Δευτέρα, 15 Ιουλίου 2013

"10 λεπτά ακόμη..."

Πριν από λίγες μέρες έγραψε η  http://princess-airis.blogspot.gr μια ανάρτηση με τίτλο "Δέκα λεπτά ακόμη".
Πριν καν την διαβάσω θυμήθηκα τότε που ικετευτικά χρησιμοποιούσα  τη φράση "10 λεπτά ακόμη", όταν ήθελα να πείσω τους γονείς μου να με αφήσουν δέκα λεπτά ακόμη να μείνω στο πάρτι φίλης ή συμμαθήτριας, που γίνονταν  τα χρόνια εκείνα.
Λίγες φίλες έκαναν πάρτι, μπορεί να ήταν και μόνο πέντε μέσα στη χρονιά και αυτή ήταν η απόλυτη διασκέδαση για εμάς. 
Δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι οι συζητήσεις και η ετοιμασία για ένα πάρτι άρχιζε  ένα μήνα πριν. Ήταν γεγονός ένα πάρτι τη δεκαετία του '70.
Τι θα βάλω, ποιός θα είναι εκεί, με ποιον θα χορέψω, σε ποιον αρέσω, ποιος θα μου αρέσει; ερωτήματα που γέμιζαν ένα ολόκληρο μήνα πριν τις 4 - 5 ώρες που διαρκούσε το πάρτι.
Ήταν σημαντικό να υπήρχαν καινούρια αγόρια στο πάρτι, ξαδέλφια ή συμμαθητές από άλλο φροντιστήριο αγγλικών και γενικώς νέες γνωριμίες. Τότε υπήρχε περισσότερο suspense!
Το καινούριο λεπτό καλσόν, το κράταγες με ευλάβια για να μην φύγει κανένας πόντος τελευταία στιγμή.Μαζί με τα καλά παπούτσια, που από χρόνο σε χρόνο είχαν όλο και περισσότερο τακούνι, ίσως ήταν αυτά που ξύπνησαν την κοκεταρία μέσα σου.
Έπειτα τα ρούχα  έπρεπε να είναι στη μόδα, όχι τόσο για να εντυπωσιασμό των αγοριών, που δεν έδιναν και πολύ σημασία σ' αυτά, αλλά για να τα δουν οι φίλες και να τα σχολιάσουμε μεταξύ μας.
Τότε δειλά - δειλά πειραματιζόμασταν με λίγο ελαφρύ μακιγιάζ, πολλές φορές κρυφά από τους γονείς μας. Τότε πολλά πράγματα γίνονταν κρυφά, γιατί η απαγόρευση και η αυστηρότητα ήταν τρόπος αποφυγής προβλημάτων, σύμφωνα με την άποψη των γονιών. 
Λίγη ανεπαίσθητη σκιά στα μάτια, λίγη μάσκαρα και βουτυροκακάο χρωματιστό για να γυαλίζουν λίγο τα χείλη ήταν αρκετά για να νιώθει ένα κορίτσι ότι μεταμορφώθηκε σε γυναίκα. Όλα αυτά γινόταν παρέα με κάποια φίλη. Η μία φρόντιζε το μακιγιάζ της άλλης.
Ένα μικρό δωράκι για τη φίλη που έκανε το πάρτι, το τσαντάκι στο χέρι και τότε ξεκίναγε η μαγεία.
Το σπίτι που έκανε το πάρτι, με τραβηγμένα τα έπιπλα στην άκρη, όσο μικρό κι αν ήταν, φάνταζε στα μάτια μας σαν "Ballroom" και το ημίφως ήταν απαραίτητη προϋπόθεση για την επιτυχία ενός πάρτυ. Όμως συχνά παραβιαζόταν ο χώρος από τους γονείς που έμπαιναν αυθαίρετα και διερευνητικά μέσα, λέγοντας: "Ανάψτε κανένα φως ρε παιδιά, θα σκοτωθείτε μέσα στα σκοτάδια!!!" 
Τα ποτά ήταν συνήθως αναψυκτικά και στην χειρότερη περίπτωση  βερμούτ με παγάκια. 
Τα συνόδευαν ξηροί καρποί, γαριδάκια, πατατάκια, τυροπιτάκια, σαντουϊτσάκια και καναπεδάκια με αλοιφή τυριού ή γαρίδας, αυτά όμως ουδόλως μας απασχολούσαν. Απλά κάποιες φορές νιώθοντας αμηχανία μασουλάγαμε λίγο, μέχρι να σπάσει ο πάγος. 
Μπαίνοντας, στα μισοσβησμένα φώτα, καλησπέριζες και ταυτόχρονα προσπαθούσες να διακρίνεις ποιοι έχουν έρθει, αν ήρθε και που κάθεται αυτός που σε ενδιαφέρει ενώ παράλληλα υπήρχε η αγωνία αν θα σε ζητήσει το σωστό αγόρι να χορέψεις μαζί του.
Αν τύχαινε κάποιο κορίτσι να είναι πολύ ψηλό, ήταν κατάρα γι αυτήν να την ζητήσει χαμηλότερο στο ύψος αγόρι.
Ξεκινούσαμε με σέϊκ, κατά τη διάρκεια των οποίων μας δινόταν η ευκαιρία να αλληλοσυστηθούμε με τα παιδιά που δεν γνωρίζαμε και να ξεχωρίσουμε ποια αγόρια χόρευαν ωραία με  καινούριες φιγούρες.
Το βινύλιο στις μεγάλες του δόξες, είχε αναβαθμιστεί από μικρό δισκάκι σε μεγάλο δίσκο. 
Ο καθένας έφερνε μερικούς από τους δίσκους του μαζί του, για να υπάρχει ποικιλία μουσικής.
Κάποιο αγόρι αναλάμβανε να αλλάζει τους δίσκους τον ένα μετά τον άλλο, ώστε να μην κάνει κοιλιά ο χορός και το κέφι.
Εκτός από τα σέϊκ, με τα οποία άρχιζε το πάρτι, ξέραμε ότι θα ακολουθήσουν  τα μπλουζ πάνω στα οποία παιζόταν όλο το ερωτικό δράμα της βραδιάς.
Καρδιές που πήγαιναν να σπάσουν, μάγουλα αναψοκοκκινισμένα, κι αισθήματα πρωτόγνωρα όλα μαζί ανακατεμένα, συνέθεταν την ψυχολογία της βραδιάς.
Ερωτήματα όπως:
Πως θα αντιδράσεις αν σε ζητήσει να χορέψετε μπλουζ κάποιος που δεν σου αρέσει;
Θα αρνηθείς το χορό, πράγμα που δεν είναι καθόλου ευγενικό και κινδυνεύεις να μείνεις καθισμένη να βλέπεις τους άλλους να χορεύουν ή θα χορέψεις αλλά θα κρατάς αποστάσεις ασφαλείας  με εντελώς τεντωμένα τα χέρια σου πάνω στους ώμους του, ώστε να μην τολμήσει να πλησιάσει περισσότερο;
Σαν άμυνα,όταν σου μίλαγε οι απαντήσεις ήταν κοφτές για να του κόψεις τον αέρα και να του δείξεις πως καλά θα κάνει να απλώσει αλλού τα δίχτυα του.
Άλλη τόση αγωνία κι ερωτήματα γεννιόνταν  όταν σε ζήταγε να χορέψετε αυτός που σου άρεσε.
Έδινες μεγάλη σημασία πως σε κράταγε όταν σε χόρευε, πόσο σε έσφιξε, αν έγειρε το κεφάλι του πάνω στο δικό σου;
Χόρευες και προσπαθούσες να αποκωδικοποιήσεις κάθε κίνηση για να δεις τις προθέσεις του.
Τότε έσπαγε λίγο ο τεντωμένος στον ώμο του αγοριού αγκώνας του κοριτσιού και επέτρεπε να πλησιάσει ο ένας τον άλλο περισσότερο.
Αυτός ο χορός, ανάλογα με το πόσο επιθετικός και έμπειρος ήταν ο καβαλιέρος, μπορούσε τελικά να σε οδηγήσει μέσα στην αγκαλιά του...
Παράλληλα έψαχνες  με τα μάτια την κολλητή φίλη  και της μίλαγες με αυτά, όταν τύχαινε  να συναντηθούν στο ημίφως.
Ήταν τρομερά παράτολμο από μια κοπέλα να ανταποκριθεί σε κάποιο δήθεν τυχαίο χάδι του αγοριού στην πλάτη.
Πολλές φορές έπεφταν και άκρως σοβαρές προτάσεις όπως...
"Μου αρέσεις. Θέλεις να γίνεις το κορίτσι μου;"
Αν ο νεαρός δεν ήταν της αρεσκείας σου απαντούσες με ευγένεια:
"Δεν μπορώ. Έχω δεσμό." για να μην τον προσβάλεις.
Αν  όμως τύχαινε αυτή η πρόταση να γίνει απ' αυτόν που σου άρεσε, η απάντηση ήταν κλασσική και πάντα ίδια: "Ναι, θέλω." Σε αυτήν την περίπτωση, γυρνώντας στο σπίτι, όλη νύχτα στο κρεβάτι δεν έκλεινες μάτι να σκέφτεσαι τη στιγμή...

Λέγαμε "τα φτιάξαμε" και ήταν τόσο πλατωνικό φτιάξιμο αυτό, που σχεδόν "ούτε την χείραν" δεν σου έπιανε το αγόρι.
Και μετά όλη η βραδιά και όλα τα μπλουζ τα χάριζες σ' εκείνον.
Το φιλί ήταν πολύ προχωρημένη κατάσταση... Ένα πεταχτό στο μάγουλο φεύγοντας, αν το αγόρι ήταν πολύ τολμηρό!!!
Και ήθελες να μείνει αυτό το φιλί στο μάγουλο  για πάντα... δεν ήθελες ούτε να το πλύνεις λες και ήταν στάμπα το φιλί, που θα ξέβαφε με το νερό.
Και ενώ η βραδιά πέρναγε ονειρεμένα η εντολή απ' το σπίτι ήταν ρητή!
"Στις 11  θα είσαι σπίτι".
Και άρχιζαν στις 11  παρά 5 τα τηλεφωνήματα... "Άσε με λίγο ακόμη, 10 λεπτά μόνο..."
Και έπαιρνες με πολλά παρακάλια την έγκριση  με ανανέωση της  εντολής: 
"11 και μισή να είσαι στο σπίτι το αργότερο".
Αυτά τα λεπτά περνούσαν τόσο γρήγορα και για πότε έφτανε 11 και μισή δεν το καταλάβαινες.
Ακολουθούσε δεύτερο τηλέφωνο  στο οποίο έβαζες και τις μεγάλες δυνάμεις να σε υποστηρίξουν. Στο τηλέφωνο μίλαγε η μαμά της φίλης που έκανε το πάρτι κι έλεγε στους γονείς σου να σε αφήσουν λίγο ακόμη ενώ ενίσχυες το αίτημά σου λέγοντας: "Ακόμη 10 λεπτά... δεν έχει φύγει κανένας ακόμη... γιατί να είμαι εγώ η πρώτη που θα φύγω;"  και η φωνή απ' την άλλη πλευρά του τηλεφώνου ακουγόταν αυστηρή και αποφασιστική.
"Μην περάσει ούτε ένα λεπτό μετά τις 12!!!"
12 η ώρα το βράδυ τελείωνε το όνειρο...
Επέστρεφες σπίτι βιαστικά, κινδυνεύοντας απ' το τρέξιμο να χάσεις το γοβάκι σαν τη Σταχτομπούτα, και γρήγορα έβγαζες τα ρούχα του πάρτι μυρίζοντας πάνω τους την κολώνια του καβαλιέρου σου. Βιαζόσουν να ξαπλώσεις, όχι για να κοιμηθείς αλλά για να ονειρευτείς  όλο αυτό που είχες ζήσει τις προηγούμενες ώρες... και κυρίως τα τελευταία "10 λεπτά ακόμη".
Για να ολοκληρωθεί το κλίμα των 70ies parties, απολαύστε μπλουζ του τότε...

Sheriff Dean - Do You Love Me?


Harry Nilsson - without you


Christophe  - Oh mon amour AMOUR




Kαι μην ξεχνάτε το 12ο παιχνίδι μας 
"ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"
περιμένει τις συμμετοχές σας 
μέχρι τις 7 το απόγευμα 
της Παρασκευής 19/7/2013
Οδηγίες σχετικά με το 12ο παιχνίδι μας 
θα βρείτε εδώ.

48 σχόλια:

  1. Δέκα λεπτά ακόμη, ε;
    Με πήγες πολλά χρόνια πίσω.
    Αν και είμαι πολύ μικρότερή σου,
    τα έχω ζήσει κι εγώ αυτά...
    Τα θυμάμαι τώρα και γελάω.
    Τα πρώτα πάρτι, οι πρώτοι χοροί.

    Φιλιά από Μελβούρνη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φιλιά κι από μένα agrimio.
      Ανεξάρτητα από τις ηλικίες τα πρώτα σκυρτήματα κάπως έτσι ήταν για όλες μας.

      Διαγραφή
  2. Ki εμείς εδώ στο Ελλάντα συγκινηθήκαμε,γιατί μας θύμισε τα δικά μας άγουρα χρονια και τα πρώτα καρδιοχτύπια στην αγκαλιά ενός μπλουζ με ημίφως! Ωραία χρόνια εκείνα που με την απομάκρυνση απο το ταμείο,φαντάζουν μοναδικά και αμόλυντα και τόόόσο ιδανικά!!!
    Καλή σου εβδομάδα Φλωρίτσα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όλοι εδώ στο Ελλάντα την εποχή εκείνη είχαμε απαγόρευση ακόμη και στα αυτονόητα. Όμως ήταν όμορφες εποχές που δεν επιστρέφουν....
      Φιλιά πολλά Χαρά μου.

      Διαγραφή
  3. Καλημέρα κ καλή εβδομάδα...ωραία το παρουσίασες μας μετάφερες μια άλλη εποχή , εποχή που δε ζήσαμε οι μικρότεροι.... και στην εποχή μου γίνονταν πάρτυ , αλλά χωρίς αυτή τη σεμνότητα από τα κορίτσια.. εγώ δεν είμαι των πάρτυ δε μου αρεσαν καθόλου τα πάρτυ ούτε τα φασαριόζικα μέρη , εγώ είμαι της ησυχίας , προτιμώ τα ήσυχα μέρη , θυμούμαι δυο πάρτυ φιλενάδων μου που πήγα το πόσο περιμένα να ερτει η ώρα να φύγω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δελφινάκι μου σεβαστά είναι τα γούστα κάθε ανθρώπου...
      Κάθε ένας διαλέγει τον τρόπο που θα διασκεδάσει
      απλώς καθώς ξεμακραίνουμε από την εποχή της εφηβείας φαίνονται όλα ολοένα και πιο ονειρικά...
      Φιλιά πολλά

      Διαγραφή
  4. Χαχα...ακόμα θυμάμαι το πρώτο πρώτο πάρτυ μου..το πρώτο μου μπλουζ...τα έζησα στην επόμενη δεκαετία, αλλά μοιάζουν τόσο ίδια όλα..ακόμα και το παζάρεμα των δέκα λεπτών...
    Και La boom...ποιος είναι της κλάσης μου εδώ?..χαχα!!
    http://www.youtube.com/watch?v=VjqvyZGtyuw
    Φιλιά με όμορφες αναμνήσεις!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρία μου πιστεύω πως δεν θα τα ξεχάσεις αυτά ποτέ....
      Σου εύχομαι, όπως εύχομαι και για μένα κάποτε να αποκτήσω μια εγγονούλα για να της τα διηγούμαι και να τα ακούει σαν εμπειρίες από άλλο πλανήτη...
      Φιλιά πολλά

      Διαγραφή
  5. Καλημέρα και καλή εβδομάδα, Φλώρα μου!
    Γεμάτα νοσταλγία όσα αναφέρεις, κάποια από αυτά τα έχω ζήσει κι εγώ. Κρίμα που η σημερινή γενιά τα χάνει αυτά... είχαν μια απίστευτη γλυκάδα και ομορφιά αυτά τα πάρτυ. Και αγνό φλερτ.
    Οι δικοί μου γονείς πάντως δεν υποχωρούσαν καθόλου για το επιπλέον 10λεπτο κι έτσι πάντοτε έφευγα πρώτη...
    Πολλά φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και σε μένα μόνο 2 τηλέφωνα έπιαναν τόπο.
      Αν έκανα και τρίτο αφενός δεν μου γινόταν το χατήρι και αφετέρου τα άκουγα χοντρά γυρνώντας σπίτι.
      Τυχερή ήμουν αν έπρεπε να ζητήσω χάρη απ' τον μπαμπά μου.
      Τον κατάφερνα εκείνον. Η μαμά μου ήταν ζόρικη...
      Φιλιά Μαρία μου

      Διαγραφή
  6. Φλώρα μου τώρα ξεκούραστη εκεί στην Ανδρο , μας περιγράφεις τα πάρτυ με γλαφυρό τρόπο. Ηλικιακά είμαστε κοντά όμως ημουν σε μια χώρα που την ίδια περίοδο χορεύαμε σάμπα , χορόπο , αργεντίνικο βάλς.
    Στη Λατινική Αμερική τα κορίτσια μεγαλώνουν πολύ γρήγορα , δεν υπήρχε λοιπόν τίποτα απ΄όλα αυτά , παρά μόνον ξέφρενοι χοροί και άφθονη μπύρα. Εμένα βέβαια δεν με άφηναν να πάω , ελάχιστες φορές σε πολύ γνωστούς . Αλλά ούτε και μου άρεσαν , σαν αγγούρω προσπαθούσα να χορέψω .
    Φιλιά και καλή ξεκούραση

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νikol μου, όλα όσα γράφεις ακούγονται εξαιρετικά ενδιαφέροντα.
      Κάνε μια σχετική ανάρτηση να μας βάλεις στο κλίμα που επικρατούσε σε εκείνα τα parties και τις συνήθειες που δεν τα γνωρίζουμε.
      Φιλιά πολλά

      Διαγραφή
  7. Πολύ όμορφες αναμνήσεις μας ανέσυρες από το ντουλάπι της νιότης μας Φλώρα! Ήσουν τόσο παραστατική που στην κυριολεξία έζησα ξανά το πάρτυ της ξαδέρφης μου, κάποιες δεκαετίες πριν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κοινές εμπειρίες που ελάχιστα διαφέρουν ή με το χρόνο εξομοιώθηκαν.
      Φιλιά Gina μου.

      Διαγραφή
  8. Αμάν τι μου θύμησες !!!
    Τι όμορφα χρόνια ζήσαμε !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τα ζήσαμε όμως κι αυτό έχει σημασία.
      Ακόμη κι αν δεν επέστρεψαν ποτέ από τότε
      έμειναν σαν ένα τεράστιο κεφάλαιο μέσα στη ζωή μας.

      Διαγραφή
  9. 1985 το πρώτο μου πάρτυ στα δεκαπέντε μου..Το πρώτο αγόρι που με χόρεψε μπλουζ... που έπιασε τη μεσούλα μου... που έγινε το αγόρι μου... Και τα φτιάξαμε! Πόσο έκαιγαν τα μάγουλα μου από χαρά κι Έρωτα! Και έπειτα με πήγε στο σπίτι μου κι εκεί στο μισοσκόταδο μου έδωσε το πρώτο φιλί! Πεταχτό...Ε μετά και για τους επόμενους μήνες που ήταν το αγόρι μου, δεν με ξαναφίλησε! Κι εγώ πίστευα πως σε αυτές τις ηλικίες έτσι είναι οι δεσμοί! αχαχα! Πασταφλωρίτσα μου τι μου θύμισες με αυτό το νοσταλγικό ταξίδι!
    Βερμούτ και στα δικά μου χρόνια.... Σκιές στα μάτια ανεπαίσθητα και βούτυρο κακάο στα χείλη. Μια μολυβιά καφετιά στο κάτω βλέφαρο μόνο! Και λίγο κοκκινάδι ...ίσα που να ροδίσουν τα μάτια! Πόσες ώρες περνούσαμε στο καθρέφτη! Και από μέρες να παρακαλώ την αδερφή μου να μου δανείσει το καλό της το πουλόβερ! (Καλά μετά δεν το συζητώ ...έπρεπε να κάνω μια βδομάδα ό,τι μου ζητούσε η αδερφή μου!)
    Αρκεί να ήμουν κι εγώ εκεί! Έστω και με το ρολόι στο χέρι! Έστω κι αν παρακαλόυσαμε για 10 λεπτά ακόμα!

    Σε ευχαριστώ για τη σημερινή δημοσίευση ! ♥
    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ίσα που να ροδίσουν τα μάγουλα ήθελα να γράψω! :)))

      Διαγραφή
    2. Αριστέα μου γι αυτό σου είπα ότι μόλις διάβασα τον τίτλο σου "Δέκα λεπτά ακόμη" ταξίδεψε το μυαλό μου και δεν μπορούσα να το συμμαζέψω...
      Για να μη σου πω πως η μια ανάμνηση έφερνε την άλλη και ξαναέγινα έφηβη για μια βραδιά.
      Εμένα η αδελφή μου ήταν 6 χρόνια μικρότερη και ζήλευε.
      Επομένως για να πάω σε ένα πάρτι έπρεπε να την στείλουν σε κάποιο παιδάκι να παίξει για να μην πάρει είδηση ότι φεύγω και μάλιστα καλοντυμένη...
      Άσε που δεν με άφηναν να πάω και σε όλα τα πάρτι.
      Μια φορά που έκανα κι εγώ πάρτι, η αδελφή μου στεκόταν στην συρτή πόρτα του σαλονιού με τα χέρια σταυρωμένα μπροστά σαν κακιά πεθερά και πηγαινοερχόταν στην κουζίνα να λέει στη μαμά μου με ποιό αγόρι χόρευα κάθε φορά...
      Κανονική κατασκοπία μετά ρουφιανιάς...
      Επίσης ξέχασα να γράψω πως στις 12 που γύρναγα στο σπίτι μου έλεγαν πως εξαιτίας μου ξενύχτησαν να με περιμένουν.
      Τι να πούμε οι σημερινοί γονείς που ξενυχτάμε ως το πρωί για να έρθουν τα παιδιά και σηκωνόμαστε απ' τα σκεπάσματα για να πάμε να τα φέρουμε απ' τη διασκέδασή τους ότι ώρα μας πουν εκείνα!!! Και επιστρέφοντας ρωτάμε πάντα αν πέρασαν καλά και χαιρόμαστε διπλά εμείς όταν αυτά είναι ευχαριστημένα.
      Με το σταγονόμετρο παίρναμε τη χαρά τότε...

      Διαγραφή
    3. Ακριβώς έτσι, Φλώρα μου!!!!! Μήπως ειχαμε όλες τους..ίδιους γονείς???!!!!!!!

      Διαγραφή
  10. Μπράβο στην Αριστέα που έριξε την ιδέα και μπράβο και σε σένα Φλώρα μου για τη νοσταλγική αναδρομή. Πιο τέλεια δεν θα μπορούσαν να περιγραφούν όλα, ακόμα και οι λεπτομέρειες με τα σνακς...
    Κοινές μνήμες και ίδιες συγκινήσεις.
    Πάω ν' ακούσω τα τραγουδάκια που μας έβαλες.
    Φιλιά πολλά και καλά να περνάς στο νησί!
    Τα φιλιά μου στο Χριστινάκι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρία μου σήμερα κάναμε μπανάκι μαζί με τη Χριστίνα και βέβαια όλες σας αναφερθήκατε στην κουβέντα μας γιατί πια έχετε γίνει φίλες μας....
      Φιλιά πολλά και με το καλό να πάρεις κι εσύ την άδειά σου...

      Διαγραφή
  11. Γράφω φέρνοντας στη μνήμη αυτά τα "10 λεπτά" κσι χαμογελάω στη θύμηση !!! Πόσο πολύ "ξινά" μου τα έβγαζαν αν, φυσικά, μου επιτρεπόταν η παράταση!!!! Ο πατέρας μου, κυρίως, κάθε χρόνο μου επέτρεπε να μένω μιση ωρίτσα παραπάνω! Για μένα αυτό ήταν κάτι σπουδαίο, γιατι θεωρούσα ότι μεγάλωνα(!), ωρίμαζα και μου είχαν ακόμη περισσότερη εμπιστοσύνη!
    Οσο για τα τραγούδια, must της εποχής!!!
    Να'σαι καλά, Φλώρα μου, και να περνάς ακομη καλύτερα! Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Tυχερή ήσουν που έπαιρνες παρατάσεις παραμονής μεγαλώνοντας.
      Εμένα και αρραβωνιασμένη που ήμουν μου έκαναν γκρίνιες.
      Και έλεγαν "Όταν παντρευτείς να κάνεις ότι θέλεις".
      Ήξεραν φαίνεται όμως πως όταν παντρευτείς και αποκτήσεις και παιδί δεν μπορείς να κάνεις ότι θέλεις...
      Συνεπώς σχεδόν ποτέ δεν ένιωσα να ευχαριστήθηκα απόλυτη ξενοιασιά στη διασκέδασή μου.
      Φιλιά πολλά κι από μένα

      Διαγραφή
  12. Aχ Φλωρούκο μου τι ωραία ανάρτηση.
    Τελικά όσα χρόνια και να περάσουν κάποια πράγματα μένουν τα ίδια!
    Τι μας θύμισες.
    Φιλιά πολλά και να περνάς καλά εκεί στο νησί!
    Τα δεοντα στην τρελοxristin!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έλενα τα πράγματα δεν έμειναν ως σήμερα τα ίδια.
      Ευτυχώς ή δυστυχώς εμείς είχαμε την καταπίεση των γονιών και στη συνέχεια πέσαμε στην καταπίεση των παιδιών γιατί ποτέ δεν θέλουμε να τους χαλάμε χατήρια, οπότε για χάρη τους καταπιεζόμαστε και τώρα χωρίς δικό μας ελεύθερο ωράριο....
      Η xristin θα χαρεί πολύ με τα χαιρετίσματά σου.
      Το πρωί θα τα έχει λάβει κιόλας.
      Φιλιά αλμυρά απ' τη θάλασσα.

      Διαγραφή
  13. Να που και πάλι τα κατάφερες και αναμνήσεις γέμισες την ψυχή μου που ξεχασμένες σκονίζονται στο βάθος του μυαλού ... το πρώτο μακιγιάζ για το πάρτυ της συμμαθήτριας, δυο μολύβια που τα μοιραστήκαμε τρεις και βάψαμε τα μάτια μας και μετά... δεν έβγαινε με τίποτα και πως να πας βαμμένη στην μαμά που θα σου έστιβε την κοτσίδα και τόση αγωνία, τοσο καρδιοχτύπι και όλα να μοιάζουν τόσο ... μα τόσο σοβαρά στην ζωή! Ακόμα και το κλεφτό ιδρωμένο από την αγωνία φιλί!
    Μόνο που δεν ζήτησα τα δέκα λεπτά ποτέ ... δεν μέναμε κοντά με τις φίλες μου κι έτσι πάντα κάποιος αναλάμβανε την διανομή κατ΄ οίκον , οπότε στάνταρ το ωράριο όσο κι αν θέλαμε και μέχρι το πρωί να το τραβήξουμε :-)
    Φιλιά Φλωράκι μου
    καλά να περνάς στις διακοπές σου
    και να κάνεις καμιά βουτιά και για μας τους βουνίσιους!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γλυκειά μου Levina,
      εμείς το μακιγιάζ το βγάζαμε με nivea για τα χέρια και έφευγε πολύ εύκολα αλλά γυαλίζαμε απ' τη nivea σαν να είχαμε βάλει αντηλιακό.
      Ποτέ δεν έμαθα αν το καταλάβαιναν ότι βαφόμαστε κρυφά και δεν μίλαγαν ή αν καταφέρναμε να τους ξεγελάμε.
      Σου υπόσχομαι πως η πρώτη αυριανή βουτιά θα είναι εξαιρετικά αφιερωμένη σε σένα...
      Φιλιά πολλά

      Διαγραφή
  14. Τι μου θύμισες, κορίτσι μου!!!!!!!!!!!!!!!
    Τι αγωνίες για την ώρα ήταν αυτές.... τι χτυποκάρδια αν σου έλεγε το αγόρι που σ' άρεσε αυτό το θεσπέσιο "Θέλεις να τα φτιάξουμε;" Και τα φτιάχναμε!!!!! Τώρα.... τι φτιάχναμε, είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία!!!! Με το απαλό χάιδεμα του χεριού - για φιλί ούτε λόγος - νιώθαμε τέτοια ευτυχία κι' ανατριχίλα...... άντε να κοιμηθείς μετά!!!!!! Βρε τι μου θύμισες!!!!!!!!
    Να είσαι καλά και να περνάς τέλεια
    Φιλάκια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φιλία μου
      χρόνια τώρα νόμιζα πως είμαι η μόνη που έζησα τόσο έντονα όλα αυτά τα συναισθήματα και τις ανησυχίες τις εφηβικές.
      Σήμερα χαίρομαι πολύ που βρίσκω τόσες πολλές γυναίκες που έχουν κρύψει μέσα τους στην πιο ρομαντική γωνιά της ψυχής τους αυτά τα χρόνια.
      Χθες κάθισα ως τις 2 το βράδυ για να γράψω.
      Σήμερα λέω χαλάλι....
      Φιλιά πολλά

      Διαγραφή
  15. Ανώνυμος11:52 μ.μ.

    Τρελά εφηβικά καρδιοχτύπια. Ακόμα αγκυλώνουν γλυκά κάπου βαθιά στην καρδιά μας.
    Μέχρι, που ήρθε (στα πρώτα φοιτητικά, πια, χρόνια και χωρίς παρακάλια για... παράταση) εκείνο το μπλουζ, που με οδήγησε στην αγκαλιά, του τα τελευταία 27 χρόνια Καλού μου!!!
    Τι νοσταλγική ανάρτηση! Ας είσαι πάντα καλά.
    Φιλιά Άννα Πάρος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είδες για πόσα πράγματα ευθύνονται τα μπλούζ;
      Γι αυτό αργότερα τους άλλαξαν όνομα και τα oνόμασαν slow.
      Για να τα τιμωρήσουν.
      Σου εύχομαι Άννα μου να ζήσετε 100 χρόνια μαζί με τον Καλό σου
      και να χορεύετε όποτε σας δίνεται η ευκαιρία το μπλουζ που σας ένωσε.

      Διαγραφή
  16. Σε ένα από αυτά τα πάρτι Φλώρα που πηγαίναμε με τρεμάμενα πόδια και την καρδιά να βαράει like….καμπάνα….ντιγκ,ντάγκ,ντιγκ,ντάγκ(αλλά σε γρήγορους ρυθμούς) δοκίμασα και εγώ την γλύκα του φιλιού με….την γλώσσα,γνωρίζοντας μέχρι εκείνη την στιγμή ότι την γλώσσα μας την έδωσε ο Θεούλης να την κουνάμε πάνω,κάτω,δεξιά,αριστερά,για να μασήσουμε,να καταπιούμε,να μιλήσουμε και βεβαίως,βεβαίως για να μην μπερδεύουμε την γεύση της σοκολάτας με τις οδοντόπαστας.
    Αυτά μόνο γνώριζα για την χρησιμότητα της γλώσσας εκείνη την εποχή και γιαυτό όταν ο καβαλιέρος μου αποφάσισε να με επιμορφώσει …..έπαθα την σιχαμάρα της νεανικής ζωούλας μου.
    Χρειάστηκα αρκετό χρόνο για να συμπαθήσω αυτό το τόσο χρήσιμο ανθρώπινο όργανο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ επιθετικός ο δικός σου!!!!
      Πιστεύω πως ήταν λίγο μεγαλύτερος από έφηβος
      για να ξέρει να φιλάει έτσι
      και να κάνει κατά μέτωπον επίθεση.
      Καληνύχτα και όνειρα γλυκά.
      Αύριο πάμε για μπανάκι...

      Διαγραφή
  17. Μα... δεν ήταν υπεροχες οι εποχές τότε κορίτσια;; ρομαντικά... τρυφερά...υπεροχα...τί συναισθήματα..!!ωραίες θύμησες.....μας θύμησες Φλώρα μου...αχ!! αυτά τα 10 λεπτα...βρε μήπως όλες λιγο πολύ είμασταν εκεί.. στα ίδια παρτυ;; στα ίδια σκιρτήματα;; αχ Φλωρα μου.... να εισαι καλα ένα κλίκ θελουμε να γυρίσουμε πίσω....νομίζω οτι σήμερα τα πραγματα τρέχουν πολύ γρήγορα για τα σημερινα παιδια...φιλακια πολλα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ρούλα μου, κομμάτι της ζωής που έχει γραφτεί ανεξίτηλα μέσα μας.
      Λίγο αλλά τόσο έντονο και δυνατό...

      Διαγραφή
  18. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Από την τόσο γλυκιά και νοσταλγική περιγραφή που έκανες, Φλώρα μου,
    επίτρεψέ μου να κρατήσω την φράση "Βιαζόσουν να ξαπλώσεις, όχι για να κοιμηθείς αλλά για να ονειρευτείς όλο αυτό που είχες ζήσει τις προηγούμενες ώρες..." που λέει και μεταφέρει τόσα σκέψεις,
    εικόνες και συναισθήματα..

    Καλό σου βράδυ και να περνάς όμορφα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι πέρα ως πέρα αλήθεια αυτό καλέ μου φίλε...
      Έτσι ακριβώς ήταν...
      Καλό βράδυ να έχεις κι εσύ κι ευχαριστώ για την ευχή σου να περνάω όμορφα...
      Πράγματι περνάω πολύ όμορφα μέχρι στιγμής στις διακοπές μου...

      Διαγραφή
  20. Αχ, τι ωραίες αναμνήσεις και περιγραφές! Τώρα πια, η όλη διαδικασία γίνεται με συνοπτικές διαδικασίες από τους σημερινούς τινέιτζερς ως εξής: σε κάμω poke στο φέιζμπουκ, μου κάμεις λάικ ή ντισλάικ και προχωρούμε απευθείας στο παρασύνθημα. Μήτε βινύλια, μήτε σέικ, μήτε μπλουζ. Η χαρά του φλερτ, η αμηχανία της επαφής και η σημαντικότητα των αισθημάτων, χάνονται μέσα σε ένα πολύ πιο πεζό, φαινομενικά εύκολο και κυνικό ηλεκτρονικό περιβάλλον.

    Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Ωραίες αναμνήσεις, γεμάτες με τα πρώτα δυνατά καρδιοχτύπια!
    Πολλέ φορές παρακάλεσα για αυτά τα πολύτιμα δέκα λεπτά,αλλά λίγες καράφερα να πάρω παράταση και η καρδούλα μου από την αγωνία κόντευε να σπάσει. Ωραία χρόνια! Φιλάκια πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. δεκα λεπτα παραταση , εστω και δεκπεντε ήταν θαυμα για εκεινη την εποχή , αν και εγώ θυμαμαι πως πριν ακομη ξεκινησω απο το σπίτι γινοταν εξήγηση "και μην αρχισεις τα τηλεφωνα οταν φτασει η ώρα ότι λεμε δεν το ξελέμε γιαι μετα πως θα σου έχω εμπιστοσυνη " και ομως το ξελεγαμε ....... ¨οσο για το μακιγιαζ εμεις το συμπληρωναμε και με τις κολωνεις ,και εγω σαν παιδι ναυτικου κουβαλαγα το μπουκαλακι για να παρφουμαριστουμε όλες στο μπανιο της οικοδέσποινας .......
    Φλωρα μου αγαπημενη και τι δε μου θυμησες , για μας το καλλιτερο ηταν παρτυ παιδικου φίλου και συμμαθητή απο το δημοτικό που συνεχιζε στο προτυπο αρρενων στο γυμνασιο και ειχαμε ευκαιρια να γνωρισουμε εμεις οι παρθενοπιπιτσες του προτυπου θηλεων τα αρσενικα της ηλικιας μας !!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. Τελικα οι δεκαετιες του 70 και του 90 δεν ειχαν μεγαλες διαφορες. Η μονη που εντοπισα ηταν τα φιλια που στα δικα μας παρτυ εδιναν και επαιρναν. Ολα τα υπολοιπα, το καρδιοχτυπι, η ενταση, ο ενθουσιασμος, τα 10 λεπτα ακομα που γινονταν μια ωρα, ολα τα θυμαμαι σαν να ειναι χτες... Ταξιδιαρικη η αναρτηση Φλωρα μου πολυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Αχ, τι μου θύμισες βρε παλιοκόριτσο...
    Αυτή η Κυψέλη είχε μέλι (στις αναμνήσεις μας...)
    Σε φιλώ πολύ γλυκά και καλά να περνάτε στο νησί κοριτσούδια μου! :)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. Τι όμορφη ανάρτηση, Φλώρα!! Η μητέρα μου δεν μου έχει αναφέρει ποτέ τίποτα από αυτά τα πάρτι, το κλίμα που επικρατούσε τότε και το πως ήταν η όλη κατάσταση!! Θα τη ρωτήσω αύριο αν θυμάται! Πάντως απ' ότι διάβασα πρέπει να ανήκει στις πολύ όμορφες αναμνήσεις!! :)
    Όμορφο βράδυ να έχεις!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  26. Τι όμορφη αφήγηση...με παρέσυρες και εκανα εικόνα ολα οσα περιέγραψες! Γλυκύτητα και νοσταλγία!
    Να σαι καλα πάντα Φλώρα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  27. πανέμορφο ταξίδι στο παρελθόν!!!!Το βλέπουμε εξάλλου και στις ταινίες...πως..κάποτε ίσως να ήταν όλα πιο αγνά και πιο όμορφα-)
    Με ταξίδεψες,και μου άρεσε-)
    Πολλά φιλιά και καλό Σκ-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  28. Μπορει να ειμαι μικροτερη αλλα και εγω εζησα τα "10 λεπτα ακομα" μεταξυ 1990-95. Ιδια ιστορια με τους γονεις μας. Τα ιδια ομως δεν θα κάνουμε και εμεις στα παιδια μας; Χα χα χα Κυκλος ειναι και γυριζει. Ομορφες, αθωες εποχες. Τι καλα που μας τις θυμισες μέσω της ανάρτησης της Αριστέας μας!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή