Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2013

2η ανάρτηση ιστοριών 3ου παιχνιδιού (2ου κύκλου) "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"

ιστορίες 10 έως 18

10.Είναι  η ευτυχία, που λες…
Ο κόσμος πιστεύει στις συνταγές, γλυκό μου.
Και για την ευτυχία,
λες και πρόκειται για εκλεκτοφάγες καταστάσεις,
ψάχνει να βρει το μυστικό.
Δοσολογία.
Συστατικά.
Με το δράμι παλιά.
Με το γραμμάριο επί των ημερών μας!
Μα είναι στιγμές.
Μικρές ανεπαίσθητες ευκαιρίες χαράς.
Μόνο στιγμές.
Σαν τους δείκτες του ρολογιού που φοράς.
Που πίσω δεν γυρνάνε.
Σαν τα γενέθλια
Που ποτέ σου δεν θα γιορτάσεις δεύτερη φορά.
Δεν είναι αδυναμία της ανθρώπινης σκέψης.
Όλα καλώς καμωμένα είναι, γλυκό μου!
Θα το διαπιστώνεις καθώς θα μεγαλώνεις.
Καθώς θα γεμίζεις το τσουβαλάκι σου από αυτές…
Τις καλές….
Κι όταν στο τέλος φτάσεις
και κλείσεις τα μάτια…
Αυτά θα ζυγίσεις.
Τις στιγμές σου.
-Με τα γραμμάρια μαμά;
-Με το χαμόγελο , καλό μου!

11.Το φως και το σκοτάδι.
Όλοι οι άνθρωποι στη ζωή παίζουμε έναν ρόλο.
Είτε καλό, είτε κακό.
Μα ποτέ ασήμαντο.
Ο κόσμος είναι ένα συνονθύλευμα αποφάσεων και θέσεων.
Αδυναμιών και δυνατοτήτων.
Απαραίτητων.
Μην νομίζεις ότι κάποιοι έρχονται και απλά φεύγουν.
Κάτι όλοι μας αφήνουμε.
Άλλοι λίγο, άλλοι πολύ.
Άλλοι στην συνταγή της ζωής είμαστε το μπαχάρι,
άλλοι το αλάτι, άλλοι το νερό.
Άλλοι το λάθος συστατικό που χαλνά την αρμονία των γεύσεων.
Κάποιοι είμαστε το ρολόι που όλοι μας ακολουθούμε.
Κάποιοι είμαστε ο χρόνος που δεν νοιάζεται για μας.
Αδυσώπητοι και σκληροί.
Αναπόφευκτοι.
Σαν τα γενέθλια που επιμένουν ν΄ έρχονται κάθε χρόνο.
Κάποιοι είμαστε το φως και κάποιοι το σκοτάδι.
Κάποιοι τρέφουμε την αγάπη, κάποιοι το μίσος.
Άλλοι ψάχνουμε το σύνορο και άλλοι αυτό που ενώνει.
Όλοι όμως άρρηκτα δεμένοι και αλληλοεξαρτώμενοι.
Γιατί τι θα ήταν η θέση χωρίς την άρνηση;
Η γεύση χωρίς την αλμύρα ή την γλύκα;
Ο χρόνος χωρίς την χαρά να τον εξουδετερώνει;
Το μαζί χωρίς το χώρια;
Ποσό πιο πανίσχυρη γίνετε η αγάπη που φυτρώνει μαζί με το μίσος;
Πόσο πιο δυνατό είναι το φως, που ζει μες στο σκοτάδι;

12.Σαράντα καράτια
Μάιος! Ο τελευταίος μήνας της άνοιξης, ο μήνας των λουλουδιών, ο μήνας των γενεθλίων μου! Τα φετινά μου γενέθλια υπήρξαν επεισοδιακά. Θα έκλεινα τα σαράντα κι ένα υπαρξιακό με περιτριγύριζε καιρό πριν σαν ενοχλητικό κουνούπι (βββζζζζνν!). Σαράντα;;;; Εγώ;;;; Χθες δεν ήμουνα είκοσι, είκοσι δύο βαριά-βαριά;;;; Πότε έγινα μεσήλικας;;;; Και δώστου να κοιτάζω τις ρυτίδες γύρω απ ΄τα μάτια και να μετράω τις άσπρες τρίχες πάνω στο όμορφο καστανό μου κεφαλάκι. Τρεις - τέσσερις ήταν πέρσι, εφτά - οχτώ έγιναν φέτος! Θεέ μου, διπλασιάστηκαν!
Ούτε να προφέρω τον αριθμό 40 δεν μπορούσα! Κι έτσι έκανα πρόβες και συνειρμούς για να συνηθίσω: καλά σαράντα (μακάβριο!), η σαραντάρα κι ο πρωτάρης (όνειρο! αλλά μπορεί να καταλήξει σε εφιάλτη!), οι σαραντάρες ίσον με δύο εικοσάρες (ψέμα!), μια τρελή τρελή σαραντάρα (αλήθεια!), σαράντα κύματα (βγάλτε με καλέ, θα πνιγώ!), κοντεύω τα σαράντα κι ακόμα είμαι παιδί (θα ‘θελα!) και πάει λέγοντας…
Ώσπου κάπου εκεί στις αρχές Μαΐου με πιάνει πυρετός, μια το πρωί, μια το απόγευμα… δεν έδωσα σημασία στην αρχή… πέρασαν δυο, τρεις, δέκα μέρες κι ο πυρετός ακάθεκτος κι εγώ μέρα με τη μέρα να σέρνομαι… αδυναμία, κομμάρες, υπνηλία, πόνος στη σπλήνα… δεν είναι φυσιολογικό, λέω, πάω στο γιατρό! Εξετάσεις και τα σχετικά όλα καλά, τίποτα περίεργο μα ο πυρετός συνεχίζεται! Πάω σε μια άλλη παθολόγο, ψυλλιασμένη αυτή μου δίνει κάτι ειδικές εξετάσεις και βγαίνει τελικά η διάγνωση: Μεγαλοκυτταροϊός! Μεγαλό… τι; Δε φτάνει που μεγαλώνω έτσι κι αλλιώς; Τι είναι τούτο πάλι; Γκουγκλάρω: Μπλαμπλα… μπλαμπλα… ιατρικές ορολογίες που δεν καταλαβαίνω… μπλαμπλα… μπορεί να εξελιχθεί σε καρκίνο (ένα καμπανάκι!), λέμφωμα (δύο καμπανάκια!), κίρρωση ήπατος και άλλα ωραία (συναγερμός!). Βρε, λες να με βρει κάνα τέτοιο, την ιντερνετική παρα-πληροφόρησή μου μέσα; «Πρέπει να κόψω το κάπνισμα!», σκεφτόμουν την ώρα που έστριβα τσιγάρο!
Πάω στο νοσοκομείο για περαιτέρω εξετάσεις, μου λέει ο γιατρός:
 «Αυτός ο ιός διαρκεί πέντε - έξι εβδομάδες και περισσότερο. Δε χρειάζεται φάρμακα, μόνο ξεκούραση. Θα σου δώσω αναρρωτική άδεια.»
 «Τι άδεια, γιατρέ, εδώ ο κόσμος καίγεται! Ξέρεις τι δουλειά με περιμένει;»
«Πρέπει να ξεκουραστείς, όχι βάρη, όχι απότομες κινήσεις, όχι πίεση, μην έχεις χειρότερα! Πόσο χρονών είσαι;»
«Σαράντα!» απαντάω με αναστεναγμό και κοιτώντας τον με μισό μάτι.
«Περίεργο! Αυτό είναι ασθένεια της εφηβείας!».
Της εφηβείας! Μάλιστα! Μέχρι κι ο οργανισμός μου αντέδρασε στην ηλικία μου! Το βιολογικό μου ρολόι μου κάνει πλάκα! Τώρα πλέον μπορώ να λέω ότι είμαι έφηβη και με ιατρική γνωμάτευση!
Κάπως έτσι, ο ιός, που με ταλαιπώρησε πάνω από ένα μήνα, με βοήθησε τελικά να συμβιβαστώ με την ηλικία μου ώσπου το πήρα απόφαση: Είμαι σαράντα χρονών κι η αλήθεια είναι πως η μόνη σχέση μου με την εφηβεία είναι ότι ακόμη διαβάζω τη συνταγή για τα μακαρόνια απ’ το πακέτο!

13.Το  προξενιό
Οι σκέψεις τη βασάνιζαν τη δόλια Πολυτίμη
ο χρόνος πέρναγε γοργά και είχε παραμείνει
ανύπανδρη μέχρι στιγμής, προσμένοντας εις μάτην
τον πρίγκιπα στ’ άσπρο άλογο, ανδρείο, γαλανομάτην.
Μοναχοκόρη ήτανε, και μοσχαναθρεμένη,
με προικαρώνα αφάγωτη, γαμπρό να περιμένει,
ήταν και καλοκάμωτη,  νταρντάνα και αφράτη,
γαϊτανοφρύδα , τροφαντή, ψηλή και αεράτη.
Η μάνα της Σαλονικιά, μεγαλεμπόρου κόρη,
Πατρινός ο πατέρας της, μεγάλο είχε  βαπόρι,
συγχωρεθήκανε κι οι δυο, πάνε κάμποσα χρόνια
χωρίς να ιδούνε στέφανα, χωρίς να ιδούνε εγγόνια.
Πολλά ήτανε  τα προξενιά, πολλές και οι προτάσεις
μα η Πολυτίμη έκρινε, αλλιώς τις περιστάσεις,
τίποτα δεν της έλειπε, ταξίδια,  φίλοι, λούσα,
χοροί, βεγγέρες, θέατρα παντού πάντα παρούσα !
΄ Ητανε και καλοφαγού και γλυκατζού  σπουδαία,
με αδυναμία στο μπακλαβά και την καλή παρέα,
πονόψυχη και μερακλού, έκανε καλοσύνες
γενναία τραπεζώματα , πολλές ελεημοσύνες,
ο κόσμος όλος γνώριζε και είχε να το λέει,
η φτώχεια κι η ανημποριά, την κάνανε να κλαίει,
τα χέρια της, μοιράζανε πολλά από το βιός της
βαθειά μέσα της πίστευε, αυτός είναι ο σκοπός της.
Μπήκε ο Νοέμβρης βροχερός, και τα γενέθλιά της
θα τα γιορτάσει ειδικώς, στο σπίτι της νονάς της,
με ζήλο δράση ανέλαβε  η θειά  Κατερινιώ,
η συνταγή είναι γνωστή….. σπουδαίο προξενιό….
΄Ηδη της έχει πει ανοιχτά, πως  έχει πια μεστώσει
δεν έχει περιθώρια , πως θα το μετανιώσει,
είναι ευκαιρία μοναδική , κάποιος τρελά τη θέλει
είναι ώριμος και σοβαρός , θα ‘χει πολλά οφέλη,
δεν είναι  να το σκέφτεται, πρέπει ν αποφασίσει
οι τύχες δεν ξανάρχονται, δεν τρέχουν απ’ τη βρύση.
Ο άνθρωπος κρεατέμπορος, χήρος , με περιουσία
την είδε σε μια συντροφιά , του φάνηκε οπτασία
ρώτησε, έψαξε , έμαθε , θέλει να τη γνωρίσει
για ταίρι του τη διάλεξε , θέλει να προχωρήσει.
Η Πολυτίμη άγρυπνη, χιλιάδες κάνει σκέψεις
μετράει τα συν και τα κατά , άντε να το πιστέψεις,
πως θα  δεχτεί την πρόταση  έστω και με το ζόρι
για να μην έχουνε να λεν πως είν’ γεροντοκόρη !
Έναν όρο θα έθετε, όμως ανυπερθέτως
να γίνουνε τα χούγια της δεκτά  ανεξαιρέτως,
ήθελε το τραπέζι της πλούσιο, καλοστρωμένο,
το σπίτι της φιλόξενο, λουλούδια φορτωμένο,
το θέατρο, η μουσική, κομμάτια της ψυχής της
κι οι ελεημοσύνες της, χρέος της ύπαρξής της.
Γίναν τ’ αρραβωνιάσματα και ο γάμος λίαν συντόμως,
και ο γαμπρός εφάνηκε κύριος και γαλαντόμος
χρυσό ρολόι της φόρεσε, διαμάντια, δαχτυλίδια,
χατίρι δεν της χάλαγε, διασκέδαση, ταξίδια,
και ούτε που τον ένοιαξε που είχε παραφαρδύνει
αντίθετα καμάρωνε που χαίρονταν εκείνη,
κουβάλαγε ασταμάτητα, καλούδια, λιχουδιές,
κι εκείνη όλο μοίραζε στις φτωχογειτονιές
κι ήτανε πάντα πρόσχαρη , κοκέτα κι ορεξάτη
έζησε μια καλή ζωή και έφυγε χορτάτη!!!
Την βρήκαν στο κρεβάτι της, ξημέρωμα  Τετάρτης
μόλις την προηγούμενη απ’ τα γενέθλιά της,
την Πέμπτη θα συμπλήρωνε τα ογδόντα επτά
πως πέρασαν, της φάνηκαν σαν να ‘τανε λεπτά…
πριν να ξαπλώσει έφαγε ένα σοκολατάκι,
κι η γλύκα του την κοίμισε σαν να ‘τανε παιδάκι….

14.Επιστολή γλύκισμα
Αγαπημένη μου ανιψιά  Κατίνα ,
Χαρήκαμε  πολύ και εγώ και ο θείος  που μάθαμε τα νέα σας και στη φωτογραφία που μας έστειλες είδαμε  πως τα παιδιά μεγάλωσαν πολύ από το καλοκαίρι. Ο Χρηστάκης είναι πια παλληκάρι και πως του πάει η στολή του σχολείου, η Αννούλα  μας είναι τρισχαριτωμένη και όσο μεγαλώνει σου μοιάζει περισσότερο.
Σου στέλνω, την συνταγή της γιαγιάς  σου  για την πουτίγκα με τα μήλα, που είναι η αδυναμία της Αννούλας μας  για να την φτιάξεις για τα γενέθλια της . Μακάρι να είμαστε  εκεί να σε βοήθαγα ψυχούλα  μου,   πως θα τα βγάλεις πέρα με τόσο κόσμο δίχως ένα χέρι βοηθείας!!
Τα υλικά που θα χρειαστείς είναι     
4 φλιτζάνια τσαγιού γάλα, 1 φλιτζάνι  τσαγιού ζάχαρη, ελάχιστο αλάτι, ½ φλιτζάνι τσαγιού σεμιγδάλι, 3 αυγά , 100 γραμμάρια ασπρισμένα  αμύγδαλα καλά αλεσμένα, ξύσμα λεμονιού και πελτέ από μήλα .
Για την κατασκευή τώρα βράσε το γάλα με την μισή ζάχαρη και το αλάτι και καθώς ανακατεύεις συνεχώς ρίξε το  σιμιγδάλι  από ψηλά σαν σε βροχή. Όταν το μείγμα πήξει κατέβασε το από την φωτιά και πρόσθεσε τα κροκάδια των αυγών και τα  αλεσμένα μύγδαλα. Χτύπησε  τα ασπράδια σε μαρέγκα με την υπόλοιπη ζάχαρη και πρόσθεσε τα στην κρέμα  την ανακατεύεις ελαφρά και την βάζεις στη βουτυρωμένη φόρμα.  Την φόρμα την βάζεις σε ταψί με ζεστό νερό, θυμάσαι πως το έκανε η γιαγιά  να φτάνει το νερό στο 1/3 της φόρμας όχι παραπάνω και την ψήνεις στο φούρνο. Θέλει περίπου μισή ώρα με το ρολόι για να πήξει, όμως θα ελέγξεις και εσύ μήπως χρειάζεται περισσότερο. Θα την βγάλεις από την φόρμα όταν παγώσει και θα την περιχύσεις με το πελτέ από μήλα αφού τον ζεστάνεις ελαφρά για να ρευστοποιηθεί.  Γαρνίρισε την από πάνω με ότι τραβά η ψυχή του παιδιού για να γίνει γιορτινή  μύγδαλα, κάστανα ή φρουί ζελέ. Άντε μάτια μου και καλή σου επιτυχία !!!!!
Την ερχόμενη εβδομάδα που θα κατέβει η Αννεζιούλα  θα σου στείλω τα τσικολατάκια που αγαπάει ο Χρηστάκης μας να χει να γλυκαίνεται τώρα που διαβάζει και μια κούκλα για το κορίτσι !! Ο καιρός ψύχρανε να ντύνεστε καλά μην αρπάξετε κανένα πλευρίτη. Θα σου ξαναγράψω σύντομα. Καλό δέξιμο του  κύρη σου  και καλή μας αντάμωση Τα φιλιά μας!!!!!.
                       Οι θείοι σου
                       Λινάρδος  και Ασημένια 

 15. Tα πρώτα άντα
   Ο καιρός εδώ και αρκετές εβδομάδες θύμιζε περισσότερο καλοκαίρι παρά άνοιξη. Το φως είχε πάρει το μέγιστο προβάδισμα στην αιώνια μάχη με το σκοτάδι, που κάθε έξι μήνες βρίσκει άλλον μπροστά μα ποτέ νικητή. Ο περισσότερος κόσμος πλέον στο πίσω μέρος του μυαλού του είχε τη θάλασσα, τις διακοπές και το πότε θα πάρει την άδειά του. Στο σχολείο απέναντι έβλεπες παιδιά και γονείς να τριγυρνούν με ελέγχους στα χέρια. Ναι, κάθε χρόνο, στα γενέθλιά του, που ήταν σήμερα, μαζί με τα υπόλοιπα δώρα, έπαιρνε και το κλείσιμο των σχολείων, μια φορά μάλιστα είχε τύχει να γράφει την επίμαχη ημερομηνία πάνω στον έλεγχο του. Αυτά τα γενέθλια όμως ήταν διαφορετικά. Βλέπεις είχαν περάσει αρκετά χρόνια από τότε που περίμενε με αγωνία να δει τι βαθμούς πήρε στο τρίμηνο. Τώρα, έπρεπε να αποχαιρετίσει το δύο μπροστά από την ηλικία του και να υποδεχτεί το τρία, τα πρώτα άντα που λένε.
  Θυμήθηκε τις δύο προηγούμενες φορές που είχε αλλάξει δεκαετία στη ζωή του. Όταν έκλεινε τα δέκα βέβαια ούτε λόγος για σκέψεις περί του χρόνου που περνούσε, πόσο μάλιστα που είχε συνδυαστεί με το πρώτο του ταξίδι με αεροπλάνο στο εξωτερικό. Στα είκοσι πάλι, απολάμβανε την ενηλικίωση και τα φοιτητικά χρόνια που ήταν ακόμα μπροστά. Τώρα όμως τα είχε αφήσει πίσω του, όπως και τον ένα χρόνο στο στρατό, που όσο και αν μας κακοφαίνεται εμάς των αντρών, τελικά είναι σαν μία μικρή παράταση των φοιτητικών χρόνων. Αναλογιζόταν το τι έκανε μέχρι τώρα στη ζωή του. Πάντα είχε την αμέριστη στήριξη από την οικογένειά του. Η μάνα του του είχε μεγάλη αδυναμία, θα έκανε τα πάντα για να τον βοηθήσει στη ζωή του, μάλλον όμως τον παραχάιδευε κάποιες φορές, δεν τον άφηνε να πάρει πρωτοβουλίες, ένιωθε ότι δεν είχε καταφέρει να ανοίξει εντελώς τα φτερά του, ότι δεν είχε καταφέρει να βρει τη συνταγή για να νιώσει πετυχημένος στη ζωή του και ας ήταν πλέον ένας πτυχιούχος τριαντάρης.
   Ξαφνικά είδε έντρομος το ρολόι στον τοίχο απέναντί του. Παρασύρθηκε από τις σκέψεις και η ώρα πέρασε. Είχε να πάει σε γάμο. Ειρωνεία ε; Αυτή την συγκεκριμένη μέρα να τον έχουν καλέσει σε γάμο! Δεν είχε καμία όρεξη να πάει, ποτέ δεν ήταν ιδιαίτερα κοινωνικός ή λάτρης των χορών και των πανηγυριών στα γενέθλιά του, πόσο μάλλον σήμερα, που θα του θύμιζε ότι στα τριάντα του αυτός δεν είχε ούτε σχέση. Έλα όμως που ήταν μίας καλής φίλης που της είχε αδυναμία. Ετοιμάστηκε βιαστικά να φύγει, ούτε ήξερε αν ο κόμπος της γραβάτας έστρωσε σωστά, απλά έτρεχε να προλάβει, για μία ακόμη φορά αντίπαλος με το χρόνο..

16.Σμαρώ.!!!
Και ποιος δεν ήξερε την Σμαρώ την Σμυρνιά.!! 
Όλος ο κόσμος και τα περίχωρα.
Όποιον ρωτούσες για εκείνη σίγουρα θα σου έλεγε που θα την βρεις...
Τροφαντή, κοκκινομάλλα, με πλούσια τα ελέη του Θεού επάνω στο κορμί της.
Περπατούσε και έτριζε η γη....θαρρείς και σκορπούσε έναν αέρα αρχοντιάς αυτή η γυναίκα...πάντα με ένα ζαχαρωμένο χαμόγελο στα χείλη την έβλεπαν.!!!
Είχε όμως μια αδυναμία... της άρεσαν υπερβολικά τα γλυκά... και όχι οποιαδήποτε γλυκά.
Τα σοροπιαστά...μπακλαβαδάκια… τουλουμπάκια… κουρκουμπίνια… σαραγλάκια... δεν μπορούσε να τους αντισταθεί.. 
Χρυσοχέρα και νοικοκυρά... μοσχοβολούσε η γειτονιά και τα περίχωρα. .. όταν έφτιαχνε τα γλυκά της η Σμαρώ..!!!
Ήταν αδύνατον να μην περάσει κάποιος και να μην κοντοσταθεί από την μυρωδιά που σκορπούσε η κανέλα και το γαρύφαλλο... άλλα και δεν άφηνε και κανέναν να του φωνάξει να τον κεράσει από τα σοροπιαστά της...!!! είχε γίνει διάσημη για τα γλυκά της… όπως η γιαγιά της στην Σμύρνη.
Τη συνταγή την θυμόταν από εκείνη… που παιδούλα ακόμα  την  παρακολουθούσε να φτιάχνει τα σοροπιαστά... πως να μην της άρεσαν αφού μέσα σε αυτά είχε μεγαλώσει;;; 
Όσο όμως και να κερνούσε και να μοίραζε κρατούσε πάντα για τον εαυτό της τα καλύτερα  κομμάτια και τα έτρωγε με ευχαρίστηση... γλείφοντας τα σοροπάκια που έμεναν επάνω στα δάχτυλά της!! 
Τα χρόνια περνούσαν και η Σμαρώ η Σμυρνιά ζούσε μόνο για τα γλυκά της... που άρχισαν να φαίνονται και να αγκαλιάζουν ασφυκτικά το σώμα της...και κάποια στιγμή το ρολόι της ζωής της άρχισε να την προειδοποιεί..!!!
Κόψε βρε ψυχή μου τα γλυκά; της έλεγε η φίλη της η Μαρίτσα… ο γιατρός σου είπε να μην ξαναφάς γλυκό... με το ζάχαρο που έχεις!!!! 
Ε...και; απαντούσε η Σμαρώ...αν είναι να πάω από ζάχαρο ας πάω ευχαριστημένη έλεγε μασουλώντας ένα κομμάτι μπακλαβά..
Θύμισε μου να σου δώσω την συνταγή Μαρίτσα της έλεγε κάθε τόσο απορροφημένη από την γλύκα του σοροπιαστού  γλυκού.
Την βρήκαν την άλλη μέρα με ένα ζαχαρωμένο χαμόγελο ευχαρίστησης... στα χείλη..!!
Αχ!!! βρε Σμαρώ σου τα ‘λεγα.. δεν άκουγες... σήμερα βρήκες να φύγεις;... στα γενέθλια σου;; και ότι λέγαμε να κάνουμε πάρτι... μόνη σου ήθελες να το κάνεις έ..;

17.Η μυστική συνταγή
…Απεχθάνομαι την ημέρα των γενεθλίων μου. Εκείνη τη μέρα πάντα με πιάνει μια γκρίνια ανεξήγητη. Μου φταίνε όλα. Δεν  ξέρω τι θέλω. Μου τη δίνει το γεγονός ότι πρέπει να νιώθω χαρούμενη όταν είμαι μέσα στη μιζέρια.
Μα γιατί να γιορτάζει κανείς τα γενέθλιά του; Μπράβο, γεννήθηκες κι εσύ σε αυτό τον κόσμο. Ε και; Μα ποιο το νόημα της ζωής τελικά; Να κάνεις αυτό που κάνει ο μέσος όρος του πληθυσμού; Δηλαδή, να γεννιέσαι, να μεγαλώνεις, να πηγαίνεις σχολείο, να σπουδάζεις, να ψάχνεις για δουλειά, να βρίσκεις ή να μην βρίσκεις, να κάνεις σχέσεις, να παντρεύεσαι ή να μην παντρεύεσαι, να κάνεις ή να μην κάνεις παιδιά. Να γίνεσαι ή όχι γιαγιά- παππούς και μετά the end. Τι στο καλό; Πώς θα ξεχωρίσω από αυτό τον σωρό; Κι αν τελικά δεν κάνω τίποτα σπουδαίο σε αυτή τη ζωή, τότε γιατί γεννήθηκα καλέ; Μα τι με πιάνει και θέλω να λύσω το μυστήριο της ζωής την ημέρα των γενεθλίων μου, δεν ξέρω. Αυτή η αδυναμία μου να βρω τον λόγο ύπαρξής μου, με έχει κουράσει πραγματικά. Με φθείρει η πολλή σκέψη. Θα βγω έξω να πάρω καθαρό αέρα. Αυτό θα κάνω…
Τους θαυμάζω πάντως. Αυτούς που συνεχίζουν κανονικά την καθημερινή τους ρουτίνα. Ακούραστα, αέναα. Μα πώς το κάνουν; Πώς μπορούν και κάνουν κάθε μέρα τα ίδια χωρίς να βαριούνται ή να δυσανασχετούν ή να θέλουν να κάνουν κάτι διαφορετικό; Λειτουργούν σαν καλοκουρδισμένο ρολόι. Τελικά, μήπως αυτοί έχουν βρει το μυστικό της ζωής; Απλά ζουν. Δεν σκέφτονται. Μάλλον πρέπει να ακολουθήσω κι εγώ αυτή τη συνταγή. Μην σκέφτεσαι. Ζήσε. The end

(απόσπασμα από το ημερολόγιο της Ε., την κόρη της θείας του μπατζανάκη του Γ…)

18.Στιγμές
Το ρολόι του κόσμου χτυπά ασταμάτητα
Τις γενέθλιες στιγμές της Χαράς και της Λύπης μας.
Συνταγή πήλινη έχτισε, την ανθρώπινή μας υπόσταση.
Κι είν' αυτή, η πηγή της αδυναμίας μου,
Λύπες, Χαρές, 
Αδιάκριτα να τις γιορτάζω, 
Μαζί, Τούτες και Κείνες


ΕΥΧΟΜΑΙ ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου