα είχε διαφορετικάν αποτελέσματαν εάν παίζονταν εις το εξωτερικόν από αλλόγλωσσους κι αλλόθρησκους ή όχι;
-         Τί γεννά την αδικίαν;
-         Ποίος ηνάγκασε συγκεκριμένες πληθυσμιακές ομάδες να λάβουσι τας προσήκουσας αποφάσεις τας οποίας έλαβαν (εθισμοί, μετανάστευσις, χηρείαν);
Να χρησιμοποιήσουν αι παίκται μέσα πειθούς, συλλόγους, πνευματικά κεφάλαια και ακτιβισμόν προς την επίρρωσην των θέσεών τους και δια να πείσουν άλλους παίκται.
Να τυπωθή και να μεταφρασθή το παίγνιον σε χώρες του εξωτερικού, αφού αποδωθή ως κεντρομόλος δύναμις η αξία των χρημάτων και ο προτεσταντισμός και να συζητηθή:
-         Η αλλαγή των κανόνων,
-         Το σημερινόν ίσον ποσόν εκ της τραπέζης και κατά πόσο είναι ίσον τελικά,
-         Η παγίωσις της σκέψεως πως πάντα θα υπάρχουν νικηταί και χαμένοι,
-         Αι συμμαχίαι αι οποίαι σχηματίζονται εις τας διαφόρους ομάδας,
-         Η ανάληψις ρόλων εις τας κοινωνίας κ.ά.
-         Πώς ανατρέπεται το παίγνιον εάν υπολογισθούν αι φυσικαί καταστροφαί;
(άνευ φιλολογικής επιμέλειας)

3.Για τη φορολογική δήλωση  ρε γαμώτο!

Ιούνιος.
Η καλύτερη εποχή για πλύσιμο χαλιών στο μπαλκόνι και ας  βρίζει η γειτόνισσα από κάτω.
Εκτός βέβαια από τα χαλιά είναι και ο μήνας που η εφορία  λέει….. αν δεν δώσεις, δεν αγιάζεις.
Επειδή εμείς επιθυμούμε διακαώς να αγιάσουμε, βγάζουμε το κουτί  από τα παπούτσια Nr 43 του Νάσου και αδειάζουμε το περιεχόμενο που δεν είναι παπούτσια, αλλά……4300 αποδείξεις  από  αγορές όλης της χρονιάς, για να κάνουμε την ριμάδα την  φορολογική δήλωση.   
Πριν την συμπληρώσουμε, ο Νάσος περνάει γενεές δεκατέσσερις όλη την κοινωνία για την απίστευτη αδράνεια της, και στο τέλος τα χώνει και στην λέσχη….. Μπίλντερμπεργκ, ισχυριζόμενος ότι αυτή ανακατεύει την τράπουλα  πίσω από κλειστές κουρτίνες ενός σκοτεινού πολιτικο-οικονομικού  κατεστημένου.
Όταν εγώ τον ρωτάω γιατί πίσω από κουρτίνες και όχι από πόρτες που μπορείς και να της κλείσεις όποτε γουστάρεις, ρε αδελφέ, ο καλός μου, μου ρίχνει δολοφονικές ματιές και μου λέει…. εσύ σώπα και φέρε τα…. βοηθήματα.
Δεν ξέρετε ποια είναι τα βοηθήματα του Νάσου;
Εδώ είμαι να σας ενημερώσω!
Ο Νάσος μου αγαπητοί φίλοι έχει το Σύνδρομο του… Ευερέθιστου Εντέρου (ΣΕΕ) που τον ταλαιπωρεί κάθε φορά  συμπληρώνει τη φορολογική δήλωση, δηλαδή το έντερο του δεν αντέχει τις ανατροπές στα…. φορολογικά δεδομένα.
Με τις φετινές ανατροπές στην φορολογία των ακινήτων και στην φορολογία εισοδημάτων, θα έχουμε πολύ μεγάλο πρόβλημα, καθότι δεν θα προλαβαίνουμε τις  εναλλαγές….. διάρροιας και δυσκοιλιότητας  στο έντερο του καλού μου που θα  τρέχουν με ταχύτητα φωτός(οι εναλλαγές) και δεν θα προλαβαίνουμε τις ακανόνιστες συσπάσεις  στο εντεράκι του, με αποτέλεσμα την διαταραχή στην προώθηση των κοπράνων (με το συμπάθιο) του καλού μου.
Δεν την γλυτώνουμε σας λέω! Ο Νάσος μου  και φέτος θα φρακάρει!
Καταραμένες φορολογικές ανατροπές που άλλους τους  ανεβάζουν  στα φορολογικά ουράνια και άλλους τους ρίχνουν στα τάρταρα της φορολογίας και ψάχνουν για το κουτί από τα παπούτσια  του γίγαντα Σιζονένκο που δυστυχώς…. έφυγε νωρίς, και δεν πήρε μόνο τα παπούτσια στον άλλο κόσμο αλλά και το…. κουτί.
Επειδή λοιπόν η σύζυγος εκτός από δούλα και κυρά γίνεται ενίοτε και γιατρός, φροντίζω να προμηθεύω τον καλό μου με τα απαραίτητα βοήθηματα όπως….. καθαρτικά και σπασμολυτικά.
Η φήμη που θέλει τα αίτια αυτής της ανωμαλίας  να είναι η διαταραχή μεταξύ του συνεκτικού κρίκου εγκεφάλου και σπλάχνων είναι μύθος  αγαπητοί μου.
Η πραγματικότητα είναι ότι την ανωμαλία αυτή την προκαλεί το άγχος  από την προετοιμασία της φορολογικής δήλωσης  και είναι η σοβαρότερη  αιτία που κάνει τον Νάσο μου….. ευερέθιστο!
Επειδή λοιπόν εγώ είμαι καλός άνθρωπος, σας δίνω μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να αξιοποιήσετε τις  τεράστιες γνώσεις μου σε αυτόν τον τομέα.
Αν λοιπόν ο καλός σας δείξει κατά την διάρκεια συμπλήρωσης της δήλωσης σημάδια λογοδιάρροιας (sorry διάρροιας) και καπάκι σημάδια δυσκοιλιότητας, τρέξτε στο διπλανό φαρμακείο και αδειάστε το ράφι από καθαρτικά και σπασμολυτικά.
Στην ερώτηση του φαρμακοποιού  τι τα κάνετε τόσα καθαρτικά μαντάμ, απαντάτε…… βούλωσε η τουαλέτα μας!
Αν ο φαρμακοποιός συνεχίζει να κοιτάζει παράξενα, του πετάτε στη μούρη την ωμή αλήθεια:
ΓΙΑ ΤΗΝ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΗ  ΔΗΛΩΣΗ,ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ!....και αφήστε τον να χτυπιέται!

4. Ο μονόλογος της Μάνας

Τι άλλο να σου πω, γιε μου
δεν ξέρω.
Σε βλέπω να κοιμάσαι και μέσα μου υποφέρω.
Πού θα βρεις δρόμο να πας…
Στο προσκεφάλι σου γαλήνια ακουμπάς.
Ξέρω πως πρέπει να σε δασκαλέψω
όμως, το μόνο που θέλω
είναι να κλέψω
για χάρη σου, μαζί σου να’ χεις
πιο πολλές στιγμές ευτυχίας και άδολης αγάπης.
Δεν ξέρω… μ’ ακούς;
Γιατί κοιμάσαι…
Δυο λόγια έχω να σου πω, να τα θυμάσαι.
Ν΄ανακατεύεις εσύ της ζωής σου την τράπουλα
Μείνε μακριά από όντα άβουλα.
Εσύ Δράσε.
Ξέρω πως σε νοιάζει τι σκέφτεται η κοινωνία
- μα είναι  σκληρή και η ζωή σου είναι μόνο μία.
Δε θα  ‘χεις άλλη ευκαιρία.
Νιώσε.
Όσα σου δίδαξα, δεν είναι μύθος
θυμήσου –
να προχωράς πάντα με ήθος.
Αγάπησε.
Είσαι από τους μόνους που απέμειναν
-κι ας είσαι ακόμη παιδί-
που ίσως μπορέσουν να φέρουν την ανατροπή.
Κάποτε.
Είσαι η ελπίδα.
Εσύ δεν έχεις φτερά κομμένα.
Άσε με εμένα…
Το μέλλον ανήκει σ’ εσένα.
Ο κόσμος ανήκει σ’ εσένα.
Ο δικός μου κόσμος τα έχει χαμένα.
Γιε μου, μ’ ακούς;
Γιατί κοιμάσαι…
Άσε με εμένα.
Εσύ Ζήσε – να το θυμάσαι.

5.Ο Τάσος, η Μάγδα, ο πεθερός και η πολεοδομία.

Χρόνια τώρα προσπαθώ να βρω την ευκαιρία, να πιάσω την  καλή, αλλά δεν μου κάθεται.
Και ωραίος είμαι, και μάγκας είμαι και μια χαρά παιδί είμαι. Τύχη δεν έχω… γαμώ την τύχη μου…
Τώρα θα με ρωτήσεις:
 -Ξάπλα με τη φραπεδιά στο χέρι  περιμένεις να πιάσεις την καλή; Με τι προσόντα; 
Και θα σου απαντήσω:
 -Ποιος είπε ότι χρειάζονται προσόντα;
Τι προσόντα είχε ο Τάσος; Όλη μέρα καφενείο με την τράπουλα στο χέρι πριν παντρευτεί και τώρα τον βλέπεις και τον χαίρεσαι!!! Με την κουστουμιά, τη γραβατιά του, την κουρσάρα,  τα σέα  και τα μέα του….
Θρύλος και μύθος έχει γίνει και τον κουβεντιάζουν τα ρεμάλια του καφενείου για την καπατσοσύνη του… παράδειγμα για μίμηση!!!
Βρήκε, που λες,  το φρόκαλο την Μάγδα, που είχε προίκα βαρβάτη, της πούλησε έρωτα κι αισθήματα ευγενή και την έριξε.
Η Μάγδα τον ερωτεύτηκε κι όταν αυτός είδε ότι αντιδρά η οικογένειά της, την γκάστρωσε κιόλας, μη του χαλάσουν τα σχέδια. Στο τέλος του την έδωσαν με δόξα και τιμή, με τη σπιταρόνα της, τα μετρητά της και το εξοχικό της.
Ούτε δουλειά δεν είχε ο Τάσος όταν παντρεύτηκε.
 Γρήγορα άρχισαν καβγάδες στο σπίτι με τη Μάγδα, που τεμπέλη τον ανέβαζε τεμπέλη τον κατέβαζε, και προκειμένου να μην μείνει ζωντοχήρα η Μάγδα μ’ ένα παιδί,  σκέφτηκε ο πεθερός να παρακαλέσει το βουλευτή   Μαυρορουσφέτη, να βολέψει κάπου τον Τάσο.
Κι ο Μαυρορουσφέτης,  αφού του ακούμπησαν το κατιτίς του…, τον βόλεψε τον Τάσο στην Πολεοδομία. Ήταν γνωστός  του πεθερού και ο Προϊστάμενος και του ζήτησε να βάλει τον Τάσο σε καμιά καλή θέση, να μην κουράζεται   πολύ, να βγάζει και τα τυχερά του.
Χωρίς προσόντα όμως ο Τάσος μόνο για Πρωτόκολλο έκανε.
Σαΐνι  όμως  ο Τάσος!!! Μπήκε  αμέσως στο νόημα κι έφερε την ανατροπή στη ζωή του!!!
Εκτός από το γρηγορόσημο, που τσέπωνε με κάθε αίτηση, γνωρίστηκε με αρχιτέκτονες,  μηχανικούς, πολιτευτές και άλλους εμπλεκόμενους …
΄Ηθελαν αυτοί μια εξυπηρέτηση; Ειδικός ο Τάσος να κάνει τον μεσάζοντα και να κουκουλώνει παρανομίες, με το αζημίωτο βέβαια!!!  Έτσι έγινε  ευυπόληπτος παράγοντας  της τοπικής κοινωνίας.
Αστεία - αστεία… φτιάχτηκε ο Τασούλης. Πήρε τη Μερσεντάρα του, και να ταξίδια στο εξωτερικό με τη Μάγδα κάθε τόσο, και  στα μπουζουξίδικα συχνός θαμώνας, και κάμποσα ακίνητα απέκτησε, και  δόξα να ‘χει ο Γιαραμπής!!!
Τώρα θα μου πεις πως αντέχει τη μάπα της Μάγδας;
Έχει φίνα γκομενίτσα ο Τάσος να ξεχνάει τη μάπα της Μάγδας.
Η Μάγδα χαμπάρι δεν παίρνει, γιατί  προφασιζόμενος δουλειές και συναλλαγές απογευματινές, έχει την άνεση ο Τάσος να ξενοπηδάει.  Πήρε διαμέρισμα στη γκομενίτσα,  της  τα χώνει  χοντρά για να μην έχει παράπονα, κι όλα μέλι - γάλα.
Εύφορο κτήμα η Πολεοδομία!!! χαλάλι το πακέτο που πήρε ο Μαυρορουσφέτης!!!
Αλλά και η Μάγδα μια χαρά περνάει. Το παιδί στέλνει στα καλύτερα ιδιωτικά σχολεία, τα μαγαζιά της περιοχής  συντηρούνται  με τα λούσα που αγοράζει,  αυτοκίνητο δικό της σοφάρει, εσωτερική υπηρεσία διαθέτει, και ολημερίς  περιφέρει τους  κώλους της στα ινστιτούτα.
Και σε ρωτώ ήταν καλύτερος ο Τάσος από μένα;
Χάθηκε να βρω κι εγώ μια Μάγδα, να δω Θεού πρόσωπο βρε αδερφέ;

6.Η κρούση της λύρας

Ένατη μέρα κιόλας κι εσύ δεν απαντάς. Μιλάω φωναχτά σαν από πάντα. Είμαι τυχερή, σήμερα έχει βάρδια η Πωλίνα, η συμπαθητική νοσοκόμα. Τόσο διακριτική, τόσο κατανοητική. Πάντα με υποδέχεται με γλυκό χαμόγελο, πάντα βρίσκει ευκαιρία να πει ένα καλό λόγο και να μου χαϊδέψει την πλάτη προτού αποχωριστεί και μας αφήσει ήσυχους.
Γιατί να πάθεις ανατροπή με τη μηχανή στην καταραμένη κατηφόρα ; Εσύ που δεν ξεχνούσες το κράνος σου !
Εδώ και δυο μέρες έλεγαν να σε βγάλουνε από την αναστολή. Όμως ο γιατρός λέει ότι καλύτερο είναι να παραταθεί η διαμονή σου.
Μη στενοχωριέσαι για μένα. Πρωί-βράδυ, με συνοδεύει η φίλη μου η Έλενα. Περιμένει στο σαλόνι μαζί με τους επισκέπτες. Παρακολουθεί τους ασθενείς που συζητούν, κάποιοι μάλιστα έχουν βγάλει τράπουλα, μια μικρή κοινωνία σε παρένθεση. Η παρουσία της μου είναι πολύτιμη, βρίσκει τις σωστές λέξεις για να με εμψυχώσει. Όχι λοιπόν, η σιωπή των γιατρών δεν είναι ύποπτη, προτιμούν να είναι σίγουροι διακόσια τοις εκατό προτού προβούν σε οποιαδήποτε δήλωση.
Η μικρή μας Εύα σε γυρεύει συνέχεια. Πιστεύει ότι έφυγες για να μαζέψεις τις ελιές. Ευτυχώς οι γονείς μου τη φροντίζουν. Θα προτιμούσα, ξέρεις, να μην έρθουν.
Οι δικοί σου θα ήθελαν άλλο ιατρικό επιτελείο, αλλά δε θέλω να με επηρεάσουν. Εδώ έχω μια τέλεια εμπιστοσύνη.
Το πρόσωπό σου είναι πιο ήσυχο από τις πρώτες μέρες. Τα δάχτυλά σου μέσα στα χέρια μου είναι χλιαρά. Τα πιέζω ελαφρά, τα τρίβω, τα ανακρίνω, παραμένουν ακόμα χωρίς απάντηση. Το μέτωπό σου έχει ξεπρηστεί, είναι λιγότερο μελανό, τα μάτια σου δε θ' αργήσουν να σαλέψουν.
Θα κάνω υπομονή, θα ξετυλίξω τις λέξεις, αυτές που επουλώνουν τη ψυχή.
Στην αρχή ένιωσα αδέξια κοντά σου. Εκτός από δυο τρεμάμενα γλυκόλογα, η φωνή μου με φόβιζε. Την έβρισκα άχρωμη, μονότονη, άγευστη.
Όσο περνάει ο καιρός, ακούγεται πιο σίγουρη, ανθοφορεί. Χθες η Εύα μου 'κανε το πιο ωραίο κομπλιμέντο.
Ενώ της διηγιόμουν το μύθο του Ορφέα και της Ευρυδίκης για άλλη μια φορά, με διέκοψε, έκθαμβη :
« Μαμά, τί ωραία η φωνή σου, λες κι είναι βγαλμένη από ουράνιο τόξο ! »
Αυτή η φωνή είναι η μοναδική μου δύναμη, η μοναδική μας γέφυρα. Θέλω οι χροιές της να παλέψουν να σε επαναφέρουν στη ζωή.
Θα ήθελα να σου στείλω τις χρωματιστές ακτίνες των ζωγραφιών της, τους κίτρινους ήχους της χαράς της όταν μιλάει για σένα, να τα αναμείξω με τις γαλάζιες αποχρώσεις των προσευχών μου, την κόκκινη λάμψη της ελπίδας.
Μα ήδη μου γνέφουν να μη σε κουράσω άλλο.
Αυτή τη φορά είμαι σίγουρη... είδα το βλέφαρό σου να μισανοίγει...
Θα ξανάρθω αύριο, αγάπη μου, θα σε κρατήσω ξάγρυπνο με την ακούραστη κρούση της λύρας.

7.Ευπειθώς αναφέρω…

«Ήλθαμε εις γάμου κοινωνίαν», που θα’λεγε κι ο θείος Ορέστης, o απόστρατος. Ένα κρύο βράδυ, πριν δυο χιλιάδες Μάρτηδες. Τόσους χειμώνες μου φάνηκε πως μέτρησα από τότε.  Όρκοι αιώνιας αγάπης τυλιχτήκανε σε τούλια, γίνανε μπομπονιέρες και ξεχαστήκανε στο πίσω παρμπρίζ ενός αυτοκινήτου. Την ιστορική φράση «Είσαι ο θησαυρός μου!», την εξέλαβα ως αβρότητα. Δεν αντιλήφθηκα ότι κυριολεκτούσες.
Έκτοτε, οι ιεροί όρκοι καταπατήθηκαν αυθωρεί,  που θα’λεγε κι ο θείος. Ο μύθος του «Καλού Παιδιού», αποδομήθηκε σε πενήντα δύο φύλλα. Τράπουλα και υπόσχεση. «Θα το κόψω…». Κοπήκαμε εμείς στο τέλος. Χρέη, απειλές και ψυχολογικός ξυλοδαρμός. Οι διαμαρτυρίες μου κατεστάλησαν βίαια. Κατάχρηση συζυγικής εξουσίας  και λίγο πριν παίξεις τα ρέστα σου, η μεγάλη μπλόφα. “Το παιδί δεν το σκέφτεσαι;”
Το σκέφτηκα. Μου την έπεσε κι ο θείος Ορέστης. Ξοπίσω, σύσσωμο το ιερό τάγμα συγγενών και φίλων.
Σύνθημα: «Τι θα κάνεις μόνη σου μ’ ένα μωρό
Παρασύνθημα: «Δώσε μια ευκαιρία… θα δεις, όλα θ’ αλλάξουν
Το μόνο που άλλαξε ήταν οι ώρες που δούλευα. Υπερωρία που πήγε σύννεφο! Να καλύπτονται όλα τα έξοδα. Ακολούθησε αιματοκύλισμα. Το παιδί μετατράπηκε σε πεδίο βολής. Ενίοτε, χρησιμοποιήθηκε ως ανάχωμα. Που θα’λεγε κι ο θείος…
Απόφαση  για ανατροπή του καθεστώτος τυραννίας,  ελήφθη υπό το κράτος πανικού. Δικηγόρος, χαρτιά, παπαδόσημα, έξοδα παράστασης, η παράσταση έλαβε τέλος, αυλαία. Και μια υπογραφή,  που την πλήρωσα με -μνημονιακής χροιάς- όρους και πανωτόκια. «Ο λογαριασμός στην κυρία! Εγώ δεν ήθελα χωρισμούς…»
«Διαζύγιον εξεδόθη!», όπως με λύπη του διαπίστωσε ο θείος. Αιματηρή συναινέσει. «Υπογράφω, αλλά δεν θα πάρεις μία! Θα το μεγαλώσεις μόνη σου!». Συνηθισμένα τα βουνά. Ουδέν νεώτερον απ’ το πατρικό μέτωπο!
Το μεγάλωσα μόνη μου. Μεγάλωσα κι εγώ μαζί του. Αντέξαμε. Παρά τους σφοδρούς βομβαρδισμούς με πυρά θανάτου. Χολή κι αδιαφορία. Κι απάνω που σηκώναμε λίγο κεφάλι, αρχίζανε οι σειρήνες του πολέμου. Έτσι τη βγάζω ετούτη την ισόβια θητεία. Ανάσα και  συναγερμός. Μικροχαρά και πανικός. Γέλιο και τρεχαλητό στο καταφύγιο. Σφιχταγκάλιασμα με το παιδί στα σκοτεινά.  Εμπύρετες νύχτες, ξενύχτια, ζόρια, κόντρες κι εφηβικές ανησυχίες. Κι εγώ σκοπιά, μ’ ένα ντεπόν κι ένα θερμόμετρο υπό μάλης. Και γιορτές σχολικές που δεν τις χειροκρότησε κανείς. Απ’ το γραφείο τον σκεφτόμουν να λέει το ποίημά του και βάραγα το πληκτρολόγιο, σα να ήμουν στη γιορτή και του βαρούσα παλαμάκια. Τι να σου λέω τώρα…
Ακολουθεί ανακοινωθέν απ’ το μέτωπο. Που θα’λεγε κι ο θείος.
«Ευπειθώς αναφέρω ότι:
Αν στεκόσουν στο ανάστημά σου, αυτή την εποχή θα έβαζες πλάι σου τον μικρό και θα στοιχίζατε το ύψος σας. ΄Ενα κι εβδομήντα έφτασε. Θα το χάραζες με μολύβι στην κάσα της πόρτας. Και θα καμάρωνες».
Χωρίς ίχνος υπόληψης,
Ο «θησαυρός» σου!
Ή, κατά τον θείο Ορέστη…
Mόνιμος Στρατιώτης Πεζικού, διατελών παραλλήλως καθήκοντα:
Υπαλλήλου Γραφείου
Νοικοκυράς  με μεταπτυχιακά
Οικονομολόγου, με μάστερ στην  αιματηρή – μικροοικονομία
Μητέρας  με  ανεγνωρισμένους τίτλους θυσιών
*****
(Είναι αφιερωμένο στη φίλη που γνώρισα σ’ ένα γειτονικό φυλάκιο. Εγώ με μαυρισμένη την ψυχή, αυτή με μαυρισμένο το κορμί. Παρέα γλύφαμε τις πληγές μας, πριν γυρίσουμε αγχωμένες στη σκοπιά μας. Μαζί στις «καλλιόπες», στα μαγειρεία και στα καψόνια. Κατά τύχη -ίσως-  τη λένε Μάχη.)

8.Οι τρεις Μοίρες

Εκείνη τη νύχτα που γεννήθηκε, οι τρεις Μοίρες στάθηκαν πάνω από την κούνια της.
- Θα γίνει πολύ όμορφη, είπε η Κλωθώ.
- Μα τι λες; είπε η Λάχεση. Αν γίνει όμορφη, όλοι θα τη βλέπουν εξωτερικά, αλλά κανένας δε θα βλέπει μέσα της. Γι' αυτό εγώ της δίνω εξυπνάδα.
- Αν γίνει έξυπνη, θα υποφέρει πολύ σε ετούτη την κοινωνία, ξαναείπε η Κλωθώ. Όσο αφελέστερος είναι κανείς, τόσο ευτυχέστερος.
- Ανοησίες! φώναξε η Άτροπος. Όσο κι αν πονέσει, θα έχει ευκαιρίες πολλές για να γίνει δυνατή μέχρι να αποφασίσω να κόψω το νήμα της ζωής της και να πεθάνει τελικά χαρούμενη. Αυτή είναι η δική μου προίκα.
Η μικρή μεγάλωνε και έφτασε να γίνει μια πολύ όμορφη και έξυπνη νέα, όπως είχαν πει οι δύο Μοίρες. Όλοι έμεναν έκπληκτοι από την πρόοδό της και τα χαρίσματά της. Οι γονείς της την καμάρωναν. Όμως εκείνη ένιωθε μοναξιά. Δεν είχε φίλους, γιατί όλοι ζήλευαν που δεν μπορούσαν να τη φτάσουν, και τα αγόρια την πλησίαζαν μόνο για αυτό που έβλεπαν εξωτερικά. Ήταν πολύ θλιμμένη που δεν μπορούσε να δείξει σε κάποιον όσα έκρυβε στην καρδιά της, εφ' όσον όλοι κοίταζαν το περιτύλιγμά της, το πρόσωπό της, το σώμα της, τις επιδόσεις της, αλλά όχι την ψυχή της.
- Δεν καταλαβαίνω γιατί λες πως είσαι άτυχη; Ομορφιά και εξυπνάδα, το κλειδί για την ευτυχία!, της έλεγε η ξαδέρφη της.
Μύθος. Ευχαρίστως θα τα έδινα για λίγη συντροφικότητα κι αγάπη.
Όμως κανένας δεν καταλάβαινε την ανάγκη της. Πληγώθηκε πολύ και τα πολλαπλά χτυπήματα την έκαναν να μισήσει την ομορφιά της, να τη θεωρεί πλέον κατάρα, το μυαλό της να πονάει.
Συνέχισε τις σπουδές της γιατί ήταν η μόνη της ευχαρίστηση και έγινε πολύ αξιόλογη στη δουλειά της. Δεν έπαψε ποτέ να αισθάνεται μόνη, αλλά ήταν αρκετά δυνατή για να μην έχει ανάγκη κανέναν πλέον.
Αλλά η ζωή είναι γεμάτη ανατροπές. Μια μέρα μπήκε στο γραφείο της "εκείνος"... Τη γοήτευσε από το πρώτο δευτερόλεπτο, αλλά ήξερε... Άλλος ένας που θα την "κοίταζε" και δε θα την "έβλεπε".
Τα επαγγελματικά τους ραντεβού ήταν συχνά, μέχρι που μια μέρα ο νεαρός κύριος της είπε:
- Φαίνεστε πολύ λυπημένη, της χαμογέλασε.
- Είμαι μια χαρά, είπε εκείνη και λύθηκε σε κλάματα. Συγγνώμη, θα με περνάτε για αδύναμη.
- Μα όχι, παραείστε δυνατή. Και φαίνεστε τόσο ενδιαφέρουσα γυναίκα. Θα ήθελα να σας γνωρίσω καλύτερα.
Οι Μοίρες παρακολουθούσαν προσεκτικά.
- Είναι ένα από τα τελευταία χαρτιά της τράπουλας, είπε η Άτροπος. Έχει γίνει αρκετά δυνατή για να τον εμπιστευτεί και να πεθάνει χαρούμενη στα βαθιά της γεράματα, με εκείνον στο πλευρό της.
Γέλασαν δυνατά και έκλεισαν την κουρτίνα του παράθυρου.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΜΕΣΩΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΑΝΑΡΤΗΣΗ