Τετάρτη, 3 Απριλίου 2013

ο κύριος Νίκος Παντελάκης



Με ευκαιρία το κλείσιμο του βιβλιοπωλείου "Εστία" 
θα ήθελα να κάνω ένα αφιέρωμα στον καλό μου γείτονα κύριο Νίκο Παντελάκη, ο οποίος ήταν η ψυχή του βιβλιοπωλείου για 77 ολόκληρα χρόνια....
Εκείνον είχαμε συμβουλευτεί, όταν πήγαινα στο Δημοτικό, για να μας πει ποιά ήταν η καλύτερη εγκυκλοπαίδεια, και τον θυμάμαι, σαν  σήμερα, να φέρνει με τα ίδια του τα χέρια μια κούτα που μέσα ήταν η εγκυκλοπαίδεια "Ο ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΤΩΝ ΝΕΩΝ"....
Ήταν ένας γλυκύτατος άνθρωπος, και η οικογένειά του πολύ αγαπητή στη γειτονιά μας, το σπίτι του ήταν βιβλιοθήκη για τη γειτονιά, η σύζυγός του καλή και αξιοπρεπής γυναίκα, συντρέχτρα και πληθωρική. 
Με τη μικρή του κόρη ήμουν συμμαθήτρια στο φροντιστήριο των Αγγλικών και φίλες καλές... 
Ακόμη την βλέπω κι εκείνη και την αδελφή της... 
Αξιοπρεπείς άνθρωποι, αξιοπρεπής οικογένεια.
Οι καλοί γείτονες αυξάνουν την ασφάλεια, τη σιγουριά και τη σταθερότητα που παρέχει η οικογένεια...
Λειτουργούν για να ζήσει ένα παιδί σε υγιές περιβάλλον. Έτσι ένιωθα στα παιδικά μου χρόνια, την οικογένεια του κυρίου Νίκου... προέκταση της δικής μου...
Πάρα κάτω κάνω αναδήμοσίευση ενός κειμένου που αφορά τη δουλειά του στο βιβλιοπωλείο Εστία και άλλες λεπτομέρειες για τη σχέση του με το βιβλίο...


Είχε ταξινομήσει μέσα στο μυαλό του χιλιάδες βιβλία. Μπορούσε να θυμηθεί το σχήμα, το χρώμα, το σχέδιο, το συγγραφέα και το μεταφραστή, ακόμα και το θέμα κάθε βιβλίου που είχε περάσει απ’ τα χέρια του και είχε τοποθετήσει στους πάγκους του βιβλιοπωλείου. O θάνατος του «κυρίου Νίκου» μπορεί να θεωρηθεί και το τέλος μια ολόκληρης εποχής: μιας εποχής που κλείνει μέσα της τα γεγονότα τριών αιώνων, την Αθήνα-χωριό που έχει πια χαθεί ανεπιστρεπτί, τη σχέση του βιβλιοπώλη με το βιβλιόφιλο κοινό του - που είναι κάτι πολύ περισσότερο από τη σχέση πελάτη και υπαλλήλου σε ένα σημερινό μαγαζί. Ο Νίκος Παντελάκης υπήρξε η εμβληματική μορφή του βιβλιοπωλείου Εστία για 77 χρόνια, ένα ρεκόρ απλησίαστο, που αν είχε κάποιος ενδιαφερθεί θα του χάριζε μια θέση στο βιβλίο Γκίνες, κάποιος που έχαιρε πολύ μεγάλης εκτίμησης από τους ανθρώπους του χώρου, σημείο αναφοράς για όλους τους βιβλιοπώλες του κέντρου. Μια κινητή βιβλιοθήκη. Αν αναζητούσες κάτι που ήταν δύσκολο να το βρεις -ακόμα κι εκτός Εστίας-, η ερώτηση «πήγες στον Νίκο;» δεν ήταν καθόλου ασυνήθιστη, πολύ απλά επειδή είχε ταξινομήσει στο μυαλό του κυριολεκτικά χιλιάδες βιβλία. Μπορούσε να θυμηθεί το σχήμα, το χρώμα, το σχέδιο, το συγγραφέα και το μεταφραστή, ακόμα και το θέμα κάθε βιβλίου που είχε περάσει απ' τα χέρια του και είχε τοποθετήσει με τάξη στους πάγκους του βιβλιοπωλείου. Όχι μόνο αυτά που υπήρχαν στα ράφια, αλλά και παλιές εκδόσεις προηγούμενων δεκαετιών που είχαν πια εξαντληθεί.   Γιος εργάτη με καταγωγή από τον Πύργο της Τήνου, γεννήθηκε στην Αθήνα, στην οδό Καρνεάδου 23 στο Κολωνάκι, τότε που ο Ευαγγελισμός ήταν χώρος με στάνες και οι κάτοικοι ήταν χωρισμένοι σε πληβείους και πλούσιους. Δεκαετία του ‘10, αρχές. Ο πατέρας του δούλευε ως μαρμαράς στην κατασκευή του κτιρίου της Ακαδημίας και πεθαίνοντας άφησε πίσω του μια χήρα με τέσσερα παιδιά. Οι εποχές δύσκολες, η μάνα του τον πάει δέκα χρονών παιδάκι στον πατριώτη της Ιωάννη Κολλάρο, στο βιβλιοπωλείο της Εστίας, για να ζητήσει βοήθεια: δουλειά για το μικρό. Έτσι βρέθηκε από νωρίς ανάμεσα σε ξύλινους πάγκους και τόμους με βιβλία αλλά και στους διανοούμενους της εποχής. Γνώρισε από κοντά τον Παλαμά και τους συγγραφείς της γενιάς του ‘30: Βενέζη, Μυριβίλη, Καραγάτση, Τερζάκη, σημαντικούς συγγραφείς για τους οποίους είχε πάντα να διηγηθεί μια προσωπική ιστορία ή ένα περιστατικό στους νεότερους υπαλλήλους του βιβλιοπωλείου.   Το πρωί, με τον πρώτο καφέ. «Ερχόταν νωρίτερα από όλους το πρωί, άνοιγε να μπει η καθαρίστρια, έπλενε τα ποτήρια, μας έφτιαχνε καφέ και μας περίμενε» λέει η Μαρία Παπαγεωργίου, συνάδελφός του για μια δεκαετία στο βιβλιοπωλείο της Εστίας, «ήταν τακτικός στην ώρα του και δεν έλειπε ποτέ απ' τη δουλειά. Για κανένα λόγο. Δεν αρρώστησε ποτέ. Όταν γεννήθηκε το πρώτο εγγόνι του, τον πήραν τηλέφωνο να του το πουν κι η αντίδρασή του ήταν "θα περάσω κάποια στιγμή αύριο το πρωί να το δω", δεν έτρεξε, είχε τέτοια προτεραιότητα η δουλειά του». «Έζησε πολέμους, πείνα», προσθέτει, «ντύθηκε φαντάρος 3-4 φορές στη ζωή του και μας το έλεγε. Ήταν περισσότερο από απλός συνάδελφος για μας. Ήταν σαν πατέρας μας. Όταν πέθανε ο δικός μου κι επέστρεψα στη δουλειά ράκος ήρθε και με ακούμπησε στην πλάτη και μου είπε "Μπροστά. Στο αλβανικό έπεφταν άνθρωποι νεκροί δίπλα μας κι εμείς περπατάγαμε, ήρθα από την Αλβανία με τα πόδια. Μπροστά να κοιτάς, να μην κοιτάς πίσω". Είχε στέρεες γνώσεις, ήξερε πράγματα ουσίας, παρ' όλο που δεν είχε πάει σε σχολείο πέρα από τη βασική εκπαίδευση. Διάβαζε όμως πολύ. Μέχρι το τέλος.   Ο κύριος Νίκος ήταν αγαπητός σε όλους, πελάτες, συναδέλφους, σε γενιές ολόκληρες βιβλιοφάγων που εξυπηρέτησε τις σχεδόν οχτώ δεκαετίες «ως τίμιος εργάτης», με αρκετούς από τους οποίους ανέπτυξε πολύ ιδιαίτερες σχέσεις. Δεκτικός, καλοκάγαθος, ήρεμος και προσηνής, έκανε φιλίες που κράτησαν μια ολόκληρη ζωή και αντιμετώπιζε ακόμα και τα πιο δύσκολα με μια αξιοθαύμαστη στωικότητα. Με ψυχραιμία. Τις λύπες, τους θανάτους, τις αρρώστιες και τις χαρές. Έχουν περάσει από εδώ καθηγητές πανεπιστημίου, γιατροί, διακεκριμένες προσωπικότητες, και όλοι τον σέβονταν και τον αγαπούσαν. Ήταν ο μέντοράς τους, δεν σταμάτησαν να έρχονται να τον βλέπουν ακόμα κι όταν μετακόμιζαν στο εξωτερικό, για πολλούς ήταν η πρώτη επίσκεψη όταν έφταναν στην Ελλάδα. Είχαν τρομερή εμπιστοσύνη σε αυτά που θα τους υποδείκνυε. Ακόμα και οι επιστήμονες, οι ερευνητές, έρχονταν ψάχνοντας για ένα βιβλίο και έφευγαν με δέκα».   «Την πρώτη μέρα που είχα έρθει θυμάμαι χαρακτηριστικά τι μου είχε πει», προσθέτει ο Χρήστος, ο οποίος εργάστηκε δίπλα του για 31 χρόνια, «ο χώρος που βρίσκεσαι είναι όπως στο φαρμακείο. Τα βλέπεις όλα πολύχρωμα και στα ράφια, ένα φάρμακο το κάθε βιβλίο. Αν δώσεις λάθος φάρμακο, δηλητηρίασες τους ανθρώπους. Έτσι είναι κι η γνώση. Κι ο λόγος που αποσύρθηκε το 2002 ήταν επειδή είχε αρχίσει να μην ακούει καλά απ' το ένα αυτί κι ένοιωθε μειονεκτικά. Φοβόταν ότι δεν θα μπορούσε να εξυπηρετήσει τους ανθρώπους. Αλλιώς θα πέθαινε εδώ. Ήταν αεικίνητος μέχρι το τέλος, σε μια συνεχή κίνηση και δεν καθόταν ποτέ σε καρέκλα. Από την ώρα που ερχόταν μέχρι την ώρα που έφευγε, εξυπηρετούσε συνέχεια. Καθόταν μόνο για σύντομο διάλειμμα για κολατσιό το μεσημέρι, δυο φρυγανιές και λίγο τυρί τυλιγμένες σε χαρτοπετσέτα με λαστιχάκι. Τα έβαζε κάτω απ' τον πάγκο με τα περιοδικά και όταν ήταν η ώρα κατέβαινε σε μια γωνία κάτω και τα έτρωγε αθόρυβα. Μια ζωή τα ίδια. Είχε μια απίστευτη διαύγεια μέχρι την τελευταία μέρα της ζωής του. Τον επισκεφτήκαμε πριν από καμιά δεκαριά μέρες με την κυρία Καραϊτίδου και είχε ενημερωθεί για όλα τα καινούργια βιβλία, παρακολουθούσε τον Τύπο και είχε να μας κάνει παρατηρήσεις και προτάσεις. Με τέτοια μάλιστα βαρύτητα που έμεινα έκπληκτος».   «Είχε μια τρομερή αντίληψη της οικονομίας», λέει η Μαρία, «τα μολύβια τα έξυνε μέχρι τέλους, δεν πέταγε τίποτα. Τους σπάγγους από τα δέματα, τα χαρτιά, τις σακούλες, το καλάθι του με τα σκουπίδια ήταν πάντα άδειο. Δεν το έκανε από τσιγκουνιά ή ιδιομορφία. Είχε τη σοφία της ζωής ενός ανθρώπου που στερήθηκε και τώρα που έχει κάποια πράγματα τα εκτιμάει. Και μας έλεγε ότι όλα εδώ μέσα είναι πολύτιμα. Ακόμα κι η σκόνη από τα παπούτσια έχει αξία γιατί έμπαιναν και μπαίνουν σημαντικοί άνθρωποι...». To 2003 έγραψε το Σαν να διάβασα ένα βιβλίο (εκδόσεις Εστία) με μαρτυρίες από τη ζωή του ως βιβλιοπώλη για 80 χρόνια.   Ο Νίκος Παντελάκης παντρεύτηκε τη Μαρία στο τέλος της δεκαετίας του ‘40 και απόκτησε μαζί της δυο κόρες, τη Γεωργία και την Ελευθερία. Έμενε στην Άνω Κυψέλη. Έγινε δυο φορές παππούς. 
Πηγή: www.lifo.gr

32 σχόλια:

  1. Φλώρα μου, υπέροχο αφιέρωμα!
    Πόσο θα ήθελα να έκανα την ίδια δουλειά! Δούλεψα ένα φεγγάρι σε βιβλιοπωλείο, στα νιάτα μου, ότι είχα αποφοιτήσει από τη σχολή μου. Ακόμα θυμάμαι με νοσταλγία εκείνη την εποχή. Είχε άλλο άρωμα ο χώρος του βιβλιοπωλείου! Είχα έρθει σε επαφή με άλλους ανθρώπους! Έστω από τη μικρή κοινωνία της πόλης μου!
    Κι εγώ στη θέση του κυρ-Νίκου δεν θα απουσίαζα ποτέ!
    Καληνύχτα χαρά μου!
    Καλό ξημέρωμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χάρηκα που μου δόθηκε η ευκαιρία να τον βάλω εδώ μέσα τον κύριο Νίκο, να τον συστήσω στους φίλους μου, ακόμη και ως απόντα...
      Καμιά φορά μερικοί άνθρωποι καταφέρνουν να ξεχωρίσουν τόσο πολύ ανάμεσα από τους άλλους και γι' αυτό ευθύνεται η συνέπειά τους, η αγάπη τους και το μεράκι τους γι αυτό που κάνουν...

      Διαγραφή
  2. Πολύ όμορφο και συγκινητικό το αφιέρωμα σου Φλώρα μου..Μπράβο!!Φιλούθκια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φιλιά πολλά Δελφινάκι μου...

      Διαγραφή
  3. Χαίρομαι για το όμορφο αφιέρωμα είχες την τύχη να γνωρίζεις τον ιδιοκτήτη της ''Εστίας''. Φλώρα μου θλιβερό το γεγονός καθότι πάντα έβρισκα όπως πολλοί άλλωστε ότι χρειαζόμουν, έγινε ένας ξεχωριστός χώρος με ανθρώπους που πράγματι αγαπούσαν αυτή τη δουλειά.
    Φιλάκια και καλό βράδυ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νikol μου δεν κατάλαβες καλά... Δεν ήταν ιδιοκτήτης...
      Ένας απλός υπάλληλος ήταν στην "ΕΣΤΙΑ" που απλά λάτρευε τη δουλειά του...

      Διαγραφή
  4. Ωραίο αφιέρωμα ,μερικές φορές άλλοι είναι που είναι οι ψυχες των καταστημάτων ,οι ιδιοκτήτες βλέπουν αλλιως το μαγαζί ,σαν κέρδος ,οι καλοί υπάλληλοι αγαπανε και σεβονται πολυ και τη θεση τους και τον ιδιοκτητη,καλό βράδυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τέτοιοι άνθρωποι βάζουν τα λιθαράκια στο οικοδόμημα του πολιτισμού.

      Διαγραφή
  5. Καλημέρα.
    Ψάχνω τις λέξεις για ένα σχόλιο...
    ΚΑΡΜΙΚΗ θα την χαρακτήριζα την σχέση του κύριου Νίκου με την "Εστία"...
    Αυτή είναι άλλωστε και η έννοια της λέξης(εστία):
    Η φωλιά της καρδιάς μας.
    Κι η καρδιά του κύριου Νίκου,
    ήταν σα να γεννήθηκε για να αναπνέει μέσα στην δική του "εστία"...
    Πόσους αξιόλογους ανθρώπους ΔΕΝ γνωρίσαμε ποτέ...
    Εσένα όμως Φλώρα μου, απλά σου χαμογέλασε η τύχη.......
    ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΓΛΥΚΟ ΜΟΥ.
    ΜΕ ΣΥΓΚΙΝΗΣΕΣ ΚΙ ΕΣΥ ΚΑΙ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ ΤΟΣΟ ΓΝΗΣΙΑ,
    ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΗΝ ΔΙΑΝΟΟΥΜΑΣΤΕ ΚΑΝ ΕΜΕΙΣ ΟΙ "ΣΗΜΕΡΙΝΟΙ"...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πράγματι εκεί που πήγε ο κύριος Νίκος μετά το θάνατό του, σίγουρα θα βρήκε μια "ΕΣΤΙΑ" για να συνεχίσει...
      Λένε ότι ο Παράδεισος είναι υποκειμενικός, και περιλαμβάνει ότι πολύ αγαπάμε.... οπότε σίγουρα εκεί υπάρχει βιβλιοπωλείο και βιβλία και ο κύριος Νίκος ανάμεσά τους.

      Διαγραφή
    2. "Πάντα φανταζόμουν τον Παράδεισο σαν ένα είδος βιβλιοθήκης"...

      Χόρχε Λουί Μπόρχες.

      ΚΑΛΗΜΕΡΟΥΔΙΑ ΚΑΙ ΦΙΛΑΚΙΑ!:)))

      Διαγραφή
  6. Καταπληκτικό αφιέρωμα.... πόσοι μικροί ασήμαντοι υπάλληλοι ήταν "πολλοί σημαντικοί" και σε εμάς δεν δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να τους γνωρίσουμε!!! Καλή σου μέρα!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εμείς πρέπει να διδασκόμαστε όμως και να προσπαθούμε να πλησιάσουμε αυτούς τους ανθρώπους-παραδείγματα.

      Διαγραφή
  7. Καταπληκτικό αφιέρωμα!!
    Είμαι σημαντικό να αγαπάς αυτό που κάνεις και να το κάνεις με πάθος..
    Καλή σου μέρα..φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα Μαρία μου.
      Το πάθος όπου κι αν υπάρχει γεμίζει τη ζωή...

      Διαγραφή
  8. Κλαυδία11:12 π.μ.

    Συγκινητικά υπέροχο το αφιέρωμά σου Φλώρα μου, πόσοι υπέροχοι άνθρωποι ζούνε γύρω μας χωρίς να έχουμε την ευκαιρία να τους γνωρίσουμε.....είσαι τυχερή όπως όλοι όσοι γνώρισαν και συναναστράφηκαν τον κ, Νίκο, τον αυθεντικό, τον αφοσιωμένο, τον ακέραιο ΑΝΘΡΩΠΟ !!!
    Σ΄ευχαριστούμε που μας τον γνώρισες μέσα απο το εξαιρετικό αφιέρωμά σου !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κλαυδία μου, είμαι πολύ τυχερή που μεγάλωσα σε μια συνοικία που ήταν σαν μικρό χωριό με υπέροχους γείτονες, πολύτιμους για μένα και το μεγάλωμά μου...
      Στο μέλλον θα σκιαγραφήσω κι άλλους αγαπημένους και συνάμα σπουδαίους παλιούς γείτονές μου...
      Η Αθήνα του τότε είχε παντού υπέροχους ανθρώπους.

      Διαγραφή
  9. Πολυ ομορφο το αφιερωμα για αυτον τον μοναδικο ανθρωπο , σε ευχαριστω που μεσα απο τοα λογια σου τον γνωρισα καλλιτερα , τον θυμαμαι σαν μοναδικη φιγουρα στο βιβλιοπωλειο καλοδεχτικο και παντογνωστη πριν προλαβεις να κανεις την ερωτηση είχες στα χερια σου το βιβλιο που ζητουσες , Φλωρα μου χαιρομαι μοναχα που τα κοριτσαι μου προλαβαν να οσμηστουν την μυρωδια του βιβλιοπωλειου της Εστιας έστω και στα μικρατα τους , μετα το βιβλιοπωλειο της Στοας Βιβλιου ήταν σαν καταστημα κοσμηματων πιο απροσιτο . Σε φιλω

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι που έζησες κι εσύ και τα κορίτσια σου την εμπειρία της "ΕΣΤΙΑΣ"
      Σε φιλώ κι εγώ.

      Διαγραφή
  10. Πολύ ωραίο αφιέρωμα ...γνώρισα σαν από κοντά έναν άνθρωπο που άξιζε να γνωρίζω!

    Μπραβο κορίτσι μου!!

    Τα φιλιά μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μακάρι να έχουμε την ευκαιρία να μπορούμε να γνωρίζουμε αξιόλογους ανθρώπους, παθιασμένους με αυτά που καταπιάνονται...
      Έχουν πολλά να μας διδάξουν μέσα απ' τη ζωή τους.

      Διαγραφή
  11. O τελευταίος των "Μοϊκανών".
    Γιατί τώρα διανύουμε την εποχή των "Τροϊκανών".
    Με μόνη εξαίρεση την αντίδρασή του όταν έγινε παππούς (με χάλσασε λίγο αυτό), ήταν Μορφή. Δεν τον ήξερα φυσικά, αλλά μετά απ' το κείμενό σου είναι σα να τον γνώρισα.
    Μύρισα λίγο την αύρα απ' τα βιβλία του.

    Φιλί στον αέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το σπίτι του κυρίου Νίκου, μεγάλωσε και τα δύο εγγόνια του, κι έγιναν δυο πολύ αξιόλογες κοπέλες, χάρη σ' εκείνον, τη γιαγιά τους και τη μητέρα και τη θεία τους...
      Και στην οικογένεια ήταν άψογος...

      Διαγραφή
  12. Καταπληκτικό αφιερωμα Φλώρα.
    Δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από το να μπάινεις σε ένα βιβλιοπωλείο να παίρνεις μυρωδιές.
    Οταν κλείνουν τέτοια μαγαζια είναι αμαρτία!
    Τι να πω!
    Θυμα τηε ηλίθιας εποχής μας και αυτό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η ισοπέδωση των πάντων σήμερα...
      Καταστημάτων και προσωπικοτήτων...

      Διαγραφή
  13. Όμορφα και συγκινητικά τα λόγια σου για αυτόν τον ξεχωριστό άνθρωπο.
    Καλό απόγευμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στην εικόνα του Κ.Νίκου αναγνωρίζω τα πορτραίτα πολλών κ.Νικων εκείνης της εποχής που αγαπούσαν με πάθος αυτό που έκαναν και αυτό το πάθος τους κρατούσε ζωντανούς ως τα βαθιά γεράματα.
      Στην εποχή μας ελάχιστοι ώς σπάνιες τέτοιες περιπτώσεις ανθρώπων,
      ασε τώρα που δεν υπάρχουν δουλειές τι ν'αγαπήσουν??

      Τυχερή που γνώρισες έναν τέτοιο άνθρωπο!

      Φιλιά πολλά!

      Διαγραφή
    2. Εκείνοι οι άνθρωποι, όπως λες αγαπούσαν τη δουλειά τους γιατί ήξεραν ότι αυτή τους βοηθάει να ζουν και να προοδεύουν.
      Σήμερα τι να αγαπήσουν... τις δουλειές που δεν υπάρχουν; τα κομμένα μεροκάματα που δεν φτάνουν να ζήσουν; τις αξίες που χάθηκαν;
      Φιλιά

      Διαγραφή
  14. Υπεροχο αφιερωμα! Υπαρχουν καποιοι ανθρωποι που μοιαζουν γεννημενοι για κατι! Ακεραιοτητα και αγαπη για ο,τι κι αν κανεις ειναι τοσο συνταγη ευτυχιας οσο μακροζωιας. Κι ειναι τρανη αποδειξη ο κος Νικος πως παιδεια και εκπαιδευση ειναι εννοιες ασχετες αν οχι ασυμβιβαστες μεταξυ τους. Ποσοι και ποσοι ανθρωποι του δημοτικου ειχαν και εχουν περισσοτερη παιδεια και καλλιεργεια απο πολλους σπουδαγμενους! Καλη του ωρα εκει που βρισκεται...
    Υ.Γ. Βιβλιοπωλειο ειναι my dream job! Η μυρωδια, η αισθηση, η δυνατοτητα να διαβαζεις τοσα πολλα και διαφορετικα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κάθε βιβλιοπωλείο αναδύει μια μυρωδιά που σε εξιτάρει να τη γνωρίσεις από κοντά... να χωθείς μέσα σε κάθε βιβλίο ακόμη και στο πιο ψηλό ράφι... να θέλεις να τα οικειοποιηθείς...

      Διαγραφή
  15. Άργησα να περάσω, αλλά είμαι εδώ!

    Όταν ο άνθρωπος αγαπάει αυτό που κάνει, δίνει την ψυχή του σε αυτό... Δε χρειάζεται αντίκρισμα, αυτό που κάνει του δίνει τα πάντα. Χαίρομαι που γνώρισα μέσα από σένα μια προσωπικότητα που δεν είχα την τύχη να γνωρίσω από κοντά. Καλό σου βράδυ, αγαπημένη μου Φλώρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Είναι ωραίο να καταγράφονται οι αναμνήσεις για να μην ξεχνάμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή