Τρίτη, 13 Αυγούστου 2013

"Οι καραμέλες μου...."

Μόλις διάβασα στο facebook το παρακάτω κείμενο, δημοσιευμένο απ' τον καλό μου φίλο ΜΑΝΟ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ, και ειλικρινά ένιωσα σαν να μίλαγε κάποιος μέσα απ' το δικό μου στόμα, σαν να έγραφε κάποιος με το δικό μου χέρι.
Στη wikipedia μπορείτε να διαβάσετε πληροφορίες σχετικά με τον συγγραφέα του κειμένου Μario Andrade.


«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ' ότι έχω ζήσει έως τώρα... 
Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση. 
Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά. 
Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει. Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες. 
Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί. Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους. 
Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους. Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. 
Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο... μετά βίας για την επικεφαλίδα. 
Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. 
Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται...
Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα... 
Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση. Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους. Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους. Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους. Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους. Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια. 
Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή. Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων...Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή. Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει. 
Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν...
Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ' όσες έχω ήδη φάει. 
Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου...»
(Μario Andrade)

23 σχόλια:

  1. Aυτό που βλέπεις κάτι γραμμένο και λες "δε μπορεί αυτός βούτηξε στο μυαλό μου και πήρε την πένα μου και το'γραψε πολύ με τρελλαίνει..."
    Και τό'χω βιώσει κάμποσες φορές εδω μέσα... και κει εξω όμως...
    Δεν είναι φοβερό?
    Πόσο σύμφωνη με αφήνει το κείμενο αυτό!
    Πόσο ταυτίζομαι μαζί του δε μπορείς να φανταστείς...
    Η ζωή είναι πολύ μικρή για να την περνάμε με κενούς και ρηχούς ανθρώπους...το θέμα είναι οι άνθρωποι γύρω σου (φίλοι, σύντροφοι) να σε πηγαίνουν ένα βήμα πιο πέρα... ένα βήμα πιο κάτω στην ατραπό που πορεύεσαι.
    Ανθρωποι τροχοπέδες και εγωιστές να μας λείπουν...
    Και στην κακία εμείς απαντάμε με αδιαφορία...
    Και στο "θάψιμο" χαμογελάμε... γιατί αυτός που μας θάβει δεν ξέρει ότι άνθρωποι σαν εμάς είναι σπόροι... :)

    Φιλάκια πολλά και την καλημέρα μου...

    Υ.γ. Η φωτογραφία με τις καραμελίτσες αυτές... πωπω τι μου θύμησε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μου άρεσε ιδιαίτερα το "αυτός που μας θάβει δεν ξέρει ότι άνθρωποι σαν εμάς είναι σπόροι..."
    και οι καραμελίτσες αυτές... σκέτη ανάμνηση.
    Μακάρι να τις έβρισκα κάπου να αγόραζα...
    Είχαν πραγματική γεύση λεμόνι ή πορτοκάλι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. φοβερο!!! αλως φοβερο!!!!

    καλημερα!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Kαλημέρα και σε σένα.
      Μπαίνω καθημερινά και σε διαβάζω
      αλλά θεωρώ πως οι αναρτήσεις σου
      δεν έχουν ανάγκη ταπεινών σχολίων.

      Διαγραφή
  4. Πολύ δυνατό κείμενο, γεμάτο αλήθειες...
    Καλημέρα, Φλώρα μου, φιλάκια πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα κορίτσι μου και να περνάς πολύ καλά.

      Διαγραφή
  5. Υπέροχο κείμενο που αγγίζει όλους όσους αισθάνθηκαν σαν τον συγγραφέα του κειμένου.
    Ας απολαύσουμε λοιπόν τις καραμελίτσες που έχουν μείνει στην δική μας σακουλίτσα παρέα με όσους πραγματικά μας αγαπάνε και μας νοιάζονται.
    Καλημέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι λίγες και καλές καραμελίτσες που δίνουν γεύση και άρωμα στη ζωή μας.
      Καλή σου μέρα και σένα.

      Διαγραφή
  6. Ανώνυμος11:32 π.μ.

    εξαιρετικό κείμενο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι που συμφωνείς αλλά βάλε και την υπογραφή σου.
      Ευχαριστώ που τα βήματά σου σε έφεραν ως εδώ.

      Διαγραφή
  7. Φλώρα μου καλημέρα ! Πολύ όμορφο και αληθινό κείμενο !Σύμπτωση ,αλλά χθές το βράδυ αυτή την κουβέντα είχαμε στο σπίτι .....Το τυπώνω και το μοιράζω στην οικογένεια για δούν ό,τι ισχύει το "είμαστε πολλοί αλλά είμαστε σκόρπιοι !".Να είσαι πάντοτε καλά !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ότι θα το μοιράσεις στην οικογένειά σου σημαίνει πως άξιζε τον κόπο που το μετέφερα κι εγώ εδώ...
      Είναι πραγματικά ένα μάθημα.
      Φιλιά

      Διαγραφή
  8. το κείμενο είναι δυνατό και αυτό που με αγγίζει ιδιαίτερα είναι ότι όταν αισθανθούμε την ανάγκη να επαναπροσδιορίσουμε εμάς και τα θέλω μας,ανάλογα κείμενα τακτοποιούν τα συναισθήματα μας και μας εκράζουν μέσα από έναν δυνάτο γραπτό λόγο.Αλλά το πιο όμορφο από όλα είναι όταν τελικά βρίσκεις άλλους ανθρώπους που ενστερνίζονται το ίδιο!!!
    φιλιά πολλά!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όπως λέει και παραπάνω η oldthings είμαστε πολλοί αλλά είμαστε σκόρπιοι.

      Διαγραφή
  9. Απαντήσεις
    1. Φιλάκια κι από μένα Μαρία Έλενα.

      Διαγραφή
  10. Πολύ ωραίο κείμενο!!! Ευχαριστούμε που το μοιράστηκες μαζί μας!
    Φιλιά και καλό Δεκαπενταύγουστο!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλό Δεκαπενταύγουστο να έχεις κι εσύ κι ευχαριστώ που πέρασες από εδώ.
      Φιλάκια

      Διαγραφή
  11. Πολύ κατασταλαγμένο κείμενο. Για κατασταλαγμένους ανθρώπους. Εύχομαι να συγκαταλέγομαι μια μέρα ανάμεσα τους. Σε φιλώ γλυκά Φλωρούκο μου! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Joan μου, όταν αναρωτιόμαστε, όταν προβληματιζόμαστε, όταν μας απασχολεί η συμπεριφορά μας και ο τρόπος ζωής μας... μοιραία κάποια στιγμή κατασταλάζουμε...
      Σίγουρα κι εσύ είσαι κατασταλαγμένη.
      Φιλιά ξανθό κορίτσι.

      Διαγραφή
  12. Πολύ αληθινό κείμενο Φλώρα! Ευχαριστούμε που μας σκέφτηκες στην μοιρασιά! Τουλάχιστον είναι παρήγορο το γεγονός ότι ακόμα και στο τέλος συνειδητοποιούμε τι πραγματικά έχει αξία στη ζωή μας. Όχι ότι αυτό συμβαίνει πάντα. Ευχής έργο. Ένας μικρός απολογισμός είναι καθημερινά αναγκαίος. Δεν είναι ανάγκη να φτάσουμε στο αμήν. Σοφός ο ποιητής! Μακάρι να κάνουμε μόνο ότι αξίζει! Σε φιλώ και σε ευχαριστώ! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι καλό να συνειδητοποιούμε τι αξίζει και τι όχι νωρίς ώστε να έχουμε πολλές ουσιαστικές καραμέλες μέχρι το τέλος.
      Φιλιά πολλά Μαριλένα μου.

      Διαγραφή
  13. Την ίδια αίσθηση με σένα είχα και εγώ όταν διάβασα το κείμενο αυτό, αισθάνομαι κι εγώ, πως δεν έχω χρόνο ούτε και διάθεση να σπαταλιέμαι σε οτιδήποτε αν-ούσιο!
    Ευχαριστούμε που μας το θύμησες!
    ΑΦιλιά τρυφερά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή