Δευτέρα, 29 Απριλίου 2013

«Να νηστέψουμε το στόμα μας».


Nηστεύουμε, όλοι ή σχεδόν όλοι, οι περισσότεροι για θρησκευτικούς λόγους τη Μεγάλη Σαρακοστή με γιγάντωση της νηστείας μας τη Μεγάλη Εβδομάδα…
Κάποιοι πιστεύουν στην αναγκαιότητα της νηστείας, ως μέρος της θρησκείας μας.
Κατά τις ημέρες των νηστειών κάποιοι δεν τρώνε  κρέας, ψάρια και πουλερικά, κάποιοι άλλοι  αυγά, γάλα, ζωικά προϊόντα και γαλακτοκομικά,και κάποιοι άλλοι ακόμη και λάδι  τη Μεγάλη Τετάρτη και Μεγάλη Παρασκευή, λίγοι δε το κρασί και κατ’ επέκταση όλα τα οινοπνευματώδη ποτά.
Της νηστείας εξαιρούνται τα θαλασσινά, τα όστρακα, το αυγοτάραχο και το χαβιάρι, οι ελιές.
Οι περισσότεροι θεωρούμε  ότι έχουμε κάνει το καθήκον μας, αν αποφύγουμε κάποιες από τις παραπάνω κατηγορίες τροφίμων.
Νηστεία όμως για το Χριστιανισμό σημαίνει εγκράτεια, αποφυγή καταχρήσεων, ηδονών, επιθυμιών και παθών μεταξύ των οποίων είναι η πολυφαγία και η μέθη.
Πολλοί από εμάς  έχουμε συνδέσει τη νηστεία με την ευκαιρία να πάμε για ουζάκι ή μπυρίτσες στην παραλία και να το συνοδέψουμε με μεζέδες νηστίσιμους που δεν έχουν καμία σχέση με το ζητούμενο της νηστείας που είναι η  εγκράτεια και η αυτοσυγκράτηση.
Και βλέπεις τραπέζια κατάφορτα με γαριδο-μακαρονάδες, αστακο-μακαρονάδες, γαρίδες, αστακούς, καραβίδες, μύδια, μυδοπίλαφα, πετροσωλήνες, γυαλιστερές, χταπόδια, καλαμαράκια, τηγανητές πατάτες, ντολμαδάκια γιαλαντζή, φάβα, καβουροσαλάτα και χίλια δυο άλλα πολυτελή νηστίσιμα…
Καταλήγω λοιπόν, ότι μπορούμε άνετα να ευχαριστηθούμε ένα άλλο είδος φαγητών που δεν καταναλώνουμε στην καθημερινότητά μας σε μεγάλη συχνότητα.
Απλά, επειδή θεωρώ πως υπάρχει πολλή υποκρισία στη χρήση της φράσης «νηστεύω», καλύτερα θα ήταν να λέμε ότι φάγαμε νηστίσιμα, αλλά επ’ ουδενί ότι κάναμε νηστεία.
Και δεν έχω τίποτα με όλους όσους  λένε ότι κάνουν νηστεία, ούτε με αυτούς που όντως κάνουν ή που δεν κάνουν, όμως στο μυαλό μου έρχεται μια πολύ ουσιαστική φράση μιας καλής φίλης μου της Σταυρούλας (ευτυχώς μου δόθηκε η ευκαιρία να κάνω πολλές φίλες που είναι αξιόλογες).
Η Σταυρούλα, όποτε ήθελε να πει ότι κάποιος ή κάποια είπε κάτι που στεναχώρησε κάποιον, που δεν έπρεπε να λεχθεί γιατί εμπεριείχε κακία, ζήλεια, φθόνο  ή δεν ήταν ευγενικό, ή έφερε σκόπιμα τον άλλο σε δύσκολη θέση, ή καταράστηκε, ή συκοφάντησε, ή είπε ψέματα ή έβρισε… χρησιμοποιούσε τη φράση: «Δεν νήστεψε το στόμα του».
Ας σκεφθούμε καλά αυτό το Πάσχα, σ΄ αυτή τη νηστεία αλλά και σ’ όλες τις επόμενες, μήπως θα ήταν καλύτερο για εμάς «Να νηστέψουμε το στόμα μας»;
Να το εκπαιδεύσουμε  να μην βγάζει από μέσα του, ότι μπορεί να προκαλέσει κακό, στεναχώρια, πρόβλημα.
Μήπως αυτού του είδους η νηστεία πρέπει να μας γίνει στάση ζωής;
Ας δούμε πολύ σοβαρά τη «νηστεία του στόματος» και τότε αυτή η εγκράτεια θα είναι καλύτερη από την εγκράτεια στο φαγητό και το ποτό, που βέβαια δεν κάνει σε άλλον κακό παρά μόνο στον εαυτό μας. 

Σάββατο, 27 Απριλίου 2013

Τσούνια... και λαμπριάτης


1ο έθιμο
Τα τσούνια είναι ένα από τα  Πασχαλινά έθιμα της Άνδρου.

Είναι ένα παιχνίδι που συνηθίζεται να παίζεται ανήμερα το Πάσχα.
Έρχεται απ’ τα παλιά και γεμίζει τις ώρες πριν και
 μετά τον Λαμπριάτη*. Συμμετέχουν μεγάλοι και μικροί (φτάνει να μπορούν να σηκώσουν τη μπάλα) χωρισμένοι σε δύο ομάδες, χωρίς όριο παικτών. Είναι ένα έθιμο κεφιού που λίγη σημασία έχει ποιος θα ‘ναι ο νικητής, παρ’ ότι πάντοτε μπαίνει και κάποιο έπαθλο (μεγάλη πλάκα γίνεται αν κάποιος ρίξει τον «εννιά»).

Αποτελείται από 9 ξύλα, μήκους περίπου 60 εκατοστών,  πελεκημένα μυτερά, το ένα λίγο πιο μακρύ, ο «εννιάς» και μία ξύλινη μπάλα, συνήθως από κούτσουρο, λίγο ακανόνιστη. Στήνονται σε τριάδες, σχηματίζοντας τετράγωνο, σε απόσταση περίπου 35 εκατοστών το ένα από το άλλο και στη μέση τοποθετείται ο «εννιάς».
Συμφωνείται ο καταληκτικός αριθμός των πόντων, γίνεται η κλήρωση για το ποια ομάδα θα παίξει πρώτη και ορίζονται οι αποστάσεις από τις οποίες θα ρίχνει ο κάθε παίκτης τη μπάλα. Δηλαδή, τις «πρωτιές», τις «δευτεριές», τις «τριτιές». Εάν π.χ. τελειώνει το παιχνίδι στο 251, οι «πρωτιές» μπορεί να είναι μέχρι το 100, οι «δευτεριές» μέχρι το 180 και οι «τριτιές» μέχρι τέλος.
Οι ομάδες ρίχνουν εναλλάξ, κατά τη σειρά που έχουν γραφτεί οι παίκτες στην κατάσταση. Κάθε παίκτης ρίχνει και δεύτερη φορά, εάν βέβαια έχει επιτύχει στην πρώτη. Αυτό είναι το λεγόμενο «κούντημα» και γίνεται από το σημείο που έχει σταθεί η μπάλα την πρώτη φορά και αφού στηθούν τα πεσμένα τσούνια.
Για κάθε τσούνι μετράει ένας βαθμός εκτός κι αν πέσει μόνο ο «εννιάς» και μόνο κατά την πρώτη βολή, οπότε μετράει για εννέα πόντους. Ακόμη, υπάρχουν «κατεβασούρες», δηλαδή αν τελειώνοντας δεν ρίξουμε ακριβώς το αριθμό που χρειαζόμαστε, τότε κατεβαίνουμε σε αριθμό πόντων που εκ των προτέρων έχουμε συμφωνήσει. Αυτό είναι συνηθισμένο μια και η μπάλα παίζει τα δικά της παιχνίδια.
Είναι ένα πολύ διασκεδαστικό παιχνίδι, που εξαρτάται βέβαια από το πλήθος των παικτών και συνοδεύεται από μεζεδάκι, κρασάκι, ανέκδοτα, αστεία και αναμνήσεις…
2ο έθιμο
*Λαμπριάτης = γεμιστό αρνί ψημένο σε ξυλόφουρνο.
Επειδή κατάγομαι από την Άνδρο αλλά δεν είμαι γέννημα θρέμμα  και δεν γνώριζα καλά το παιχνίδι στις λεπτομέρειές του, οι παραπάνω πληροφορίες καθώς και η φωτογραφία είναι αντιγραφή από http://www.pitrofos.gr/paradosi/65-2009-04-12-13-30-37 (το επίσημο site του χωριού Πιτροφός της Άνδρου).
Η συνταγή για τη γέμιση του Λαμπριάτη που λέγεται και παραγέμισμα (όπως μας την άφησε η γιαγιά μου)
ΥΛΙΚΑ: 1 συκωταριά κατσικίσια, 1 μάτσο φρέσκα κρεμμυδάκια, 1 φλυτζάνι ελαιόλαδο ή βούτυρο φρέσκο, 1 φλυτζάνι φρεσκοκομμένο δυόσμο, 1 ματσάκι άνηθο, 1 1/2 κιλό ντόπιο τυρί πετρωτή, 1 λίτρο φλιτζάνι γάλα, 10 αυγά, 250 γρ. ρύζι
Προαιρετικά:χοιρινά ντόπια λουκάνικα κομμένα σε κομμάτια
ΕΚΤΕΛΕΣΗ: Ψιλοκόβουμε τα φρέσκα κρεμμυδάκια και τα ξανθαίνουμε σε χαμηλή φωτιά με λίγο λάδι, σε μεγάλη και ψηλή κατσαρόλα. Κόβουμε το συκώτι μικρούς κύβους και το σωτάρουμε μαζί με τα κρεμμυδάκια.Προσθέτουμε, αν επιθυμούμε, και τα χοιρινά λουκάνικα. Χαμηλώνουμε τη φωτιά και αφήνουμε να σιγομαγειρευτούν για 15 λεπτά. Χτυπάμε σε μια λεκάνη τα αυγά, το τυρί, το ρύζι, τον δυόσμο και τον άνηθο. Ανακατεύουμε όλα τα υλικά μαζί. Ράβουμε την τρύπα που υπάρχει στο λαιμό του αρνιού και το μέρος κάτω από το στέρνο του, αφήνοντας μόνο μια τρύπα περίπου όσο μια παλάμη για  να γεμίσουμε από εκεί το κουφάρι με τη γέμιση. Τέλος αφού ρίξουμε όλη τη γέμιση μέσα στο κουφάρι ράβουμε την τρύπα που έμεινε.  
Στη μισή δοσολογία η ίδια συνταγή μπορεί να γίνει και σε πυρέξ.Σε αυτήν την περίπτωση μπορείτε να αποφύγετε τα φρέσκα κρεμμυδάκια, τη συκωταριά και τα λουκάνικα και να αντκαταστήσετε το τυρί πετρωτή με φέτα. Επ' ουδενί όμως μην παραλείψετε το δυόσμο.
Εάν αποφασίσετε να κάνετε τη συνταγή μόνη της, ανεξάρτητα από το αρνί, καλύτερα να ακολουθήσετε τις οδηγίες που έχω δώσει στο παρελθόν εδώ γιατί αλλάζει λίγο η εκτέλεση.

Τα δύο αυτά έθιμα είναι αφιερωμένα στο Δελφινάκι που μας παρακινεί να γράψουμε έθιμα του τόπου μας.

Βράβευση και αποτελέσματα 9ου παιχνιδιού "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"


Σήμερα τελείωσε ένα ακόμα συναρπαστικό ταξίδι που κάναμε με οδηγό τις λέξεις.
Το 9ο παιχνίδι μας έκανε τον κύκλο του και θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την εμπιστοσύνη που όλοι  δείξατε στη Μαρία από το mytripsonblog,
 αλλά και για την άψογη συνεργασία σας μαζί της.

Το μεγάλο όμως ευχαριστώ το οφείλω στη Μαρία 
που έκανε τα αδύνατα δυνατά για να μην χαλάσει τίποτα από το παιχνίδι μας, 
να είναι συνεπής στις προθεσμίες, να μαζεύει τις ιστορίες σας αρχικά 
και τις βαθμολογίες σας στη συνέχεια,  με φροντίδα και αγάπη. 
Θα σας παρακαλέσω να μας συγχωρήσετε για άλλη μια φορά τυχόν λάθη. Ελπίζουμε να μην μας ξέφυγε  κανένα λάθος και στην καταμέτρηση. 
Η Μαρία τα  κοίταξε με ιδιαίτερη επιμέλεια για να είναι εντάξει.

Είστε όλοι υπέροχοι και αξίζετε συγχαρητήρια.
Όλες οι ιστορίες και τα ποιήματά σας ήταν ιδιαίτερα αξιόλογα
και κόσμησαν το παιχνίδι μας  για άλλη μια φορά.


Φυσικά είμαστε όλοι νικητές και ως νικητές δικαιούμαστε ένα βραβείο συμμετοχής!

(Όσοι συμμετείχατε μπορείτε να αντιγράψετε το βραβείο και να το βάλετε στο blog σας.)

Αυτή τη φορά το παιχνίδι έφτασε στις 33 συμμετοχές
 και η βαθμολογία ήταν πολύ δύσκολη.
Δεν είναι εύκολο να διαλέξεις 3 ιστορίες ανάμεσα σε  33 πολύ αξιόλογες...
Οι λέξεις, που έδωσαν τη μεγάλη όπως αποδείχτηκε έμπνευση, διαλέχτηκαν από τη Μαρία Κανελλάκη τη νικήτρια του 8ου παιχνιδιού μας και ήταν οι: 
χελιδόνι, φωτογραφία, νερό, παιδί, υπόσχεση.


Σύμφωνα με τους ισχύοντες όρους του παιχνιδιού μας,
δώσατε βαθμό στις 3 καλύτερες, κατά την άποψή σας, ιστορίες - παραμύθια - ποιήματα. 

Έτσι προέκυψαν οι  3 νικητές μας. 

Το 1ο χρυσό βραβείο δίνεται
στην Μαρία Κανελλάκη
για την ιστορία της «Αμάν μπαϊλντί…» #2 

Το 2ο αργυρό βραβείο δίνεται 
στην Joan Petra
για την ιστορία της "Με τσαντίζεις"

Το 3ο χάλκινο βραβείο δίνεται 
στην Funky Monkey
για την ιστορία της "Ο πέτρινος πύργος"

Οι νικητές μας θα πάρουν "τιμής ένεκεν" τα παρακάτω δωράκια που είναι φτιαγμένα με πολύ αγάπη από εμένα.

1η νικήτρια 

2η νικήτρια

3η νικήτρια

Στη συνέχεια ακολουθεί η συνολική βαθμολογία κάθε ιστορίας

1. Η άνοιξη θα ξανάρθει   (Meli Kanella)    
2. Ένα χελιδόνι τον Αύγουστο   (ασωτος γιος)   3
3. Σαν θέλει η νύφη κι ο γαμπρός   (Φλώρα)   1
4. Το παιδί και το χελιδόνι   (Meli Kanella)   10
5. Η άνοιξη αυστηρή   (Fri)   4
6. Αναμνήσεις   (Δελφινάκι) 
7. Το τίμημα της ελευθερίας   (Μαρία Νι)   9
8. 18 & σήμερα   (Gatos Se Oistro)   6
9. Νηπενθή   (Αγριμιώ)   11
10. Το κατόρθωμα   (Πέτρος Κ.)   
11. «Αμάν μπαϊλντί…» #2   (Μαρία Κανελλάκη)   29
12. Ερωτικό   (linaaap)   10
13. Εαρινή συμφωνία   (linaaap)   9
14. Όταν τα χελιδόνια έφυγαν   (evonita)
15. Το άρωμά της   (butterfly)   12
16. Πρώτη φορά πατέρας   (Βαγγέλης Κόκκαλης)   1
17. Ίαν Κόννελι   (Βαγγέλης Κόκκαλης)   1
18. Ο Αυγερινός   (marilise)   
19. Λίγη άνοιξη   (me maria)   12
20. Το δάσος των χελιδονιών   (Πασπαρτού)   3  
21. Την άνοιξη αν δεν τη βρεις, τη φτιάχνεις (Ελύτης)   (Ifigeneia for you)   2
22. Όλα πάνε καλά στο τέλος   (@iris)
23. Άλλη μια νίκη   (@iris)   2
24. Τα ντέρτια της γιαγιάς   (Κλαυδία)   7
25. Τα τρία θαύματα!!!   (Κλαυδία)   2
26. Το Αύριο ας Αργήσει   (Levina Vil)   1
27. Ο πέτρινος πύργος   (Funky Monkey)   13
28. Όσκαρ που συγκινεί   (marronblogger)   4
29. Παρακλητικός κανόνας   (marronblogger)   1
30. Με τσαντίζεις   (Joan Petra)   14
31. Αγάπη μου   (Tina Pippo)   4
32. Τι ωραία περάσαμε με τα χελιδόνια   (Γιαγιά Κασσιανή)   1
33. Το παιδί   (Μίνως - Αθανάσιος Καρυωτάκης)   2

Ακολουθούν οι βραβευμένες ιστορίες

«Αμάν μπαϊλντί…» #2
Kανελλάκη Μαρία

Δύο τινά.  Έχω παραισθήσεις.  Ή κουζίνα στοιχειωμένη. Τα βράδια που στρώνω τραπέζι, βάζω παραπανίσια μαχαιροπήρουνα. Να γλυτώσω το σήκω-κάτσε. Την ώρα που σερβίρω το φαγητό, βλέπω τον Αντωνάκη να κάθεται δίπλα στα παιδιά και να μου απλώνει σα φουρναρόφτυαρο το πιάτο του: «Θα σεβαστούμε τις υπογραφές μας!  Έξοδος απ’ το μνημόνιο θα σήμαινε πολιτική αστάθεια και .... λίγες πατατούλες ακόμα παρακαλώ... εδώ στην άκρη...».  Aνοίγω το ψυγείο και μου κλείνει το μάτι ο Σόιμπλε, πλάι στα παριζάκια και τις μουστάρδες.  Στο ντουλάπι με τα γυαλικά είναι μπαστακωμένη η Ανγκέλα και ρωτάει αν θέλω ποτήρια μπύρας ή νερού. Ο Βαγγέλης κλέβει μονίμως απ’ το πιάτο μου κι ο Φώτης μου κάνει παρατήρηση για το κουνουπίδι. Να προτιμάω μπρόκολο που δεν του φέρνει φούσκωμα. Στην παλιά φωτογραφία πάνω απ’ τη σερβάντα, είναι ο παππούς αγκαλιά με τη γιαγιά και στα πόδια τους αραδιασμένοι ο Αλέξης, ο Νικόλας κι η Αλέκα. Κοντοκουρεμένοι,  με σοσόνια, λιωμένα παπούτσια και σακάκια τύπου Μέρκελ. Τσουρούτικα και σφιχτοκουμπωμένα.
Ελλείψει χρημάτων για ψυχοψάξιμο, έκανα μια πρόχειρη αυτοδιάγνωση. Μετά από αμέτρητες ώρες  έκθεσης  στην τηλεόραση και αφού είχα μαγειρέψει συντροφιά τους εκατοντάδες  φαγητά παρακολουθώντας δελτία ειδήσεων, συζητήσεις και συνεδριάσεις, έπαθα ταύτιση. Μοιράζανε υποσχέσεις  αυτοί στα μικρόφωνα, ψιλόκοβα εγώ κρεμμυδάκια κροσέ στο ξύλο κοπής.  Τσακωνόντουσαν στη Βουλή για το ποιος την έχει μεγαλύτερη (την ευθύνη), δώστου εγώ να βαράω αυγολέμονα και μαρέγκες. Ψηφίζανε φοροεισπρακτικά νομοσχέδια, άρπαζα εγώ το μπαλτά και τεμάχιζα το κοτόπουλο με υποχθόνιους συνειρμούς και βορβορώδη ένστικτα.
Ευτυχώς η διάγνωση ήταν επιτυχής και έγκαιρη. Η μέθοδος αυτοθεραπείας, αλάνθαστη. Προκειμένου να μην καταθέσω την τηλεόραση στον κάδο ανακύκλωσης, περιορίζομαι στην κατάθεση της συνταγής-θεραπείας. Καθαρόαιμο ελληνικό φαγάκι, με υλικά που όλοι έχουμε  σπίτι μας και με απλές οδηγίες,  βήμα-βήμα. Καλή επιτυχία και φτου ξελεφτερία σ’ όσους το τολμήσουν:

Θα χρειαστείτε:
Μπόλικες δόσεις φίλων
2 κιλά καλοπλυμένη συνείδηση
3 σφηνοπότηρα  όραμα
Πολλά ματσάκια σκέψης
Eργατικότητα και φιλότιμο, ψιλοκομμένα σε πλούσιες μερίδες
Φιλέτα ξαρμυρισμένης μνήμης
·       Ανάβουμε στο φουλ τις αντιστάσεις μας.
·       Τα τοποθετούμε όλα σε στρώσεις.
·       Τα θάβουμε οριστικά κάτω απ’ την αλισίβα της ιστορίας.
·       Και υποδεχόμαστε την  «Άνοιξη».    
Το πρώτο χελιδόνι ξεκουράζεται πάνω στην κεραία της πολυκατοικίας. Κι είναι ο μόνος λόγος που δεν την έχω ξηλώσει ακόμα απ’ την ταράτσα.
Ντρέσινγκ αυτοκριτικής με σως ταπεινότητας
Ρεφενέ ανθρωπιά
Προαιρετικά:
Ξύσμα πατριωτισμού
Εκτέλεση:
·       Απομακρύνουμε την τηλεόραση (απ’ το σπίτι /ή και το οικοδομικό τετράγωνο).
·       Ξεπαγώνουμε από βραδύς τη μνήμη και την αφήνουμε να μαλακώσει και να επανέλθει στο φυσιολογικό  της  μέγεθος.
·       Βγάζουμε απ’ την κονσέρβα την ενημέρωσή μας και την αφήνουμε να «ξεκουραστεί» πάνω στον πάγκο της αλήθειας.
·       Βάζουμε στο μούσκιο κοιλιές, προγούλια, γλώσσες και φαλάκρες.
·       Ψιλοκόβουμε σε βρεγμένη σανίδα τους «μαϊντανούς»  της επικράτειας και τους πασπαλίζουμε με στρώσεις χοντρό αλάτι.
·       Βράζουμε  στο ζουμί τους τα κόμματα,  τις τελείες, τις παύλες και τα νούμερα, σε δυνατή φωτιά μέχρι να εξατμιστούν εντελώς και να εξαφανιστούν απ’ την κατσαρόλα.
·       Περνάμε στον τρίφτη ρίζες από παχιά λόγια, τρούφα από λεφτά που υπήρχαν, 700gr. πράσινη ανάπτυξη, ένα κλωνάρι επενδυτικά προγράμματα και φετούλες από πρωτογενές πλεόνασμα.



Με τσαντίζεις
Joan Petra
Με τσαντίζεις αφόρητα.
Από την πρώτη στιγμή κιόλας μου έκανε κλικ το υφάκι σου το δήθεν χαλαρό, κι ας έκρυβε στη χροιά του το υποχθόνιο μήνυμα, πως αποδέχεσαι μεν τον άλλον, αλλά ας μην ξεχνιόμαστε εσύ είσαι ο ρυθμιστής... 
Καμωμένος από ένα κράμα υπεροχής κι ανασφάλειας, πάνω που νομίζει κανείς πως έχεις καταλάβει τον χώρο γύρω σου, αφαιρώντας όλο το οξυγόνο από την ατμόσφαιρα, αρχίζεις να κατακρημνίζεσαι κι άντε μετά να σε πιάσω μην τυχόν και τσακιστείς από το βάθρο σου. 
Η ζωή σου σε συνέχειες γεμάτες σασπένς καθημερινού σήριαλ.
Δεν είσαι κανενός εσύ. Ούτε καν του ίδιου σου του εαυτού. Αλίμονο. 
Ακόμα κι εκείνος ο έρμος, έρχονται κάτι νύχτες που σε ψάχνει στα σοκάκια της πόλης κι ύστερα αρχίζει αναμετάξυ σας ένα τέτοιο τρελό κυνηγητό, σαν τα μικρά παιδιά που αρέσκονται στα παιχνίδια.
Είσαι άραγε το πιο εγωκεντρικό πλάσμα ή ένα ζηλευτά φτιαγμένο κομψοτέχνημα; 
Τρέμεις τόσο που σ' έχω ψυχανεμιστεί κι όταν μου μιλάς, φυλάς πάντα τα νώτα σου. 
Από ποιον; 
Αυτός που του κρύβεσαι βρίσκεται στο ίδιο δωμάτιο με σένα, είσαστε στην ίδια φωτογραφία, γράφετε με τα ίδια δάχτυλα, κολυμπάτε στα ίδια βαθιά νερά κι ύστερα κρατάτε χρονόμετρο πόση ώρα θα αντέξετε ακόμα στη δίνη της ανυπαρξίας. 
Τις καλές σου μέρες είσαι το πιο εύκολο μάθημα της χρονιάς, μέχρι που γίνεται και πάλι η έκπληξη κι αρχίζεις να κολλάς στην ίδια σου τη σελίδα μέσα κυκλωμένος από έναν τρελό πανικό, όμοιο με παγιδευμένο χελιδόνι σ' ένα δωμάτιο δίχως παράθυρα. 
Θυμάσαι τις υποσχέσεις σου; Τα λόγια που μου δώρισες ένα ανήλιαγο απόγευμα; 
Τις νότες που σε προδώσαν και σ' απελευθέρωσαν, έστω και προσωρινά από τα δεσμά σου; 
Για να έχεις όμως στα πρόχειρα και μια δικαιολογία, κατασκευάζεις ένα άλλοθι πως μέσα σου εκτρέφεις ένα κουκούλι που, όρκο τιμής έδωσε, πως κάποτε θα αποκτήσει φτερά πεταλούδας. 
Κατά βάθος το μόνο που θες είναι να αναλάβει την ευθύνη ο άλλος για να νιώθεις εσύ αναμάρτητα.
Κρατάς έναν σουγιά και κόβεις τις διόδους για τα περάσματα. 
Αυτές τις ώρες σου χαρίζω το πιο ισχυρό μου συναίσθημα. Σε μισώ. 
Γιατί ξέρω πως όταν είσαι καλός είσαι ο καλύτερος κι όταν είσαι κακός είσαι ο χειρότερος. 
Κοίτα να δεις που τελικά μπορεί και να με ποθείς. 
Ποιος δεν ποθεί άλλωστε το alter ego του κρυμμένο σε πυκνά φυλλώματα καπνού και ομίχλης. 
Εκείνο το εκρηκτικό χημικό που ποτίζει τον ουρανό, όταν εξελίσσεται επικίνδυνα κοντά, μια πυρκαγιά. 
Το φοβάσαι που σου αξίζω. 
Αυτό το τόσο τρομαχτικό συναίσθημα του κόσμου, σε βγάζει από βολές κι από υπόγεια. 
Κάθε που έρχονται εκείνες οι υπόγειες μοναξιές σου, τόσο όμοια επαναλαμβανόμενες, νομίζεις πως έχεις νικήσει τον "εχθρό" κι είσαι κυρίαρχος και πάλι. 
Γελιέσαι. Είναι σα να λες στον άλλον "σταμάτα να με σκέφτεσαι ΤΩΡΑ!". 
Το μόνο που έχεις καταφέρει είναι να του γίνεις εμμονή στο κεφάλι του μέσα. 
Αυτό το "κλειστόν" που κατεβάζεις αιφνιδίως, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε μια παράφορη επιτάχυνση σκέψης. 
Αν αυτό επιδιώκεις, το πέτυχες... Μα που βγάζει αυτό το μονοπάτι; 
Ξέρεις το δρόμο παρακάτω ή χαθήκαμε στο δάσος;...



Ο πέτρινος πύργος
Funky Monkey
Την αγαπούσε με όλο του το είναι. Όταν την έβλεπε να γελά ο νους του σταματούσε, μικρές αχτίδες φωτός τρύπωναν στην ψυχή του, μελωδίες ηχούσαν στ’ αυτιά του σταλμένες από τόπους τρυφερούς.
Και ξαφνικά, της παρουσιάστηκε εκείνη η ευκαιρία. Του είπε πως έπρεπε να φύγει για κάποιους μήνες, θα πήγαινε στην άλλη πλευρά του ωκεανού για μετεκπαίδευση. Ωκεανούς δάκρυα συγκράτησε μπροστά της, έμεινε φαινομενικά ψύχραιμος. Μα εκείνη τον κατάλαβε.
«Μη», του είπε. «Μέχρι να δεις το πρώτο χελιδόνι της Άνοιξης, θα είμαι ήδη πίσω».
Στην αρχή, επικοινωνούσαν διαρκώς. Κάθε μέσο επιστρατεύτηκε, τηλέφωνα, e-mail, βιντεοκλήσεις, ακόμη και γράμματα. Σιγά-σιγά, η επικοινωνία μειώθηκε. Την έψαχνε, μια δεν απαντούσε, μια έλεγε πως ήταν απασχολημένη… Της έδινε χρόνο, δεν ήθελε να φαίνεται πιεστικός. Μα, σύντομα, η επικοινωνία χάθηκε.
Κι ύστερα έλαβε ένα απρόσωπο e-mail από κείνη. Του δήλωνε πως όλα είχαν τελειώσει, είχε αποφασίσει να μείνει εκεί, κάτι έγραφε για ένα παιδί, κάτι για έναν άλλο. Δυσκολευόταν να καταλάβει τι διάβαζε, είχε θολώσει. Η φωτογραφία της επάνω στο γραφείο έμοιαζε ξέθωρη ξαφνικά.  Έξω, στα σύρματα, καθόταν ένα χελιδόνι. Το κοίταξε για ώρα επίμονα, ώσπου το μικρό, ασπρόμαυρο πουλί πέταξε μακριά, παίρνοντας μαζί του για πάντα την υπόσχεσή της.
Μόνος. Τι ηχηρή λέξη, μέσα στη σιωπή της. Κοιμόταν, ξυπνούσε, ζούσε αυτόματα. Η καρδιά του, μην μπορώντας πια να πληγώνεται επάνω στα σπασμένα γυαλιά της αγάπης τους, έχτισε ένα ψηλό, πέτρινο πύργο, βαθιά μέσα στο στήθος του. Και κλείστηκε εκεί.
Καιρός πέρασε. Ο πέτρινος πύργος έκανε καλά τη δουλειά για την οποία είχε φτιαχτεί και η μόνη παρέα του ήταν το σκυλί του. Ένα απόγευμα, τον πήγε βόλτα στο πάρκο κι αφού περπάτησαν αρκετά,  σταμάτησε σε ένα παγκάκι. Ήπιε νερό, έδωσε και σ’ εκείνον.
«Γεια σου, με θυμάσαι;»
Μια χαμογελαστή κοπέλα στεκόταν όρθια μπροστά του. Δεν τη θυμόταν.
«Είμαι η βοηθός του κτηνίατρου, πριν μια εβδομάδα δεν ήταν που ήρθες με το σκύλο σου;»
Μίλησαν για λίγο. Η κοπέλα τον παρατηρούσε.
«Ω, έλα» του είπε κάποια στιγμή. «Κάτι πρέπει να κάνουμε γι’ αυτά τα θλιμμένα σου μάτια. Ο σκύλος σου θέλει να τρέξει, παραβγαίνουμε ως εκείνο το δέντρο; Κι όποιος φτάσει πρώτος, θα πρέπει να μοιραστεί ένα αστείο περιστατικό – κι έχω πολλά να σου πω!»
Του έτεινε το χέρι της. Στον πέτρινο πύργο μέσα του, σχηματίστηκε μια ρωγμή. Άρχισε να τρέχει διστακτικά πίσω από εκείνη, ώσπου αφέθηκε στην αίσθηση. Και συνειδητοποίησε πως πια, έτρεχε με όλη του τη δύναμη πίσω από την ελπίδα. 
Η κοπέλα έφτασε στο δέντρο και κοντοστάθηκε λαχανιασμένη.
«Λοιπόν, άκου τι αστείο μου συνέβη στο ιατρείο αυτή τη βδομάδα…», ξεκίνησε να λέει.
Η ρωγμή στον πέτρινο πύργο διακλαδίστηκε. Κι όσο εκείνη μιλούσε, με κάθε αστεία της φράση, άνοιγαν ρωγμές κι άλλες, κι άλλες… μέχρι τη στιγμή που αποκολλήθηκε η πρώτη πέτρα του τοίχου.
Ο κόσμος αποκτούσε ξανά φως.

Όσες προσπάθειες κι αν έκανα ο blogger δυστυχώς φέρθηκε πολύ άσχημα στις βραβευμένες ιστορίες αρνούμενος να τους δώσει ενιαίο μέγεθος γραμματοσειράς. 
Αυτός ήταν ο λόγος που καθυστέρησα να τις αναρτήσω.

Παρέλαβα το παιχνίδι από τη Μαρία 
και πάμε για τον επόμενο 10 ο  γύρο του. 
Αν κάποια από τις νικήτριες θέλει να το φιλοξενήσει 
γι αυτήν την φορά 
δεν έχει παρά να με ενημερώσει με mail.

H 1η νικήτρια, που  αυτή τη φορά είναι  η Μαρία Κανελλάκη
θα βρει 5 ουσιαστικά συγκεκριμένα ή αφηρημένα, 
που θα αποτελέσουν τη βάση για τη διεξαγωγή του 10 ου παιχνιδιού μας
το οποίο θα ξεκινήσει μέσα σε λίγες ημέρες.


Οι νικητές παρακαλούνται να στείλουν στο mail μου
flora27031960@gmail.com 
τα στοιχεία τους για να παραλάβουν τα δωράκια τους.

Η Μαρία κι εγώ σας ευχαριστούμε θερμά για τη συμμετοχή σας.
Πάμε να ετοιμαστούμε όλοι μας για το 10 ο  παιχνίδι!

Πέμπτη, 25 Απριλίου 2013

«Δεν μ' αγαπάς- Μ' αγαπάς»


Σήμερα πήγα θέατρο. 
Και ευχαριστήθηκα παράσταση. 
Καιρό είχα να δω κάτι τόσο όμορφο, τόσο προσεγμένο, τόσο περιποιημένο σε κάθε του λεπτομέρεια. 
Το έργο "Δεν μ' αγαπάς, μ' αγαπάς" με πρωταγωνίστριες την Πέγκυ Τρικαλιώτη και τη Ρένη Πιττακή  είναι βασισμένο στα γράμματα της Μαργαρίτας Λυμπεράκη στην κόρη της Μαργαρίτα Καραπάνου.
Δεν ξέρω, αν ανατρέξετε σε κριτικές ή περιλήψεις του έργου, τι θα διαβάσετε...
Η υπόθεση αφορούσε τη σχέση μιας μάνας και μιας κόρης...
Μιας μάνας που έδινε διφορούμενα μηνύματα στην κόρη της σε σχέση με την αγάπη που της είχε ή, κατά τη δική μου άποψη, δεν της είχε... από μακριά.
Η κόρη, αφημένη στη γιαγιά, προσπαθούσε να στείλει SOS στη μάνα, που ποτέ δεν την προσέγγισε... ή δεν κατάφερε να την προσεγγίσει... δεν βρέθηκε κοντά της στις δύσκολες ώρες... 
Δυο άνθρωποι που προσπάθησαν ο ένας να έρθει κοντά στον άλλο μέσα από γράμματα...
Γράμματα που γράφτηκαν απ΄ την μάνα κι απ' την κόρη και φυλάχτηκαν απ' την κόρη. Όλα μαζί ανοίχτηκαν 7 χρόνια μετά το θάνατο της μάνας... από την κόρη που τα εμπιστεύθηκε στην Φωτεινή Τσαλίκογλου. [Εκείνη με τη σειρά της τα αποτύπωσε στο ομότιτλο βιβλίο της "Δεν μ΄ αγαπάς - Μ' αγαπάς" (εκδόσεις Καστανιώτη 2008). Ο Πέτρος Ζούλιας κατάφερε να μεταφέρει με τη σκηνική του μεταγραφή, με μεγάλη επιτυχία, πάνω στο σανίδι τη στενή προσωπική σχέση των δύο γυναικών.
Στο έργο περνάει η παράλληλη ζωή τους, μπροστά από τα μάτια της κόρης, μέσα από τα γράμματα... 
Τότε γράφτηκε από την κόρη το τελευταίο γράμμα στη μάνα...
Το έργο κατέληξε και απ' τις δύο πλευρές με τη φράση "Σ΄ αγαπώ!"
Εγώ δεν πείστηκα τελικά πως αυτή η στάση της μάνας εμπεριείχε αγάπη... αφού ποτέ δεν εκδηλώθηκε.
Κατά την προσωπική μου πάντα άποψη, η κόρη για να λυτρωθεί και να απελευθερωθεί απ' την μόνιμη, εν ζωή, απουσία της μάνας, αναγκάστηκε μέσα της να αποδεχτεί ότι υπήρξε αγάπη από πλευράς της μάνας...
Περισσότερο έμεινα στη φράση της κόρης "Εσύ δεν έπρεπε να έχεις γίνει μαμά!" που επαναλήφθηκε αρκετές φορές μέσα στην παράσταση.
Η παράσταση τελειώνει την Κυριακή.
Δεν ξέρω, πόσοι θα θέλατε να τη δείτε και αν θα προλάβετε. 
Όσοι το καταφέρετε όμως, θα μείνετε άφωνοι με το παίξιμο της Πέγκυς Τρικαλιώτη και θα ενθουσιαστείτε με την Ρένη Πιττακή.
Εγώ στη θέση της Πέγκυς Τρικαλιώτη, θα χρειαζόμουν μια εβδομάδα ξεκούραση μετά από κάθε παράσταση...
Το κορίτσι αυτό αφήνει την ψυχή του έρμαιο, να περνάει εναλλάξ από ψυχική εξόντωση σε στιγμές ελπίδας και αντιθέτως, καθ' όλη τη διάρκεια της 2ωρης παράστασης μέσα από πολύ γρήγορη πλοκή, χωρίς ενδιάμεσες ανάσες.
Χωρίς διάλειμμα, η μεγάλη αυτή παράσταση τελείωσε χωρίς να καταλάβω πως πέρασε η ώρα.
Είναι η πρώτη φορά που, απ' την πρώτη κιόλας στιχομυθία, σφίχτηκε η καρδιά μου και κράταγα ως το τέλος τον εαυτό μου να μην κλάψει από την απόγνωση ενός μόνου παιδιού.
Ταυτίστηκα μαζί του και προσπαθούσα κι εγώ με αγωνία να βρω σε ποιά σημεία μπορεί να κρυβόταν το αληθινό ενδιαφέρον της μάνας  ή  η παρουσία της.
Το έργο με δυο λόγια ήταν η απεγνωσμένη φωνή ενός παιδιού που έφτασε μόνο του ως την μανιοκατάθλιψη, αναζητώντας στην περιπλάνηση της ταραγμένης ψυχολογίας του  την  ουσιαστική παρουσία μιας απούσας μάνας που με μεγάλη ελαφρότητα αντιμετώπιζε το  μητρικό της ρόλο της... και τις ανάγκες του παιδιού της.
Το τέλος μπορεί  να λειτουργεί θεραπευτικά σε παιδιά που δεν μπόρεσαν να τα βρουν  με τους γονείς τους, όσο αυτοί ζούσαν, αφού ο θάνατος απαλύνει τις  αιχμές των σχέσεων και η μνήμη αποβάλει τις άσχημες στιγμές...

Και μην ξεχνάτε ότι μέχρι την Παρασκευή το βράδυ 
μπορείτε να διαβάσετε και να βαθμολογήσετε 
τις ιστορίες του 9ου παιχνιδιού μας
"ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"
σε 4 αναρτήσεις
στο blog mytripsonblog
όπου φιλοξενήθηκε αυτή τη φορά
με μεγάλη αγάπη από τη Μαρία.

Δευτέρα, 22 Απριλίου 2013

Δίαιτα γιατί χανόμαστε...

Oι πολύ στενοί φίλοι που με παρακολουθείτε, θα ξέρετε ήδη ότι τελευταία είχα προβλήματα με τα λουμπάγκα μου...
Αφού τήρησα την φαρμακευτική αγωγή του γιατρού και είδα αμέσως βελτίωση, αποφάσισα να πάω και στο επόμενο ραντεβού, που ήταν 10 μέρες μετά στο ΚΑΤ, για να δω αναλυτικά το πρόβλημά μου.
Για να μην σας κουράζω, την Παρασκευή το πρωί, μετά από ουρά και ορθοστασία στο ταμείο για να κόψω εισιτήριο επίσκεψης, μπήκα στο γιατρό και του εξήγησα ότι εκτός από το ισχύο μου, έχω κι άλλο πρόβλημα στη μέση και το γόνατο.
Mε εξέτασε και σε ένα ζούληγμα  στο γόνατο κόντεψα να μείνω απ' τον πόνο.
Μου έγραψε 2 ακτινογραφίες στο γόνατο και κατευθύνθηκα πάλι στο ταμείο για να πληρώσω άλλα 9 ευρώ για τις ακτινογραφίες...
Δεύτερο στήσιμο στην ουρά και εννοείται και ορθοστασία για το ταμείο, ευτυχώς όμως στο ακτινολογικό ξεμπέρδεψα γρήγορα και μπήκα πάλι στο γιατρό για διάγνωση.
Βλέπει τις ακτινογραφίες, και μου λέει ότι πρόκειται για οστεοαρθρίτιδα που χτύπησε αρχικά το γόνατο
και αρχίζει ο εξής διάλογος.

-Πόσων ετών είσαι;
-53 γιατρέ.
-Είσαι και αρκετά μικρή!!!.
-Μισός αιώνας γιατρέ δεν το λες "μικρή" αλλά δεν θα διαφωνήσω γιατί κι εγώ αυτό νομίζω. Το γόνατο όμως μάλλον έχει αντίθετη γνώμη.
Δεν είμαι ακριβώς έτσι!!!
-Πόσα κιλά είσαι;
-Γιατρέ όλα  κι όλα, με ρώτησες να σου πω την ηλικία μου και είδες ότι δεν σου χάλασα το χατήρι. Τώρα με ρωτάς για τα κιλά μου; Ρωτάνε τέτοια πράγματα γιατρέ μου μια τροφαντούλα κυρία; Είναι τουλάχιστον αγένεια γιατρέ μου! Τα κιλά μου δεν τα λέω πουθενά, ούτε στον άντρα μου, ούτε καν στον εξομολόγο μου γιατρέ μου! Άσε που και να ήθελα να στα πω, θα τα έλεγα τόσο χαμηλόφωνα που ούτε εσύ δεν θα τα άκουγες. Και έξω απ' την πόρτα στέκεται και ο άντρας μου γιατρέ...  Τι θέλεις; Να ακούσει τα κιλά μου και να μου φύγει ο άνθρωπος μετά από 37 χρόνια; 
Αυτό που μου ζητάς γιατρέ δεν γίνεται... κατάλαβέ το!
Τα κιλά είναι δική μου υπόθεση, εγώ τα κουβαλάω, δεν τα χρωστάω σε κανέναν.
Ειδικά σε σένα που πρώτη φορά σε βλέπω και με βλέπεις και μπορεί στο μέλλον να μην σε ξαναδώ και να μην με ξαναδείς.
Ζήτα μου ότι άλλο θέλεις... του λέω εκ του ασφαλούς, γιατί από τις τροφαντές κυρίες δεν ζητάει κανείς τίποτα πονηρό, πόσο μάλλον ένας γιατρός που έχει δει κορμάρες και κορμάρες, επομένως τι θα είχε να λιμπιστεί από μια τροφαντή;

Γελάει ο γιατρός, και παίρνει  αμέσως μετά το σοβαρό του ύφος.
Και τότε πέφτει η βόμβα.

-Για όλα φταίνε τα βάρη. Τα παντός είδους βάρη. Να μην σηκώνεις βάρη, να μην ανεβαίνεις σκάλες και κυρίως να χάσεις κιλά!!!!
Τόση έμφαση στο τελευταίο σκέλος της πρότασης δεν είχαν ματακούσει τα αυτάκια μου...
Αντιδρώ εγώ, προσπαθώντας να φέρω τη συζήτηση στα βάρη γενικά και όχι στο βάρος μου, γιατί ο γιατρός άρχισε, ευγενικά μεν - τσεκουράτα δε, να μου τα χώνει χοντρά...


-Μα γιατρέ, έχω στο σπίτι μου 3 σκάλες που τις ανεβοκατεβαίνω κάθε φορά που πρέπει να μπω και να βγω από το σπίτι μου και αυτό δεν μπορεί να αλλάξει. Και βάρη προσπαθώ να μην σηκώνω...
-Επομένως τι μας μένει; ρωτάει ο γιατρός και απαντάει μόνος του.
-Επείγει να χάσεις βάρος.Αν συνεχίσεις να έχεις αυτά τα κιλά σε 3 χρόνια σε βλέπω να χρειάζεσαι επέμβαση στο γόνατο.
Αν όμως χάσεις κιλά, θα τη γλιτώσεις την εγχείρηση.
Διαλέγεις και παίρνεις. Δική σου είναι η απόφαση. 
-Παίρνω βαθιά ανάσα και βαριά απόφαση και υπόσχομαι στον εαυτό μου ότι θα χάσω βάρος.
Χαιρετώ το γιατρό και φεύγω με την καρδιά μου κομμάτια...

Παίρνω και τη συνταγή του με κάτι σκονάκια που πρέπει να τα πίνω για 6 μήνες κάθε Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή... και κατευθύνομαι αρχικά στο φαρμακείο για να προμηθευτώ τα σκονάκια μου.

Αμέσως μετά μπαίνει σε εφαρμογή η διατροφή που είχα κάνει προ 12 ετίας και είχα γίνει σιλφίς...
Απλή αλλά άκρως αποτελεσματική.
Πρωί: γάλα άπαχο, 4 κουταλιές δημητριακά.... τέλος.
Μεσημέρι: 100 γραμ. κρέας ή ψάρι ή κοτόπουλο, σαλάτα άφθονη βραστή ή ωμή με 1 κουταλιά λάδι, 50 γραμ. λευκό τυρί και ένα φρούτο....τέλος.
Βράδυ: Όπως το μεσημέρι... τέλος.
Ενδιάμεσα καφέδες και τσάγια κατά βούλησιν χωρίς ζάχαρη ή γάλα.

Αμέσως μετά κατευθείαν στο χασάπη...

-Κόψε μου, αγαπητέ μου κρεοπώλη, μπουτάκια κοτόπουλου στα δύο, αφαίρεσε και την πέτσα, λέω αναστενάζοντας. (Μα πείτε μου θεωρείται μερίδα το μισό μπούτι κοτόπουλου;). 
Κόψε και 1 κιλό άπαχο μοσχάρι σε 10 κομμάτια... (τι κομμάτια δηλαδή, ούτε κομματάκια δεν τα λες... μπουκίτσες ίσως.) Πέφτει δεύτερος αναστεναγμός.
Κόψε μου και 1 κιλό κιμά άπαχο...
Κόψε μου και φιλέτα γαλοπούλας λεπτές φέτες...

Επιστρέφω στο σπίτι και χωρίζω σε μεριδούλες (O Θεός να τις κάνει μερίδες!!!) των 100 γραμμαρίων τα μπουτάκια,  το μοσχάρι και τη γαλοπούλα. Με τον κιμά έπλασα 10 μπιφτέκια χωρίς ψωμί, με λίγο κολοκύθι και ντομάτα μέσα για να μην είναι θεόστεγνα σαν στουπιά. Δεν τα λες μπιφτέκια, για κεφτεδάκια μοιάζουν στο μέγεθος.
Άρχισα τη δίαιτα, αγνόησα τη σπανακόπιτα που είχα φτιάξει για τους υπόλοιπους και η Παρασκευή πέρασε σχετικά ανώδυνα.
Το Σάββατο πήγαμε σε μια φίλη που είχε τραπέζι...
Του κόσμου τα καλούδια πάνω στο τραπέζι της...
Κι εγώ βόσκησα κανονικά... σαλάτα και πάλι σαλάτα, και λίγο κρέας (όσο πατάει η γάτα), και λίγο τυράκι (το μισό απ' όσο πατάει η γάτα) και ειλικρινά δεν με πείραξε καθόλου αυτό. 
Και μετά βγαίνουν τα γλυκά.... και είναι γνωστό τοις πάσι τι γλυκατζού είμαι...
Και να τούρτα!!! και να σοκολατάκια μεγέθους XXL από ΜΑΧ PERRY!!! και να άλλα σοκολατάκια διαφόρων γεύσεων με γέμιση πραλίνα!!! και να κάστανα marron glasse που τα λατρεύω!!! και φρουτοσαλάτα  στο καπάκι με σιρόπι, λικέρ και σαντιγί!!!
Κι εγώ βράχος!!! Η αλήθεια είναι ότι τα κοίταζα και ήμουν έτοιμη να ενδώσω αλλά κρατήθηκα... (αν εξαιρέσει κανείς μισό κουταλάκι τούρτα που έβαλα στο στόμα μου για να τιμήσω τα  γενέθλια της φίλης και δεν πρόλαβε να πάρει γεύση ούτε ο ουρανίσκος μου).

Γύρισα στο σπίτι κι ένοιωθα νικήτρια...

Κυριακή πρωί  όλα καλά. 
Κυριακή μεσημέρι μου τηλεφωνούν πως το απόγευμα έρχονται επισκέψεις για καφέ.
Ωραία, σκέφτομαι. Κουλουράκια υπάρχουν. Θα φτιάξω κι ένα cheese-cake με γέμιση φράουλας, που δεν είναι και το πιο αγαπημένο μου γλυκό, και όλα καλά... Θα το αντέξω...
Κυριακή απόγευμα φθάνουν οι επισκέψεις ή μάλλον ο πειρασμός...
Στα χέρια τους κρατούσαν 2 μεγάλα κουτιά από ζαχαροπλαστείο...
Το ένα περιείχε σιροπιασμένο τσουρέκι με γέμιση πραλίνας και επικάλυψη σοκολάτας και αμυγδαλάκι τριμμένο πάνω απ' τη σοκολάτα... άλλο να σας λέω κι άλλο να βλέπετε!!!
τσουρέκι γεμιστό με πραλίνα και επικάλυψη σοκολάτας
Το δεύτερο κουτί είχε lemon-pie, λαχταριστή και στολισμένη με γκρατιναρισμένη μαρέγκα!!! 
lemon pie
Βγαίνει στο τραπέζι και το δικό μου γλυκό και τα κουλουράκια...
cheese cake με γέμιση φράουλας
κουλούρια με σοκολάτα









Μην μου ζητάτε συνταγές για κουλουράκια και cheese cake γιατί δεν το αντέχω να μπαίνω σε λεπτομέρειες...

Όλοι ήπιαν καφέ και δοκίμασαν απ' όλα τα γλυκά, εγώ ήπια καφέ χωρίς ζάχαρη και κέρναγα τα γλυκά, με αυτοπεποίθηση ότι ο ισχυρός μου χαρακτήρας θα αντισταθεί μέχρι τέλους στον πειρασμό...
Ήπιαμε τον καφέ, μας χαιρέτησαν κι έφυγαν...
Και περίσσεψε 1/2 τσουρέκι με τα όλα του, 3/4 της lemon-pie,  3/4 της ταρτιέρας με το cheese-cake και ένα σωρό κουλουράκια...

Πως θα ξημερωθώ απόψε, ούτε εγώ δεν ξέρω... 
Με τόσα γλυκά στο ψυγείο, πρέπει να πάρω μια χούφτα υπνωτικά, να πέσω να ξεραθώ ως αύριο το πρωί, μήπως και αποφύγω τη νυχτερινή έφοδο στο ψυγείο...



Προς το παρόν, για να μην με φέρνουν τα βήματά μου στην κουζίνα και το ψυγείο, αποφάσισα να κάτσω να γράψω τον πόνο μου, να περάσει η ώρα να πάω να ρημαδοκοιμηθώ.
Γιατί κακά τα ψέματα... οι πειρασμοί βρίσκουν τον άνθρωπο ευάλωτο, κυρίως τα βράδια!!!

Από εσάς ζητάω ενθάρρυνση και τη θετική σας ενέργεια για να μπορέσω να ανταπεξέλθω την πρώτη δύσκολη εβδομάδα της δίαιτας.

Κι αν ακούσετε στις ειδήσεις για κανένα άγριο έγκλημα αυτή την εβδομάδα, μπορεί να είμαι  εγώ αυτή που εγκλημάτισε.
Γιατί όταν κάνεις δίαιτα, η πρώτη εβδομάδα είναι ζόρικη, φέρνει νεύρα και αλίμονο σε όποιον βρεθεί μπροστά μου στην κακιά την ώρα!!!

Καληνύχτα σας και καλή μου δύναμη... 

Και μην ξεχνάτε ότι μέχρι την Παρασκευή το βράδυ 
μπορείτε να διαβάσετε και να βαθμολογήσετε 
τις ιστορίες του 9ου παιχνιδιού μας
"ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"
σε 4 αναρτήσεις
στο blog mytripsonblog
όπου φιλοξενήθηκε αυτή τη φορά
με μεγάλη αγάπη από τη Μαρία.