Παρασκευή, 19 Ιουλίου 2013

2η ανάρτηση ιστοριών 12ου παιχνιδιού "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"

ΙΣΤΟΡΙΕΣ 8 ΕΩΣ 15
8. Η νεράιδα του ξέφωτου
Οι πρώτες ακτίνες του ήλιου χρωμάτιζαν τις κορυφές όταν κατέβαινε το μονοπάτι που οδηγούσε στο ποτάμι. Κι έτσι άρχιζε η μέρα της. Καθώς έφτανε κοντά στο πέτρινο γεφύρι με την μισογκρεμισμένη καμάρα, το ποτάμι σχημάτιζε μια γούρνα στην οποία της άρεσε να βουτάει. Απολάμβανε τα κρυστάλλινα νερά κι ύστερα ανέβαινε στο καλύβι της, άναβε μια φωτίτσα κι ετοίμαζε το πρωινό της. Βότανα όλων των ειδών κρέμονταν σαν ένα παράξενο φυτικό κάγκελο μέσα στο οποίο φέγγιζε ο ουρανός.
Από πότε έμενε άραγε σ' αυτό το απομακρυσμένο ξέφωτο; τρεις μήνες, κανένα εξάμηνο, χρόνια ίσως; Ούτε κι η ίδια δεν ήξερε πια. Ένοιωθε στο στοιχείο της καταμεσής του δάσους. Ζούσε απλούστατα κι ο χρόνος κυλούσε ομαλά. Αφουγκραζόταν το θρόισμα των δέντρων, γλιστρούσε μέσα στο φως και ακολουθούσε τα έντομα. Οσμιζόταν τον αέρα και γνώριζε καθώς περνούσε τις αγριοφραουλιές, τα μυρμήγκια, όλα τα θαύματα που αποτελούσαν τον καθημερινό της κόσμο.
Που και που δεχόταν την επίσκεψη ενός άντρα της κοιλάδας ο οποίος της έφερνε φρέσκα προϊόντα, και μερικές κονσέρβες. Ποτέ δεν τσιγκουνευόταν τα τρόφιμα. Λιγομίλητος, την χαιρετούσε, ίσιωνε την τραγιάσκα του και πάλι έφευγε. Αυτή η ανταλλαγή της αρκούσε. Καμιά φορά έπιανε τον εαυτό της να τραγουδάει ή να εκτελεί μερικά βήματα μπαλαρίνας μπαίνοντας στο καλύβι.
Ήταν πρώτα μια στάνη την οποία είχε επισκευάσει. Υπομονετικά, με το πέρασμα του χρόνου. Είχε φυτέψει ολόγυρα μια μεγάλη ποικιλία λουλουδιών. Τα χέρια της είχαν κόψει τόσα ξύλα, εφαρμόσει τόσες πέτρες και κλείσει τόσες σχισμές που είχαν γίνει γερά κι άγρια.
Πριν όμως... Αναπολούσε τα δάχτυλά της την ώρα που έτρεχαν στα πλήκτρα, χόρευαν, δίσταζαν και ξανάφευγαν. Ήταν πριν. Τμηματικά της ερχόταν η εικόνα της βραδιάς όταν μπροστά στο έκθαμβο κοινό σταμάτησε απότομα να παίζει. Μην μπορώντας να συνεχίσει. Οι ακροατές κοιτάχτηκαν σαστισμένοι. Τι είχε άραγε συμβεί; Μια στιγμιαία ζάλη; Ξαφνικά ένοιωσε να τη βαραίνει αφάνταστα αυτή η ζωή η ρυθμισμένη σαν παρτιτούρα. Ένα ήθελε μονάχα: να τα παρατήσει όλα και να πραγματοποιήσει το όνειρο της, να εξοριστεί στο δάσος που, από παιδί, τόσο τη μάγευε. Μήπως είχε νόημα η ζωή τώρα που έχασε τον αγαπημένο της, καρφωμένο σε τοίχο με τη μηχανή του, τρεις μέρες αφότου έμαθε την αυτοκτονία του πατέρα του;
Κι έτσι είχε πάρει τα βουνά χωρίς ποτέ να κοιτάξει πίσω της ώσπου να γίνει ένα με τη φύση.

9. Σαν αποχαιρετισμός
Μπαλαρίνα θέλω να γίνω
να χορεύω μόνο για σένα
χωρίς να σκέφτομαι αύριο τι θα γίνει.

Να παίζεις ένα τραγούδι στο πιάνο
πατώντας τα πλήκτρα του
να νιώθω την αγάπη σου σε κάθε νότα.

Ένα κάγκελο να υπάρχει
ανάμεσα σε μένα και σε σένα
για να μην μπορώ να σε αγγίξω.

Σαν ένα τοίχο να είναι
που στο πρόσωπο σου να μη με αφήνει να δω
την έκφραση των ματιών σου.

Στο τέλος του τραγουδιού
μια αυτοκτονία να βιώσουμε
εγώ και εσύ χωρισμένοι για πάντα.

10. Pas de Chat (Το Βάδισμα της  Γάτας)
Μύριζε τσιχλόφουσκα, πούδρα και Chanel No.5 το studio χορού στην οδό Pointouillet 21.Η Αλίκη έδεσε τις κορδέλες από τις pointe στους λεπτούς αστραγάλους της και ξεφυσούσε ανυπόμονα πατώντας ρυθμικά κάθε πλήκτρο από το μεγάλο πιάνο της κεντρικής αίθουσας. Ήρθε με όνειρο να γίνει prima μπαλαρίνα στην πιο γνωστή σχολή του Παρισιού και σε λίγες μέρες η Madame Ariel θα έκανε audition για τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Odette από την Λίμνη των Κύκνων.Η Αλίκη νοίκιαζε ένα μικρό διαμερισματάκι κοντά στα πλακόστρωτα δρομάκια της κεντρικής πλατείας. Μαζί της είχε φέρει και την γάτα της ,την Tutu, ένα γκρινιάρικο, ατίθασο μικρό γατάκι που λάτρευε να ξεσκίζει με τα νύχια της το σατέν από τις pointe  και να γρατζουνάει με μανία τον τοίχο αφήνοντας παντού νυχιές. Τις τελευταίες μέρες  η Αλίκη λάμβανε ανώνυμα ερωτικά γράμματα. «Σ’ αγαπάω...Θα σκότωνα για σένα..Θα πέθαινα για σένα....Ολοδικός σου παντοτινά.».... «Ε..όχι και να γίνει αυτοκτονία για μένα».. σκέφτηκε γελώντας η Αλίκη.. που δεν έδινε σημασία τόσο πολύ σε αυτά τα γράμματα...Το θέμα όμως παρατράβηξε όταν μαζί με τα αρωματισμένα ροζ γράμματα λάμβανε στην πόρτα της και μικρά νεκρά ζωάκια...Ποντίκια.. ακριδούλες ή πουλάκια.. Η κατάσταση είχε πάρει πια άλλη μορφή..Μεσάνυχτα.. το ξύλινο πάτωμα έτριζε σε κάθε πιρουέτα της Αλίκης που ξαγρυπνούσε κάνοντας πρόβα την εισαγωγική variation της Odile.. Του φονικού διδύμου της Odette... Ξαφνικά η μουσική σταμάτησε... «Ουφ..πάλι κόλλησε το CD…» αποκρίθηκε η Αλίκη.. Μέσα στην ησυχία όμως που γεννήθηκε άκουσε βήματα σιγανά έξω από την πόρτα της... Ταραγμένη άρπαξε το σπασμένο κάγκελο που όλο έλεγε θα το φτιάξει από το μπαλκόνι της και με ανάλαφρα πηδηματάκια έφτασε στην πόρτα..Άγγιξε το χερούλι απαλά και απότομα το τράβηξε προς τα κάτω ξαφνιάζοντας τον κρυφό θαυμαστή της που ήταν………… ο μικρούλης δεκάχρονος Peppin από τον δεύτερο όροφο της πολυκατοικίας.. Τον  έπιασε την ώρα που άφηνε τρυφερά το φάκελο πάνω στο χαλάκι της εξώπορτας δίνοντας του ένα γλυκό φιλί.. Κοιταχτήκανε έκπληκτοι και οι δυο.. Ο μικρούλης Peppin ήταν πάντα τόσο ντροπαλός κοντά της και πάντα κρυβόταν πίσω από την μαμά του όταν συναντιόντουσαν τυχαία οι τρεις τους στις σκάλες..Μια φορά η Αλίκη θυμάται τον είχε δει να την ακολουθεί μέχρι το studio χορού..Αλλά δεν είχε δώσει σημασία..Το μυστήριο όμως δεν είχε λυθεί όλο.. Και τα νεκρά ζωάκια?? Ο Peppin είχε μεγαλώσει με τις μεξικάνικες σαπουνόπερες που έβλεπαν φανατικά η μαμά του και οι φίλες της στην τηλεόραση... Σίγουρα από εκείνες τις σειρές θα προέρχονταν τα παθιασμένα γράμματα... αλλά δεν τον είχε ικανό να κάνει τέτοιους μικρούς φόνους...Και ξαφνικά..λίγα δευτερόλεπτα αργότερα εμφανίστηκε από τα σκαλιά ακροβατώντας η Tutu κρατώντας μία ακριδούλα στο στόμα της.... Τους κοίταξε και την άφησε απαλά ανάμεσα στα πόδια τους. Η Αλίκη συνειδητοποιώντας τι συνέβαινε τόσο καιρό άρχισε να γελάει σπαστικά.. ο Peppin να κλαίει κατακκόκινος από την ντροπή του και η Tutu πιο περήφανη από ποτέ..απομακρύνθηκε πριγκηπικά έτσι όπως μόνο μία γάτα μπορεί και ξέρει.

11.Βρε θα τις κάψω όλες φούστες, γόβες, και καμιζόλες!
Έγκυος; Έγκυος! Τι έγκυος; Είμαι έγκυος!
Να χαρώ; Να βάλω τα κλάματα; Να φοβηθώ ίσως, μήπως;
Μα τι αρμόζει σε τέτοιες περιπτώσεις δηλαδή;
«Να χαρείς, γιατί να μη χαρείς, 35 χρονών μοσχάρα έφτασες, πόσες βόλτες θα κάνεις ακόμα;», μου τα κοπανάει ο άλλος μου εαυτός. Αυτός ο αγγελικός.
Άρα να πάω στο γιατρό; Μήπως είναι νωρίς; Μήπως είναι αργά; Αλλά καλύτερα νωρίς παρά αργά. Παραληρώ και πατάω αργά-αργά ένα-ένα τα πλήκτρα του τηλεφώνου. Λες και περιμένω από κάθε πλήκτρο και μιαν απάντηση στις χαοτικές μου σκέψεις. Μα τι λέω; Εδώ εγώ, με όλη τη σοφία που με διακρίνει (διδακτορικά, προϋπηρεσίες και δε συμμαζεύεται, να περιαυτολογήσω δε θέλω άλλο), και δε μπορώ να τις ξεμπλέξω, κουβάρι σαν τα σγουρά μου τα μαλλιά, τα πλήκτρα θα τη σώσουν την κατάσταση;
Απαντάει, κλείνω ραντεβού.
Κοιτάω έναν άδειο τοίχο και σκέφτομαι…
Πάει η μεσούλα μου, σκέφτομαι!
«Σιγά την μπαλαρίνα!», ανταπαντάει ο εαυτός μου.
Μην κρατήσει τη γλώσσα του μια φορά!
«Τι να σου πω μωρέ με τις ανοησίες που ακούω, μέση δαχτυλίδι και πράσινα άλογα! Κυρά μου αν ήθελες να φοράς στρετς εσύ να έβαζες στρετς και στον άλλο, ξέρεις πού, που τα αφήνετε όλα ελεύθερα (τα πουλιά τα παραπούλια) και μετά την πληρώνω εγώ με τις ανασφάλειες σας», τα είπε και ξαλάφρωσε ο εαυτός.
Αυτό βέβαια μου θύμισε να τρέξω στην ντουλάπα.
Παντελόνια στενά, φούστες πένσιλ, MBD, γόβες, τακούνια. «Ε ρε της επένδυσης μου το κάγκελο!», σκέφτομαι φωναχτά. Τι κάνουμε τώρα; Τι άλλο; Τα φοράμε, όλα μαζί αν χρειαστεί, όσο ακόμα προλαβαίνουμε!…
Στο ιατρείο περιμένω σε ένα σαλονάκι μουσταρδί τρε πασέ. Μα μουσταρδί;
Μου είπε να πάω γύρω στις 9. Το βράδυ!
Ειδικά για την περίσταση έβαλα φούστα πένσιλ εμπριμέ, ένα ύφασμα, να σου κάνει έναν γοφό, την είχα συνδυάσει με μονόχρωμη μπλούζα σε χυτή γραμμή, τι να σας τα λέω τώρα!
Ο ιατρός έφτασε μετά τις 10:30. Το βράδυ ντε!
Είδε όλες τις κυρίες που περίμεναν πριν από εμένα και γύρω στη 1, εκεί που η πένσιλ είχε γίνει γομολάστιχα και μου είχε ανέβει ως το σαγόνι από το κουτουλίδι που είχα ρίξει στον μουσταρδί τον καναπέ, με φώναξε.
Με εξέτασε. «Είστε ολίγων έγκυος», μου λέει.
- Τι ολίγον;
- Ημερών.
- Αααα. («Στα μούτρα σου!», πετάγεται ο εαυτός.)
Μετά με κοίταξε με εκείνο το χαμόγελο του κακιασμένου προϊστάμενου, σήκωσε το λάβαρο της επαναστάσεως και ξεκίνησε.
«Όχι στο αλάτι, στη ζάχαρη, στις σάλτσες, στα καυτερά, στα τηγανητά, στο αλκοόλ, στο τσιγάρο, στην επαφή, στα στενά, στην ορθοστασία, στο καθισιό, στα ταξίδια, στα μαντολίνα, στις απλωτές, στις μπηχτές, …», έλεγε.
Τα είχα χάσει!
Μα και στα στενά; Μόλις είχα κάνει τα σχέδιά μου για τα στενά!
Κι όταν λέει τα ταξίδια εννοεί κι εκείνα τα 2-3 που έχω προγραμματίσει για Χανιά, Λιθουανία, Αυστρία κι Ελβετία για τους επόμενους 5 μήνες; Κυρίως επαγγελματικά ήτανε…
Και τις επαφές; Ποιες επαφές; Τρίτου τύπου; Για 9 μήνες; Έρχεται στο μυαλό μου η σκηνή με τον Κωνσταντάρα και το χλιμίντρισμα. Χαμογελάω……
Κάτι δωδεκάποντες Manolo Blahnik που είχα πάντως προέβησαν ήδη σε αυτοκτονία.

12. Success story
Είναι ζευγάρι για μισόν αιώνα. Στις πλάτες τους βαραίνουν εβδομήντα χρόνια ζωής, γεμάτα μόχθο και βάσανα. Τα ένσημα τους είναι βαρέα-ανθυγιεινά. Τα εύσημά τους δυο ζευγάρια πνευμόνια, γεμάτα σκόνη από  μπαμπάκι και νήματα. Κλωστοϋφαντουργός αυτός κι εκείνη μιτώστρα στα υφαντουργεία της Νέας Ιωνίας.  Αγαπηθήκανε κάτω απ’ τους χνουδιασμένους  τοίχους ενός εργοστασίου και υπό τους θηριώδεις ήχους των αργαλειών. Ορκιστήκανε πως θα πεθάνουν μαζί, έξω απ’ τα κάγκελα ενός χαμόσπιτου, στα προσφυγικά της περιοχής. Μια νύχτα με φεγγάρι, που μοσχομύριζε νυχτολούλουδο.  Με φτωχικές διαδικασίες, ξεκινήσανε την κοινή τους ζωή στο «Μέγαρο Μαξίμου», όπως της είπε χαριτολογώντας,  όταν την πρωτοπήγε σπίτι του.
Στο υποτυπώδες «Μέγαρο» θεμελιώσανε  το πιο ανθεκτικό καθεστώς στο χρόνο. Μοιράσανε ρόλους κι αρμοδιότητες και ριχτήκανε στη δουλειά. Αξιώθηκαν να μεγαλώσουν και να σπουδάσουν παιδιά και να κρατήσουν στην αγκαλιά τους εγγόνια. Στη μικρή αυλή του «Μεγάρου»,  ζήσανε σπουδαίες στιγμές. Σμιξίματα, τρυφερά ταϊσματα στον ίσκιο της συκιάς, παραμύθια, μια αυτοσχέδια κούνια για τα παιδιά κι αργότερα για τα εγγόνια τους, στοχασμοί και γλέντια. Κι ένα μικρό μποστάνι, όσο το περιορισμένο εμβαδόν της ζωής τους το επέτρεπε. Πάντα εύφορο, καλοσυντηρημένο και γεμάτο λουλούδια και κηπευτικά. Ζαρζαβατικά, σύκα, κληματόφυλλα και τσαμπιά φορτωμένα σταφύλια.  Με προσήλωση και σεβασμό στο χώμα που τους χάριζε τους καρπούς του και με αξιοζήλευτο πλάνο οικονομίας, ώστε να εκμεταλλεύονται τα εγχώρια προϊόντα τους. 
Κι ας περάσαμε απ’ την εποχή των «περήφανων γηρατειών», στην εποχή της αυτοκτονίας και του ευτελισμού της ανθρώπινης ύπαρξης. Συνεχίζουν να καλλιεργούν το μποστάνι της αξιοπρέπειας και της αγάπης τους. Κι ας έχουν βιώσει ληστρικές επιδρομές των σύγχρονων βαρβάρων, κι ας είναι η σύνταξή τους κατακρεουργημένη κι ας στριμώχνονται κάθε πρωινό Δευτέρας στο κοινωνικό παντοπωλείο για δυο σακούλες τρόφιμα και λίγα φάρμακα. Κι ας έχουν κυρτώσει  οι ώμοι τους κι ας έχουν γίνει  τα άκρα τους  σαν πληγωμένα δάχτυλα μπαλαρίνας.
Τα απογεύματα, σέρνουν ακόμα τα βήματά τους ως το τραπεζάκι κάτω απ’ την κληματαριά. Εκείνος ποτίζει τους βασιλικούς και μαζεύει τα ξερά φύλλα στα πεζούλια κι εκείνη ψήνει καφεδάκι στο γκάζι. Ιεροτελεστία! Ο ήχος των φλιτζανιών πάνω στα πιατέλα τους, το δροσερό νερό στα ποτήρια και οι διαμαρτυρίες του μόλις τη βλέπει να βγάζει γλυκό του κουταλιού. «Πάλι συκαλάκι έσιαξες; Το ζάχαρο δεν το σκέφτεσαι;». Κι ύστερα θα μαλώσουν. Ως εκεί που είναι βαθιά χαραγμένες οι «κόκκινες γραμμές» του καθενός. Βήμα παραπέρα! Κι απάνω στον καυγά, θα φυσήξει ένα αεράκι.  Όση ώρα εκείνος θα της γκρινιάζει, εκείνη θ’ ακροπατήσει ως την κρεβατοκάμαρα. Θα ξαναγυρίσει με μια μάλλινη ζακέτα. «Ρίξε κάτι απάνω σου, έπιασε ψύχρα…».
Ας ήταν τρόπος να τους πήγαινα στο αυθεντικό Μέγαρο.
«Αξιότιμοι Πολιτευτές, σας παρουσιάζω τον Ηλία και την Χρυσαυγή. Αν επιθυμείτε, σας κάνουν δωρεάν σεμινάρια οικονομίας, σωστής διαχείρισης, πατριωτισμού, αφοσίωσης και συνέπειας. Σας μαθαίνουν βήμα-βήμα πώς στήνεται ένα νοικοκυρεμένο σπιτικό και  πώς  εξοικονομείτε πόρους,  δουλεύοντας τη γη. Πως το αίμα κι η τιμή δεν είναι προϊόντα μίσους, αλλά επώδυνης και μακρόχρονης δουλειάς. Πως το success story δεν καταχτιέται από ανθρώπους που ξέρουν μόνο να βαράνε τα πλήκτρα του ακριβού φορητού τους. Μα από ανθρώπους που έχουν μια στίβα καρτέλες ενσήμων. Βαρέα-ανθυγιεινά!»

13. Η Αριάδνη στον Άδη
 « η Αριάδνη την λευκή εσθήτα στο κύμα χάρισε
Βούτηξε σε μια θάλασσα μαύρων λυγμών 
το λευκό κορμί να εξαγνίσει 
Τα σπλάχνα της κρατούσε  σε χέρι ματωμένο
θυσία ζωντανή τα πρόσφερε »
Θυμάσαι άραγε ποτέ το νησί με τους ασφόδελους 
καταμεσής στο πέλαγος, εκεί που τα θαλασσοδαρμένα βράχια 
τα χτυπούσε ολημερίς ένας πύρινος ήλιος ανελέητος 
κι ήταν η μικρή μας κάμαρη ψηλά χτισμένη, 
απάνω απ΄ του Νηρέα την σκοτεινή σπηλιά.
Γαλάζια βαμμένα τα παραθυρόφυλλα κι ολόγυρα 
τα σ΄ αγαπώ  που  με πολύχρωμες ανάσες 
ζωγράφιζα απάνω στους ασβεστωμένους
τοίχους . 
Ένα κρεβάτι σιδερένιο στην γωνιά και πλάι στο παραθύρι 
το ξύλινο τραπέζι με το δαμασκό τραπεζομάντιλο 
κι  η  κανάτα με τα ρείκια στο περβάζι. 
Σε μια γωνιά παράφωνες νότες έβγαζε 
το μουσικό κουτί που απ΄ την Βενετιά μου χες φερμένο 
και μια
μπαλαρίνα τόσο δα μικρή κύκλους ατέρμονους έφερνε 
στις εποχές του χρόνου κι έρχεσαι τώρα … με ρωτάς 
γιατί δεν σπάω τα δεσμά μου και 
μ΄ ατελείωτα ‘’Γιατί’’ κατακλύζεις την ζωή μου.

Θυμάμαι τους Χειμώνες μας στην παγωμένη κάμαρη 
της ζωής μας τα συν και πλην μαθαίναμε 
και στα γυμνά κορμιά μας αγγίγματα προσθέταμε, 
καθώς τον φόβο του χρόνου αφαιρούσαμε.... 
Τι αναρίθμητα τα θέλω μας!  μέσα στις καταιγίδες  του Γενάρη. 
Τα Καλοκαίρια στην  πλακόστρωτη αυλή ανέμελα καθόσουνα, 
πλάι στο σφυρηλατημένα
κάγκελα με τους μικρούς ερωτιδείς  
κύκλους σχημάτιζες  σ΄ ολόλευκα χαρτιά, λέξεις και στίχους  
με ρίμες για ξάστερους ουρανούς ,  για μέρη μακρινά απερπάτητα, 
μιλούσες για τον έρωτα και για την μοναξιά. 
Δίχως να το ξέρεις τα μελλούμενα  προφήτευες 
κάτω απ΄ τ΄ άρωμα των γιασεμιών κι εγώ 
εμπρός στα πόδια σου καθόμουν σκιά στην παρουσία σου,  
την πνοή σου να μυρίζω,  να γεύομαι το βλέμμα σου, 
ν΄ αγγίζω τις  άκριες των ποδιών σου θέλοντας
την προσοχή σου ν΄ αποσπάσω, 
πιστός ακόλουθος των προσταγών σου.

Τι απέγινες και στα σκοτάδια της ψυχής βυθίστηκα, 
πως χάθηκε έτσι ο κόσμος 
και της ζωής μου ο αρχιτέκτονας, 
ημιτελές το έργο του άφησε να βυθιστεί στην λήθη; 
Τα δάχτυλά μου μάταια το
πλήκτρο Α θα  χτυπούν 
μήπως και ζωγραφιστεί ξανά η Αγάπη κι όλα 
για λίγο πια υπάρχουνε και η σκέψη που 
τα σωθικά μου ορίζει αρνείται να υποταχτεί 
και την μορφή σου στην θολή ματιά ξανά να αντικρίσει. 
Ξεθώριασαν τα γράμματα  στο πληκτρολόγιο επάνω και πίσω 
από τα σύννεφα πως να γράψεις πια σωστά τις λέξεις ;
Που είναι τα Ωμέγα μου, τα Βήτα μου, τα Σίγμα ... 
τα Άλφα μου γιατί παράταιρες λέξεις βγάζουν; 
Αριάδνη μου, Αγάπη μου, Αλήθεια μου
,

Η αυτοκτονία για το αύριο σου έμεινε ψυχή μου, 
Ανήμπορη λογιέσαι σαν του Ερωτόκριτου 
το τραγούδι ν΄ ακούσεις πια δεν μπορείς, 
κανένας ζωντανός δεν σ΄ απόμεινε,  σ΄ ώμο  ν΄ ακουμπήσεις.

Xάθηκε η Αριάδνη στις σκιές του Άδη,
κρατώντας στην αγκαλιά της 
ένα ραγισμένο μουσικό κουτί, 
που μελωδίες πια δεν είχε για να παίξει
κι η μπαλαρίνα που κάποτε μονότονα κύκλους έκανε, 
στο σπασμένο γρανάζι επάνω,
με το αιώνιο χαμόγελο στα χείλη απέμεινε.

14.Μήνυμα πριν είναι αργά.
Για σένα που η ζωή σε έκανε να νιώθεις ότι οι άνθρωποι πρέπει πάντα να ζητούν αντάλλαγμα, που νομίζεις ότι με την αυτοκτονία της ψυχής θα ζήσεις για πάντα. Έτσι, χωρίς αισθήματα να σε κρατούν ξάγρυπνο, χωρίς πεταλούδες να σου σφίγγουν το στομάχι, χωρίς δίνες να ανακατεύουν την ζωή σου.
Περπατάς χωρίς να βλέπεις μπροστά σου. Με ακούς τουλάχιστον; Ναι, σε σένα μιλάω. Σε εσένα που αγάπησες λιγότερο, σε εσένα που φοβήθηκες να το πεις, να το δείξεις. Σε σένα που το ένιωσες αλλά δεν το αποδέχτηκες. Που το έδιωξες σαν αδυναμία, σαν μειονέκτημα. Που αρνήθηκες να μείνεις αθάνατος. Σε σένα που δυστύχησες και νομίζεις το αντίθετο. Σε σένα που απαρνήθηκες αυτό που φτιάχτηκες να νιώσεις.
Σαν μια μπαλαρίνα που μισεί το χορό, σαν ένα τοίχο που σβήνει τις ζωγραφιές του, σαν ένα πλήκτρο που δίνει λάθος εντολές, σαν ένα ποτάμι που ξεραίνει τα πλατάνια του, σαν ένα σ΄ αγαπώ που λέγετε από συνήθεια. 
Βιάσου πριν είναι αργά. Πριν κοιμηθείς, πριν μείνεις μόνος. Πριν η νύχτα σου απλωθεί σε όλο το σπίτι.
Δες εκείνο το πηγάδι. Γεμάτο ως πάνω. Το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να περπατήσεις μέχρι εκεί. Να σπάσεις το κάγκελο που μαντρώνει την μοναχική και αποξενωμένη καρδιά σου. Και να βουτήξεις. Βαθιά. Με μια ανάσα. Και θα εκπλαγείς πόσο η ανάσα αυτή θα σε θρέφει και θα συντηρεί. Δεν θέλει τίποτα παραπάνω η αγάπη. Μόνο αυτή την ανάσα. Και εκεί που θα νιώθεις ότι πνίγεσαι, το σώμα σου θα την επαναφέρει. Θα πολλαπλασιάζετε. Θα πληθαίνει και θα κυριαρχεί. Και θα ζεις. Και θ΄ αγαπάς. 

15.Ώρα οκτώ
Ώρα οχτώ , και ήρθα , λίγο αργοπορημένη
Ξυπόλητη στην άμμο , το εισιτήριό μου δείχνω
Τούτη την παράσταση να παρακολουθήσω
Τα βράχια τα ρούχα μου κρατάνε
Και το κάθισμά μου δείχνουν πάνω στα κοχύλια
Κι όπως οι γλάροι την αυλαία ανοίγουν
Η τραγωδία που γράφτηκε απ’ την αρχή του κόσμου
Στα μάτια μου καθρεφτίζεται
Ο ήλιος , πρίμα μπαλαρίνα στ’ ακρογιάλι
Με πέπλα κόκκινα και τούλια φίνα
Βουτιά ψηλή δίνει απ’ το στερέωμα
Στ’ απέραντο , γαλάζιο κύμα
Μια αυτοκτονία θεατρική , όλο χρώματα
Αίματα νωπά , χυμένα στον ουράνιο θόλο ,
Και θρήνος απ’ το φλοίσβο και τ’ αγέρι.
Κι όπως το θέαμα χρώματα αλλάζει
Κι από το φώς οδεύει στη  σκιά
Τα πλήκτρα της ψυχής μου ακραγγίζει η θλίψη
Και της καρδιάς οι χτύποι , τύμπανα μέσα μου ηχούν
Τα κάγκελα της φυλακής μου να εκπορθήσουν
Πένθος και κύμβαλα σε συγχορδία μία
Κι οι τοίχοι μέσα μου θραύσματα και ερείπια
Η ηρεμία, τα δάχτυλα περνάει στα μαλλιά μου
Καθώς καλωσορίζω το σκοτάδι…


Η συνέχεια στην παρακάτω ανάρτηση

13 σχόλια:

  1. Όλες υπέροχες!
    Για'μένα η καλύτερη ήταν αυτή με την ιστορία του μικρού παιδιού δηλ. η 4 με το χαμόγελο, που θέλω να δώσω με οοοοοοοοοόλη μου την αγάπη το 3αράκι! :) στη συνέχεια Στη συνέχεια τους δύο βαθμούς στο όμορφο ποιήμα με την μπαλαρίνα, στο ποιήμα με τον αριθμό 9. Σαν αποχαιρετισμός και τον ένα μου βαθμό στο κείμενο με το αριθμό 14.Μήνυμα πριν είναι αργά. Αυτά απο'μένα και καλή συνέχεια σε όλα τα παιδιά, πολύ εμπνευσμένα τα περισσότερα!!! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πολύ freedom για τη βαθμολόγησή σου...
      Φιλιά

      Διαγραφή
  2. Καλησπέρα Φλωράκι μου...
    3 βαθμούς στο 3 ... αυτές οι λάθος στιγμές που έρχονται τόσο άκαιρα στην ζωή μας!
    2 βαθμούς στο 11 .... ολίγον έγκυος και με πολύ χιούμορ η ιστορία και τέλος
    1 βαθμό στο 16 ... για την έξυπνη πλοκή με τον πίνακα που ζωντανεύει.

    Καλό βράδυ και καλή εβδομάδα σε όλους τους συμμετέχοντες !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λεβίνα μου, ευχαριστώ πολύ για τη βαθμολόγησή σου και το σχόλιό σου.
      Φιλιά πολλά

      Διαγραφή
  3. Όμορφες όλες οι ιστορίες
    Δίνω τους 3 βαθμούς μου στο νούμερο 9
    Τους 2 στο νούμερο 1
    Τοβ 1 στο νούμερο 3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πολύ για τη βαθμολόγησή σου και την πρώτη επίσκεψη εδώ.

      Διαγραφή
  4. Εγκυμοσύνη κ χιούμορ, εξαιρετικός συνδυασμός! Τους 3 βαθμούς μου λοιπόν στο νούμερο 11.
    2 βαθμούς στο πραγματικό success story, για να ξεχάσουμε για λίγο το γιαλαντζι που μας πουλάει η TV.
    1 βαθμό στο νούμερο 3 για τις λάθος στιγμές...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Unknown... το όνομά σου το λαμβάνω ως ψευδώνυμο και όχι ως ανώνυμος... γιατί συνήθως όταν κάποιος είναι ανώνυμος το γράφει ο blogger "ανώνυμος" και πρέπει να βάλει όνομα στο τέλος για να ληφθεί υπόψη η βαθμολογία του, όπως το παρακάτω σχόλιο...
      Ωστόσο ευχαριστώ πολύ για τη βαθμολόγησή σου την οποία θα λάβω υπόψη... Αν έχεις την καλοσύνη βάλε κι ένα ονοματάκι... έστω ψευδώνυμο.

      Διαγραφή
  5. Ανώνυμος1:40 μ.μ.

    kalispera se olous!! polu wraies istories.
    i bathmologia mou exei ws ekseis:

    3 bathmous stin istoria 11
    2 bathmous stin istoria 7
    1 bathmo stin istoria 8

    Katerina

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κατερίνα μου, ευχαριστώ πολύ για τη βαθμολόγησή σου.

      Διαγραφή
  6. Ανώνυμος
    5:04 μ.μ. (Πριν από 43 λεπτά)

    προς Εμένα
    Ο/Η Ανώνυμος άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "3η ανάρτηση ιστοριών 12ου παιχνιδιού "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ...":

    Από την πρώτη στιγμή που τις διάβασα, ξεχώρισα έξι, που μίλησαν το ίδιο δυνατά στην ψυχή μου. Όλη τη βδομάδα, μάταια παιδεύομαι να ξεχωρίσω τρεις. Μπρος στον κίνδυνο να μην προλάβω να ψηφίσω καμιά, δίνω τους 3 βαθμούς στην ιστορία 7 (Η ζωή και η αγάπη), τους 2 βαθμούς στην ιστορία 12 ( Success story) και τον 1 στην ιστορία 16 (Νυχτερινή χορογραφία).
    Οι άλλες τρεις, που ακόμα μετανιώνω που δεν ψήφισα, ήταν οι 2, 4, και 10.
    Και όλες οι άλλες, όμως, ήταν εξαιρετικές.
    Άννα Πάρος



    Ανάρτηση από τον/τη Ανώνυμος στο TEXNIS STORIES τη 5:04 μ.μ.

    Ανώνυμος
    5:13 μ.μ. (Πριν από 34 λεπτά)

    προς Εμένα
    Ο/Η Ανώνυμος άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "3η ανάρτηση ιστοριών 12ου παιχνιδιού "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ...":

    Μια που σήμερα, σαν "Ανώνυμος Καταληψίας" κάνω κατάληψη στης Πέτρας, η οποία δεν μπορεί να ψηφίσει άμεσα διότι τα έπαιξε το Internet της, λαμβάνω την πρωτοβουλία να χρησθώ πληρεξούσιά της και να copypaste-άρω
    το μήνυμά της (Άννα Πάρος) :

    ΜΗΝΥΜΑ ΠΡΟΣ ΦΛΩΡΑ: ΦΛΩΡΟΥΚΟ ΜΟΥ, ΕΧΩ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΕ ΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ!!! ΜΠΗΚΑ ΧΤΕΣ ΣΤΟ BLOG ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΡΟΜΑΞΑ ΝΑ ΒΓΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑ ΝΑ ΨΗΦΙΣΩ! ΑΝ ΣΕ ΕΞΟΥΣΙΟΔΟΤΗΣΩ ΑΠΟ ΔΩ, ΤΙ ΛΕΣ;;; ΓΙΝΕΤΑΙ;;; ΠΛΙΙΙΙΙΙΙΖ!!! ΕΞΟΥΣΙΟΔΟΤΩ ΤΗ ΦΛΩΡΑ ΝΑ ΜΕΤΑΦΕΡΕΙ ΤΗ ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΠΟΥ ΛΗΓΕΙ ΣΗΜΕΡΑ, 26/7/2013: 3 ΒΑΘΜΟΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ 12 2 ΒΑΘΜΟΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ 11 1 ΒΑΘΜΟΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ 4 ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΦΛΩΡΟΥΚΟ ΜΟΥ, ΚΑΝΕ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ/ΕΠΙΚΟΛΛΗΣΗ. ΚΡΙΜΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΩ ΒΑΘΜΟΛΟΓΗΣΕΙ ΕΠΕΙΔΗ ΚΟΛΛΗΣΕ Η ΒΛΑΚΕΙΑ ΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ!! ΣΕ ΦΙΛΩ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΑΠΑΝΤΗΣΗ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κορίτσια κανονικά έπρεπε να στείλετε τους βαθμούς σας μέσω σχολίου...
      Εγώ το μετέφερα εδώ όπως το στείλατε και θα το λάβω υπόψη...
      Φιλιά και στην Άννα από Πάρο και στην Πετρούλα μας.

      Διαγραφή
  7. Ανώνυμος6:15 μ.μ.

    Καλησπέρα Φλώρα, Άννα εδώ. Εγώ σχόλιο έστειλα (έτσι νομίζω...) . Τι ακριβώς έκανα λάθος και ξέφυγα από το "κανονικά";
    Πολλά φιλιά
    Άννα Πάρος

    ΑπάντησηΔιαγραφή