Πέμπτη, 29 Αυγούστου 2013

Οι πυροσβέστες, η νεολαία του χωριού, ο Βασίλης ο Αλβανός και η Κάτια....

Φέτος οι διακοπές μου ήταν ιδιαίτερα θορυβώδεις. 
Η βοή του ανέμου δεν έπαψε για 2 μήνες να ηχεί μέσα στα αυτιά μας.
Ταυτόχρονα  το μικρό χωριό μου, αυτό το καλοκαίρι έμελλε να δοκιμαστεί από τις πύρινες φλόγες, που σε συνδυασμό με τα 9 μποφόρ, βάλθηκαν να το καταστρέψουν. 
Μέσα σε μια ανεξέλεγκτη κατάσταση που δεν προλάβαινες να δεις ποια κατεύθυνση τραβάει η φωτιά, που δεν μπορούσες να μαντέψεις προς τα που θα την οδηγήσει ο μαινόμενος άνεμος,  εκεί που τα λάστιχα με το νερό δεν κατόρθωναν να βρέξουν τον περίβολο των σπιτιών, γιατί το νερό εξανεμιζόταν χωρίς να φτάσει πάνω στα ξερά χορτάρια ή τα χλωρά φυτά και τα ανεμοδαρμένα δέντρα,  εκεί που προσευχόσουν απεγνωσμένα να γίνει ένα θαύμα και να σταματήσει η καταστροφή, με συγκίνηση οφείλω να ομολογήσω πως οι άνθρωποι συμπαραστάθηκαν ο ένας στον άλλον, ενδιαφέρθηκαν ο ένας για τον άλλο.
Αρχικά μέσα σ' αυτόν τον χαμό μπορούσε κανείς να αντιληφθεί πως μερικοί άνθρωποι έβαζαν σε κίνδυνο την ίδια τους τη ζωή προκειμένου να σώσουν δέντρα, σπίτια, βιος, ζωές ανθρώπων και ζώων. Μιλάω για τους ηρωϊκούς πυροσβέστες που έτρεχαν απ' τη μια εστία στην άλλη και έπρεπε ταυτόχρονα να εκτιμήσουν σωστά την κατάσταση και να πάρουν τις σωστές αποφάσεις,  ώστε να σταματήσει η καταστροφή. 
Τι να πει κανείς  για τους πιλότους των ελικοπτέρων, που με υπεράνθρωπες προσπάθειες κατάφερναν να φέρνουν πάνω απ' το σωστό σημείο το ελικόπτερο για να κάνουν ρήψη νερού, όταν το ίδιο το ελικόπτερο παρέπαιε μέσα στις ριπές του ανέμου των 9 μποφόρ. 
Μέσα σ' αυτόν το χαμό, αξίζει ένα τεράστιο μπράβο και στη νεολαία του χωριού. Χωρίς να έχουν τα παιδιά κάποια  εκπαίδευση, μαζί με τους εκπαιδευμένους εθελοντές πυροσβέστες έτρεχαν ασταμάτητα από σπίτι σε σπίτι για να ελέγξουν αν οι ηλικιωμένοι κινδύνευαν, αν υπήρχε κοντά τους κάποιος δικός τους άνθρωπος για να τους απομακρύνει, ή αν χρειαζόταν κάποια βοήθεια. 
Κι αφού εξασφάλιζαν πως δεν υπάρχει κίνδυνος για τους γέροντες, έπεφταν στη μάχη της κατάσβεσης με ότι μέσα μπορούσαν να εξασφαλίσουν, λεκάνες, κουβάδες, λάστιχα ώστε να μην καεί ούτε ένα σπίτι.
Πέρασε η φωτιά, μαύρισε το τοπίο, έκαψε μελίσσια και κάποια ζώα,  στοίχειωσε τα κλαδιά των πρίνων  και νοιώθεις πως περνάς πια μέσα από τοπίο κολάσεως. Όμως εξαιτίας αυτών των ανθρώπων δεν κάηκε ούτε ένα σπίτι, δεν κινδύνεψε ούτε μια ανθρώπινη ψυχή. 
Εντυπωσιάστηκα επίσης από τη συμπεριφορά ενός ανθρώπου.  
Ο Βασίλης ο Αλβανός, κάτοικος διπλανού χωριού, άνθρωπος της βιοπάλης και του μεροκάματου, άφησε τη δουλειά του και με το αγροτικό φορτηγάκι του έτρεχε όπου υπήρχε ανάγκη. ΄Εσβηνε φωτιές και παράλληλα νοιαζόταν για τους ανθρώπους.
Κάποια στιγμή βλέπω το Βασίλη να έρχεται εκεί που είχε μαζευτεί ο κόσμος που εγκατέλειψε τα σπίτια του και   να μοιράζει μπουκαλάκια νερό, που τα είχε αγοράσει ο ίδιος, σε όλους εμάς που είχαμε γίνει μαύροι απ' την καπνιά και είχαμε αποκτήσει άγριο βλέμμα απ' τη φρίκη,  ξέροντας πως μπορεί να μην ξαναβλέπαμε τα σπίτια μας.
Μαζί με το νερό ο Βασίλης μοίραζε και ενθαρρυντικά λόγια σε όσους το είχαν ανάγκη. 
Κι όταν έβλεπε πως κάποιοι αγωνιούσαν για την πορεία της πυρκαγιάς, αφού από το σημείο αυτό δεν είχαμε σαφή οπτική εικόνα της κατάστασης, ήταν ο μόνος που καβάλαγε το αγροτικό φορτηγάκι και έτρεχε να φέρει νέα απ' το σημείο της φωτιάς.
Ειλικρινά απορώ πως κατάφερνε να πείθει τους αστυνομικούς, που είχαν απαγορεύσει την πρόσβαση των αυτοκινήτων στο κέντρο του χωριού, να του επιτρέπουν να πηγαινοέρχεται για χατήρι του κάθε ανθρώπου που πέρναγε στιγμές αγωνίας.
Όταν τον ρώταγε κανείς τι έκανε εκεί, απαντούσε πως βρισκόταν stand by για να απομακρύνει τα πρόβατά του από ένα χωράφι, που βρισκόταν αρκετά μακριά, σε περίπτωση που θα έφτανε ως εκεί η φωτιά. 
Η αλήθεια όμως είναι πως βρισκόταν εκεί για να προσφέρει στον κάθε ένα ότι μπορούσε.
Εκείνη τη μέρα το κινητό μου δεν σταμάτησε να χτυπάει.
Οι περισσότεροι φίλοι, γνωστοί, συγγενείς από κάθε μέρος της Ελλάδας, ακούγοντας για τη φωτιά στο χωριό μου, τηλεφωνούσαν για να μάθουν τι  κάνουμε και πως είμαστε. 
Υπήρξαν δυστυχώς και μερικοί - ευτυχώς λίγοι - που αν και ενημερωμένοι για την δραματική κατάσταση που επικρατούσε, δεν μπήκαν στον κόπο να σχηματίσουν τον αριθμό του τηλεφώνου...
Ανάμεσα σε όλους αυτούς που τηλεφώνησαν, ήταν και μια φίλη, που την είχα δει μόνο μια φορά, αλλά την γνώριζα καλά μέσα από αυτόν τον ευλογημένο blogoχώρο, που έχει τη δυνατότητα να φανερώνει στις ζωές μας αξιόλογους ανθρώπους. 
Η γλυκειά μου Kάτια από το marilise2  δεν σταμάτησε να τηλεφωνάει και να ρωτάει πως μπορεί να φανεί χρήσιμη, αφού μας χώριζαν μόνο 7 χιλιόμετρα απόστασης. 
Αν και επέμενε πολύ, δεν την άφησα να μπει στον  κόπο να έρθει στον τόπο της φωτιάς, αφού είχε κλείσει η είσοδος του χωριού και δεν θα την άφηναν οι αστυνομικοί να περάσει. 
Η Κάτια απ' το μεσημέρι ως αργά το βράδυ, αφού είχε κατά κάποιον τρόπο ελεγχθεί η φωτιά και αφού είχαμε γυρίσει στα σπίτια μας, τηλεφωνούσε κάθε λίγο και μας πρότεινε να μας φιλοξενήσει στο δικό της σπίτι για εκείνη τη βραδιά. 
Και την επόμενη μέρα η γλυκειά μου Κάτια τηλεφωνούσε για να δει αν όλα πήγαν καλά κι αν χρειαζόμαστε κάτι. 
Νοιώθω βαθιά υποχρεωμένη, απέναντι σε όλους αυτούς τους ανθρώπους, που είτε το καθήκον τους το επέβαλε, είτε η ανθρωπιά τους και η ευαισθησία τους, στάθηκαν κοντά μας αυτές τις δύσκολες ώρες.
Ιδιαίτερα υποχρεωμένη είμαι στην Κάτια, που φέρθηκε σαν να ήταν αδελφή,  κι ας είχαμε βρεθεί μόνο μια φορά - εκείνη της από κοντά  γνωριμίας μας.
Λυπάμαι ιδιαίτερα γιατί οι μέρες των διακοπών πέρασαν τόσο γρήγορα έχοντας φιλοξενούμενους - χωρίς καν να το καταλάβω - και δεν κατάφερα να περάσω ακόμη ένα απόγευμα μαζί με την Κάτια, όπως είχαμε σχεδιάσει την πρώτη φορά που  βρεθήκαμε. 
Οι διακοπές μας τελειώνουν, η φιλία όμως όχι. 
Ακόμη κι αν τα σπίτια μας στην Αθήνα βρίσκονται μακριά, θέλω να πιστεύω πως εκεί θα μπορέσουμε μέσα στο χειμώνα να κάνουμε την συνάντηση αυτή που δεν έγινε το καλοκαίρι. 
Κι αν αυτό δεν μπορέσει  να γίνει... η συνάντηση αυτή θα είναι ένας ακόμη καλός λόγος για τον οποίο θα προσμένω το επόμενο καλοκαιράκι. Μια συνάντηση δεν φτάνει ποτέ για να εξαντλήσεις τόσα κοινά ενδιαφέροντα με έναν άνθρωπο τόσο αξιόλογο σαν την Κάτια. 

Μην φανταστείτε πως είχα την ψυχραιμία να τραβήξω εγώ φωτογραφίες. 
Οι φωτογραφίες είναι από το Google όταν πατήσεις το όνομα του χωριού μου "Πιτροφός".
Ακόμη και τώρα που έχει μείνει ο απόηχος της πυρκαγιάς  μου είναι πολύ δύσκολο να φωτογραφίσω τα  καμμένα.
Αρνούμαι σαν να μην υπάρχουν. 
Ελπίζω το επόμενο καλοκαίρι η φύση να έχει γλυκάνει την εικόνα των καμμένων.

45 σχόλια:

  1. ωχ εεισοδιακο καλοκαιρι ερασες... φρικη να βλεεις τη φωτια να αειλει τη ερισουσια μα και τη ζωη σου.

    χαιρομαι ου μεσα σε ολα αυτα υηρξαν καλοι ανθωοι και φιλοι ου σε στηριξαν και σου σταθηκαν. και εσενα και στους συγχωριανους σου δηλαδη.

    ευτυχως ου υαρχουν ακομη ανθρωοι!

    ευχομαι να συναντηθειτε συντομα με τη κατια!!

    καλο βραδυ! φιλακια ολλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. H φρίκη της φωτιάς δεν περιγράφεται.
      Η Κάτια και ήταν ένα κομμάτι θετικό μέσα σε όλη αυτή τη φρίκη.

      Διαγραφή
  2. Δεν θέλω να ακούω για φωτιές! Πικρή η εμπειρία μου από την πολύπαθη Ηλεία!
    Φλώρα μου χαίρομαι που γλιτώσατε, χωρίς ανθρώπινες απώλειες. Λυπάμαι για την ταλαιπωρία και την αγωνία που περάσατε. Μα χάρηκα πολύ που για αποδείχτηκε πως στις κρίσιμες αυτές στιγμές βρέθηκαν άνθρωποι υπεράνθρωποι που σας στάθηκαν!
    Μπράβο του Βασίλη, της Κάτιας, των ανώνυμων νέων του χωριού!
    Πόσο μεγάλη αξία έχει η προσφορά βοήθειας....

    Σε φιλώ γλυκά!
    Καλό φθινόπωρο :)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έζησα κι εγώ την δική σας αγωνία στην Ηλεία γιατί παρά τρίχα δεν κάηκε σπίτι φίλης μου.
      Εμείς ευτυχώς είχαμε νερό σε όλο το διάστημα της φωτιάς.
      Εσείς απ' ότι μάθαινα ούτε νερό να ρίξετε δεν είχατε.
      Φιλάκια

      Διαγραφή
  3. Εχω μείνει ενεός τώρα!
    Δεν ήξερα ότι πέρασες τέτοιον εφιάλτη...!! Ποιο είναι το χωριό σου?
    Εχω σκάσει με τη σκέψη του καμένου δάσος και των ζώων... όσο για τα μελισσάκια... είναι πάντα ο πιο εαυαίσθητος κρικος σε τέτοια άνιση μάχη... :(
    Θα σου μείνει κι εσένα ο φόβος όποτε ακούς τον άνεμο να λυσσομανάει το ξέρω...
    2 φορές το έζησα μέσα σε 10 χρόνια το κάψιμο του χωριού μας ... και τις δυο φορές όλοι ξέρανε ότι η φωτιά μπήκε από κτηνοτρόφο γιατί πάντα ξεσπάει από το ίδιο σημείο και έχει λόγο που το κάνει αλλά ... δε βγάλαμε άκρη ούτε στο δικαστήριο... :(
    Για να μην πω στην Αθήνα που φέτος έχω ξενυχτήσει 3 φορές βλέποντας τη φωτιά στην Πάρνηθα.
    Χαίρομαι που τουλάχιστον δε χάθηκε το σπίτι σας. Και τελικά ναι... ουδέν κακόν αμιγές καλού!
    Το ευχάριστο είναι ότι κάτι τέτοιες στιγμές ξεχωρίζεις ποιοι είναι πραγματικοί φίλοι επί της ουσίας...
    Πονάει λίγο... το ξέρω... αλλά είναι απαραίτητη η επίγνωση αυτή...
    Ευχομαι κανείς να μη ζήσει τέτοιο εφιάλτη... ΚΑΝΕΙΣ! Ούτε στον εχθρό μου δεν εύχομαι να ζήσει μια τέτοια εμπειρία.
    Φιλάκια Φλώρα μου κι εύχομαι τώρα να έχεις ηρεμήσει λιγάκι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φλώρα μου, έζησα από πρώτο χέρι την ίδια κατάσταση πέρυσι κι εγώ στην Ανάβυσσο. Βλέπω γύρω μας τα καμμένα και μου την θυμίζουν συνέχεια. Και με τα μποφόρια (που ευτυχώς σταμάτησαν τώρα) είχαμε συνέχεια τον φόβο μήπως ξαναδούμε τα ίδια και φέτος. Πόσο σε καταλαβαίνω! Και λυπάμαι για όσα περάσατε. Εύγε σε όλους όσους βοήθησαν! 'Οσο για την γλυκιά μας Κάτια, ανυπομονώ κι εγώ να την γνωρίσω κάποια στιγμή από κοντά, πρέπει να είναι υπέροχος άνθρωπος! Εύχομαι να μην ξαναζήσεις τέτοιο κακό, ούτε κανένας άλλος, εννοείται!
      Πολλά φιλιά και καλό φθινόπωρο!

      Διαγραφή
    2. Λιακάδα μου, το χωριό μου λέγεται Πιτροφός και βρίσκεται κτισμένο σε μια πλαγιά βουνού στην Άνδρο. Η φωτιά μάλλον μπήκε από κάποιον κτηνοτρόφο και ξεκίνησε 2 βουνά πίσω απ'το χωριό μου. Καταλαβαίνεις λοιπόν πόσο μεγάλη καταστροφή συντελέστηκε.
      Φιλάκια πολλά κι από μένα.

      Διαγραφή
    3. Μarie-Anne μου, όλη η Ελλάδα τελικά έχει ζήσει αυτόν τον πανικό της φωτιάς. Όλοι πονάμε στο κάψιμο έστω και ενός χόρτου. Είναι ανίερος πόλεμος ο πόλεμος με τη φωτιά.
      Ο εχθρός είναι παντοδύναμος αλλά ευτυχώς υπάρχουν και οι ήρωες που αλλάζουν την έκβαση του πολέμου αυτού.
      Μην λησμονήσεις να επισκεφθείς το blog της Κάτιας και να γνωριστείς μαζί της.
      Είναι γλυκειά και γεμάτη ζωντάνια και αγάπη κοπέλα.
      Φιλάκια

      Διαγραφή
  4. Φλωρούκο μου, σου ζητώ ταπεινά συγνώμη, μα το κείμενο το "πέρασα" χωρίς να το διαβάσω...... Το προσωπικό μου βίωμα είναι τόσο τραυματικό, που δεν αντέχω να το αντιμετωπίζω καθόλου αυτό το θέμα....
    Κι ούτε ξέρω αν θα το καταφέρω και ποτέ........
    Σε φιλώ γλυκά και καλό σου ξημέρωμα. Περαστικά για άλλη μια φορά! :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν διαβάσεις το κείμενο θα δεις ότι μιλάω μόνο για τις καλές στιγμές της περιπέτειας και για τους ανθρώπους που ξεχώρισαν μέσα απ' αυτήν.
      Ίσως φταίω εγώ που έβαλα αυτές τις φωτογραφίες αλλά πίστεψέ με είναι η πραγματική εικόνα κάποιων στιγμών.
      Το βιώσαμε και δεν θέλουμε ποτέ ξανά να συμβεί σε κανέναν.
      Ευχαριστώ για τα περαστικά...όμως ο βήχας και το μπούκωμα καλά κρατεί.
      Φιλάκια

      Διαγραφή
  5. Λυπάμαι πολύ που έζησες αυτόν τον εφιάλτη και σε καταλαβαίνω, γιατί
    έχω ζήσει κι εγώ παρόμοιο στην Πάρνηθα !! Τέλος πάντων, το "ευχάριστο"
    είναι ότι δεν υπήρξαν ανθρώπινες απώλειες και μπράβο σε όσους βοήθησαν
    σ αυτόν τον υπεράνθρωπο αγώνα !!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ράνια μου ο εφιάλτης, όπως τον ονομάζεις είναι πραγματικά τρομερός....Ποτέ πια για κανέναν...
      Φιλάκια

      Διαγραφή
  6. Είναι ενθαρυντικό να βλέπεις ότι στις δύσκολες στιγμές είμαστε ακόμα Ανθρωποι...

    Ελπίζω αυτό να ήταν το τελευταίο κακό που θα σας βρει!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Καλημέρα Φλώρα μου. Δεν γνώριζα ότι πέρασες τέτοια φρίκη. Δυστυχώς κάθε καλοκαίρι βρίσκουν ευκαιρίες επιτήδιοι και βάζουν φωτιές αδιαφορώντας για ζωές και περιουσίες. Χαίρομαι που ήστε εντέλει σώοι από αυτήν την περιπέτεια. Μακάρι να μην ξανασυμβεί. Μπράβο σε όλους που προσπάθησαν και βοήθησαν ο καθένας όπως μπορούσε! Η Κάτια είναι γλυκύτατο πλάσμα.
    Να στε καλά κι όσο μπορείτε να αφήσετε πίσω τις κακές αναμνήσεις... Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι. Αυτό είναι το αισιόδοξο μήνυμα!
    Σε φιλώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Φλώρα , η χειρότερη εμεπειρία μέσα στο καλοκαίρι και ευτυχώς είχε καλό τέλος !Χαίρομαι πολύ που υπήρξαν άνθρωποι να σας στηρίξουν και να σας βοηθήσουν πέρα από την επίσημη βοήθεια της πολιτείας . Οι πυροσβέστες λειτουργούν με αυταπάρνηση και αυτοθυσία για να μη χαθεί πρώτα η ανθρώπινη ζωή και έπειτα οι περιουσίες .Σκέψου κάποιες σύζυγοι , μητέρες που ζούν τον εφιάλτη αυτό κάθε φορά που ανάβει μία φωτιά και έχουν την αγωνία και την ελπίδα ότι όλα θα πάνε καλά .Εύχομαι να είναι η τελευταία περιπέτεια και να μη το βιώσεις άλλη φορά !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Τι να πω Φλώρα μου, απο τη μιά χαίρομαι γιατί το τέλος ήταν καλό για τους ανθρώπους και τις περιουσίες τους, αλλά απο την άλλη λυπάμαι και αγανακτώ απίστευτα με τους ασυνείδητους εμπρηστές.
    Διάβασα και στην Χριστίνα τα όσα ζήσατε εκείνες τις ώρες και λυπάμαι γιατι δεν ήξερα τίποτα για την φωτιά στην Ανδρο.
    (λόγω του αποκλεισμού της τηλεόρασης απο την ζωή μου τουλάχιστον για το καλοκαίρι)
    φιλιά και ας είναι όλα περαστικά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Η φωτιά είναι πράγματι εφιάλτης. Μπράβο σ' αυτούς που βοήθησαν να μην υπάρξουν ανθρώπινες απώλειες. Μακάρι να επουλωθούν σύντομα αυτές οι τραυματικές εμπειρίες και η φύση θα κάνει το θαύμα της, θα δεις.
    Φιλιά και Καλό Σεπτέμβρη γλυκιά μου! :))♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Αχ Φλώρα μου πόσο σε καταλαβαίνω! Στην Ηλεία ζω και τα περάσαμε και εμείς πριν λίγα χρόνια αυτά.
    Είναι εμπειρίες που μένουν χαραγμένες στην μνήμη μας και πονάνε.
    Εύχομαι να μην σας ξανασυμβεί!
    Φιλάκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Φλωρα μου, ισως σου φανει υπερβολικο, αλλα εκλαψα διαβαζοντας σε. Για τη ζωη της φυσης που χαθηκε. Για τους ανθρωπους που σταθηκαν ο ενας διπλα στον αλλο διαψευδοντας καθε πλήροφορια πως η αλληλεγγυη εχει χαθει. Για τους πυροσβεστες που παντα ριχνονται ηρωικα στη μαχη. Για την πολιτεια που τους στελνει στη μαχη με παναρχαια αεροπλανα και ελικοπτερα, ελλιπη εκπαιδευση και χαλασμενο εξοπλισμο. Για τη φρικη που ειδες κι ενιωσες και δεν θελω ουτε να τη φανταζομαι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. τι να πω , απλα με έκανες και εκλαψα !!!!! φιλια σε σενα και στο Χριστινακι και θα το πιουμε εκεινο το πρωινο που θα παει !!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. marilise,θα ήθελα μέσω του blog της Φλώρας να σου εκφράσω και εγώ την ευγνωμοσύνη μου για το ζωηρό σου ενδιαφέρον εκείνες τις τραγικές στιγμές.
      Δεν φαντάζεσαι πόση ανακούφιση και χαρά μας έδωσες με την προσπάθεια σου να μας εμψυχώσεις και να ενδιαφέρεσαι για τα τεκταινόμενα στο χωριουδάκι μας.
      Η πρόταση σου δε να μας βοηθήσεις με κάθε δυνατό τρόπο,μας έλιωσε.
      Είναι μεγάλο πράγμα να γνωρίζεις ανθρώπους που καταφέρνουν να βρουν μια θέση στην καρδιά σου.
      Μπορεί να μην καταφέραμε να κάνουμε το American breakfast που σας υποσχεθήκαμε,αλλά η ζωή είναι μπροστά μας και τα pancakes με σιρόπι θα γίνουν του χρόνου,ό κόσμος να χαλάσει.
      Αυτό διατείνεται σε όλους τους τόνους η κολόνα.
      Τις φιλούρες μου και να είσαι πάντα καλά.

      Διαγραφή
  14. Όλα αυτά να σου μείνουν τώρα σαν μια κακιά ανάμνηση.
    Φιλάκια ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Με συγκίνησες...έχω ζήσει ανάλογες στιγμές όταν παλιότερα είχε καεί το μαγαζί της αδερφής μου...
    Πόσο μάλλον, να βλέπεις να καίγεται ο τόπος σου...
    Εύχομαι ολόψυχα, το επόμενο καλοκαίρι το τοπίο να μη θυμίζει σε τίποτα τη μεγάλη συμφορά...
    Σου στέλνω τις ευχές μου...
    ***Αννιώ***

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Φλώρα μου,
    μακάρι να φυτρώσουν γρήγορα τα δέντρα που κάηκαν.
    Είχες τόσες καλές κουβέντες να πεις....
    Τελικά μπορούμε να δούμε και θετικά πράγματα μέσα από μια καταστροφή.
    Καλούς ανθρώπους, φιλίες....
    Ας ελπίσουμε πως δε θα ξανατύχει ποτέ τέτοιο κακό στο χωριό σου!
    Μακάρι να βάλουμε όλοι μυαλό και να προσέχουμε τα καλοκαίρια!!!

    Πολλά πολλά φιλάκια:))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί σε έναν τόπο !!!!!!Μακάρι όταν ξαναπάς τα σημάδια από αυτή την πληγή να είναι όσο το δυνατό λιγότερα ,Φλώρα!!!!!Φιλιά!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Δύσκολες στιγμές, όπου οι αντοχές των ανθρώπων δοκιμάζονται. Δεν είχα παρόμοια εμπειρία από τόσο κοντά αν και ζω στο καταπράσινο Πήλιο, που κατά καιρούς γίνεται στόχος.... Εκφράζω τη συμπαράστασή μου και σου εύχομαι ένα ήρεμο αεράκι να διώξει τα αποκαΐδια από την ταραγμένη σου ψυχή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Ανώνυμος7:01 μ.μ.

    Ελπίζω να συνέλθεις γρήγορα κι εσύ και το χωριό σου...σε κάτι τέτοιες στιγμές φαίνεται το μεγαλείο του ανθρώπου και χαίρομαι που το αναδεικνύεις...
    Καλή συνέχεια

    Σοφία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Στιγμές πόνου..
    Πώς μπορείς να της περιγράψει κανείς;
    Να είστε όλοι καλά και γρήγορα να βλαστήσει ο ευλογημένος τόπος!

    Οσο για τη Κάτια χαίρομαι που την έχω γνωρίσει!!
    Είναι καταπληκτικό κορίτσι και τον καφέ αν θέλετε τον κερνάω στον Πειραιά!

    Φιλιά!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Τι αγωνία θα περάσατε.. Δεν μπορώ να ακούω για φωτιές, είναι πολύ άσχημο αίσθημα να βλέπεις να απειλούνται περιουσίες, κτήματα, ανθρώπινες ζωές... να μαυρίζει από την κάπνα η ατμόσφαιρα... Λυπάμαι πάρα πολύ που βασανιστήκατε τόσο και για τις στιγμές τρόμου που περάσατε.. Όμως χαίρομαι απίστευτα που βλέπω πως σε τόσο δύσκολες ώρες υπάρχουν Άνθρωποι, με α κεφαλαίο!!!! Είναι συγκινητικό να υπάρχει τόση αλληλεγγύη και βοήθεια!!!
    Να είστε καλά και να μην ξανασυμβεί ποτέ κάτι παρόμοιο!!!
    Φιλιά πολλά!!!! :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. Πόσο τρομαχτική είναι η καταστροφική φωτιά...
    Συγκινήθηκα πολύ με τους ανθρώπους που βοήθησαν με όποιο τρόπο μπορούσαν και χαίρομαι που τελικά δεν κινδύνεψε κανείς σας!
    Θα κάνω την ίδια ευχή με εσένα: Του χρόνου η φύση να έχει γλυκάνει την εικόνα των καμμένων...
    Φιλιά Φλώρα μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. Φλώρα, η ανάρτηση σου με εκφράζει απόλυτα.
    Τις κρίσιμες στιγμές φαίνεται το μεγαλείο κάποιον καθημερινών ανθρώπων.
    Για την Κάτια τι να πω.
    Την έχω βάλει στην καρδιά μου και αυτό νομίζω είναι το σημαντικότερο που θέλει ένας άνθρωπος με την προσωπικότητα της Κάτιας.
    Να είμαστε καλά και να απολαύσουμε τα πρώτα σκιρτήματα της φύσης του χρόνου.
    Τις φιλούρες μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Περάσατε δύσκολες στιγμές , Φλώρα μου !!
    Εύχομαι η Φύση να απαλύνει όσο γίνεται πιο γρήγορα τη θλιβερή εικόνα των καμένων !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. Ο πύρινος εφιάλτης κάθε καλοκαίρι επισκέπτεται όλα τα πράσινα μέρη της πατρίδας μας . Φέτος δυστυχώς επισκέφτηκε το χωριό μας . Λυπάμαι βαθειά για τηνκαταστροφή που δεν αναπληρώνεται εύκολα , όμως Φλώρα μου ευτυχώς που δεν θρηνήσατε ανθρώπινα θύματα. Μέσα από τις αδηφάγες φλόγες της φωτιάς όμως ξεπήδησαν και κρατούσαν την καρδιά σας ζεστή οι άνθρωποι , πρώτον ο Βασίλης και η Κάτια . Την ανθρωπιά τους τηνεκτιμώ απέραντα , όπως εκτιμώ και την δική σου , που παρέθεσες τις κινήσεις αυτών των ατόμων . Την Κάτια παρά το γεγονός ότι δεν την έχω δει την εκτιμώ.
    Εύχομαι ο πόνος από τα αποκαίδια , με τον καιρό να απαλύνει .
    Σε φιλώ γλυκά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  26. Μέσα από την μαυρίλα της φωτιάς ξεπήδησαν και φλόγες φωτεινές ! Φλόγες που δεν θα καταστρέψουν αλλά θα ¨χτίσουν" !!
    Ενα μεγάλο μπράβο για την υπερπροσπάθεια όλων όσων βοήθησαν σ'αυτη τη δύσκολη κατάσταση είτε σωματικά είτε ψυχικά!! Ενα μεγάλο μπράβο και σε σένα για την ανάρτησή σου αυτή!! Φιλιά πολλά, καλό μήνα για αύριο και καλό Σ/Κ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  27. Δεν ήξερα πως η φωτιά ήταν τόσο κοντά σας...τώρα πραγματικά συγκλονίστηκα!!
    Δεν ξέρω τι να πω για την καταστροφή, για το φόβο...μακάρι να μην ξαναγίνει κάτι τέτοιο ποτέ!!!
    Να είσαι καλά Φλώρα μου...φιλιά πολλά και καλό Σαββατοκύριακο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  28. Μόλις πέρασα από της Xristin, από κει έρχομαι. Σκασμένη από τα νέα για τη φωτιά. Κι εγώ δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι ήταν τόσο κοντά σας. Ευτυχώς είστε όλοι καλά, αυτό έχω μόνο να σου πω. Κι ότι λυπάμαι πολύ που το περάσατε όλο αυτό, ειλικρινά λυπάμαι για την καταστροφή.
    Μπράβο στους ανθρώπους που σκέφτηκαν τους άλλους ανθρώπους δίπλα τους, σε τόσο δύσκολες στιγμές.
    Σε φιλώ με αγάπη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  29. Φλώρα μου ματώσαμε όλοι απ' το καυτό οδοιπορικό σου στη φωτιά. Να μην αξιώνει ο Θεός τέτοια καταστροφή!
    Απ' τη μια λυπάμαι για την αγωνία που ζήσατε & για όλα όσα καταστράφηκαν. Απ' την άλλη χαίρομαι που μέσα απ' αυτή την εμπειρία, αναδείχθηκαν πρόσωπα που σας στάθηκαν και σας παρηγόρησαν εκείνες τις ώρες... Μπράβο στην Κάτια, στον Βασίλη και σ' όλους τους μικρούς ήρωες που δείχνουν το ανάστημά τους σε τέτοιες στιγμές!

    Να είναι η τελευταία "φωτιά" αυτή που έζησες εύχομαι!
    Τα φιλιά μου και μια μεγάλη αγκαλιά σου στέλνω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  30. Σας ευχαριστώ έναν έναν και όλους μαζί για τα λόγια συμπαράστασης που μου γράψατε και νιώθω ευγνώμων απέναντί σας γιατί σκύψατε με συμπαράσταση στη δοκιμασία που περάσαμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  31. Φλωρούκο, πέρασα με μια καθυστέρηση από εδώ.. και λυπάμαι πολύ για όσα άσχημα διάβασα. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, αλλά τα περνώ σχεδόν κάθε καλοκαίρι στην Μεσσηνία. Και τώρα που είμαι εδώ, μοναχά για αυτό το πράγμα λαχταρά η καρδιά μου κάθε φορά που ακούω για φωτιές. Χαίρομαι που είστε καλά! Πολλά πολλά φιλιά από Μελβούρνη :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  32. Πα πα πα, τι κακό ήταν ετούτο; Τι μεγάλη καταστροφή! Αυτό με τις φωτιές κάθε χρόνο, με ξεχειλίζει θυμό και πίκρα -δεδομένου ότι οι περισσότερες είναι εμπρησμοί ή εγκληματικές αμέλειες! Ελπίζω το μέρος σου να επουλώσει σύντομα τις πληγές του και οι άνθρωποί του να βρουν τρόπους να ξαναζωντανέψουν η γη τους και ν´αποκαταστήσουν κατά το δυνατό, τη ζημιά που έγινε.
    Τις καλημέρες μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  33. Αχ Φλώρα χαίρομαι πολύ που δεν υπήρχαν θύματα. Τα δάση βέβαια που κάηκαν, θύματα είναι και αυτά...
    Κάθε χρόνο τέτοια εποχή τρέμω όταν φυσάει...
    Αν και δεν έχω χωριό ή σπίτι, πάντα σκέφτομαι τους ανθρώπους αυτούς που παλεύουν με το στοιχειό αυτό...τη φωτιά. Τη φωτιά που συνήθως ξεκινάει είτε απο αμέλεια είτε απο εμπρησμό!
    Μπράβο στο Βασίλη και στην φοβερή μας Κάτια που πάντα μα πάντα στέκεται βράχος σε όσους χρειάζονται είτε βοήθεια είτε τη συμβουλή της.
    Μια βαθιά φιλία ανθίζει νομίζω μέσα απο τις στάχτες:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχεις δίκιο μέσα απ' τις στάχτες βγήκαν συμπεριφορές και χαρακτήρες διαμάντια...

      Διαγραφή
  34. εζησα την αγωνια των κατοιμων του Πιτροφου απο την απειλη της φωτιας...... κριμα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ για τη συμπαράστασή σου...

      Διαγραφή