Σάββατο, 8 Ιουνίου 2013

Aποχαιρετισμός

Εκείνο το πρωί η Στ. ξύπνησε με μια περίεργη διάθεση.
Έφτιαξε ένα καφεδάκι και κάθισε να το πιεί μόνη της με την τηλεόραση να παίζει χωρίς ήχο.
Το κορίτσι της Σάββατο βράδυ  είχε πάει σ' ένα πάρτυ,  γύρισε αργά κι ακόμη κοιμόταν.
Αποφάσισε λοιπόν να μην κάνει θόρυβο και κατά τις 12 το μεσημέρι να ξεκινήσει τις δουλειές της. Όλες οι δουλειές του νοικοκυριού της είχαν μείνει πίσω και σιγά - σιγά προσπαθούσε να βάλει τάξη στο σπίτι της.
Εδώ και δυο χρόνια με την αρρώστια του άντρα της είχε έρθει ο κόσμος πάνω κάτω για εκείνη. Που μυαλό για νοικοκυριό!!! Κι όσο κι αν προσπαθούσε να σβήσει τις σκέψεις απ' το μυαλό της δεν τα κατάφερνε. Κάθε καφεδάκι που έπινε μόνη της, την γύριζε στο παρελθόν που τόσο επίμονα ήθελε να ξεχάσει.
Από που να ξεκινήσει... τι να πρωτοθάψει μέσα της να μην πονάει!!!
Ήταν το μεσαίο κορίτσι μιας φτωχής επαρχιακής οικογένειας.
Η μεγάλη αδελφή της ήταν όμορφη, αριστοκρατική. Από μικρή στο σχολείο ξεχώριζε. Έτσι η οικογένεια αποφάσισε πως έπρεπε να προχωρήσει σε σπουδές και να τελειώσει το λύκειο.
Η τρίτη η μικρότερη, τσαχπίνα και παιχνιδιάρα, είχε όλα τα χάδια της μάνας της που την ξεχώριζε απ' τη μέρα που γεννήθηκε.
Η Στ., όπως συμβαίνει με όλα τα μεσαία παιδιά  τα αποκαλούμενα "σάντουιτς", δεν έπαιζε κάποιο ιδιαίτερο ρόλο μέσα στην οικογένεια. Δεν ήταν ιδιαίτερα όμορφη, ασχημούλα θα την έλεγες πιο εύκολα, δεν έπαιρνε και τα γράμματα στο σχολείο. 
Έτσι οι γονείς αποφάσισαν η μεγάλη να πάει στο γυμνάσιο, να τελειώσει και το λύκειο και στα χωράφια να βοηθάει η μεσαία τον πατέρα της γιατί τα οικονομικά της οικογένειας μετά βίας άντεχαν τις σπουδές της μεγάλης και καθώς φαινόταν τα ίδια χνάρια με τη μεγάλη ακολουθούσε κι η μικρή...
Βοήθαγε λοιπόν από 12 χρονών τον πατέρα της στα χωράφια, έκανε και κανένα μεροκάματο στα καπνά σε όποιον είχε ανάγκη, και παράλληλα έκανε και το νοικοκυριό στο σπίτι γιατί η μάνα της είχε πάθει κατάθλιψη και ούτε μίλαγε πολύ, ούτε ασχολιόταν έκτοτε με τίποτα. 
Όταν τα τρία κορίτσια μεγάλωσαν,  ο αδελφός του πατέρα τους που ήταν προσωπάρχης ενός Υπουργείου στην Αθήνα, έπεισε τον πατέρα τους να μετακομίσουν στην Αθήνα και να χώσουν τη μεγάλη στο Υπουργείο, αφού είχαν την τύχη να έχουν καταγωγή απ' το ίδιο χωριό με τον Υπουργό. 
Έτσι κι έγινε. Νοίκιασαν ένα διαμέρισμα, έπιασε δουλειά η πρώτη κόρη στο Υπουργείο και βρήκε δουλειά και η Στ. σε ένα μεγάλο εμπορικό, να κάνει επιδιορθώσεις με εφόδιο το λίγο ράψιμο που ήξερε. 
Πέρναγε ο καιρός και αφού τελείωσε  και η μικρή μια ιδιωτική σχολή μετά το λύκειο,  ο θείος μεσολάβησε πάλι στον Υπουργό και την τακτοποίησε κι εκείνη. 
Στο τέλος,  ήρθε και η σειρά της Στ. να τακτοποιηθεί, όταν ήρθε η ώρα των προσλήψεων για κλητήρες στο Υπουργείο. Έτσι η Στ. με το απολυτήριο του δημοτικού, που ήταν αρκετό τότε γι αυτή τη θέση, βολεύτηκε κι αυτή στο ίδιο Υπουργείο. Ο θείος μαζί με τον Υπουργό το έκαναν το θαύμα τους...
Εκεί στο Υπουργείο η Στ. συνεσταλμένη και ντροπαλή, γνωρίστηκε  και με άλλα παιδιά της περιοχής της, που ο ίδιος Υπουργός είχε φροντίσει με μέσον να τακτοποιήσει σε διάφορες θέσεις. 
Ανάμεσα σ' αυτούς γνώρισε και τον Π., που ήταν εξωστρεφής, καλαμπουρτζής και άνθρωπος της παρέας και έκαναν δεσμό. 
Εκείνη πάντα σοβαρή και μετρημένη, δεν ήθελε να συζητιέται το όνομά της στο Υπουργείο, για να μην εκτίθεται ο θείος της, και πριν περάσει πολύς καιρός, αρραβωνιάστηκαν κι επισημοποιήθηκε η σχέση τους με τον Π.
Παντρεύτηκαν αμέσως  μόλις τους επέτρεψαν τα οικονομικά τους να νοικιάσουν ένα δικό τους διαμερισματάκι για να στήσουν το σπιτικό τους. Έκαναν και  δύο παιδιά.
Φτωχά και δύσκολα χρόνια. Στήριζε το σπίτι της, βοήθαγε οικονομικά και τους γονείς της, που της φύλαγαν τα παιδιά της για να δουλεύει. 
Όσο όμως εκείνη είχε μάθει να ζει μετρημένα, νοικοκυρεμένα και ηθικά, τόσο εκείνος κυνήγαγε τον ποδόγυρο, μπερμπάντευε με διάφορες παρέες πότε δω και πότε κει και μαζεμό δεν είχε. Σαν οδηγός είχε περίεργα ωράρια στη δουλειά και η καϋμένη η Στ. δεν μπορούσε να ελέγξει τι κάνει και που πάει. 
Ένα βράδυ, που υποτίθεται πως ο Π. ήταν εν υπηρεσία, της τηλεφωνάει ένας φίλος του και της λέει πως ο Π. τράκαρε με το αυτοκίνητό του στην Πάρνηθα και είναι στο νοσοκομείο. Τον Π. συνόδευε και μια κοπέλα που ήταν κι αυτή τραυματισμένη. 
Η Στ.  του απάντησε αποφασιστικά  πως ο δικός της ο άντρας δεν είχε καμιά δουλειά να βρίσκεται με άλλη γυναίκα στην Πάρνηθα κι έκλεισε το τηλέφωνο. Η νύχτα για εκείνη ήταν μαρτυρική. ΄Εσφιξε τα δόντια και δεν άφησε τον εαυτό της να κλάψει.
Το πρωί τηλεφώνησε και είπε τα μαντάτα στην αδελφή της. 
Η αδελφή της προσπάθησε να την πείσει να πάει να τον δει στο νοσοκομείο  αλλά μάταια. 
Με τα πολλά δέχτηκε η Στ. να τον δεχτεί πίσω στο σπίτι όταν θα έβγαινε απ' το νοσοκομείο. 
Το γυαλί είχε ραγίσει... κι εκείνος δεν έκανε τίποτα για να ξανακολλήσει. Αντίθετα όλο έλειπε, ξενύχταγε, και εξηγήσεις δεν έδινε. Κάμποσες φορές είχε βρει η Στ. λεφτά μέσα σε φακελάκια,  που έκρυβε απ' το μισθό του ο Π. πότε στο αυτοκίνητο, πότε σε παλιά σακάκια του, πότε στο πατάρι, για να έχει  άνεση κινήσεων στις εκτός οικογένειας μοναχικές του εξόδους. Παρά τις φασαρίες που ακολουθούσαν, ο Π. το βιολί βιολάκι του...
Εκείνη απελπισμένη κι απογοητευμένη γαντζώθηκε συναισθηματικά πάνω στα παιδιά της και με τη βοήθεια των γονιών της προσπαθούσε να τα αναστήσει. 
Ένα καλοκαίρι πήρε την άδειά της και μαζί με τα παιδιά της  έφυγε για διακοπές στο χωριό  της. Σε τρεις μέρες περίμενε και τον Π. να τους ακολουθήσει μόλις του υπέγραφαν και τη δική του άδεια. 
Πέρασε ολόκληρη εβδομάδα και ο Π. δεν φάνηκε. Η αγωνία της δεν περιγραφόταν. Το ίδιο και η σύγχυσή της.Τηλεφώνησε σ' ένα φίλο του Π. να ρωτήσει τι έγινε κι αν ήξερε που βρίσκεται, αφού εκείνον δεν μπορούσε να τον βρει ούτε στο τηλέφωνο του σπιτιού, ούτε στη δουλειά, όπου όταν τηλεφώνησε της είπαν πως είχε  πάρει την άδειά του.  Με παρακάλια και με απειλές κατάφερε να αποσπάσει απ' το φίλου του, ότι ο Π. βρισκόταν στην Κέρκυρα με παρέα για διακοπές. Γυναικοδουλειά ήταν και το ήξερε καλά η Στ.
Η επιστροφή στην Αθήνα ήταν δραματική. Καυγάδες, φωνές, φασαρίες μήπως και συνετιστεί ο Π. αλλά μάταια. 
Η Στ. το πήρε απόφαση πως άντρα πια δεν είχε. 
Όμως, όπως τόσες και τόσες γυναίκες, αποφάσισε να ζει μαζί του συμβατικά... μόνο και μόνο για να υπάρχει η παρουσία του μέσα στο σπίτι για τα παιδιά και για να βοηθάει κι εκείνος οικονομικά στο μεγάλωμά τους. 
Πέρναγαν τα χρόνια, μεγάλωναν τα παιδιά και ο Π. άρχισε να έχει  σοβαρά προβλήματα υγείας. 
Εξετάσεις πάνω στις εξετάσεις και το μαντάτο έσκασε σαν βόμβα στο σπίτι τους. 
Ο Π. είχε αρπάξει ηπατίτιδα c από τις σεξουαλικές του επαφές με γυναίκες παντός είδους και εθνικότητας και τα συμπτώματα είχαν ήδη αρχίσει. 
Η Στ. φοβισμένη έκανε κι εκείνη εξετάσεις κι ευτυχώς ήταν εντάξει.  Ήταν άλλωστε αρκετά τα χρόνια που... απλά έμεναν μαζί.
Έκτοτε άρχισε η Οδύσσεια της αρρώστιας του. 
Πότε ήταν καλά, πότε δεν ήταν, όμως  συνέχιζε να ζει άστατα και δεν άκουγε τις συμβουλές των γιατρών που του έλεγαν να κάνει ήσυχη ζωή και να μην πίνει.
Σε λίγα χρόνια η κατάστασή του βγήκε εκτός ελέγχου. Έπαθε κίρρωση του ήπατος και δεν άργησε να έρθει και ο καθολικός καρκίνος.
Ενάμιση χρόνο, μπαινόβγαινε στα νοσοκομεία μέχρι που έλιωσε απ' τον καρκίνο  και η Στ. στεκόταν άξια νοσοκόμα κοντά του, μάνα δίπλα στα παιδιά της, εργαζόμενη στη δουλειά της. 
Τα νύχια της έμπηγε στο κρέας της και έπνιγε το θυμό της και το παραπονό της, να μην νιώσουν τίποτα τα παιδιά της.Παράλληλα έπρεπε να στηρίξει το αγόρι της που ο θάνατος του πατέρα του το βρήκε να  σπουδάζει στο εξωτερικό και το κορίτσι της που πέρναγε δύσκολα την εφηβεία.
Στο τέλος ο Π. υπέκυψε και μαζί μ' αυτόν έφυγε κι ένα μεγάλο βάρος απ' τη ζωή της. 
Δεν πρόλαβε να πάρει ανάσα και ο γιατρός της συνέστησε να κάνει αφαίρεση γεννητικών οργάνων γιατί κάποιος όγκος διαγνώστηκε που δεν έπρεπε να μείνει μέσα της. 
Επιστράτευσε όλη της τη δύναμη, μπήκε στο νοσοκομείο και βγήκε "σφαγμένη", όπως έλεγε, αλλά ζωντανή. 
Όλα αυτά τα χρόνια δεν είχε επιτρέψει στα μάτια της να στάξουν ένα δάκρυ. "Σκυλί" χαρακτήριζε τον εαυτό της γιατί άντεχε στις δυσκολίες.
Τώρα πια είχε περάσει κάμποσος καιρός και προσπαθούσε να βάλει λίγη τάξη στο παραμελημένο σπιτικό της και την ζωή της.
Σήμερα η μέρα ήταν μια σχετικά ζεστή Κυριακή του φθινοπώρου και σειρά είχε η σιδερένια ντουλάπα.
Βγήκε στο μπαλκόνι της κουζίνας, καλημέρισε τη γειτόνισσα απ' το διπλανό διαμέρισμα  κι άρχισε να αδειάζει από μέσα, σκούπες, σφουγγαρίστρες και απορρυπαντικά. 
Ώσπου σε μια γωνίτσα βρίσκει ένα δεματάκι κρυμμένο, που ήταν τυλιγμένο με εφημερίδα σε σχήμα κυλινδρικό και σφιγμένο με ένα λαστιχάκι. Η γειτόνισσα διάβασε ολοκάθαρα την έκπληξη στο πρόσωπό της και τη ρώτησε τι ήταν αυτό που βρήκε. 
Η Στ. ξεδίπλωσε προσεχτικά την εφημερίδα και μέσα βρήκε τυλιγμένα σε καρουλάκι κάμποσα χαρτονομίσματα. Λύγισαν τα γόνατά της, κάθισε σ΄ένα πλαστικό σκαμνάκι που βρισκόταν δίπλα  κι έβαλε τα κλάμματα. 
Και πρώτη φορά στη ζωή της, χωρίς να σκεφτεί τη γειτόνισσα που παρακολουθούσε τη σκηνή, 
φώναξε με δυνατή φωνή: " Αχ, βρε Π. ακόμη και μετά το θάνατό σου  δεν με αφήνεις να ηρεμήσω, μόνο  βρίσκω  ακόμη και τώρα λεφτά που φύλαγες κρυφά για τα ξεπορτίσματά σου." 



80 σχόλια:

  1. Εχεις δίκιο που λυπάσαι τόσο,γιατί έχασες δύο αξιόλογους ανθρώπους ,αλλά ευχήσου τους (οπως το κάνεις) να βρουν αυτό που φεύγουν αναζητώντας το: Την αξιοπρέπεια που δικαιούνται.
    Δυστυχώς στις μέρες μας όλο και περισσότεροι θα γυρνούν εκεί που υπάρχει τουλάχιστον μία σταθερη αναφορά,ελπίζοντας και παλεύοντας .
    Καλό ξημέρωμα (μ όλες του τις έννοιες), σ όλους!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Mπορώ να δεχτώ ότι η κρίση θα μου στερήσει πράγματα,
      όχι όμως ανθρώπους.
      Αυτή η νύχτα για μένα είναι βαριά.
      Ελπίζω όμως στο ξημέρωμα...

      Διαγραφή
    2. Τα πιο αληθινά λόγια που έχω ακούσει, Φλώρα. Ούτε εγώ ήθελα η κρίση να μου στερήσει ανθρώπους. Κανένας δεν τα θέλει αυτά. Η γειτονιά μου έχει αδειάσει. Όσες οικογένειες Ελληνοαυστραλών ήξερα στην Αθήνα έχουν όλες έρθει πάλι Αυστραλία. Πότε θα δούμε ξανά τις γειτονιές μας;

      Φιλιά από Μελβούρνη

      Διαγραφή
    3. Η μαζική αυτή φυγή δεν θέλω να φανταστώ που θα οδηγήσει.
      Εγώ θα μείνω γιατί δεν έχω άλλη επιλογή.
      Μακάρι να είχα κάποια άλλη λύση.

      Διαγραφή
  2. κουράγιο!μάλλον μικρή λέξη για αυτο που νιώθεις απόψε.....δεν ξέρω τι να πω οι Ελληνες δεν το αξίζουμε αυτό! μακάρι αυτός ο δρόμος της ταλαιπώριας τους να καταλήγει σε μια καλύτερη ζωή στο νέο τόπο διαμονής τους.Θα έλεγα και άλλα, ομώς απόψε σέβομαι τη θλιψη σου και μένω εδώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ Μαρία μου για τα παρηγορητικά σου λόγια.
      Ευχαριστώ και πάλι.

      Διαγραφή
  3. Ανώνυμος7:47 π.μ.

    Έχει ειπωθεί, ότι κάθε αποχωρισμός είναι ένας μικρός θάνατος. Πονάει, αλήθεια. Όμως άκου.
    Μην κλαις για τους φίλους σου. Έστω και μετά από ενάμιση χρόνο που θαλασσοπνίγονται, επιτέλους ανέβηκαν σε μια σωσίβια λέμβο. Αφού, μάλιστα, έχουν και ρίζες στο νησί, όπως λες, τότε πιθανότητα σε ένα χρόνο από τώρα, θα αναρωτιούνται τι στο καλό έκαναν τόσο καιρό, που δεν το έπαιρναν απόφαση. Μη σου πω ότι θα αναρωτιέσαι κι εσύ, γιατί δεν πας να τους βρεις.
    Κάπου στην αλλαγή της χιλιετίας, κι ενώ είχαμε δουλειές με "λαμπρές προοπτικές", ο άνδρας μου κι εγώ, κουρασμένοι από την ανθρωποζούγκλα της Αθήνας κι αφού το είχαμε παιδέψει κάνα δυο χρόνια στο μυαλό μας, κλείσαμε όλες τις επαγγελματικες πόρτες πίσω μας και αποδράσαμε στο νησί της καρδιάς μας, με το οποίο δεν μας συνέδεε καμία ρίζα, άγνωστοι μεταξύ αγνώστων, και... μεταφυτευτήκαμε. Με μόνη περιουσία στην βαλίτσα μας την πίστη στον εαυτό μας, την αγάπη για την δουλειά μας, την οποία θέλαμε να κάνουμε σωστά, χωρίς συμβιβασμούς και την αγάπη στο παιδί μας, που με τους ρυθμούς ζωής και εργασίας στην Αθήνα μας στερούνταν και το στερούμασταν. Τότε οι φίλοι φώναζαν :"πού πάτε; θα χαντακωθήτε! "Οι γονείς μας και οι πιο κολλητοί βούρκωναν (όπως κι εμείς, άλλωστε). Η αβεβαιότητα σφύριζε απειλές στο αυτί μας.
    Δώδεκα και κάτι χρόνια μετά: από τους παλιούς χώρους εργασίας μας, ένας έχει κλείσει, ένας άλλος έχει απλήρωτους τους συναδέλφους μας.
    Το νησί μας πρόσφερε την ευκαιρία να αναδείξουμε την δουλειά μας, ο κόπος μας εδώ ανταμείβεται με την καταξίωση και την αποδοχή των νέων μας" συμπατριωτών".
    Το φυσικό περιβάλλον μας ανανεώνει, αντί να μας σκοτώνει.
    Από το σημείο που παρκάρουμε, μέχρι την πόρτα της δουλειάς (λίγα βήματα δηλαδή) ανταλλάσσουμε πέντε έξι ζεστές "καλημέρες".
    Και το σπουδαιότερο· μπορέσαμε να αποκτήσουμε και ένα δεύτερο λατρεμένο παιδάκι.
    Όσο για την ΔΕΗ την εφορία και την δόση του δανείου, τα καταφέρνουμε ακόμα. Το μόνο που ζητάω πια από την ζωή, είναι υγεία.
    Ζητώ συγγνώμη για το μακροσκελές σχόλιο.
    Αν έγραψα την... ιστορία της ζωής μου, δεν είναι για να σε πρήξω! Είναι που ήθελα να στείλω το μήνυμα, σε όσους διαβάζουν,και στους φίλους σου, πως αν δεν τους ευχαριστεί η ζωή που κάνουν στην πόλη κι αν έχουν μια ρίζα στο "χωριό", ή απλά ενδιαφέρονται να ζήσουν στην επαρχία, να μην το φοβηθούν. Θέλει δουλειά, θέλει αγώνα, πράγματι, δεν λέω ότι είναι πανεύκολο, αλλά αξίζει τον κόπο.
    Ευχαριστώ που ανεχθήκατε την φλυαρία μου, που σας υπέβαλα με το "καλώς σας βρήκα".
    Φιλιά πολλά και ευχές για καλή τύχη στους φίλους σου.
    Άννα Πάρος




    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άννα μου χαίρομαι τόσο πολύ με όσα διάβασα παραπάνω
      και κάνω όνειρα για τη μέρα που οι φίλοι μου
      θα μου λένε τα ίδια πράγματα που λες τώρα εσύ.
      Να είστε καλά και να περνάτε όμορφα.

      Διαγραφή
  4. Μόλις είδα τον τίτλο της ανάρτησης έπαθα σοκ. Προς στιγμή νόμιζα οτι φεύγεις εσύ απο τη γειτονιά και στεναχωρήθηκα πολύ!!! Αφού ηρέμισα, έχω να σου πω να μην στεναχωριέσαι για τους φίλους σου... αντίθετα να χαίρεσαι που πήραν την απόφαση να ''σωθούν'' απο την ζούγκλα. Η ζωή στην επαρχία μπορεί να σου στερεί κάποια πράγματα αλλά είναι ακόμα ευτυχώς ανθρώπινη. Είμαι βέβαιη οτι θα βρουν το δρόμο τους. Όσο για τον αποχωρησμό, είναι όντως δύσκολο να χάνεις την καθημερινή επαφή με ανθρώπους που ταιριάζεις και αγαπάς αλλά η τεχνολογία το έχει λύσει και αυτό. Σου μιλάει κάποια που κάθε 3- 4 χρόνια αλλάζει τόπο διαμονής, εργασίας, φίλους. Αν θέλεις πλέον να επικοινωνείς με κάποια άτομα- επικοινωνείς. Για να ''χαθείς'' πρέπει να το επιδιώξεις...
    πολλά φιλιά!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ωραίο μου ακούγεται αυτό που λες.
      Για να χαθείς πρέπει να το επιδιώξεις
      κι εγώ θα πασχίσω να μην τους χάσω.
      Φιλιά πολλά

      Διαγραφή
  5. ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΦΛΩΡΑ!!!!!
    ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΣΟΥ!!!!!!
    ΘΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΝ, ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΗ!!!!!
    ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΠΟΥ ΔΙΑΛΕΞΑΝ ΤΟ ΝΗΣΙ ΚΙ ΟΧΙ ΤΗΝ ΞΕΝΙΤΕΙΑ!!!!!
    ΕΚΕΙ ΘΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΝ ΠΡΑΓΜΑΤΑ, ΕΝΩ ΣΤΗΝ ΞΕΝΙΤΕΙΑ ΘΑ ΕΧΑΝΑΝ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ!!!
    ΚΑΙ ΘΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΒΛΕΠΕΙΣ ΣΥΧΝΑ!!
    ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΑ!!!!!
    ΠΟΛΛΑ ΦΙΛΙΑ!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγωνιώ για το πρώτο διάστημα.
      Μετά ξέρω πως θα βρουν τη λύση.
      Σε φιλώ Ρένα μου

      Διαγραφή
  6. γεγονότα της εποχής μας που μας έλαχε απρόσμενα να ζούμε δυστυχώς χθες σήμερα...κάποιοι φίλοι αύριο ίσως και μεις...το έζησα και γω....και η ανάρτηση σου με συγκλόνισε και σκηνές από δική μου ανάλογη εμπειρία μου ξανάρθαν.....

    καλύτερη τύχη στα παιδιά.....να ναι καλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η θετική σκέψη όλων σας πιστεύω πως θα τα συντροφεύει
      στα βήματά τους εκεί.
      Να είσαι καλά....

      Διαγραφή
  7. Πασατφλωρίτσα μου με τη μεγάλη καρδιά....Καταρχήν οι ευχές όλων μας να συνοδεύσουν αυτούς τους νέους ανθρώπους εκεί που πάνε να στεριώσουν με αγάπη και να τα καταφέρουν!
    Το σχόλιο της Αννούλας πιο πάνω δίνει νομίζω δύναμη κι ελπίδα σε όλους μας! Είθε τα φιλαράκια σου να είναι καλότυχα εκεί που πάνε!
    Κάτι μέσα μου λέει ότι σίγουρα θα είναι πιο ήρεμοι και πιο χαρούμενοι!
    Εύχομαι κάθε φορά που θα τους βλέπεις στο Skype τα χαμόγελά τους να πλημμυρίζουν την οθόνη σου!
    Φιλιά κοπέλα μου!

    ΥΓ: Έχεις skype και μιλάς κι εγώ τίποτα; Α! Πρέπει κάτι να κάνω ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα και καλό Σαββατοκύριακο αγαπημένη μου Φλώρα!
      Τι γαϊδουρίτσα που είμαι! :)

      Διαγραφή
    2. SKYPE προσωπικά εγώ δεν έχω αλλά θα επιδιώξω να φτιάξω αυτές τις μέρες.
      Προς το παρόν εξυπηρετούμαι από του συζύγου μου το λογαριασμό.
      Φ

      Διαγραφή
    3. Φιλιά πολλά ήθελα να γράψω και μου έφυγε το σχόλιο....
      (χα χα χα...)

      Διαγραφή
  8. Φλωράκι μου το ίδιο θα σου πω κι εγώ με τους προλαλίσαντες...
    Σε ένα χρόνο το πιθανότερο να αναρωτιούνται τι στο καλό έκαναν
    τόσα χρόνια παλεύοντας σε μια Αθήνα-Ανθρωποφάγο Τέρας!
    Για το μόνο που μένει να στενοχωριέσαι είναι που έχασες από κοντά σου δυο φίλους και να είσαι σίγουρη πως τον δρόμο τους θα τον βρουν εκεί που πάνε όπως τον βρήκαν όλοι όσοι είχαν το κουράγιο να την κάνουν με ελαφρά προς την επαρχία.
    Και θα τους αγκαλιάσουν και θα τους βοηθήσουν να μάθουν την ζωή εκεί και θα περάσουν πολύ καλύτερα από ότι μέσα σε ένα διαμέρισμα των Αθηνών.
    Σκούπισε λοιπόν τα δάκρυά σου και χαμογέλα τρυφερά .

    Σε φιλώ
    καλό Σαββατοκύριακο να έχεις

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όπως όταν φεύγουν τα παιδιά μιας μάνας
      με επηρέασε αυτός ο αποχωρισμός
      γιατί έζησα από κοντά τον αγώνα τους για επιβίωση
      και το δίλημμά τους για να πάρουν την απόφαση.
      Μόλις πάρω καλά νέα τους είμαι σίγουρη πως θα ηρεμήσω.
      Φιλιά Levina μου.

      Διαγραφή
  9. Εύχομαι καλή τύχη στους φίλους σου (που σίγουρα θα την έχουν)
    και μπορεί να τους αποχαιρέτησες, αλλά αυτό είναι προσωρινό, γιατί
    μόλις τακτοποιηθούν είναι βέβαιο ότι θα ξανασυναντηθείτε ...
    Να συνεχίσεις να τους στέλνεις τα καλούδια σου και θα δείς ότι αυτές
    τις γνωριμίες δεν τις χωρίζει καμία κρίση, αντίθετα τις κάνει
    πιο δυνατές !!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έτσι ακριβώς είναι Ράνια μου.
      Από μακριά θα τους παρακολουθώ και θα καμαρώνω μαζί τους
      όταν τους δω να βρίσκουν το δρόμο τους.

      Διαγραφή
  10. Καλημέρα με βουρκωμένα μάτια. Όχι για τα παιδιά. Θα την βρουν την άκρη κι ας έχουν πολύ δρόμο. Εκείνα τα "κλειστά παντζούρια" με λύγισαν... Σε φιλώ καλό μου Φλωρούκο κι ότι θες εδώ είμαστε εμείς βρε! Μπορεί να μην βλέπεις τα παντζούρια μας, αλλά μπορείς να μας δεις αυτοπροσώπως! ;) Πως σου φαίνεται η ιδέα μου;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κατάλαβες πολύ καλά τι άσχημη εικόνα είναι τα κλειστά πατζούρια.
      Και μου έρχονται στο μυαλό αφηγήσεις ανθρώπων παλιότερα όταν η αστυφιλία έκλεινε τα σπίτια στα χωριά για να έρθουν οι άνθρωποι στις πόλεις.
      Και τότε γειτονιές ερήμωναν...

      Διαγραφή
  11. Δ χάνεται όποιος αγαπάει πραγματικάΦλώρα μου.
    Οι φίλοι σου αλλάζουν την ζωή τους και καλά κάνουν ισως είναι καλύτερα για εκείνους δεν θα είναι εγκλωβισμένοι.
    Να είσαι δίπλα τους όπως μπορείς γιατί αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να μας το πάρει κανείς και καμία οικονομική κρίση.
    Να είμαστε άνθρωποι, φίλοι, να αγαπάμε, να βοηθάμε.
    Φιλιά πολλά και υπομονή και επιμονή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έλενα είναι το μόνο που μας έχει μείνει και είναι ανεκτίμητο.
      Ο ένας να σκέφτεται και να αγαπά τον άλλον
      Φιλιά κορίτσι μου.

      Διαγραφή
  12. Είμαι καινούρια αναγνώστρια και όμως σε νιώθω απόλυτα. Ο θυμός, η λύπη και μερικές φορές η απόγνωση μας ¨ρίχνουν." Πιστεύω πολύ στη δύναμη της θέλησης και αυτά τα παιδιά θα βρούνε τον δρόμο τους. Η αγάπη που τους έχεις, θα νικήσεις όλα τα εμπόδια της απόστασης και οι τρόποι επικοινωνίας είναι πολλοί. Ίσως το καλό, που μας έκανε η κρίση είναι να ανοίξουμε τις καρδιές μας και να δείξουμε τα ειλικρινή αισθήματά μας. Καταλιάγιασε τον κουρνιαχτό της κατανάλωσης και άφησε να φυσήξει το αεράκι των αληθινών ανθρώπινων σχέσεων. Χαίρομαι που σε γνωρίζω.
    Νάσια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι εγώ Νάσια μου χάρηκα που βρεθήκαμε και σ'ευχαριστώ που πέρασες.
      Θα έρθω κι εγώ να σου κάνω επίσκεψη.

      Διαγραφή
  13. Φλώρα μου σε καταλαβαίνω που στενοχωρήθηκες.
    Ίσως όμως τα πράγματα στο νησί να είναι καλύτερα γι' αυτούς, ίσως να κάνουν ένα νέο, καλύτερο ξεκίνημα. Τους το εύχομαι με όλη μου την καρδιά.
    Σπάνια άνθρωποι που έφυγαν από τα μεγάλα αστικά κέντρα προς την επαρχία βγήκαν ζημιωμένοι από την απόφασή τους. Ελπίζω το ίδιο να συμβεί και σ' αυτούς.
    Και μη στενοχωριέσαι, δε θα χαθείτε, γιατί δε θέλετε να χαθείτε... και γιατί υπάρχουν ποικίλα μέσα πλέον να ενώνουν τους ανθρώπους που βρίσκονται σε απόσταση μεταξύ τους.
    Πολλά φιλιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό ελπίζω κι εγώ να μην χαθούμε και να μην ξεμακρύνουμε
      γιατί η ζωή είναι σκληρή και ξεμακραίνει τους ανθρώπους.

      Διαγραφή
  14. Oσα είπαν οι φιλες και οι φιλοι πιο πνω Φλωρα μου..ειναι η αλήθεια.. οταν εχουμε πράγματα και ανθρωπους.. (δικούς ) μας όλοι μας δεν μας παιρναει απο το μυαλό οτι θα τα (χασουμε)και οταν συνβει ποναμε.. αλλα αν δουμε και την καλή πλευρα του πραγματος.. ισως να ειναι καλήτερα για τους φίλους σου.. εκει που πανε.. και να είσι σίγουρη ότι θα τα καταφερουν .. αρκεί να το πίστεψουν... στην επαρχία..ειναι κάπως καλήτερα τα πραγματα...η φιλη Αννα απο την Πάρο τα λέει όλα... μονο θελιση και κουραγιο και όλα θα φτιάξουν... περιμενουμε και εμεις νέα τους... συτήν την μπλοκογειτονια... νοιάζεται ο ενας τον αλλο εστω και με μια καλή κουβεντα... τις ευχές μας για τα καλήτερα.. να εχουν..!! φιλακια πολλα΄θα τα λεμε..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πολύ Ρούλα μου για τα παρηγορητικά σου λόγια.
      Οι ευχές για τα καλύτερα, σίγουρα βοηθάνε.
      Φιλιά

      Διαγραφή
  15. Kάποια γεγονότα συμβαίνουν στη ζωή μας, κι όσο σκληρά κι αν δείχνουν στην αρχή τους, αργότερα διαπιστώνουμε πόσο καταλυτικά ήταν και πως όλα σοφά γίνανε. Σαν κομματάκια μιας εικόνας, που ένα αόρατο χέρι τα τοποθετεί, έτσι όπως αξίζει στον καθένα.
    Είμαι βέβαιη ότι τα παιδιά αυτά είναι προορισμένα για μια καλύτερη ζωή. Θα δεις πως θ' αποδειχτεί αργότερα,πως έτσι έπρεπε να γίνει τελικά. Κάτι τους περιμένει εκεί... Κάτι καλό.

    Με συγκίνησαν πολύ τα λόγια σου...
    Είσαι πολύ τρυφερός άνθρωπος Φλώρα.
    Να προσέχεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρία μου για διάφορους λόγους, όλο και χάνω από κοντά μου ανθρώπους... στο τέλος φοβάμαι μη μείνω μόνη μου...
      Τη φοβάμαι τη μοναξιά και στην προκειμένη περίπτωση
      τα παιδιά αυτά έπαιζαν μεγάλο ρόλο στη ζωής μας.

      Διαγραφή
  16. Μακάρι τα παιδιά να βρουν το δρόμο τους και συ να τους καμαρώνεις έστω και από μακρυά!!!Δύσκολος ο αποχωρισμός,η ελπίδα όμως για κάτι καλύτερο ας τον απαλύνει!!!Φιλάκια πολλά!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν βλέπω την ώρα που θα μάθω τα πρώτα καλά τους νέα!!!
      Φιλιά πολλά κι από μένα.

      Διαγραφή
  17. Αγαπητή μου Φλώρα με συγκίνησες πολύ με την ιστορία των φίλων σου. Δυστυχώς όπως αυτά τα παιδιά υπάρχουν πολλά στη διπλανή μας πόρτα. Αυτά και μπράβο τους πήραν τη βαλίτσα τους την ελπίδα τους και την αγάπη τους και πήγαν στον τόπο τους να βρουν καλύτερη τύχη. Εύχομαι με όλη μου την ψυχή να τα καταφέρουν. Άλλοι τα έχουν χάσει όλα. Ακόμα και την ελπίδα και την αγάπη. Η ζωή στην σημερινή Ελλάδα τους παίρνει από κάτω και πέφτουν σε κατάθλιψη. Εύχομαι σε όλους αυτούς τους ανθρώπους να ξαναβρούν τη ζωή τους και να ξαναλάμψει το χαμόγελο στα χελη όλων μας. Φιλάκια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν ξέρω αν εμείς θα προλάβουμε να δούμε χαμόγελα να ξαναλάμπουν στα χείλη των ανθρώπων, όμως ελπίζω σ' αυτό.
      Φιλιά πολλά.

      Διαγραφή
  18. Φλώρα με τη μεγάλη καρδιά!
    Με συγκίνησες πολύ.
    Εχω δυο ξαδέρφια(αδέρφια)που έχουν κάτι χρόνια στη Σουηδία, από την αρχή της κρίσης.
    Γιατρός ο ένας, οδοντίατρος η άλλη.
    Και μιλάμε τα βράδια στο skype....
    Ευτυχώς έχουμε την τεχνολογία δε λες;...
    Εύχομαι ό,τι καλύτερο στους φίλους σου!
    Καμιά φορά ξέρεις, το άσχημο μπορεί να μας βγει σε καλό.
    Φιλάκια πολλά:))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Eύχομαι μέσα απ' την καρδιά μου όλα να τακτοποιηθούν
      και να γυρίσουν πίσω οι δικοί σου μετανάστες.

      Διαγραφή
  19. Κάπως έτσι νιώθουν πολλοί άνθρωποι (δεν ξέρω ακριβώς, έαν πρέπει να με συμπεριλάβω ή να με εξαιρέσω), αλλά το συμαντικό είναι να μην χάνουμε το κουράγιο μας και να τολμάμε. Γιατί μόνο όποιος τολμά έχει ελπίδες να βρει το δρόμο του και να νικήσει. Να ΄ναι καλά οι φίλοι σου, Φλωράκι μου. Και θα είναι !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ανάγκα και Θεοί πείθονται.
      Όταν όλοι οι δρόμοι κλείνουν κάνεις το μεγάλο βήμα κι ας είναι σε άγνωστο δρόμο.
      Μπορεί κάπου να βρει κανείς να πατήσει.

      Διαγραφή
  20. Αφού πήρα τρεις απανωτές βαθιές ανάσες για τους δικούς μου αποχαιρετισμούς εντός και εκτός Ελλάδος και συγκινημένη από το κείμενό σου , σου λέω Φλώρα μου πως με συγκλόνισαν εκείνα΄΄τα κλειστά παράθυρα΄΄.Ομως ίσως εκεί στο νησί μόνο με ένα σπιτάκι και βαλίτσα να ηρεμήσουν , να αρχίσουν να ονειρεύονται μια καλύτερη ζωή. Να τους αγκαλιάσουν οι νέοι τους γείτονες , να ανοίγουν τα μάτια τους και να βλέπουν αμέσως τον ήλιο .
    Τους εύχομαι κάθε καλό , και με τη δική σου ευαισθησία και αγάπη , όλα να πάνε όπως επιθυμούν.Τουλάχιστον αυτά τα παιδιά έγιναν εσωτερικοί μετανάστες.
    Καλό σου βράδυ , με τρυφερά φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ελπίζω κι εγώ για εκείνους
      να τύχουν πιο ανθρώπινης αποδοχής
      και αγκαλιάσματος απ' τους νέους γείτονες, φίλους...
      καλό βράδυ και σε σένα

      Διαγραφή
  21. Τουλαχιστον δεν αλλξαν χωρα...Αν παρηγορεί αυτο.
    Θα ηταν τιμη μας να το δημοσιευες και στο ιστολογιου σου http://theacity.blogspot.gr/2013/06/the-city-awards-new-category.html!!!!
    Καλη επιτυχια!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν κατάλαβα καλά θέλεις να γίνει αναδημοσίευση.
      Με χαρά μου μεγάλη.

      Διαγραφή
    2. Ναι!!!!
      Και αν θες να πεις να ψηφισουν σε ολες τις κατηγοριες!!
      Σε ευχαριστουμε πολυ για ολη την βοηθεια και την υποστηριξη στα βραβεια μας!!!
      Καλη επιτυχια στην κατηγορια σου!!!!!!!!

      Διαγραφή
  22. Με συγκίνησε η ανάρτηση σου,νομίζω όλους γιατί όλοι έχουμε ζήσει τέτοιους αποχωρισμούς!!!
    Καλή Κυριακή!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλή εβδομάδα να έχεις Ρένα μου.

      Διαγραφή
  23. Αχ Φλώρα μου πάντα ήτανε δύσκολοι οι αποχωρισμοί αγαπημένων.....κι όσο λιγοστεύουνε οι αγαπημένοι μας ,φτωχαίνει ο κόσμος μας, νοιώθουμε μοναξιά και ανασφάλεια, είναι φυσικό.....όμως οι αγαπημένοι φίλοι σου πιστεύω ότι πήρανε μια σωστή απόφαση για την επιβίωσή τους. Μετά απο τεράστια ταλαιπωρία ψυχική και φυσική στην Αθήνα που μαζεύτηκε ο μισός πληθυσμός της χώρας την τελευταία 40ετία κυνηγώντας ένα όνειρο που έγινε εφιάλτης, πολλοί πήρανε την απόφαση να φύγουνε για να εργαστούνε και να δημιουργήσουνε σ΄εναν νέο τόπο, πιό ανθρώπινο, πιό φυσικό, πιό λογικό.....ας τους ευχηθούμε εγκάρδια να ευοδοθούνε τα όνειρά τους και σύντομα να γίνει η ζωή τους και η επιβίωσή τους, ιδανική!! Το ευχόμαστε για όλους τους έλληνες και ιδιαίτερα τους νέους που έχουνε φθάσει σε απόγνωση !!! Οπως κλείσανε σπίτια και ρημάξανε πόλεις και χωριά όλόκληρα στην επαρχία και τα νησιά μας τόσα χρόνια ,ίσως ήρθε η ώρα να ξαναγυρίσει η ζωή και η δημιουργία στους ευλογημένους τόπους των γονιών μας....θέλω να πιστεύω πως η κρίση θα είναι ευκαιρία για νέα ξεκινήματα...και το εύχομαι ολόψυχα !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ήταν επόμενο πως η συσσώρευση τόσων ανθρώπων στις πόλεις κάποια στιγμή θα έφερνε κορεσμό. Ευτυχώς η επαρχία ακόμη και τώρα μπορεί να δώσει τις λύσεις που χρειάζονται.

      Διαγραφή
  24. Οι καλοί σου φίλοι κατ' αρχήν έχουν τη θετική αύρα όλων μας!!!! Τι στο καλό, μια οικογένεια είμαστε εδώ μέσα....
    Έχω κι' εγώ να σου πω να μην τους φοβάσαι. Σε λίγο καιρό είμαι σίγουρη πως θα είναι σε πολύ καλύτερη κατάσταση απ' όλους εμάς που "βιδωνόμαστε" χωρίς προοπτικές και δεν τολμούμε!
    Πολλές φορές έχω εκφράσει την επιθυμία να πάμε να ζήσουμε στη Σύρο που έχω και ρίζες και ένα σωρό παιδικούς φίλους και σπίτι αλλά τα παιδιά μας δεν μας αφήνουν. Είναι πολύ πιο εύκολη και ανθρώπινη η ζωή εκτός μεγάλων πόλεων και ειδικά εκτός Αθηνών.
    Σου εύχομαι καλή Κυριακή και στους φίλους σου κάθε καλό!
    Φιλιά πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σου εύχομαι αν νιώθεις πως θα φτιάξει η ζωή σου στη Σύρο, να το συζητήσεις νμε επιχειρήματα με τα παιδιά σου και να τα πείσεις.
      Θα είναι για όλους σας καλύτερα.
      Φιλιά πολλά κι από μένα

      Διαγραφή
  25. Καλημέρα Φλώρα μου, πολύ καλά έκαναν τα παιδιά και αποφάσισαν να φύγουν απο την Αθήνα. Χαίρομαι πάρα πολύ όταν ακούω οτι΄νέοι άνθρωποι γυρνάνε στην επαρχία. Στην περιφέρεια υπάρχουν ακόμα και σήμερα, ευκαιρίες αλλά το σημαντικότρο η ζωή είναι πιο ανθρώπινη.
    Σε καταλαβαίνω απόλυτα και με συγκινεί η ευαισθησία σου για τους φίλους σου αλλά πίστεψε με σε ένα χρόνο απο τώρα θα χαίρεσαι για την αλλαγή στη ζωή τους.
    φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό μου σβήνει τα δάκρυα. Η σιγουριά πως του χρόνου τέτοια εποχή θα έχουν στηριχτεί στα πόδια τους και θα κάνουν βήματα μπροστά...

      Διαγραφή
  26. Καλή μου Φλώρα τρόμαξα πίαστηκε το στομάχι μου διαβάζοντας τον τίτλο, νόμισα μας αποχαιρετάς θα αφήσεις το μπλογκ σου.. Τι γλυκός άνθρωπος να μοιράζεσαι μαζί μας ότι σου συμβαίνει να μας νοιώθεις δικούς σου με συγκίνησε η αγάπη και ευαισθησία σου στην ανάρτηση/αφιέρωμα σ αυτά τα παιδιά και τα δώρα που τους εδωσες και που θα συνεχίσεις να τους στέλλεις αλλά και ότι τους έιπες για το skype για να μη χάσετε επαφές... Ευχομαι να πάνε όλα καλά στο νησί τους , να τους έρθουν όλα θετικά και βολικά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δελφινάκι δεν θέλω να σας αφήσω.
      Αν σας αφήσω με ποιόν θα μοιράζομαι τα προβλήματά μου και τις στεναχώριες μου;

      Διαγραφή
  27. Συγκινητική η σημερινή ανάρτηση,αλλά τώρα τελευταία βλέπουμε συχνά τέτοιες καταστάσεις. Εύχομαι ό,τι καλύτερο για τα παιδιά,να τακτοποιηθούν και να στηρίζει ο ένας τον άλλο πάντα! Φιλάκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι καταστάσεις αυτές λίγο ως πολύ συμβαίνουν σε όλους μας.
      Γονείς αποχαιρετούν παιδιά, φίλοι ξεμακραίνουν...
      πιστεύω πως είναι για όλους πολύ οδυνηρό αυτό.

      Διαγραφή
  28. Καλή δύναμη σε όλους !

    Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν αυτό που συμβαίνει στη πατρίδα μας. Δύσκολο να αποχαιρετάς αγαπημένους και πιο δύσκολο γι αυτούς που πρέπει να φύγουν και να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους.

    Αλλά, όλα θα φτιάξουν, πρέπει να έχουμε πίστη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πίστη στη ζωή που φέρνει εκτός από κακές ανατροπές και καλές.
      Φιλιά

      Διαγραφή
  29. Εύχομαι τα καλύτερα για τα παιδιά! Είμαι σίγουρη ότι θα περάσουν πολύ καλύτερα στο νησί, μακριά από την τσιμεντούπολη, μακριά από το άγχος! Θα ζήσουν πιο ανθρώπινα, σε καλύτερες συνθήκες! Οσο για την όμορφη φιλική σχέση που έχετε κτίσει, μάλλον έχει γερά θεμέλια, αν κρίνω από τη συναισθηματική φόρτιση που συνοδεύει την σημερινή σου ανάρτηση! Καμιά απόσταση δεν θα μπορέσει να σας "χωρίσει" !!! Φιλάκια ! Και να'χεις μιαν όμορφη εβδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σίγουρα Pepi μου βοηθάει ότι είναι νέοι άνθρωποι που δεν το έβαλαν κάτω και η ελπίδα θα ενδυναμώνει κάθε κίνησή τους.
      Η απόσταση πιστεύω πως θα μας δέσει ακόμα πιο πολύ.

      Διαγραφή
  30. Δύσκολοι οι αποχαιρετισμοί, αλλά αν είναι για καλό, κάνουμε τα πικρά γλυκά και το αντέχουμε...δε θα χαθείτε γιατί ένιωσα μέσα από τα λόγια σου όλη σου την αγάπη και την αγωνία για την τύχη τους..
    Μακάρι να τους πάνε όλα καλά και η καινούρια αρχή τους να είναι όπως την ονειρεύονται και καλύτερη...
    Χιλιάδες τέτοιες ιστορίες γύρω μας....στα σπίτια μας τα ίδια...όλοι φεύγουν αν έχουν κάπου να πάνε..να είναι καλά τα παιδιά και να μας πεις γρήγορα ευχάριστα,..να χαρούμε όλοι μαζί!
    Φιλιά πολλά..!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Περιμένω με αγωνία να ακούσω τα καλά τους νέα.
      Τότε σίγουρα θα τα μοιραστώ μαζί σας.
      Φιλιά

      Διαγραφή
  31. Φλώρα... να'ξερες πόσο συγκινήθηκα!
    Είναι λυπηρή αυτή η κατάσταση στη χώρα πλέον...
    Και οι αποχωρισμοί πονάνε πολύ, όταν έχουν να κάνουν με άτομα που συνήθιζες να τα έχεις κοντά σου και να τα νοιάζεσαι.
    Ένα χρόνο πριν, όταν ο Αλέξανδρός μου έφυγε για τις Βρυξέλλες, με πήραν λιπόθυμη και γκανιασμένη από το κλάμα στο αεροδρόμιο. Και υποψιάζομαι πως το ίδιο θα γίνει σε λίγες μέρες που θα φύγει πλέον για το νέο του και οριστικό του σπίτι εκεί στο Βέλγιο...
    Αλλά αυτή είναι η ζωή, τα άτομα που αγαπάμε πιο πολύ τα παίρνει μακριά μας, για κάποιο λόγο - δεν έχω ακόμα καταλάβει ποιος είναι αυτός ο λόγος ακριβώς.
    Λυπάμαι που έχασες την παρέα τους... αλλά σκέψου πως εκεί θα κάνουν μια νέα αρχή, θα είναι καλύτερα, θα ζουν με αξιοπρέπεια, θα τα καταφέρουν! Σίγουρα θα τα καταφέρουν!
    Εσύ να τους στέλνεις την αγάπη σου με κάθε δυνατό τρόπο, μέσω διαδικτύου, με δεματάκια, όπως προτιμάς!
    Και να είσαι δίπλα τους να τους στηρίζεις, ειδικά τώρα στις αρχές θα το έχουν ανάγκη, μέχρι να οργανωθούν εκεί...
    Ήθελα να σου πω πως το λικέρ σου και το γλυκό με τις φράουλες το έφτιαξα και εγώ, και μάλιστα έκανα και σχετική ανάρτηση :)
    Μας άρεσαν πάρα-πάρα πολύ! :))
    Σε φιλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν ξέρω τι είναι ο Αλέξανδρος για σένα αλλά σίγουρα ξέρω το πόσο πόνεσες.
      Θα κάνουμε πέτρα την καρδιά και θα προσευχόμαστε για όσους φεύγουν μακριά.
      Φιλιά πολλά
      και επίσης καλόπιοτο να είναι το ποτό.

      Διαγραφή
  32. Καλώς σε βρήκα και εσένα στο δικό σου blog

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  33. Αυτό που τώρα φαντάζει πικρό και δύσκολο, μετά από λίγο καιρό ίσως είναι αυτό που θα κάνει κι εκείνους αλλά κι εσένα που τους αγαπάς, να πείτε...''ευτυχώς που έγινε έτσι''. Αυτό θέλω να πιστεύω Φλώρα μου για τους φίλους σου, πως εκεί θα βρουν τον δρόμο τους και θα ομορφύνει η ζωή τους. Κι εσύ μπορεί να μη τους βλέπεις τακτικά, αλλά θα'σαι ήσυχη και χαρούμενη γι'αυτούς, όχι όπως τόσο καιρό ένιωθες με όλα αυτά που περνούσαν. Καλή τύχη, λοιπόν, και καλό σας αντάμωμα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι αλήθεια αυτό που λες.
      Προς το παρόν περιμένω μήνυμά τους καθησυχαστικό.
      Σε φιλώ.

      Διαγραφή
  34. και απο εμένα την θετική μου σκέψη και την ευχή κάθε εμπόδιο για καλό!
    Είναι τόσο ανθρώπινη η αναρτηση που νομιζω πως γεννά την εικόνα πως αν καποια απο μας ταξιδεψει σάυτο το νησι πριν απο σένα, πρεπει να τους βρεί και να σου γράψει τα καλα νέα!Θα βρουν το δρόμο τους, να είσαι σίγουρη!Πόσο μαλλον που υπαρχουν ρίζες στο νησί!Θα βρουν αγάπη και στήριξη, θα το δεις!Και εσυ κάθε πρωι που θα βλεπεις τα κλειστα παραθυρόφυλλα θα τους στελνεις τη σκεψη σου για καλημέρα!Είναι λογικό να λυπάσαι, όμως ευχομαι ένα χρόνο μετά,απο το blog σου να μας ανακοινώσεις τη χαρα σου για τη χαρά τους!πολλά φιλιά!Βarby-b....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μακάρι να ταξιδέψει κάποια σας εκεί και να μου φέρει νέα τους από κοντά...
      Φιλιά πολλά

      Διαγραφή
  35. Τι μου έκανες τωρα Φλώρα μου...με συγκινησες πολυ. Ενιωσα την αγάπη σου και την συγκίνηση και την θλίψη και τον αποχωρισμό σου. Και λυπάμαι πολυ για αυτό. Ευχομαι στα παιδια αυτα που είναι συνομιλικα μου και εχω αρκετους φιλους στην ίδια κατάσταση, να συνεχισουν να αγωνιζονται, να μεινουν ενωμενοι και ολα θα πάνε καλα! Καλη αρχη!
    Οι ανθρωποι που συνεχιζουν να νοιαζονται σαν και σενα, ειναι ελπιδα...
    Φιλια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εύχομαι σε όλα τα παιδιά του κόσμου μικρότερα ή μεγαλύτερα από σένα να βρουν γρήγορα και ανώδυνα το δρόμο τους και να ζήσουν όμορφα όπως παλιότερα.
      Φιλιά πολλά.

      Διαγραφή
  36. καλημέρα Φλώρα μου
    έχεις απόλυτο δίκαιο που αισθάνεσαι έτσι.Θέλω να πιστεύω πως η απόφαση που πήραν είναι για καλό.Στη ζωή,τίποτα δεν είναι για πάντα και ειδικά οι όποιας μορφής σχέσεις!
    Η Ελλαδίτσα μας ,'έφαγε''τελικά τα παιδιά της...τι άλλο θα γίνει????????????????
    σε φιλώ και ελπίζω πάντα για κάτι καλύτερο..δεν μπορεί...κάτι θα βγει απ'όλο αυτό το χάλι(ασε που βρέχει ασταμάτητα)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Επειδή οι όποιας μορφής σχέσεις δεν είναι για πάντα...
      και τελικά οι περισσότερες δεν αξίζουν και τελικά χάνονται,
      γι αυτό είναι οδυνηρό να χάνονται οι αξιόλογες σχέσεις
      εξαιτίας της κρίσης.

      Διαγραφή
  37. Που πηγε το σχολιο που σου αφησα χτες;;; Κλαψ! Σνιφ!
    Με το καλο μια νεα αρχη και μια ευκαιρια ας συμβολισει για τα παιδια αυτα το φευγιο απο τη χαβουζα της Αθηνας! Πολυ δυσκολο να φευγουν οι ανθρωποι που αγαπαμε, συμβαινει ολο και πιο συχνα, ας ελπισουμε και ας παρηγορουμαστε οτι ειναι για καλο...
    Οποιος αγαπα δεν χανεται, να εισαι σιγουρη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Επειδή τους αγαπώ δεν θα τους χάσω αυτό είναι σίγουρο.
      Πιστεύω πως κι αυτοί μ' αγαπούν και θα θελήσουν να διατηρηθεί
      ζωντανή αυτή η σχέση.

      Διαγραφή
  38. Φλώρα μου, διαβάζοντας την ανάρτησή σου η οποία πιστεύω ότι γεμίζει με αισιοδοξία τους φίλους σου που φεύγουν αλλά και όσους βρίσκονται σε αυτήν την κατάσταση, θα ευχηθώ μία καλή νέα αρχή και είμαι σίγουρη ότι θα έρθει η στιγμή που οι ίδιοι τους θα συγκρίνουν τη νέα τους ζωή με την προηγούμενη και όλα θα είναι υπέρ της.Ευτυχώς έχουν εκμηδενιστεί και οι αποστάσεις, οπότε οι καλοί φίλοι πάντα μπορούν να συναντηθούν. Να σημειώσω ότι το σχόλιο της κας Άννας από την Πάρο δίνει φτερά και αισιόδοξα μηνύματα.Καλό μεσημέρι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή