Δευτέρα, 9 Σεπτεμβρίου 2013

Πρώτα βγαίνει η ψυχή του ανθρώπου και μετά το χούι του.

Εκείνο το πρωί η Στ. ξύπνησε με μια περίεργη διάθεση.
Έφτιαξε ένα καφεδάκι και κάθισε να το πιεί μόνη της με την τηλεόραση να παίζει χωρίς ήχο.
Το κορίτσι της Σάββατο βράδυ  είχε πάει σ' ένα πάρτυ,  γύρισε αργά κι ακόμη κοιμόταν.
Αποφάσισε λοιπόν να μην κάνει θόρυβο και κατά τις 12 το μεσημέρι να ξεκινήσει τις δουλειές της. Όλες οι δουλειές του νοικοκυριού της είχαν μείνει πίσω και σιγά - σιγά προσπαθούσε να βάλει τάξη στο σπίτι της.
Εδώ και δυο χρόνια με την αρρώστια του άντρα της είχε έρθει ο κόσμος πάνω κάτω για εκείνη. Που μυαλό για νοικοκυριό!!! Κι όσο κι αν προσπαθούσε να σβήσει τις σκέψεις απ' το μυαλό της δεν τα κατάφερνε. Κάθε καφεδάκι που έπινε μόνη της, την γύριζε στο παρελθόν που τόσο επίμονα ήθελε να ξεχάσει.
Από που να ξεκινήσει... τι να πρωτοθάψει μέσα της να μην πονάει!!!
Ήταν το μεσαίο κορίτσι μιας φτωχής επαρχιακής οικογένειας.
Η μεγάλη αδελφή της ήταν όμορφη, αριστοκρατική. Από μικρή στο σχολείο ξεχώριζε. Έτσι η οικογένεια αποφάσισε πως έπρεπε να προχωρήσει σε σπουδές και να τελειώσει το λύκειο.
Η τρίτη η μικρότερη, τσαχπίνα και παιχνιδιάρα, είχε όλα τα χάδια της μάνας της που την ξεχώριζε απ' τη μέρα που γεννήθηκε.
Η Στ., όπως συμβαίνει με όλα τα μεσαία παιδιά  τα αποκαλούμενα "σάντουιτς", δεν έπαιζε κάποιο ιδιαίτερο ρόλο μέσα στην οικογένεια. Δεν ήταν ιδιαίτερα όμορφη, ασχημούλα θα την έλεγες πιο εύκολα, δεν έπαιρνε και τα γράμματα στο σχολείο. 
Έτσι οι γονείς αποφάσισαν η μεγάλη να πάει στο γυμνάσιο, να τελειώσει και το λύκειο και στα χωράφια να βοηθάει η μεσαία τον πατέρα της γιατί τα οικονομικά της οικογένειας μετά βίας άντεχαν τις σπουδές της μεγάλης και καθώς φαινόταν τα ίδια χνάρια με τη μεγάλη ακολουθούσε κι η μικρή...
Βοήθαγε λοιπόν από 12 χρονών τον πατέρα της στα χωράφια, έκανε και κανένα μεροκάματο στα καπνά σε όποιον είχε ανάγκη, και παράλληλα έκανε και το νοικοκυριό στο σπίτι γιατί η μάνα της είχε πάθει κατάθλιψη και ούτε μίλαγε πολύ, ούτε ασχολιόταν έκτοτε με τίποτα. 
Όταν τα τρία κορίτσια μεγάλωσαν,  ο αδελφός του πατέρα τους που ήταν προσωπάρχης ενός Υπουργείου στην Αθήνα, έπεισε τον πατέρα τους να μετακομίσουν στην Αθήνα και να χώσουν τη μεγάλη στο Υπουργείο, αφού είχαν την τύχη να έχουν καταγωγή απ' το ίδιο χωριό με τον Υπουργό. 
Έτσι κι έγινε. Νοίκιασαν ένα διαμέρισμα, έπιασε δουλειά η πρώτη κόρη στο Υπουργείο και βρήκε δουλειά και η Στ. σε ένα μεγάλο εμπορικό, να κάνει επιδιορθώσεις με εφόδιο το λίγο ράψιμο που ήξερε. 
Πέρναγε ο καιρός και αφού τελείωσε  και η μικρή μια ιδιωτική σχολή μετά το λύκειο,  ο θείος μεσολάβησε πάλι στον Υπουργό και την τακτοποίησε κι εκείνη. 
Στο τέλος,  ήρθε και η σειρά της Στ. να τακτοποιηθεί, όταν ήρθε η ώρα των προσλήψεων για κλητήρες στο Υπουργείο. Έτσι η Στ. με το απολυτήριο του δημοτικού, που ήταν αρκετό τότε γι αυτή τη θέση, βολεύτηκε κι αυτή στο ίδιο Υπουργείο. Ο θείος μαζί με τον Υπουργό το έκαναν το θαύμα τους...
Εκεί στο Υπουργείο η Στ. συνεσταλμένη και ντροπαλή, γνωρίστηκε  και με άλλα παιδιά της περιοχής της, που ο ίδιος Υπουργός είχε φροντίσει με μέσον να τακτοποιήσει σε διάφορες θέσεις. 
Ανάμεσα σ' αυτούς γνώρισε και τον Π., που ήταν εξωστρεφής, καλαμπουρτζής και άνθρωπος της παρέας και έκαναν δεσμό. 
Εκείνη πάντα σοβαρή και μετρημένη, δεν ήθελε να συζητιέται το όνομά της στο Υπουργείο, για να μην εκτίθεται ο θείος της, και πριν περάσει πολύς καιρός, αρραβωνιάστηκαν κι επισημοποιήθηκε η σχέση τους με τον Π.
Παντρεύτηκαν αμέσως  μόλις τους επέτρεψαν τα οικονομικά τους να νοικιάσουν ένα δικό τους διαμερισματάκι για να στήσουν το σπιτικό τους. Έκαναν και  δύο παιδιά.
Φτωχά και δύσκολα χρόνια. Στήριζε το σπίτι της, βοήθαγε οικονομικά και τους γονείς της, που της φύλαγαν τα παιδιά της για να δουλεύει. 
Όσο όμως εκείνη είχε μάθει να ζει μετρημένα, νοικοκυρεμένα και ηθικά, τόσο εκείνος κυνήγαγε τον ποδόγυρο, μπερμπάντευε με διάφορες παρέες πότε δω και πότε κει και μαζεμό δεν είχε. Σαν οδηγός είχε περίεργα ωράρια στη δουλειά και η καϋμένη η Στ. δεν μπορούσε να ελέγξει τι κάνει και που πάει. 
Ένα βράδυ, που υποτίθεται πως ο Π. ήταν εν υπηρεσία, της τηλεφωνάει ένας φίλος του και της λέει πως ο Π. τράκαρε με το αυτοκίνητό του στην Πάρνηθα και είναι στο νοσοκομείο. Τον Π. συνόδευε και μια κοπέλα που ήταν κι αυτή τραυματισμένη. 
Η Στ.  του απάντησε αποφασιστικά  πως ο δικός της ο άντρας δεν είχε καμιά δουλειά να βρίσκεται με άλλη γυναίκα στην Πάρνηθα κι έκλεισε το τηλέφωνο. Η νύχτα για εκείνη ήταν μαρτυρική. ΄Εσφιξε τα δόντια και δεν άφησε τον εαυτό της να κλάψει.
Το πρωί τηλεφώνησε και είπε τα μαντάτα στην αδελφή της. 
Η αδελφή της προσπάθησε να την πείσει να πάει να τον δει στο νοσοκομείο  αλλά μάταια. 
Με τα πολλά δέχτηκε η Στ. να τον δεχτεί πίσω στο σπίτι όταν θα έβγαινε απ' το νοσοκομείο. 
Το γυαλί είχε ραγίσει... κι εκείνος δεν έκανε τίποτα για να ξανακολλήσει. Αντίθετα όλο έλειπε, ξενύχταγε, και εξηγήσεις δεν έδινε. Κάμποσες φορές είχε βρει η Στ. λεφτά μέσα σε φακελάκια,  που έκρυβε απ' το μισθό του ο Π. πότε στο αυτοκίνητο, πότε σε παλιά σακάκια του, πότε στο πατάρι, για να έχει  άνεση κινήσεων στις εκτός οικογένειας μοναχικές του εξόδους. Παρά τις φασαρίες που ακολουθούσαν, ο Π. το βιολί βιολάκι του...
Εκείνη απελπισμένη κι απογοητευμένη γαντζώθηκε συναισθηματικά πάνω στα παιδιά της και με τη βοήθεια των γονιών της προσπαθούσε να τα αναστήσει. 
Ένα καλοκαίρι πήρε την άδειά της και μαζί με τα παιδιά της  έφυγε για διακοπές στο χωριό  της. Σε τρεις μέρες περίμενε και τον Π. να τους ακολουθήσει μόλις του υπέγραφαν και τη δική του άδεια. 
Πέρασε ολόκληρη εβδομάδα και ο Π. δεν φάνηκε. Η αγωνία της δεν περιγραφόταν. Το ίδιο και η σύγχυσή της.Τηλεφώνησε σ' ένα φίλο του Π. να ρωτήσει τι έγινε κι αν ήξερε που βρίσκεται, αφού εκείνον δεν μπορούσε να τον βρει ούτε στο τηλέφωνο του σπιτιού, ούτε στη δουλειά, όπου όταν τηλεφώνησε της είπαν πως είχε  πάρει την άδειά του.  Με παρακάλια και με απειλές κατάφερε να αποσπάσει απ' το φίλου του, ότι ο Π. βρισκόταν στην Κέρκυρα με παρέα για διακοπές. Γυναικοδουλειά ήταν και το ήξερε καλά η Στ.
Η επιστροφή στην Αθήνα ήταν δραματική. Καυγάδες, φωνές, φασαρίες μήπως και συνετιστεί ο Π. αλλά μάταια. 
Η Στ. το πήρε απόφαση πως άντρα πια δεν είχε. 
Όμως, όπως τόσες και τόσες γυναίκες, αποφάσισε να ζει μαζί του συμβατικά... μόνο και μόνο για να υπάρχει η παρουσία του μέσα στο σπίτι για τα παιδιά και για να βοηθάει κι εκείνος οικονομικά στο μεγάλωμά τους. 
Πέρναγαν τα χρόνια, μεγάλωναν τα παιδιά και ο Π. άρχισε να έχει  σοβαρά προβλήματα υγείας. 
Εξετάσεις πάνω στις εξετάσεις και το μαντάτο έσκασε σαν βόμβα στο σπίτι τους. 
Ο Π. είχε αρπάξει ηπατίτιδα c από τις σεξουαλικές του επαφές με γυναίκες παντός είδους και εθνικότητας και τα συμπτώματα είχαν ήδη αρχίσει. 
Η Στ. φοβισμένη έκανε κι εκείνη εξετάσεις κι ευτυχώς ήταν εντάξει.  Ήταν άλλωστε αρκετά τα χρόνια που... απλά έμεναν μαζί.
Έκτοτε άρχισε η Οδύσσεια της αρρώστιας του. 
Πότε ήταν καλά, πότε δεν ήταν, όμως  συνέχιζε να ζει άστατα και δεν άκουγε τις συμβουλές των γιατρών που του έλεγαν να κάνει ήσυχη ζωή και να μην πίνει.
Σε λίγα χρόνια η κατάστασή του βγήκε εκτός ελέγχου. Έπαθε κίρρωση του ήπατος και δεν άργησε να έρθει και ο καθολικός καρκίνος.
Ενάμιση χρόνο, μπαινόβγαινε στα νοσοκομεία μέχρι που έλιωσε απ' τον καρκίνο  και η Στ. στεκόταν άξια νοσοκόμα κοντά του, μάνα δίπλα στα παιδιά της, εργαζόμενη στη δουλειά της. 
Τα νύχια της έμπηγε στο κρέας της και έπνιγε το θυμό της και το παραπονό της, να μην νιώσουν τίποτα τα παιδιά της.Παράλληλα έπρεπε να στηρίξει το αγόρι της που ο θάνατος του πατέρα του το βρήκε να  σπουδάζει στο εξωτερικό και το κορίτσι της που πέρναγε δύσκολα την εφηβεία.
Στο τέλος ο Π. υπέκυψε και μαζί μ' αυτόν έφυγε κι ένα μεγάλο βάρος απ' τη ζωή της. 
Δεν πρόλαβε να πάρει ανάσα και ο γιατρός της συνέστησε να κάνει αφαίρεση γεννητικών οργάνων γιατί κάποιος όγκος διαγνώστηκε που δεν έπρεπε να μείνει μέσα της. 
Επιστράτευσε όλη της τη δύναμη, μπήκε στο νοσοκομείο και βγήκε "σφαγμένη", όπως έλεγε, αλλά ζωντανή. 
Όλα αυτά τα χρόνια δεν είχε επιτρέψει στα μάτια της να στάξουν ένα δάκρυ. "Σκυλί" χαρακτήριζε τον εαυτό της γιατί άντεχε στις δυσκολίες.
Τώρα πια είχε περάσει κάμποσος καιρός και προσπαθούσε να βάλει λίγη τάξη στο παραμελημένο σπιτικό της και την ζωή της.
Σήμερα η μέρα ήταν μια σχετικά ζεστή Κυριακή του φθινοπώρου και σειρά είχε η σιδερένια ντουλάπα.
Βγήκε στο μπαλκόνι της κουζίνας, καλημέρισε τη γειτόνισσα απ' το διπλανό διαμέρισμα  κι άρχισε να αδειάζει από μέσα, σκούπες, σφουγγαρίστρες και απορρυπαντικά. 
Ώσπου σε μια γωνίτσα βρίσκει ένα δεματάκι κρυμμένο, που ήταν τυλιγμένο με εφημερίδα σε σχήμα κυλινδρικό και σφιγμένο με ένα λαστιχάκι. Η γειτόνισσα διάβασε ολοκάθαρα την έκπληξη στο πρόσωπό της και τη ρώτησε τι ήταν αυτό που βρήκε. 
Η Στ. ξεδίπλωσε προσεχτικά την εφημερίδα και μέσα βρήκε τυλιγμένα σε καρουλάκι κάμποσα χαρτονομίσματα. Λύγισαν τα γόνατά της, κάθισε σ΄ένα πλαστικό σκαμνάκι που βρισκόταν δίπλα  κι έβαλε τα κλάμματα. 
Και πρώτη φορά στη ζωή της, χωρίς να σκεφτεί τη γειτόνισσα που παρακολουθούσε τη σκηνή, 
φώναξε με δυνατή φωνή: " Αχ, βρε Π. ακόμη και μετά το θάνατό σου  δεν με αφήνεις να ηρεμήσω, μόνο  βρίσκω  ακόμη και τώρα λεφτά που φύλαγες κρυφά για τα ξεπορτίσματά σου." 


Και μην ξεχνάτε 
να στείλετε τη συμμετοχή σας 
στο 1ο παιχνίδι του 2ου κύκλου 
"ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"
ως την επόμενη Παρασκευή
20/9/2013
                                                        7 η ώρα το απόγευμα
Πληροφορίες σχετικά με το παιχνίδι μας εδώ

62 σχόλια:

  1. συχγαρητηρια τρομερη ιστορια με συγκινησε με τον χαρακτηρα της γυναικας με θυμωσε με τον χαρακτηρα του αντρα αλλα στο τελος αν και εχασε πολλα χρονια απο την ζωη της βρηκε τα χρηματα που θα την βοηθησουν για λιγο!!!πολλα φιλια απο την ομορφη θεσσαλονικη!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σοφία καλώς όρισες στο σπιτικό μου.
      Δυστυχώς καλή μου φίλη την ώρα που βρήκε τα χρήματα
      αυτά δεν είχαν καμιά αξία μπροστά στη ζωή που είχε ήδη χάσει μαζί του.
      Πολλά φιλιά στη Θεσσαλονίκη.

      Διαγραφή
  2. Εγω θα σταθώ αλλού ,η ζωή της ηρωίδας μας ηταν άδικη ,γιατι άδικη ήταν καιη συμπεριφορά απο την οικογένειά της ..
    Νάσαι καλά Φλώρα μου
    Φιλιά!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ακριβώς γι αυτό το λόγο ξεκίνησα κι εγώ την ιστορία της από την αρχή... Το ασχημόπαπο της οικογένειας αδικήθηκε κατάφορα από την παιδική του ηλικία και ίσως ποτέ δεν διεκδίκησε για τον εαυτό της το δικαίωμα να έχει κοντά της έναν σωστό άνθρωπο για εκείνη.
      Όμως η αξίες της και η ηθική της δεν αφήνουν κανένα περιθώριο να κριθεί η συμπεριφορά της στα δύσκολα της ζωής.
      Φιλιά

      Διαγραφή
  3. Εννοείται Φλώρα μου , και της αξίζουν συγχαρητήρια ,και επειδή πάντα έρχεται η δικαίωση ,'εστω και αργά ,εύχομαι να βρεί την ευτυχία που της αξίζει..!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Eίναι τώρα ευτυχισμένη, μαζί με τα παιδιά της που αποκαταστήθηκαν και τα εγγονάκια της, ήσυχη από ταραγμένες καταστάσεις.

      Διαγραφή
  4. Τελικά, είναι αλήθεια!!! (για το ..χούι, λέω)!
    Τα βιώματα που έχουμε μας ακολουθούν ολόκληρη τη ζωή μας! Και πρέπει να θωρακίζουμε εξαιρετικά την προσωπικότητα για να μπορούμε να έχουμε μια αξιοπρεπή ζωή, μια ζωή όπως την ονειρευόμαστε, μια ζωή όπως και με όποιον θέλουμε!! Και κάποτε έρχεται και η δικαίωση, η λύτρωση!! Μπορεί αργά, αλλά έρχεται!
    Τα φιλιά μου με μια ζεστή καλημέρα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλή σου μέρα Pepi μου. Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω την ιστορία του άντρα της πριν το γάμο τους. Δεν ξέρω καν πως μεγάλωσε, τι μάνα και τι πατέρα είχε... Πάντως προσωπική μου άποψη κάτι δεν θα πήγαινε καλά στο πατρικό του σπίτι για να εξελίξει ένα τόσο άστατο και αναξιόπιστο χαρακτήρα σαν ενήλικας.

      Διαγραφή
  5. Εξαιρετική ιστορία!!!
    Αυτό το:Όμως, όπως τόσες και τόσες γυναίκες, αποφάσισε να ζει μαζί του συμβατικά...
    Με θύμωσε.
    Γυναίκες που δεν αγαπάνε τον εαυτό τους!
    Τι να πω;
    Είναι τόσο πολλές σαν την ηρωίδα της ιστορίας...

    Καλημέρα και καλή εβδομάδα Φλώρα μου:)
    Φιλάκια!!













    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κάποτε σε νεαρότερη ηλικία είχα κι εγώ τέτοιες απόψεις σαν τις δικές σου. Όμως η ζωή είναι πολύ σκληρή και αναγκάζει τους ανθρώπους για διάφορους λόγους να κάνουν συμβιβασμούς.
      Ειδικά για έναν άνθρωπο σαν την Στ. ήταν αδιανόητο να βάλει τα δικά της θέλω πριν απ' των παιδιών της και βέβαια όπως κάθε μάνα αγαπούσε τα παιδιά της περισσότερο απ' τον εαυτό της, χωρίς να θέλω να τη δικαιολογήσω ή να υποστηρίξω πως έκανε το σωστό.
      Απλά σύμφωνα με τα δικά της δεδομένα η δική της θυσία ήταν επιβεβλημένη για το καλό των παιδιών της.

      Διαγραφή
  6. Διαβάζοντας τη ζωή αυτής της ηρωίδας, αναρωτήθηκα πόσες γυναίκες ζουν παρόμοιες ιστορίες και κρατούν πίσω από τις ερμητικά, κλειστές πόρτες της ψυχής τους, για χρόνια ατελείωτα τον βουβό πόνο. Η δύναμη, και η αφοσίωση στα παιδιά πάντα δίνουν λόγο για τη συνέχιση της ζωής. Και εμείς, οι θεατές όλων αυτών, ας λέμε που και που ένα καλό λόγο και ας προσπαθούμε να "ξεκλειδώσουμε" αυτές τις ψυχές. Θα ξαφνιαστούμε, όταν ζήσουμε τον πλούτο των συναισθημάτων και τη δύναμη του ανθρώπου....

    Καλημέρα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ το Θεό που φανέρωσε στη ζωή μου αυτή τη γυναίκα και έζησα δίπλα της όλες τις δύσκολες στιγμές της.
      Είπαμε πολλά, πάρα πολλά... τόσα που ποτέ δεν μοιράστηκε με τις αδελφές της ή με κάποιον άλλο αφού δουλέψαμε για αρκετά χρόνια σε δύο γραφεία κολλημένα μεταξύ τους.
      Μου είπε όμως κι εκείνη πολλά σοφά λόγια που αφορούσαν τη δική μου ζωή.
      Και βέβαια η σχέση αυτή εξακολουθεί να υπάρχει και με χαρά μου βλέπω να έχει μια πολύ καλή ζωή τώρα.

      Διαγραφή
  7. Συγκινητικος ο χαρακτηρας της Στ. αλλα και τοσο εξω απο τον δικο μου...
    Τουλαχιστον της εμειναν και καποια χρηματα απο τον αχαϊρευτο...
    Για αλλη μια φορα υπεροχη κι απο τη ζωη μεσα βγαλμενη!
    Φιλια, καλημερα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εμένα η ζωή με έχει μάθει να μην είμαι απόλυτη και αν δεν βρεθούμε κάτω απ' τις ίδιες συνθήκες δεν μπορούμε να προεξοφλήσουμε τις αντιδράσεις μας.
      Τα χρήματα απ' τον αχαϊρευτο δεν ήταν περισσότερα απ' ότι μια βραδιά του στα μπουζούκια.
      Κι επειδή ξέρω τι τα έκανε... τα μοίρασε στα παιδιά της για να βγουν εκείνα να διασκεδάσουν.
      Τα φιλιά μου

      Διαγραφή
    2. Ωστε ειναι αληθινη ιστορια;
      Σιγουρα δεν μπορουμε να προεξοφλουμε τιποτα, αλλα ολοι γεννιομαστε και με ενα χαρακτηρα, που ναι μεν επηρεαζεται απο τις καταστασεις, αλλα δεν εξαλειφεται...

      Διαγραφή
  8. καλημερα φιλη μου! καλη εβδομαδα!
    με συνεπηρε η ιστορια σου! μου αρεσε πολυ! φιλια πολλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι που κι εσύ πήρες ευχαρίστηση απ' την ιστορία μου.
      Πρέπει κι εγώ κάπως να ανταποδώσω την ευχαρίστηση που παίρνω απ' τις δικές μου επισκέψεις στις δικές σου αναρτήσεις.
      Φιλάκια

      Διαγραφή
    2. απο ολα τα ποστ σου παιρνω ευχαριστηση Φλωρα μου!!! και στο λεω αυτο με ειλικρινεια!!!!!

      σ ευχαριστω για τα καλα σου λογια! φιλια πολλα!

      Διαγραφή
  9. Κάποιες σαν την ΣΤ. ζουν τόσο κοντά μας! Ακόμα με χειρότερες συνθήκες.
    Και οι "απ'έξω" έχουν λόγο: "Γιατί δεν τον χώριζε;"
    Θέλει δύναμη να κρατηθείς εκεί που είσαι. Θα βρισκόταν η ΣΤ. απολογούμενη και φταίχτρα, με πρώτους κατήγορους τα παιδιά.
    Μπορεί να μην συμφωνώ με την υπομονή.. μα έξω από το χορό!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γιαγιά Αντιγόνη,εγώ μπορώ να δικαιολογήσω τα νέα κορίτσια που δεν μπορούν να ανεχτούν τέτοιες συμπεριφορές από μέρους των συζύγων.
      Κάποτε έτσι σκεφτόμουν κι εγώ όμως καθώς τα χρόνια περνούν και απ' τη στιγμή που υπάρχουν παιδιά τα πράγματα αλλάζουν και μπορούμε να γίνουμε πολύ σκληρές με τον εαυτό μας για χατήρι τους.
      Ο Θεός να μην δίνει βάσανα... γιατί όταν σου βαράνε το ντέφι πρέπει να χορέψεις και ποτέ δεν ξέρεις πόσα λάθη θα κάνεις σ' αυτό το χορό.

      Διαγραφή
  10. Τι βάρος κουβαλούσε μέσα της αυτή η γυναίκα.
    Όχι, δεν μου άρεσε ο τρόπος που χειρίστηκε τη ζωή της. Και είναι κρίμα που πολλές γυναίκες, ειδικά παλιότερα έκαναν το ίδιο. Αυτή η γυναίκα δεν ένιωσε ποτέ αγάπη. Ίσως και για αυτό να αντιδρά έτσι.
    Εγώ δεν την λέω δυνατή, την λέω άβουλη. Αν ήταν δυνατή θα έπαιρνε τη ζωή της στα χέρια της και θα διεκδικούσε. Έτσι όπως έζησε απλά πήγε χαμένη. Ευτυχώς που έκανε παιδιά και αυτά της έδωσαν κάποιες χαρές.
    Καλημέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μόνο άβουλο δεν μπορείς να πεις έναν άνθρωπο που εξαιτίας της βγήκαν εξαιρετικά παιδιά και τα μεγάλωσε με ιδιαίτερη λατρεία.
      Δεν ήταν άβουλο το φέρσιμό της όταν αρνήθηκε να πάει να τον δει τραυματισμένο στο νοσοκομείο. Κι έπειτα από έναν άνθρωπο τέτοιο όσο κι αν απαιτήσεις δεν έχεις να λάβεις... Μη σου τύχει...
      Φιλάκια

      Διαγραφή
  11. Η ΣΤ. όντως με τον αδαμάντινο χαρακτήρα της , έγινε θύμα και των γονιών και του συζύγου! Τα χρόνια που έχασε κοντά του δεν γυρίζουν ποτέ πίσω ! Τώρα ναι μπορεί να είναι ευτυχισμένη με παιδιά και εγγόνια , όμως ο πάγος και ο θυμός
    στην ψυχή της θα υπάρχει μέχρι να πεθάνει! Η γυναικεία της υπόσταση καταρακώθηκε και τσαλαπατήθηκε και μόνο εκείνη μπορεί να το περιγράψει! Φλώρα μου δεν πιστεύω στη δικαίωση , απλά οι ηθικές της αξίες την έκαναν μια σπουδαία νοσοκόμα , όπως πολλές γυναίκες γύρω μας .
    Καλό σου απόγευμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Eγώ προσπάθησα να δώσω όσο πιο αμερόληπτα μπορούσα τη ζωή της εν περιλήψει. Τι έχει νιώσει μόνο η ψυχή της το ξέρει.
      Δεν μιλάμε για καμιά δικαίωση όταν η ζωή και τα νιάτα πάνε χαράμι.
      Μόνο απέραντο σεβασμό απολαμβάνει από όποιον την γνωρίζει και κυρίως απ' τα παιδιά της.

      Διαγραφή
    2. Εχω την ατυχία αυτή και γνωρίζω τι σημαίνει να έχεις κερδίσει τον σεβασμό των παιδιών σου , της κοινωνίας , είναι οι επιλογές που κάνουμε.
      Καλό σου βράδυ

      Διαγραφή
  12. Πόσο με λύπησε αυτή η ιστορία δε λέγεται... Πόσο άτυχοι είναι μερικοί άνθρωποι... Και ξεκινάει το θέμα από την οικογένεια, γιατί αν είχε διαφορετική μεταχείριση ίσως να είχε και καλύτερη τύχη μετ' έπειτα.
    Δεν καταλαβαίνω γιατί μία γυναίκα να μένει με έναν άντρα που έχει τέτοια συμπεριφορά.. λόγω των παιδιών; λόγω οικονομικών; Σίγουρα ο λόγος θα είναι πολύ ισχυρός για να χαραμίσεις τόσο άδικα τη ζωή σου δίπλα σε τέτοιο άνθρωπο...
    Κρίμα...
    Καλή εβδομάδα! Φιλιά! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μπορεί μέσα στην οικογένεια να ήταν κάπως αδικημένη στην αρχή της ζωής της η Στ. αλλά αργότερα στηρίχθηκε απ' αυτήν.
      Δεν ήταν κακή οικογένεια απλά τα δύσκολα χρόνια τότε έπρεπε να παρθούν κάποιες αποφάσεις που για κάποιους δεν ήταν τόσο δίκαιες.
      Τώρα ως προς τη ζωή της με τον άντρα της.
      Φαίνεται πως αν δεν το ζήσει κανείς το πρόβλημα και κυρίως το δίλημμα "φεύγω ή μένω" δεν μπορεί να ξέρει τι είναι αυτό που κάνει κάποιον να φύγει ή να μείνει.
      Αν ο λόγος ο ισχυρός είναι τα παιδιά, πίστεψέ με, όταν αποκτήσεις κι εσύ δικά σου μπορεί να τον κατανοήσεις.
      Τα φιλιά μου

      Διαγραφή
  13. Γυναίκες σαν την ΣΤ., έφερε η ζωή αρκετές φορές πολύ κοντά μου. Γυναίκες άξιες, που είχαν την ατυχία να πετύχουν, ή να τους "πασάρουν", λάθος άνθρωπο. Που στην πορεία εξελίχθηκε σε πότη, άπιστο ή χαρτοπαίκτη. Κι απόμειναν στην μέση του φουρτουνιασμένου πελάγου, με τα παιδιά τους αγκαλιά, να κουμαντάρουν μόνες το καράβι, βαστώντας ταυτόχρονα πανί και τιμόνι.
    Γυναίκες, άλλες μορφωμένες, άλλες σχεδόν αγράμματες, ή αυτοδίδακτες, που όμως από ένστικτο και έμφυτη ευφυΐα αντιλαμβάνονταν το κόστος της κοινωνικής απομόνωσης για τα παιδιά τους, αν στερούνταν τον, έστω κατ'επίφασην "Πατέρα". Γυναίκες που τις ατσάλωσε η ανάγκη να οδηγήσουν τα βλαστάρια τους, το "αίμα της καρδιάς τους", κατά το δυνατόν αλώβητα, έξω από την δυστυχία.
    Όσο βαθύτερα ξανοίγομαι στη ζωή, τόσο μεγαλώνει ο σεβασμός μου απέναντί τους.
    Κι όσο κι αν ο χαρακτήρας μου αντιδρά , αναγνωρίζω πια, πως η ιδιότητα της ψυχής τους που τις έκανε να φερθούν έτσι, δεν ήταν έλλειψη βούλησης, αλλά αρετή.
    Μακάρι, να φτιάχναμε μια κοινωνία, που να τους επέτρεπε να αντιδράσουν διαφορετικά!!
    Σας φιλώ, για μια καλή βδομάδα. Άννα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άννα μου στο σχόλιό σου υποκλίνομαι.
      Εγώ έγραψα την ιστορία κι εσύ το συμπέρασμα.
      Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου.
      Σε φιλώ και σ' ευχαριστώ πολύ.

      Διαγραφή
  14. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Δεν θα μπορούσαμε να την πούμε ζωή αυτή Φλωρα μου. που έκανε...η Στ και για ποιόν εκατσε μαζί του; για τα παιδιά; που μεγαλώνουν και φευγουν;... και η αξιοπρέπεια του ανθρώπου; που είναι;; εδώ πάει.. το ...... πιο καλή η μοναξιά..!! ομως δεν μπορούμε να κρίνουμε απο εξω τι είχε μεσα στο μυαλό της εκεινη..!!μια ζωή χαμενη θα έλεγα!!! φιλια πολλα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ρούλα μου είναι θέμα χαρακτήρα και αξιολόγησης αναγκών.
      Μπορούμε εύκολα να κρίνουμε όταν όλα στις ζωές μας εξελίσσονται
      νορμάλ.
      Χαμένα νιάτα θα έλεγα εγώ... γιατί ζωή είναι και τα γηρατειά που μπορεί ο Θεός να της τα δώσει ευτυχισμένα.
      Φιλιά πολλά

      Διαγραφή
    2. για τα νιατα της έλεγακαι εγώ ... Φλωρα μου...μακρι να βρεί την γαλήνη. της...

      Διαγραφή
  16. Διαβάζοντας στα σχόλια πως η ιστορία είναι αληθινή, θέλω να μου κάνεις μια χάρη. Να της δώσεις συγχαρητήρια & να την κάνεις μια μεγάλη αγκαλιά. Από μένα. Κι ας μην την ξέρω. Μπορώ να καταλάβω πως αυτό που έκανε, ήθελε ψυχή και παλληκαριά. Κι ας φαίνεται άσκοπη θυσία. Το θέμα είναι πως στάθηκε συνεπής στους λογαριασμούς με τη συνείδησή της. Και με τα παιδιά της. Για τα υπόλοιπα, φροντίζει κάποιος Άλλος...

    Συγχαρητήρια για τον τρόπο που μας το μετέφερες. Με σεβασμό και δίχως συναισθηματικές επάρσεις. Να έχει καλή συνέχεια στη ζωή της!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Mαρία μου, θα μεταφέρω τη διάθεσή σου σε κείνη για μια μεγάλη αγκαλιά.
      Με συγκίνησες αναφέροντας τον Άλλο, που φροντίζει για τα υπόλοιπα.
      Μακάρι να σταθεί εκείνος γενναιόδωρος μαζί της.
      Σε φιλώ Μαρία μου.

      Διαγραφή
  17. Κατά τη δύναμη μας και η προσφορά μας! Η ηρωίδα έχασε τα νιάτα της μίζερα και αλαζονικά από τον σύντροφο της, αλλά κέρδισε τα στερνά.
    Όμορφη ανάρτηση, με προβληματισμό συνείδησης! Να έχεις ένα χαρούμενο βράδυ! Φιλιά πολλά!:))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κατερίνα μου, η ζωή παίζει παιχνίδια που δεν μπορούμε ποτέ να τα ξέρουμε.
      Τα στερνά όμως είναι σίγουρα πως θα είναι γεμάτα σεβασμό και θαυμασμό.

      Διαγραφή
  18. Καλογραμμένη η ιστορία σου.
    Φιλάκια ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Η γυναίκα αυτή Φλώρα έκρινε ότι έπρεπε να χειριστεί την ζωή της με τον συγκεκριμένο τρόπο,δηλαδή ουσιαστικά να θυσιαστεί για τα παιδιά της.
    Αν αυτή ήταν η καλύτερη επιλογή δεν μπορεί να το ξέρει κανείς από εμάς .
    Σε εμάς απομένει να σταθούμε με σεβασμό στις επιλογές της.
    Μόνο εκείνη ξέρει γιατί επέλεξε να κρατήσει την συγκεκριμένη στάση.
    Για μένα το σημαντικότερο είναι τα παιδιά της να καταλάβουν και να αναγνωρίσουν την θυσία της μητέρας τους.
    Αν κέρδισε τον θαυμασμό και την αγάπη των παιδιών της με την στάση της,σίγουρα θα αισθάνεται ήρεμη και γαληνεμένη.
    Τις φιλούρες μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τα παιδιά της την σέβονται και την θαυμάζουν και εξακολουθεί ακόμη να στέκεται κοντά τους, αγωνίστρια ζωής, βοηθώντας τα να αναθρέψουν τα δικά τους παιδιά...
      Και η αλήθεια είναι ότι σ' αυτήν την τέχνη είναι άπιαστη!!!
      Φιλιά κι από μένα...
      (Σου τηλεφώνησα σήμερα αλλά δεν απαντούσες.)

      Διαγραφή
  20. Μια ιστορία που πέρασαν και περνούν πολλές γυναίκες δυστυχώς στην εποχή μας. Η Στ. ήταν πολύ δυνατή και αντιμετώπισε τις δυσκολίες της ζωής της. Ήταν πραγματική μάνα για τα παιδιά της. Στάθηκε με ψηλά το κεφάλι μέχρι το τέλος. Μπράβο στη γυναίκα που ενήργησε με την καρδιά. Φλώρα μου θα σου το πώ άλλη μια φορά. Μου αρέσει το γράψιμό σου. Φιλάκια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ίσως η καρδιά της να ήθελε να ενεργήσει διαφορετικά.
      Εγώ διακρίνω τη λογική να κυριαρχεί πάνω από κάθε συναίσθημα
      προς όφελος των παιδιών της.
      Και όταν αυτά όλα γίνονται σε νεαρή ηλικία
      έχουν διπλάσια ηθική αξία.
      Φιλιά πολλά Γιούλα μου.

      Διαγραφή
  21. Τι να τα κάνει τα παλιόχαρτα τώρα που τα βρήκε, θα της φέρουν πίσω τα νιάτα της και την ζωή της;
    Οχι!
    Αμαρτίες γονέων από εκεί ξεκινάνε όλα δυστυχώς!!
    Συγκλονιστική η ιστορία σου Φλώρα μου!
    Φιλιά πολλά!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Tα παλιόχαρτα το μόνο που έκαναν ήταν άλλη μια φορά να μαυρίσουν την ψυχούλα της.
      Φιλιά πολλά

      Διαγραφή
  22. Καλημέρα Φλώρα μου..διδάγματα για τις νέες γενιές το κείμενο αυτό προσφέρει..Αρχικά ένας συμβιβασμός με το απόλυτο τίποτα,στη συνέχεια μια μηδενική αυτοεκτίμηση με αποτέλεσμα την καταρράκωση της αξιοπρέπειας και στην ακόμα πιό μετά συνέχεια...μια συνηδειτοποίηση πίκρας και θλιψης για τα χρόνια που πήγαν χαμένα..αυτά μου βγήκαν,.και δεν χάρηκε τίποτα στη ζωή της τελικά..μιά μητέρα με θυσίες για τα παιδιά της...την θαυμάζουμε γιαυτό..απο την άλλη λέμε..κρίμα για τα όνειρα που ίσως είχε και της τα διέλυσαν..κείμενο για άφθονο προβληματισμό γραμμένο εξαιρετικά..φιλάκια πολλά Φλώρα μου και καλή βδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κate μου, χρόνια αφιερωμένα θα τα έλεγα εγώ.
      Είχε σκοπό στη ζωή της να μεγαλώσει τα παιδιά της με τεράστια αγάπη και μια γλυκύτητα αφάνταστη...
      Όλα τα υπόλοιπα η ψυχή της μόνο τα ξέρει.
      Καλή βδομάδα και για σένα.

      Διαγραφή
  23. Η ιστορια της αγιας της διπλανης πορτας.
    Γλαφυρη και υπεροχη η γραφη σου.
    σε φιλω πολυ συγκινημενη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρία μου για μένα ήταν η ιστορία του διπλανού γραφείου...
      Πολλές φορές ταυτίστηκα μαζί της και την ένιωσα ως τα βάθη της ψυχής της.
      Οι λεπτομέρειες της ζωής της ήταν συγκλονιστικά θλιβερές αλλά προσπάθησα να δώσω πολύ αντικειμενικά τα πράγματα.
      Φιλιά

      Διαγραφή
  24. αγαπημένη μου Φλώρα με την γνωστή ευαισθησία στα θέματα που παρουσιάζεις..που γρα΄φεις...που τα μοιράζεσαι μαζί μας...η αγάπη προς τις φίλες και γνωστές σου....τι να πω για τον Π; καλά να πάθει, ήθελε τα κι έπαθε τα....η Στ..ξαλάφρωσε, ευτυχώς με την υγεία της όλα καλά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δελφινάκι μου, πολλές φορές το έχω σκεφτεί πως ήταν τυχερή που δεν άρπαξε κι εκείνη την αρρώστια των αμαρτιών του...
      Ο Θεός είναι μεγάλος και την προστάτεψε για να υπάρχει εκεί για τα παιδιά της.
      Φιλιά.

      Διαγραφή
  25. Αχ Πασταφλωρίτσα μου....
    Όταν διάβασα πόσο όμορφα έδωσες την ιστορία από παλιά κι έφτασα στον όρο του παιδιού "σάντουιτς" χαμογέλασα γλυκά!
    Πόσο καλά έδωσες τη σημασία του οικογενειακού αστερισμού!
    Σε θαύμασα στο πώς ξετύλιξες την ιστορία. Μια ιστορία της διπλανής πόρτας.... Πόσες γυναίκες έχουν θυσιάσει ολόκληρη τη ζωή τους για χάρη των παιδιών! Θέλει δύναμη αυτό μέσα στην όλη αδυναμία άλλου χειρισμού!
    Σε φιλώ γλυκά...πολύ γλυκά και τρυφερά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πόσο εκπαιδευμένη ήταν απ' την παιδική της ηλικία να γίνεται θυσία!!! Αυτό νομίζω ότι είναι το σοκαριστικότερο...
      Σε φιλώ Αριστέα μου.

      Διαγραφή
  26. Τα παιδιά δηλαδή δεν ένιωσαν ποτέ την κατάσταση?..σίγουρα τα ήξεραν και τα καταλάβαιναν όλα και η μάνα τους τους πέρασε το χειρότερο μήνυμα που θα μπορούσε να περάσει μάνα...αν έστελνε το δικηγόρο της στο νοσοκομείο τότε και το διαζύγιο θα έβγαινε και λεφτά για τα παιδιά θα έπαιρνε κατευθείαν από το μισθό του κυρίου πριν τα φάει με γκόμενες και τα παιδιά της θα είχαν πάρει ένα μεγάλο μάθημα...πως δεν αφήνουμε κανέναν να μας ποδοπατάει τη ζωή..
    Δεν τις καταλαβαίνω αυτές τις γυναίκες...προσπαθώ, αλλά δεν!!!
    Απλά εύχομαι να είναι ευτυχισμένη τώρα πια που ο άλλος πήγε όπου πήγε!!
    Α και με θύμωσε η ευκολία που διορίζονταν κουτσοί στραβοί στο δημόσιο...τρία παιδιά και τα βόλεψε και τα τρία..και όλο το χωριό εδώ που τα λέμε...κι αυτό με θύμωσε πολύ...

    Ξεθυμώνω για σου στείλω τα φιλιά μου!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρία μου δέχομαι το θυμό σου. Τα παιδιά καταλάβαιναν σίγουρα, αλλά η δική της συμπεριφορά ήταν αυτή που έμεινε σ' αυτά και την λατρεύουν. Να φανταστείς το αγόρι της όταν έκανε το πρώτο εγγονάκι της, με τη σύμφωνη γνώμη της γυναίκας του, που κι εκείνη την αγαπάει και την εκτιμάει ιδιαίτερα, έδωσε το δικό της όνομα στο παιδί αντί για αυτό του πεθαμένου πατέρα του...
      Εγώ που έζησα κοντά της όλα αυτά την καταλαβαίνω....
      Η ζωή σε παίρνει αμπάριζα και προσπαθείς να περισώσεις ότι γίνεται...
      Όσο για τους διορισμούς των κουτσών στραβών... στο δημόσιο, έχω ακόμη πολλές ιστορίες να γράψω στο μέλλον που παντού θα υπάρχουν ρουσφετοδιορισμοί του κερατά...
      Όταν μπήκα στο δημόσιο με διαγωνισμό και χωρίς καμιά βοήθεια, μετά από 5 χρόνια στον ιδιωτικό τομέα θύμωνα κι εγώ πολύ με όλα αυτά. Σιγά σιγά δεν μου έκαναν εντύπωση γιατί γενικά ήταν ο κανόνας οι ρουσφετοδιορισμοί και όταν μίλαγες για διαγωνισμό σε κοίταγαν σαν UFO.
      Η επόμενη ανάρτηση που την έχω ήδη έτοιμη έχει πάλι διορισμούς απ' το παράθυρο και μάλιστα κατά συρροήν.

      Διαγραφή
  27. Λυπήθηκα με την ιστορία της και ανατρίχιασα στο τέλος. Πόση υπομονή... γιατί;
    Κάποτε, οι γυναίκες ήταν δακτυλοδεικτούμενες εάν αποφάσιζαν να χαλάσουν το γάμο. Κανείς δεν εξέταζε το γιατί, κι αν ήταν σοβαρός ο λόγος. Κι έτσι, φοβούμενες την κατακραυγή, έμεναν και υπέμεναν. Πλέον, είσαι δακτυλοδεικτούμενος αν είσαι ακόμη παντρεμένος! Φυσικά αστειεύομαι, αλλά καταλαβαίνεις τι θέλω να πω, πόσο έχουν αλλάξει τα στάνταρ.
    Η ζωή μας είναι μία. Δε λέω πως δε θα πρέπει να συμβιβαστείς με κάποια πράγματα, αλλά όλα τα πράγματα πρέπει να έχουν κάποιο όριο. Και η Στ. πάτησε τον εαυτό της, πολλές φορές.
    Εύχομαι πλέον να ζει όπως της αξίζει και όχι όπως της επιβλήθηκε από άλλους.
    Σε φιλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είδες πως αλλάζουν οι καιροί!!!
      Το μέλλον θα μας δείξει τι είναι πιο ωφέλιμο για την οικογένεια... να υπομένει η γυναίκα ή να το διαλύει πιο εύκολα.
      Και αυτό κρίνεται πάντα από το πόσο σωστά είναι τα παιδιά που βγαίνουν μετά από αυτές τις αποφάσεις...
      Όπως και να 'χει όμως είτε μείνει είτε φύγει η μάνα απ' το γάμο το βάρος της διαπαιδαγώγησης μένει τις περισσότερες φορές αποκλειστικά πάνω της...
      Φιλιά πολλά.

      Διαγραφή
  28. Ζώντας σε μια πατρική οικογένεια ως "σάντουιτς" πιθανολογώ ότι πολύ γρήγορα παραιτήθηκε από τη διεκδίκηση. Δεν έζησε και φυσικά δεν διδάχθηκε την επανάσταση. Αρκέστηκε σε όσα τις έδιναν οι άλλοι.
    Μπράβο της που ανέχτηκε τον ..., δεν θα τον χαρακτηρίσω γιατί έχει πλέον 'φύγει'. Σίγουρα το έκανε για τα δυο της παιδιά και όχι για τα όμορφα μάτια του.
    Είναι πολύ εύκολο από όλους μας να λέμε "εγώ στη θέση της θα έκανα αυτό...".
    Δεν μπορούμε να ξέρουμε σε μια τέτοια ώρα ποια πράγματα ζυγίζουν περισσότερο. Και σίγουρα σε αυτή τη περίπτωση δεν υπάρχει "αντικειμενική" απόφαση, αλλιώς τα διαζύγια θα ήσαν πολλαπλάσια.
    Νομίζω ότι έσφιξε μέσα της πολύ πόνο και όλοι εμείς πρέπει να σταθούμε ευλαβικά απέναντι σε αυτό. Γιατί ήθελε πολύ εσωτερική δύναμη. Κάτι που σίγουρα σπανίζει.
    Καλό βράδυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ένα πράγμα που παρέλειψα να γράψω γι αυτήν είναι πως ποτέ δεν έδωσε δικαίωμα σε κανέναν να την λυπηθεί...
      Με το κεφάλι ψηλά και το χαμόγελο στα χείλη, ακόμη κι όταν οι συνάδελφοι ήξεραν τα καμώματα του συγχωρεμένου, δεν άφησε περιθώρια οίκτου προς το άτομό της.

      Διαγραφή
  29. Χώρισα τον πρώτο μου άνδρα (Γάλλο), πήρα το μωρό μου (6 μηνών)και γύρισα στην Ελλάδα, δούλεψα και μεγάλωσα το παιδί μου χωρίς καμιά βοήθεια από κανένα. Μετά από 12 χρόνια ξαναπαντρεύτηκα και απέκτησα δεύτερο γιο... αν δεν είχα φύγει, θα είχα την ίδια τύχη με τη δύστυχη "σφαγμένη"...
    Ο Γάλλος "έφυγε" πριν κάτι μήνες... ποτέ δεν είχε ασχοληθεί ή βοηθήσει το παιδί του... αλλά το παιδί, πήγε στη κηδεία.
    Είμαστε υπεύθυνοι για τη ζωή μας, και για ότι προσωπικό μάς συμβαίνει, γιατί είτε το έχουμε προκαλέσει ή το έχουμε επιτρέψει...
    Είμαι ανελέητη με τις φίλες που αγαπώ, όταν τις βλέπω να μην αντιδρούν σε ολέθριες σχέσεις με χίλιες δικαιολογίες!
    Χαίρομαι που δίνεις την ευκαιρία σε μερικές μερικές, να ξεστραβωθούν!

    ΑΦιλιά πολλά πολλά! :)


    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μακάρι το μυαλό των γυναικών να είναι καθαρό όταν αντιμετωπίζουν τέτοια προβλήματα. Επίσης μακάρι η ζυγαριά τους να είναι ακριβείας και να μην αφήνει περιθώρια λάθους στο ζύγισμα των αποφάσεων.
      Εσύ έδωσες τέλος μια και καλή σε κάτι που σωστά διέγνωσες πως ήταν τελειωμένο. Φαντάζομαι όμως πως θα είχες και ψυχολογική υποστήριξη από δικούς σου ανθρώπους.
      Σου εύχομαι το δύσκολο χρονικό διάστημα που πέρασες τότε, να το έχεις ξεπεράσει χωρίς να αφήσει πληγές και να είσαι τώρα διπλά ευτυχισμένη με τα παιδιά σου και τον άντρα σου.
      Φιλιά πολλά σίγουρα Α.

      Διαγραφή
  30. Ηρωίδα μάνα...
    Δεν είναι δυστυχώς η μόνη που αντιμετωπίζει αυτό το βάσανο...
    Γνώρισα κοπέλες που ενώ ήξεραν τη ζωή του συζύγου τους φέρθηκαν ακριβώς σαν τη Στ. η κάθε μία για τους δικούς της λόγους αλλά πριν και πάνω απ' όλα για τα παιδιά. Υπάρχουν γυναίκες που πετάνε έξω αυτά τα αποβράσματα, ίσως γιατί έχουν εξασφαλισμένο το μέλλον τους, υπάρχουν όμως ακόμα περισσότερες που η ανάγκη τις κάνει να σφίγγουν τα δόντια και να υπομένουν...
    Ότι κατέστρεψε την προσωπική της ζωή είναι το μόνο σίγουρο. Μακάρι να μη πάρει άλλες πίκρες και τα παιδιά να εκτιμήσουν τις θυσίες της.

    Σε φιλώ Φλωρίτσα μου, καλή νύχτα να έχεις γλυκιά μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή