Σάββατο, 30 Μαρτίου 2013

Βράβευση και αποτελέσματα 8ου παιχνιδιού "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"


Αγαπημένοι μου φίλοι φτάσαμε αισίως 
στην  8η πανηγυρική ανάρτηση.



Όλοι είμαστε νικητές αυτής της πρόκλησης
και ως νικητές αξίζουμε όλοι ένα βραβείο συμμετοχής.

(Όσοι συμμετείχατε  μπορείτε να αντιγράψετε το βραβείο σας και να το αναρτήσετε στο blog σας).

Αυτή τη φορά  διαπίστωσα  ότι:
α)το παιχνίδι μας είχε πολύ περισσότερες από κάθε προηγούμενη φορά συμμετοχές παλιών και νέων φίλων και κυρίως ποιοτικές...
β)πολλοί παλιοί και νέοι φίλοι μπήκαν στον κόπο να βαθμολογήσουν τις ιστορίες - παραμύθια μας. 
γ)ήταν αρκετές οι ιστορίες που υπερείχαν βαθμολογικά από τις υπόλοιπες, επίσης πολλοί ήταν και οι βαθμολογητές που θεωρούν ότι αδίκησαν κάποιες ιστορίες γιατί δεν είχαν το δικαίωμα να βαθμολογήσουν περισσότερες των τριών.

Θέλω να πιστεύω πως δεν έχω υπολογίσει λάθος τα αποτελέσματα της βαθμολόγησης.
Αυτή τη φορά ήταν ιδιαίτερα δύσκολος ο σωστός υπολογισμός των αποτελεσμάτων, 
επειδή υπήρξαν πολλοί βαθμολογητές.
Τρεις φορές τα τσεκάρισα προσεκτικά κι ακόμη φοβάμαι μη μου διέφυγε τίποτε... 

Σύμφωνα με τους ισχύοντες όρους του παιχνιδιού μας,
δώσατε βαθμό στις 3 καλύτερες, κατά την άποψή σας, ιστορίες - παραμύθια. 

Έτσι προέκυψαν οι  3 νικητές μας. 

Το 1ο χρυσό βραβείο δίνεται
 στην Μαρία Κανελλάκη
για την ιστορία της "'Εκθεση ιδεών"



Το 2ο αργυρό βραβείο δίνεται 
 στην Μika Antonaki
για την ιστορία της "Το φρέσκο χώμα της ψυχής μου"



Το 3ο χάλκινο βραβείο δίνεται 
στην  Μeli Kanella
για την ιστορία της "Aπό το άλμπουμ της ζωής"




Οι νικητές μας θα πάρουν "τιμής ένεκεν" τα παρακάτω δωράκια 

1η νικήτρια 
χειροποίητη καρφίτσα με χρωματιστές χάντρες, πέτρες και πέρλες


2η νικήτρια
χειροποίητη καρφίτσα με χάντρες, πέτρες και πέρλες 



3η νικήτρια
χειροποίητη καρφίτσα με χάντρες, πέτρες και πέρλες.
  

Oι φωτογραφίες των δώρων είναι και αυτή τη φορά απαράδεκτες.... αλλά λόγω πίεσης χρόνου δεν έβγαλα καλύτερες...

Στη συνέχεια ακολουθεί η συνολική βαθμολογία κάθε ιστορίας

1. Aπό το άλμπουμ της ζωής  Μeli Kanella 19
2.O Tαυρώνιος και η Αλήθεια Ανταίος
3.Μην εμπιστεύεσαι κανέναν Δελφινάκι
4.Η ζωή δεν έρχεται με τηλεκοντρόλ @iris 2
5.Φαέθων Paspartoy  3
6.Oνειρεμένες διακοπές Christi 1
7.Όταν ήμουν παιδί Gatos Se Oistro 6
8.Eπιτέλους διακοπές Φλώρα 4
9.Στη γειτονιά Βαγγέλης Κόκκαλης  5
10. Με λένε Φαέθωνα Χριστίνα Λέλλη  5
11. Το κάτασπρο άτι Meli Kanella  4
12. Στο μικρό πάρκο Paralika Jo  3
13. H ζωή αλλιώς τα φέρνει Σοφία Σκούτα  5
14.Έτσι δίχως λόγο Μαρία Νι   4
15. Έκθεση ιδεών Κανελλάκη Μαρία  26
16.Ο μονόλογος του διαλόγου marilise 14
17. To Γελαστό Φτερό Levina Vil  5
18.Λεξοτανίλ Levina Vil  1
19.Mαρκέλλα Funky Monkey  9
20. Mια αγκαλιά λουλούδια Εlena Flogera  12
21. ΠΟΛΥ και ΑΝΝΑ Κλαυδία   1
22. ΑΣΤΡΑΠΗ....!!!!! Roula Mak  1
23. Σκέψεις  me (maria)  7
24. H Aκτίνα του Θανάτου Λίνα Π.   7
25. Οι δεσποινίδες ΝΑΡΣΑΝ Κλαυδία   2
26. Εξόριστος Ολυμπία Μ.  5
27. Φυλαχτό  Μ. Καλαϊτζάκη  13
28. Το φρέσκο χώμα της ψυχής μου Μika Antonaki  22

Ο 1ος νικητής, που αυτή τη φορά είναι  η Μαρία Κανελλάκη
θα ψάξει να βρει 5 ουσιαστικά συγκεκριμένα ή αφηρημένα, 
που θα αποτελέσουν τη βάση για τη διεξαγωγή του 9ου παιχνιδιού μας
το οποίο θα ξεκινήσει μέσα σε λίγες ημέρες.

Οι φίλοι μου νικητές παρακαλούνται
 να μου στείλουν με mail κάποια διεύθυνση
στην οποία θα τους στείλω τα δωράκια τους, 
ακόμη κι αν μου την έχουν ξαναστείλει.

Και πάλι σας ευχαριστώ πολύ
για τη συμμετοχή σας και για τον κόπο σας να βαθμολογήσετε. 
Θέλω έτοιμες τις πένες σας για το 9ο παιχνίδι μας
που ξεκινάει  σε λίγες ημέρες.

Πέμπτη, 28 Μαρτίου 2013

κέρασμα και δωράκι

Φέτος λοιπόν, λίγο η πεσμένη δική μου διάθεση, λίγο η γενικότερη διάθεση, με έκαναν να μην θέλω να δημοσιοποιήσω τα γενέθλιά μου.
Κάποια στιγμή το μεσημέρι ανοίγω το laptop και τι να δω...
Το Google είχε φωτογραφία με τούρτες και κεράκια...
Πατάω πάνω να δω τι είναι αυτό και μου βγαίνει ταμπελίτσα που έγραφε
Χρόνια πολλά Φλώρα...
Βάζω τα γέλια...
Μπαίνοντας λοιπόν στο mail μου, βλέπω το αγαπημένο μου  Δελφινάκι να με καλεί για έκπληξη στο blog του.
Εκεί αντικρύζω ένα ολόκληρο κομμάτι της ανάρτησής του αφιερωμένο στα δικά μου γενέθλια με τις καλύτερες ευχές του...
Βουρκώνω από συγκίνηση και προσπαθώ μάταια να την συγκρατήσω...
Αργά το βράδυ μπαίνω στο δικό μου blog  και βλέπω να το έχουν κατακλείσει  τόσα πολλά σχόλια με ευχές για τα γενέθλιά μου, που έμεινα άφωνη...
Δεν το πίστευα...
Επιπλέον η φίλη μου marilise με κάλεσε για ακόμη μια έκπληξη....
Το κορίτσι είχε αφιερώσει στην αφεντιά μου ολόκληρη ανάρτηση...
Παιδιά προσοχή... μην παίζεται μαζί μου τόσο άγρια... δεν τις αντέχω τόσες συγκινήσεις...
Θα πάθω τίποτα στην ηλικία που είμαι και αυτό θα είναι από συγκίνηση...
Και μετά ήρθαν οι τύψεις. 




Εγώ η γαϊδούρα δεν σας κέρασα ούτε ένα γλυκάκι....
Ντροπή μου...






Επειδή όμως δεν είναι ποτέ αργά
κερασμένη σε σας μια τούρτα μερέντα...
(φτιαγμένη απ' τα χεράκια μου παλιότερα
αφού σήμερα  αγόρασα  μια απ' το ζαχαροπλαστείο
η οποία έχει ήδη τελειώσει)


και όποιος δηλώσει με σχόλιό του, ότι πήρε κομμάτι απ' την τούρτα,
ως την Κυριακή το βράδυ,
θα μπει στην κλήρωση για ένα δωράκι....


Ένα περιδέραιο για να το φορέσει όποια φίλη κληρωθεί 
κι αν κληρωθεί φίλος, ας το χαρίσει στο κορίτσι του...

Τι να κάνω μαζί σας που έμπλεξα...
Δεν με αφήσατε να κρύψω τα γενέθλια των 53 χρόνων μου και να μελαγχολήσω όπως αξίζει σ' αυτές τις ηλικίες...
Γι αυτό θέλω να σας ευχαριστήσω θερμά...
όλους όσους βρίσκεστε κοντά μου αυτούς τους μήνες, γιατί γεμίσατε τη ζωή μου με την παρουσία σας και οι ευχές σας είναι για μένα πολύτιμο όπλο για να με συντροφεύουν στην ανηφόρα  καθώς θα αφήνω τα 53 και θα ανεβαίνω προς τα 54...

Και μην ξεχνάτε
μπορείτε να διαβάσετε, να αξιολογήσετε και να βαθμολογήσετε 
μέχρι και 29/3/2103
τις ιστορίες του 8ου παιχνιδιού μας 
"ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"


Κυριακή, 24 Μαρτίου 2013

Στο λεωφορείο...

Παρασκευή βράδυ πήρα την απόφαση να κατέβω στο κέντρο να αγοράσω υλικά για τα κεντήματά μου.
Βλέπετε με έπιασε η μανία να τελειώσω ότι μισοτελειωμένο υπάρχει, να τα στριφώσω, να τα περιποιηθώ και να είναι όλα έτοιμα. Να μην αφήνω εκκρεμότητες γιατί άνθρωποι είμαστε ποιος ξέρει τι μας περιμένει αύριο. Τώρα τελευταία όλο και βάζω κακές σκέψεις στο νου μου, που δεν με φοβίζουν αλλά δεν μπορώ να τς αποτρέψω.
Σάββατο πρωί, 9 παρά τέταρτο, βρισκόμουν στο δρόμο περιμένοντας το λεωφορείο....
Μετά από 25 λεπτά εμφανίστηκε.
Στην πόλη της κρίσης αποφάσισαν ότι τα Σάββατα είναι πολυτέλεια τα συχνά δρομολόγια λεωφορείων.
Όπως χάθηκε η ποιότητα ζωής, χάθηκε και η ποιότητα των μεταφορών, αν και εδώ που τα λέμε, ούτε στο παρελθόν υπήρχε ποιότητα μεταφορών, εξαιρώντας μόνο το μετρό.
Ο καιρός όμορφος, λιακάδα και καθαρός ουρανός, θερμοκρασία περιβάλλοντος αρκετά ψηλή για την εποχή, ότι πρέπει για βολτίτσα!!!
Ωστόσο η πόλη έμοιαζε έρημη... Ήταν έρημη... Λιγοστοί διαβάτες... και δεν έφταιγε το τριήμερο που κάποτε ευθυνόταν για την ερήμωση της πόλης...
Ποιος μπορεί  στις μέρες που ζούμε να γεμίσει το ρεζερβουάρ του και να φύγει εύκολα για τριήμερη εκδρομή, ή για τριήμερο στο χωριό...
Οι κεντρικοί δρόμοι έχουν απομείνει με λίγα μαγαζιά ανοιχτά...Τα περισσότερα έχουν βάλει λουκέτο.
Όσα απέμειναν είναι άδεια από πελάτες με τους καταστηματάρχες να περιμένουν στις πόρτες των μαγαζιών τους μήπως μπει κάποιος...
Ο πελάτης πλέον είναι είδος προς εξαφάνιση... κάτι σαν καρέτα - καρέτα, μονάχους -μονάχους...
Οι περισσότερες βιτρίνες έχουν λίγα πράγματα, χαμηλής ποιότητας και σχετικά χαμηλών  τιμών.
Μα ποιος νοιάζεται πια για ποιότητα ή για τιμές.
Ποιος νοιάζεται για να αγοράσει;
Τα ρούχα στις βιτρίνες είναι πλέον αδιάφορα για τον κόσμο... Ρούχα έχει στις ντουλάπες του ο κόσμος από προηγούμενες χρονιές.
Τρόφιμα μόνο προσπαθεί να εξασφαλίσει για τα παιδιά, για να μην λιποθυμούν στα σχολεία.
Τη δουλειά του προσπαθεί να κρατήσει με νύχια και με δόντια.
Κάθε μέρα περισσότεροι άνεργοι, περισσότεροι χρεωμένοι.
Τα χρέη έχουν πάρει μορφή δράκου που εκσφενδονίζει ριπές φωτιάς απ' το στόμα του και απειλεί να κάψει τους χρεωμένους.
Τα ειδοποιητήρια για κατασχέσεις είναι για πολλούς η πιο συχνή αλληλογραφία τους.
Οι λογαριασμοί δεν αφήνουν κανέναν να ξεχαστεί, να ανασάνει...
Τα ποσά που αναγράφονται σ' αυτούς υπέρογκα, δυσανάλογα με τους μισθούς και τα εισοδήματα.
Μέχρι εδώ ίσως να περιγράφω εικόνες που όλοι τις ξέρετε...
Τέλος πάντων  γρήγορα αγόρασα αυτά που χρειαζόμουν και κατά τις 11 παρά τέταρτο είχα τελειώσει.
Η λιακάδα ήταν ακόμη πιο σαγηνευτική.... Το Μοναστηράκι, η Πλάκα, το Θησείο λιαζόταν κάτω απ' τις λαμπερές ακτίνες του ήλιου.
Πάντα η περιοχές αυτές ήταν οι αγαπημένες μου για βόλτα... Ήταν για μένα αδιανόητο πριν λίγο καιρό να πάω στο κέντρο και να μην κάνω τη βόλτα μου από εκεί, ειδικά με λιακάδα...
Νόμιζα πως με καλούσαν για να πάρω δόση χαράς περπατώντας στα δρομάκια της Πλάκας.
Σήμερα όμως  προχωρώντας στην οδό Αθηνάς για να πάρω το λεωφορείο της επιστροφής, έστρεψα το βλέμμα μου προς το Μοναστηράκι κι ένοιωσα κάτι σαν ενοχή, κάτι σαν ντροπή...
Γύρισα το κεφάλι μου αμέσως και περίμενα στωικά να έρθει το λεωφορείο  της επιστροφής.
Στη διαδρομή βρήκα κάθισμα και κάθισα. Με το κεφάλι μου να γέρνει πάνω στο παράθυρο και χωρίς να το επιδιώξω, κατάφερα να καταλάβω γιατί απέφυγα την αγαπημένη μου βόλτα, γιατί ένιωσα ενοχή...
Είναι  κάτι σαν πρόσφατο βαρύ πένθος το συναίσθημα που με διακατέχει από την κατάσταση που ζούμε καθημερινά κι αυτή η βόλτα φάνταζε σαν μια διασκέδαση που δεν αρμόζει σε βαρύ πένθος. 
Τρόμαξα... Ήξερα πως έχω επηρεαστεί αλλά δεν φανταζόμουν πόσο.
Προσπάθησα να συνέλθω, να πείσω τον εαυτό μου ότι αυτό ήταν κάτι προσωρινό, κάτι που ένιωθα εκείνη μόνο τη στιγμή. 
Όμως δεν τα κατάφερα γιατί μέσα στο λεωφορείο, είχε ανάψει μια συζήτηση ανάμεσα σε ηλικιωμένα άτομα, μεγάλες κυρίες και κυρίους που γύριζαν σπίτι τους με τρόφιμα που αγόρασαν φθηνότερα απ' την κεντρική αγορά  και μίλαγαν κι αυτοί για τη διάθεση που χάθηκε και το κουράγιο που εξαντλήθηκε καθώς τα εισοδήματα έπιασαν πάτο και τα μικρά αποθέματα μιας ζωής κατατέθηκαν ως εισφορές και φόροι. 
Θλιμμένα πρόσωπα, γερασμένα.... όμως με αξιοπρέπεια προσπαθούσε ο ένας να πείσει τον άλλο πως το κυριότερο όλων είναι η υγεία... μια υγεία που στις ηλικίες τους λίγο ως πολύ έχει ήδη αρχίσει να χάνεται.
Κάποια στιγμή άκουσα τη φωνή μιας γλυκύτατης κυρίας που έλεγε ότι η βόλτα του τριημέρου της θα ήταν στο Πεδίο του Άρεως, όπως κάθε μέρα, γιατί που λεφτά για κάπου αλλού....
Δεν έβλεπα την ώρα να γυρίσω σπίτι μου, να ξεκινήσω τις δουλειές μου, να ξεχαστώ. 
Να ξεχάσω τις μορφές αυτές των ηλικιωμένων μέσα στο λεωφορείο. 
Το κατάφερα... όμως τώρα καθώς η νύχτα έχει προχωρήσει κι εγώ χαλαρά ασχολούμαι με δικά μου πράγματα... στο μυαλό μου έρχονται πάλι αυτές οι γλυκές φυσιογνωμίες των ηλικιωμένων στο λεωφορείο. Αυτές ήθελα να μοιραστώ μαζί σας... και μακάρι να μπορούσε κάποιος να με πείσει ότι αυτοί οι άνθρωποι, που οι ώμοι τους έχουν γείρει απ΄την κούραση της ζωής, δεν θα φτάσουν στο τέλος της ζωής τους ζώντας λίγο καλύτερα, χωρίς να μετράνε που πρέπει να τοποθετήσουν ακόμη και το τελευταίο ευρώ της σύνταξής τους, μήπως τυχόν και  φτάσει να καλύψει τις ανάγκες και τις υποχρεώσεις μέχρι το τέλος του μήνα.
                                                                                                                                                                         (oι φωτογραφίες  είναι από το Google)
Και μην ξεχνάτε
ότι στις 3 προηγούμενες αναρτήσεις 
μπορείτε να διαβάσετε, να αξιολογήσετε και να βαθμολογήσετε 
μέχρι και 29/3/2103
τις ιστορίες του 8ου παιχνιδιού μας 
"ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"

Σάββατο, 23 Μαρτίου 2013

1η ανάρτηση ιστοριών 8ου παιχνιδιού "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"



Θέλω να ευχαριστήσω όλους τους συμμετέχοντες,  στο παιχνίδι μας γιατί με  εμπιστεύτηκαν και ξόδεψαν χρόνο  και σκέψη για να γράψουν και να λάβουν μέρος.
Η συμμετοχή και στο 8ο παιχνίδι μας ήταν πολύ μεγαλύτερη απ΄τις προηγούμενες.
Ίσως αυτό να οφείλεται στην απουσία λέξης όπως η "αλισάχνη" της προηγούμενης φοράς όμως κι αυτή τη φορά είχαμε άλλες δυσκολο-συνδίαστες  λέξεις. 
Για οικ
ονομία χώρου αναγκάστηκα και έκοψα από τις ιστορίες σας διαστήματα ανάμεσα στις παραγράφους.
[Θέλω να συγχωρήσετε μερικές ατέλειες που προέκυψαν κατά την ανάρτηση των ιστοριών και έχουν να κάνουν με διαφορά χρώματος στο πίσω μέρος της ανάρτησης, διαφορά χρώματος και έντασης γραμμάτων κ.α., αλλά δυστυχώς δεν κατάφερα να τα διορθώσω περισσότερο.]

Τώρα ήρθε η ώρα να μπείτε στον κόπο να βαθμολογήσετε. 
Οι βαθμοί που μπορείτε να βάλετε είναι 3, 2 και 1 ξεκινώντας από 3 για την καλύτερη και φθάνοντας στο 1 για την τρίτη  κατά σειρά.
Όπως και την προηγούμενη φορά, για αποφυγή αδικιών,
είναι πλέον υποχρεωτικό να βαθμολογήσετε τρεις ιστορίες.
    Δεν μπορείτε να δώσετε σε 2 ιστορίες ίδιο βαθμό. 
    Δεν μπορείτε να βαθμολογήσετε ανώνυμα.
    Δεν μπορείτε να βαθμολογήσετε τη δική σας ιστορία.

Εμένα θα μου επιτρέψετε να μην βαθμολογήσω επειδή:
α) έχω διαβάσει τις ιστορίες πολύ πριν από εσάς
β) γνωρίζω ποιος έστειλε κάθε ιστορία και 
γ) κουράστηκα να τις αναρτήσω, άρα θέλω διάλειμμα όσο εσείς 
    βαθμολογείτε  (αυτό μην το πάρετε στα σοβαρά - πλάκα κάνω)
Τις βαθμολογίες σας θα τις στείλετε με σχόλιό σας στο τέλος της ανάρτησης αυτής. 
Χαρά μου θα ήταν να ακούσω και τα σχόλιά σας, θετικά ή αρνητικά για τις ιστορίες  ή για κάτι που πήγε ή δεν πήγε καλά σ' αυτό το παιχνίδι ώστε στο επόμενο να έχει διορθωθεί. 
Εξ αιτίας του όγκου των ιστοριών - παραμυθιών καλό θα ήταν διαβάζοντας να κρατάτε και σημειώσεις με τους αριθμούς των κειμένων που σας εντυπωσίασαν και στο τέλος να επιστρέψετε για μια 2η ανάγνωση  όσων ξεχωρίσατε ώστε να πάρετε τη σωστή απόφαση για τη βαθμολογία που θα δώσετε.
ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΒΑΘΜΟΛΟΓΕΙΤΕ 
ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 29/3/2013
Το Σάββατο  30/3/13 
θα αναρτηθούν τα αποτελέσματα της βαθμολογίας σας 
και θα ανακηρυχθούν οι 3 νικητές του 8ου παιχνιδιού.

Στο 8ο παιχνίδι μας 
μαζεύτηκαν   28 ιστορίες 
 βασισμένες στις λέξεις:
ηνίο, άμιλλα, ακτίνα, ίχνος, διακοπή

και μοιράστηκαν σε αυτήν και ακόμη δύο αναρτήσεις που θα τις βρείτε παρακάτω.

Ιστορίες 1 έως 9

1.Από το άλμπουμ της ζωής
Φθινοπωρινό πρωινό με έναν ήλιο να παίζει κρυφτό με τα σύννεφα. Εμείς χάμω στο χώμα με τα παλιόρουχά μας να παρακολουθούμε τον παππού Δημήτρη που οργώνει το κτήμα. Οι χθεσινές βροχές μαλάκωσαν την γη και είναι πλέον έτοιμη να δεχτεί στην αγκαλιά της τους σπόρους. Το άροτρο αφήνει πάνω της τα μεγάλα του ίχνη. Τελετουργικό από τα αγαπημένα μας. Όχι τόσο για το ίδιο το όργωμα αλλά για το μετά, αυτό που ακολουθούσε.
Μόλις ο  παππούς τελειώνει τις δουλειές του χωραφιού κάθεται κοντά μας και με τα ρυτιδιασμένα χέρια του μας μοιράζει το κολατσιό. Ψωμί ζυμωτό της γιαγιάς Τασίας, με μυρωδάτη ντομάτα από το μποστάνι μας και τυρί άσπρο από τον Κυρ Τάκη, τον γιδοβοσκό. Εμείς τρώμε και εκείνος μας μιλάει για όλους τους αρχαίους που τόσο αγαπάει και δεν χάνει ευκαιρία να αναφέρει. Αγαπημένη του φράση αυτή του Αριστοτέλη: «όπου υπάρχει άμιλλα, υπάρχει και νίκη». Μου πήρε καιρό να καταλάβω τι σήμαινε η λέξη άμιλλα, ώσπου το διαπίστωσα στην πράξη όταν γνώρισα τον Γιωργάκη, το κακομαθημένο του χωριού, που πάντα με ανταγωνιζόταν γιατί ήθελε να νιώθει νικητής ακόμα και όταν δεν υπήρχε λόγος συναγωνισμού.
Ύστερα ο παππούς Δημήτρης έπαιρνε ένα μακρύ ξυλαράκι στα χέρια του και μας σχεδίαζε στο χώμα διάφορα σχήματα. Αγαπούσε τα μαθηματικά και την γεωμετρία, όπως όλοι οι μεγάλοι αρχαίοι άλλωστε, και μας παρέδιδε μαθήματα. Σήμερα ήταν η ημέρα του κύκλου με την ακτίνα του και του τριγώνου με την ορθή γωνία. Ήταν μορφωμένος πολύ και αυτό του το αναγνώριζα και το θαύμαζα. Πόσο μου άρεσε να τον ακούω και να μαθαίνω από εκείνον, ακόμα και αν όσα έλεγε μου έμοιαζαν τότε ακαταλαβίστικα! Αν δεν υπήρχε εκείνος σίγουρα δεν θα είχα ασχοληθεί με τις θετικές επιστήμες και ούτε θα τις είχα κάνει επάγγελμα που μου αποφέρει τα προς το ζην. Υπάρχει όμως κάτι ακόμα που δεν κατάφερα να ακολουθήσω. Εκείνος τα είχε όλα αυτά κοντά στην δεύτερη μεγάλη του αγάπη, την φύση, ενώ εγώ εξακολουθώ να είμαι εγκλωβισμένος στη μεγαλούπολη, μακριά από τα κτήματα, το όργωμα και το θέρο. Και τι δεν θα έδινα να κάνω την ζωή που έκανε και εκείνος!
Στην επιστροφή για το σπίτι ρίχνουμε κλήρο για το ποιος  θα έχει την τιμητική να κρατήσει τα ηνία του αλόγου. Ο κλήρος πέφτει σε εμένα και νιώθω πως δεν υπάρχει μεγαλύτερο δώρο από αυτό. Είναι λες και θα κρατήσω στα μικρά μου χέρια τον κόσμο όλο. Ο παππούς μας βάζει και τους δύο επάνω στο μαύρο καμαρωτό άλογο ενώ εκείνος περπατάει δίπλα του και με καθοδηγεί. Ρίχνω κλεφτές ματιές και εκείνος μου χαμογελάει μέσα από τα μουστάκια τα γκριζωπά που στολίζουν το ρυτιδιασμένο και ηλιοκαμένο του πρόσωπο. Αυτή ακριβώς την στιγμή είναι που παγώνει ο χρόνος και ακούγεται το κλικ της φωτογραφικής μηχανής του μυαλού μου για να αποτυπώσει μια εικόνα που θα μείνει για πάντα χαραγμένη μέσα μου.
Μία φωτογραφία που στολίζει νοσταλγικά το άλμπουμ της ζωής μου. Γιατί ο παππούς Δημήτρης δεν ήταν μόνο οι καθιερωμένες διακοπές μου στο χωριό αλλά ο κόσμος μου όλος. 

2. Ο Ταυρώνιος και η Αλήθεια
Δεν άργησε να το πάρει απόφαση!
Από μικρός άλλωστε ο Ταυρώνιος, ποτέ δεν έκανε πίσω στις προκλήσεις, πόσο μάλλον όταν δεν είχαν να κάνουν με άμιλλα ή αγώνες, μα με την ίδια του την τιμή..
Μόλις ο αγγελιοφόρος τού παιδικού του  φίλου, από την πραιτοριανή φρουρά, διάβηκε την πόρτα, ένιωσε το αίμα του να γεμίζει, σαν αυλάκι, το πρόσωπό του!
Χτύπησε με δύναμη την γροθιά του στο ξύλινο τραπέζι, και η κραυγή του αντήχησε μέχρι έξω.
Φόρεσε πάλι τον θώρακά του, έκλεισε με γρήγορες κινήσεις τα μεταλλικά ελάσματα κι έσφιξε απότομα τους δερμάτινους ιμάντες.
Τις εμβάδες, δεν είχε προλάβει ο υπηρέτης του να τις λύσει, έτσι με μια κίνηση άρπαξε το κράνος και το ξίφος του και βγήκε στην αυλή φωνάζοντας στον ιπποκόμο να του φέρει την Ακτίνα, που ήταν ξεκούραστη!
Αργότερα
Τα δάχτυλά του είχαν αρχίσει να μελανιάζουν με την δύναμη που κρατούσε τα δερμάτινα ηνία και τα έσπρωχνε μπρος - πίσω!
Η αγαπημένη του Ακτίνα, λες και καταλάβαινε πως μάτωνε η αλήθεια του κύρη της, κι έτρεχε αλαφιασμένα, χωρίς διακοπή, χωρίς ίχνος κούρασης.
Είχε ήδη αρχίσει να σουρουπώνει και το φως σιγά σιγά αποχωρούσε από την σκηνή, δίνοντας την θέση του 
στο σκοτάδι, που τόσες ώρες ήταν κρυμμένο πίσω του!
Το φεγγάρι-μια λεπτή ασημένια φετούλα- πάνω στο θολωτό τραπέζι τ΄ουρανού, 
ίσα που έφεγγε μέσα στα μάτια του Ταυρώνιου...
Συνεχίζεται..

3. Μην εμπιστεύεσαι κανέναν
Πίστευε πάντα στην ευγενή άμιλλα μεταξύ των ανθρώπων. Κάποια γεγονότα όμως που συνέβηκαν στην ζωή του, τον έκαναν να μην εμπιστευτεί ποτέ ξανά κανέναν και τίποτε, να διακόψει κάθε επαφή με κάποιους που θεωρούσε φίλους. Η διακοπή ήταν η μόνη λύση. Έμαθε να κρατά τα ηνία της ζωής του μόνος του. Να μην στηρίζεται σε κανέναν. Ίχνος από αυτούς δεν υπήρξε ξανά στην ζωή του από τότε. Τραβώντας μια ακτίνα τους διέγραψε όλους από την καθημερινότητα και τη ζωή του.

4.Η ζωή δεν έρχεται με τηλεκοντρόλ
"Παρακαλώ!
Διακοπή για διαφημίσεις.
Η ζωή θα επανέλθει σε 10 λεπτά!"
Πόσες φορές δεν ένιωσες να θες να αφήσεις 
τούτο το μήνυμα κάπου,
να μπεις σε ένα κουκούλι ζεστό,
να μην ακούς- να μην ακούγεσαι!
Να μην υπάρχει ίχνος ζωής ή φωνής γύρω σου....
Να ησυχάσεις!
Μα η ζωή δεν είναι DVD.
Δεν είναι ταινία.
Δεν έχει κουμπιά παύση-εμπρός-πίσω.
Βάλτο καλά στη ψυχή σου....
Δεν γυρίζει πίσω-να διορθώσεις τα λάθη σου! 
Δεν σταματά- να πάρεις ανάσες!
Δεν τρέχει αλματωδώς μπροστά-
πηδώντας ίσως ό,τι πονάει......
Έχεις τα ηνία της ζωής σου στο χέρι Εσύ,
για να τραβάς σιγά, μα σταθερά, στο μέλλον σου.
Τρέξε αγώνα άμιλλας κι όχι ανταγωνισμού!
Γιατί τρέχεις μονάχος στη δική σου αγωνιστική.
Και τότε ίσως δεις άπειρες ακτίνες φωτός
να λούζουν τη ζωή σου!
Να γιορτάζουν τις νίκες σου....

5.Φαέθων
"Μάνα να δω τα χέρια σου!"
"Δεν έχουν τίποτα αγόρι μου...Διάβασε καμάρι μου εσύ. Διάβασε!"
Η μάνα να ξενοπλένει μέρα νύχτα, με κρυφό της όνειρο να τον δει μια μέρα επιστήμονα. Το δικό του όνειρο ήταν να μπορέσει μια μέρα, αν τον αξίωνε ο Θεός να σώζει ζωές, ένας μικρός θεός... 
Από τους πρώτους πέρασε στην Ιατρική. Χωρίς φροντιστήρια...που λεφτά για να σπαταληθούν σε τέτοιες πολυτέλειες!
Τα μάτια του χάνδρες φωτεινές όταν της ανακοίνωσε πως ήταν πλέον και επίσημα φοιτητής.
"Φοιτητής  της Ιατρικής μάνα! Επίσημα και με τη βούλα! Πέρασα!"
Εκείνη σχεδόν πέταξε από τη χαρά της... Σχεδόν!
"Που;" Ένα ξεψυχισμένο που και μια αγωνία στα μάτια έκαναν αυτό το "σχεδόν" εφιάλτη.
"Στην Αθήνα μάνα, στην Αθήνα!" 
Έπεσε στην αγκαλιά του κλαίγοντας και γελώντας μαζί και το μόνο που κατάφερε να ψελλίσει ήταν:
"Σ' ευχαριστώ..." 
Ίσως το έλεγε στο Θεό, ίσως στο δικό της μικρό θεό.
Το πρωί πανεπιστήμιο , το βράδυ δουλειά, μα πάλι πρώτος ήταν! Ένα τώρα σκεφτόταν...
Μια μηχανή... Ήθελε να απαλλαγεί απ' τις χαμένες ώρες ανάμεσα σε τρόλεϊ και τραίνα, μα ήταν και όνειρο...
Σαν να την έβλεπε ...Νίκελ παντού! 
Να λαμποκοπάει στον ήλιο, άρμα γήινο! 
Έβλεπε τις ζάντες της... κάθε ακτίνα της, μια ηλιαχτίδα στα μάτια των θνητών. 
Το πήρε απόφαση! Τόσα χρήματα δεν μαζεύονται  μόνο με την δουλειά. Θα έπαιρνε μέρος στους παράνομους αγώνες... τι είχε να χάσει; Είχε ήδη τρία νταν να κοσμούν την μαύρη ζώνη του, είχε πόδι φωτιά , έτσι τουλάχιστον του έλεγε ο προπονητής του...το χρήμα πολύ ... δεν το είπε καν στην μάνα ήξερε την αντίδρασή της, ούτε στον προπονητή του, τα ίδια θα του' λεγε κι αυτός.
 Προετοιμάστηκε, έκανε τον σταυρό του και βγήκε στο ντότζο. 
"Ευγενής άμιλλα χωρίς κανόνες;" σκέφτηκε.
"Όχι δεν θα πατήσω και αυτό το ιδανικό μου! Ας κερδίσει ο καλύτερος!" 
Κέρδισε! Γύρισε σπίτι μαύρος απ' το ξύλο , αλλά κέρδισε! 
Η μάνα του να πέσει να πεθάνει μόλις τον είδε!
"Μώλωπες μάνα είναι! Άνδρας είμαι, τυχαίνουν αυτά καμιά φορά .... " 
Την άλλη μέρα την πήρε! Την έδειξε στη μάνα του .... δεν τον ρώτησε που βρήκε τα χρήματα, κατάλαβε...
"Καλορίζικη και να προσέχεις....να προσέχεις τζιέρι μου..." τον φίλησε, του έδωσε την ευχή της, μέσα της ήξερε πως πάλι κάτι θα ζητούσε από τον Παντοδύναμο κάθε βράδυ, να τον προσέχει...
Δεν είδε τα λάδια...κάλπαζε με το άρμα του πάνω στην άσφαλτο σα θεός....
Δεν είδε τα λάδια ....
Μόνο το ίχνος από το φρενάρισμα φαινόταν καθαρά, όλα τ' άλλα μια μάζα στο κιγκλίδωμα ....
"Ωχ! ρε μαμά! Πάλι διακοπή για διαφημίσεις; Δεν προλαβαίνω να δω το τέλος! Έχω προπόνηση. Τι να έγινε άραγε;"
"Σαν άλλος Φαέθων αγάπη μου, έχασε το ηνίο που τον έδενε με τη ζωή... έφυγε μα δεν  θα τον ξεχάσουμε ποτέ..."
"Ποιόν καλέ; Ταινία βλέπω...."
"Τον δικό μας Φαέθοντα τζιέρι μου....όλοι έχουμε .... όλοι..." τα δάκρυα κυλούσαν ήδη από τα μάτια μου...

6.Oνειρεμένες διακοπές
10 Αυγούστου 2023
Αγαπημένη μου Πέτρα, είμαι χωρίς νέα σου πολύ καιρό. Η σύνδεση με Ιντερνέτ θα αργήσει να επανέλθει, μας είπαν. Διάλεξα αυτό το επιστολόχαρτο με κόκκινα χείλη για να σου στείλω φιλιά από τους τέσσερείς μας.
Είμαστε ακόμα σ' αυτό το νησί των ονείρων που σου έλεγα πέρυσι. Εδώ περνάμε μια χαρά. Στις δραστηριότητες που εναλλάσσονται επικρατεί ευγενής  άμιλλα, δεν καταλαβαίνεις το χρόνο που κυλάει... Για όλα φτάνει να πατάς κουμπιά που έχεις δίπλα. Τελευταία δοκίμασα τη σκοποβολή στον αέρα, την αναρρίχηση στο πουθενά, την πτήση με ιπτάμενη φόρμα, την παρατήρηση από τα κάγκελα.
Οι βραδιές καταλήγουν πάντα στην αίθουσα των πολύφωτων με κοκτέιλ το ένα πιο μεθυστικό από το άλλο. Εδώ και μερικές εβδομάδες έχω χάσει τα ίχνη των παιδιών. Απορροφούνται κυριολεκτικά από τα παιχνίδια τους, γύρος του τρόμου, σερφ στην άμμο, σκι στα βράχια, μηχανάκι σε ράμπες...
 Ο Μάνος πήρε τα ηνία για την υποδοχή των νεοφερμένων. Τα τσάρτερ αδειάζουν παραθεριστές ασταμάτητα μπροστά στον πύργο ελέγχου, μια τεράστια κολόνα με γερές ρίζες. Τα ξενοδοχειακά συγκροτήματα φυτρώνουν σαν τα μανιτάρια, οι ορμίσκοι έχουν γεμίσει.
Μας έρχονται που και που ειδήσεις από την χώρα. Λένε πως η κοινωνική βοήθεια αντικαταστήθηκε με συμβόλαια διακοπών ώστε να κρύβουν τα πραγματικά δεδομένα της ανεργίας. Δεν ξέρουν πια τί να εφεύρουν για να μας κάνουν να γελάμε !
Μια ομάδα τολμηρών άρχισε να εξερευνήσει σε μεγαλύτερη ακτίνα και μάλιστα επιχείρησε να γυρίσει στην χώρα. Τα κύματα τους ξέβρασαν στην ακτή. Τα οστά τους ασπρίζουν κάτω από τον ήλιο. Στο δρόμο για την παραλία, τα κοράκια πέφτουν κατακόρυφα.
Τρέχω να βρω την παρέα μου της θαλασσοθεραπείας. Εδώ περνάμε μια χαρά. Πότε θα ‘ρθεις άραγε να μοιραστείς την αιώνια μας παραλία;
Είναι η εκατοστή μου επιστολή και περιμένω νέα σου.
Η παντοτινή σου φίλη η Μακρίνα

7.Όταν ήμουν παιδί
Χθες έβρεχε πολύ και όπως πάντα, εδώ και χρόνια, με κάθε αλλαγή του καιρού άρχισε να με πονάει πάλι το πόδι μου. Για άλλη μια φορά χαμογέλασα γιατί θυμήθηκα την αιτία αυτού του πόνου και όλες οι εικόνες με μιας ήρθαν ξανά στο μυαλό μου.
Όταν ήμουν μικρός είχα έναν μεγάλο καημό επειδή δεν είχα ποδήλατο, σε αντίθεση με όλα τα παιδιά της γειτονιάς που είχαν και κάθε απόγευμα έβλεπες τις ακτίνες των ποδηλάτων τους να αστράφτουν όταν τις «άγγιζε» το φως του ήλιου. Δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες τότε και εγώ δεν τολμούσα να ζητήσω να μου αγοράσουν το δικό μου ποδήλατο. Έτσι κατά καιρούς δανειζόμουν από ένα φίλο μου το δικό του και ο καημός μου χάνονταν για όση ώρα διαρκούσε μια βόλτα.
Ένα ηλιόλουστο πρωινό καθώς περίμενα τη μάνα μου να γυρίσει απ’ τη δουλειά της, την είδα να ξεπροβάλει και στα χέρια της να κρατάει ένα πανέμορφο, πράσινο γυαλιστερό ποδήλατο με λευκή σέλα! Η χαρά μου δεν μπορούσε να περιγραφεί, είχα μείνει άλαλος και τα πόδια μου είχαν κοπεί. Ήταν σαν ένα όνειρο που επιτέλους πραγματοποιήθηκε! Πήρα αμέσως τον αέρα του ποδηλάτου και γρήγορα-γρήγορα έβγαλα τις μικρές ροδίτσες απ’ το πλάι γιατί μου ήταν πια αχρείαστες.  
Κάθε απόγευμα μαζευόμασταν όλα τα παιδιά μαζί, από το πιο μικρό έως το πιο μεγάλο, και διοργανώναμε ποδηλατικούς αγώνες κάνοντας τον γύρο της γειτονιάς. Η έννοια «ευγενής άμιλλα» δεν υπήρχε στο μυαλό μας καθώς οι σπρωξιές και οι μπαγαποντιές ήταν καθημερινές και μαλώναμε στο τέλος κάθε αγώνα για το ποιος έκλεψε πιο πολύ!

Ένα απόγευμα είχα πάρει επιτέλους τα ηνία του αγώνα, μετά από πολλές διαδρομές, μετά από πολλούς καυγάδες. Έμεναν δυο τελευταίες στροφές  για να τερματίσω και να στεφθώ νικητής. Η διακοπή του αγώνα όμως ήρθε κάπως απρόσμενα. Καθώς έπαιρνα την τελευταία στροφή για να βγω στην ευθεία του τερματισμού που περίμεναν όλοι για να πανηγυρίσουμε τη νίκη, πετάχτηκε απ’ το πουθενά ένα μικρότερο παιδάκι. Σάστισα και δεν ήξερα τι να κάνω! Τα φρένα μου έσπασαν απ’ τη δύναμη που έβαλα για να σταματήσω, τα ίχνη απ’ τα λάστιχα έμειναν χαραγμένα στο δρόμο και εγώ βρέθηκα στο αέρα σαν τον Σούπερμαν αλλά χωρίς την κατάλληλη μπέρτα και τις υπερδυνάμεις του που θα με κρατούσαν στο αέρα ασφαλή! Το αποτέλεσμα; Το δικό μου έπαθλο εκείνη την ημέρα ήταν να μετρήσω δυο σπασμένα δόντια και ένα πόδι αλλά ο πόνος μου ήταν μεγαλύτερος για το ποδήλατο μου που είχε τα δικά του τραύματα από την πτώση.
Η θύμηση αυτών των στιγμών πλέον μόνο χαρά μου προκαλούν, γιατί είναι στιγμές γεμάτες αθωότητα και ξεγνοιασιά. Κάθε γρατσουνιά και ένα παράσημο της ανεμελιάς αυτών των χρόνων, κάθε σημάδι και μια ανάμνηση χαράς και λύπης μαζί. Αναμνήσεις όμορφες από τότε που ήμουν ακόμα παιδί.

8.Επιτέλους διακοπές
Η ανατροπή ήρθε στη ζωή της,  όταν ήταν γύρω στα σαράντα. Μια μέρα  άνοιξε η πόρτα του σπιτιού της και έφυγε ο άντρας της. Έφυγε χωρίς  σοβαρή εξήγηση, χωρίς ν’ αφήσει ίχνος αγάπης και φροντίδας για κείνη και τα παιδιά τους.
Κάτι είχε καταλάβει από καιρό. Εκείνος γινόταν ολοένα και πιο  απόμακρος, κάποια περίεργα τηλεφωνήματα άρχισαν να την απασχολούν, αλλά η καθημερινότητα δεν την άφησε να το ψάξει περισσότερο.
Είχε τόσο γεμάτο πρόγραμμα, δουλειά, σπίτι, παιδιά, θεώρησε πως ότι κι αν ήταν αυτό που τον είχε απομακρύνει, θα ήταν κάτι επιπόλαιο, ίσως μια επιβεβαίωση που όλοι οι άντρες ζητάνε  στα πενήντα.
Ανακάλυψε πως εκείνος δεχόταν τηλεφωνήματα από μια ασκούμενη δικηγόρο, που απασχολούσε στο γραφείο του το τελευταίο διάστημα.
Ενοχλήθηκε, στεναχωρήθηκε αλλά δεν το σχολίασε.
Η αξιοπρέπειά της δεν της επέτρεπε να κάνει σκηνή ζηλοτυπίας. Θεωρούσε πολύ σοβαρό αυτό που την συνέδεε μαζί του και δεν φανταζόταν πως θα μπορούσε να απειληθεί από μια κοπελίτσα που χαριεντιζόταν επιπόλαια μαζί του.
Αυτός ο αγώνας όμως ήταν άνισος, σκληρός, ύπουλος και δίχως  άμιλλα.
Πως μια γυναίκα στα σαράντα θα μπορούσε να συναγωνιστεί μια κοπέλα φρέσκια, ανέμελη, απροβλημάτιστη, με τη ζωντάνια των εικοσιπέντε.
Έμεινε μόνη με δυο παιδιά, το ένα δεκατριών και το άλλο δεκαέξι  ετών.
Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή της που ένιωσε τα ηνία να χαλαρώνουν μέσα στα χέρια της και να μην μπορεί να τα συγκρατήσει.
Πήρε βαθιά ανάσα και με τη βοήθεια του Θεού συνέχισε.
Είχε υποχρέωση απέναντι στα παιδιά της να προχωρήσει.
Ήταν και τα δυο σε δύσκολες ηλικίες και έπρεπε όλο αυτό να το περάσουν  όσο πιο ανώδυνα γινόταν.
Έσφιξε τα δόντια και  μπήκε σ’ έναν σκληρό αγώνα επιβίωσης. Μάνα και πατέρας μαζί, δίπλα στα παιδιά της. Αγωνίστρια που κατάφερε να τα μεγαλώσει, να τα κάνει υπεύθυνα, να τα μορφώσει.
Πέρασαν από τότε δεκαπέντε δύσκολα χρόνια.
Προχθές πάντρεψε το κορίτσι της, και ήρθε και ο γιος της από την Ελβετία για το γάμο, όπου εργάζεται τα τρία τελευταία χρόνια.
Καμάρωσε τα βλαστάρια της και δάκρυα χαράς έτρεχαν απ’ τα μάτια της. Ένιωθε τόσο περήφανη για ότι μόνη της είχε καταφέρει.
Είχε έρθει κι εκείνος στο γάμο. Καθόταν σε μια γωνιά στην εκκλησία, μόνος του, σκεπτικός και ντροπιασμένος.
Για ένα καπρίτσιο τίναξε την οικογένειά του στον αέρα και μετά τόσα χρόνια ένιωθε πιο ξένος απ’ όλους.
Σήμερα μετά από τόσα χρόνια, ξύπνησε ήπιε το καφεδάκι της στο μπαλκόνι  του ξενοδοχείου που αποφάσισε να κάνει επιτέλους διακοπές, ακριβώς πάνω απ’ τη θάλασσα.
Ο ήλιος στρίβοντας από την ανατολή, άφησε γενναιόδωρα  τις ακτίνες του να πέσουν στα γκρίζα της μαλλιά καθώς είχε αφήσει  επίτηδες το κεφάλι της να πέσει πίσω,  για να νιώσει  όλη του τη ζεστασιά πάνω του.
H μορφή της, μορφή κλασσική γυναίκας δυνατής, που ξέρει να κουμαντάρει τη ζωή ακόμη κι όταν η ζωή της κρύβει σκληρά παιχνίδια.
Σηκώθηκε πήρε την τσάντα του μπάνιου και προχώρησε με το κεφάλι ψηλά προς την παραλία, ελεύθερη από υποχρεώσεις και με την ικανοποίηση ότι τις ολοκλήρωσε με αξιοπρέπεια.

9.Στη γειτονιά
Kάποτε παλιά ο Κυρ – Στέφανος, εκεί ανάμεσα στις διάφορες συζητήσεις τους, του είχε αναφέρει για πρώτη φορά αυτή τη λέξη. Την είχε βάλει δίπλα σε μια ακόμα και έτσι του Δομίνικου του είχε φανεί πιο εξωτική. Τυπικό της Αμίλλης. Ψυχόδραμα και ενεργητικότητα. Λέξεις και νοήματα, άρρηκτα συνδεδεμένα μεταξύ τους να δημιουργούν ένα νοητικό μονοπάτι που χωρίς καμία διακοπή πήγαινε πάντα από τις ανάγκες στην απελευθέρωση. Από ένα α σε ένα άλλο α. Περνώντας όμως πάντα μέσα από το φόβο, την αμφιβολία και τον σατανά εκείνο που λέγεται εγωισμός. Πέρασαν χρόνια και ο Κύρ-Στέφανος ξεχάστηκε. Οι λέξεις όμως όχι. Aυτές έχουν πάντα την δύναμη να αποτυπώνονται στο τετράδιο της καρδιάς μας και να γίνονται χρώματα και ήχοι που η ψυχή ποτέ δεν μπορεί να ξεχάσει και να προσπεράσει. Αφήνουν τα δικά τους ίχνη στη λιγόχρονη ζωή μας και συχνά πυκνά αναδύονται ξαφνικά, υποτασσόμενες σε κάποιο ερέθισμα, χωρίς να μας ρωτήσουν και χωρίς καν να ενδιαφερθούν για τις επιπτώσεις. Ήταν καλοκαίρι , λίγες στιγμές πριν δύσει ο Ήλιος όταν ο Δομίνικος σχεδόν ξαπλωμένος στην άμμο παραδόθηκε στη λέξη που έτσι απλά πλανήθηκε στο χώρο. Μια συζήτηση σε διπλανή παρέα ήταν αρκετή. Άμιλλα, τυπικό , γειτονιά.. Γρήγορα νοητικά βήματα στην αποθήκη των αναμνήσεων και ένα συναίσθημα περίεργο. Η ταχύτητα της εναλλαγής των εικόνων τον ζάλισε. Ο νους του τον πήγε στην αρχή. Στον Κυρ-Στέφανο που είχε από χρόνια μετακομίσει σε άλλα διαμερίσματα πολύ ψηλότερα από αυτά που μπορούσαν να δουν τα μάτια του και αυτό τον έκανε να αναστενάξει τόσο δυνατά. Λες και είχε ρουφήξει όλο τον αέρα του κόσμου και τώρα ήταν υποχρεωμένος να τον επιστρέψει. Σηκώθηκε και έκανε πέντε βήματα προς την θάλασσα. Χαμογέλασε γιατί είχαν περάσει χρόνια και τώρα ήξερε. Όμως πόσο θα ήθελε να μπορούσε να του το δείξει. Άλλωστε εκείνος του είχε δώσει το έναυσμα. Έφτιαξε ένα μεγάλο κύκλο στην άμμο και βύθισε το δάχτυλο του στο σημείο που υπολόγισε ότι θα πρέπει να είναι το κέντρο. Εγώ είμαι το κέντρο μου, μουρμούρισε και ακτίνα μου τα θέλω μου. Μια διαδρομή έως τα όρια και πάλι πίσω. Στύλωσε το βλέμμα του στον ορίζοντα παρατηρώντας τον Ήλιο να πνίγεται ανέκφραστος, παραδομένος στη δική του μοίρα. Το ξαφνικό αεράκι που σηκώθηκε τον ηλέκτρισε θέτοντας το κορμί του σε συναγερμό καθώς του ψιθύριζε γλυκά στο αφτί τα λόγια που ο ίδιος κουβαλούσε ως δικά του για καιρό. Τα ηνία της ζωής σου τα κρατάς εσύ. Τα κρεμάς στο άλογο της επιθυμίας και τα κρατάς για όσο ζουν τα θέλω σου…

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΩΝ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΑΝΑΡΤΗΣΗ