Σάββατο, 23 Μαρτίου 2013

3η ανάρτηση ιστοριών 8ου παιχνιδιού "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"

Ιστορίες 20 έως 28

20. Μια αγκαλιά λουλούδια
Η χαρμόσυνη είδηση ήρθε πριν λίγες ημέρες. Όλα είχαν πάει καλά και σήμερα περίμενε τον πατέρα της να έρθει να την πάρει μακριά από τούτο το νοσοκομείο.
Σηκώθηκε και κοίταξε έξω από το παράθυρο του θαλάμου. Σε ακτίνα εκατοντάδων μέτρων δεν έβλεπες τίποτα άλλο πέρα από πολυκατοικίες.
Το μυαλό της ταξίδεψε μακριά, σε κείνη την ημέρα που έτρεχε μαζί με τον Άλεξ σαν τον άνεμο πάνω στα καθαρόαιμα άλογά τους. Η ευγενής άμιλλα που υπήρχε  σε κάθε τους αγώνα- ήταν και οι δύο αθλητές της ιππασίας- δεν υπήρχε εκείνη τη στιγμή. Έτρεχαν λες και μισούσε ο ένας τον άλλο. Ειδικά ο Άλεξ ήταν θυμωμένος πολύ.
Πριν από λίγη ώρα  του είχε ανακοινώσει ψυχρά πως  ήθελε να διακόψουν την σχέση τους.
«Θα φύγω, του είχε πει, θα συνεχίσω τις προπονήσεις μου στην Βραζιλία, για να είμαι έτοιμη για την επόμενη Ολυμπιάδα. Θέλω να έχω το μυαλό μου μόνο σε αυτό, γι’ αυτό πρέπει να χωρίσουμε. Άλλωστε και εσύ πρέπει να αφοσιωθείς στις προπονήσεις σου». Εκείνος είχε αρχίσει τις διαμαρτυρίες και εκείνη είχε οδηγήσει το άλογό της σε ένα ξέφρενο καλπασμό.
Εκείνη προπορευόταν και εκείνος έτρεχε πίσω της φωνάζοντάς της «γιατί;». «Γιατί πρέπει να υπάρξει αυτή η διακοπή στη σχέση μας;», της φώναξε. Πριν λίγες ημέρες όλα ήταν μια χαρά και τίποτα δεν προμήνυε κάτι τέτοιο.  Έτρεξε ξοπίσω της λίγο ακόμα και μετά έστρεψε το άλογό του προς την αντίθετη κατεύθυνση. Ήταν απογοητευμένος και λυπημένος, αλλά κάτι μέσα στα μάτια της του έλεγε πως τον αγαπούσε, πως κάτι άλλο συνέβαινε.
Θυμάται πως όταν έφτασε στην κορυφή του λόφου, είχε τραβήξει τα ηνία του αλόγου της, για να το αναγκάσει να σταματήσει. Κοίταξε πίσω της και  είδε τον Άλεξ να τρέχει μακριά της.
«Καλύτερα έτσι είχε σκεφτεί, ενώ δάκρυα ανέβαιναν στα μάτια της.  Με τον καιρό θα με ξεχάσει…». Όμως τον αγαπούσε. Δεν υπήρχε ίχνος αμφιβολίας γι’ αυτό.
Είχε ξεπεζέψει και είχε καθίσει κάτω από ένα πεύκο. Είχε βγάλει από την τσέπη του παντελονιού της την επιστολή του γιατρού και την διάβασε για πολλοστή φορά, ενώ τα δάκρυα έτρεχαν βροχή.
 «Πρέπει το συντομότερο δυνατό να έρθετε στο νοσοκομείο… αυτό για το οποίο  φοβόμαστε είναι γεγονός και χρήζει άμεσης θεραπείας».
Είχε κοιτάξει τον Άλεξ για τελευταία φορά πριν τον χάσει από τα μάτια της.
«Έτσι έπρεπε να γίνει σκέφτηκε…» Δεν ήθελε να περάσει και εκείνος αυτή τη δοκιμασία. Δεν ήθελε να ξέρει πως τους επόμενους μήνες θα τους περνούσε σε ένα νοσοκομείο. Ήθελε να την θυμάται να τρέχει πάνω στο άλογό της και τα μαλλιά της να κυματίζουν στον αέρα και όχι σε ένα θάλαμο νοσοκομείου με τα μαλλιά πεσμένα από τις χημειοθεραπείες.
-Κριστίν έτοιμη;
Η φωνή την ξαναέφερε στην πραγματικότητα.
Γύρισε και είδε μια αγκαλιά λουλούδια… και πίσω τους τον Άλεξ.

21.Πόλυ και Άννα
Παρ΄ όλο που δεν το συνηθίζω, η  μεγάλη ανάγκη μου  να  διηγηθώ τα καθέκαστα της προηγουμένης, μ΄ έκαναν να σηκώσω το ακουστικό, παραβλέποντας την ώρα.
Από την άλλη άκρη ακούστηκε η φωνή, της αγουροξυπνημένης αδελφής μου «Έλα, τι έπαθες πρωί -πρωί; Δεν έχω σηκωθεί ακόμη, είναι μόλις 7.30 !»
«Μείνε εκεί που είσαι και άκου» της απάντησα εγώ και ξεκίνησα με ενθουσιασμό τη χειμαρρώδη διήγησή μου: «Λοιπόν  χθες το απογευματάκι, ήρθε η Πόλυ με τον γερμανό της, τον  Έρικ,  είναι ακριβώς όπως μου τον περιέγραφε, πανύψηλος, ηλιοκαμένος με λευκά μαλλιά, και φωτεινά γαλάζια μάτια, ευγενής και χαμογελαστός, κλασσικός βορειοευρωπαίος, εκείνη, όπως τη θυμάσαι την τελευταία φορά που ήρθαμε να σε δούμε μαζί στη Χαλκίδα, ψηλή, αεράτη με γκρίζα μαλλιά και το αιώνιο σπορ ντύσιμο,  όμως τώρα μια φωτεινή ακτίνα ξεπηδάει από τα μάτια της και φωτίζει όλο της το πρόσωπο!»
«Καθίσαμε μαζί όλο το απόγευμα, ο ΄Ερικ μιλάει θαυμάσια ελληνικά, είναι αρχαιολόγος, συνταξιούχος τώρα και πρωτοήρθε στην Ελλάδα ως φοιτητής πριν από 45 χρόνια!! Είδαμε μαζί όλες τις παλιές φωτογραφίες, από το σχολείο, τις διακοπές, θυμηθήκαμε τα παιδικά μας χρόνια, τότε που ήμασταν αχώριστες και μας λέγανε κοροϊδευτικά «Η Πόλυ και η Άννα, το δίδυμο ΠΟΛΥΑΝΝΑ», κλάψαμε και λίγο, δεν σου κρύβω, τότε που πιάσαμε στα χέρια μας τις φωτογραφίες με τον ΄Αγγελο.»
« Με το Πολλάκι που έλεγε η μάνα μας, γνωριστήκαμε  στο νηπιαγωγείο και μέχρι τα 18 που έφυγε για την Αμερική ήμασταν αχώριστες, οι γονείς της ήτανε διαζευγμένοι, ο πατέρας της γλύπτης, αφοσιωμένος στην τέχνη του και η μητέρα της ιδιοκτήτρια Γκαλερί στη Ν. Υόρκη, έτσι από το άδειο ρετιρέ διαμέρισμα με την οικιακή βοηθό , προτιμούσε να περνάει τις περισσότερες ώρες μαζί μας.» «Μόλις η Πόλυ πήρε το Πτυχίο της Αρχιτεκτονικής, παντρεύτηκε στη Ν.Υόρκη,  έναν Χημικό Μηχανικό, τον Μάικλ, έγινε στέλεχος σε μία μεγάλη κατασκευαστική Εταιρεία και μετά από πολύχρονες  προσπάθειες, απέκτησε τον ΄Αγγελο, το αγοράκι της,  που έπασχε από το σύνδρομο ΝΤΑΟΥΝ.  Μόνη της σήκωσε αυτό το σταυρό, μιας και  ο Μάικλ δεν μπόρεσε να αντέξει το φορτίο του πόνου και έφυγε μακριά, προτιμώντας να εργαστεί  στην Αυστραλία παρά να αντιμετωπίσει την καθημερινή αναμέτρηση με την οδύνη.
Δεν πήρανε διαζύγιο ποτέ, έστελνε ανελλιπώς  χρήματα και όταν σκοτώθηκε σε εργατικό ατύχημα,  η Πόλυ εισέπραξε ένα τεράστιο ποσό από την ασφάλεια και μου έγραψε:  «΄Εχω σε αφθονία αυτά που χρειάζομαι λιγότερο» Λίγο καιρό αργότερα «έφυγε» και ο ΄Αγγελος.
Με τα ίχνη της απώλειας χαραγμένα στην ψυχή της, η Πόλυ γύρισε και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου επιδόθηκε  σε μια άμιλλα  προσφοράς, αποκλειστικά σε  παιδιά με σοβαρό πρόβλημα υγείας.
Σε μια επίσκεψη στον Κεραμεικό, γνώρισε τον ΄Ερικ, ο οποίος συνόδευε επίσης μία ομάδα παιδιών με αναπηρία από την Αυστρία. Εκεί μπροστά στη στήλη της Ηγησούς , η  Πόλυ συνάντησε τη γαλάζια τρυφερή ματιά του ΄Ερικ και από την πρώτη στιγμή της γνωριμία τους κατάλαβαν ότι η μοίρα κρατούσε τα ηνία του κοινού πεπρωμένου τους.»
«Είμαι πραγματικά πανευτυχής και θα γίνω κουμπάρα τους,  !!!» «  Εξαίσια νέα! Υπέροχα!  Κλείνω, τα λέμε αύριο από κοντά!»

22. Αστραπή....!!!!!
Άπλωσε το χέρι της και χάιδεψε τον μαύρο λαιμό της Αστραπής.
Εκείνη, χλιμίντρισε και κούνησε το κεφάλι της πάνω κάτω.
Παρόλο που την βάραιναν τα 27 της χρόνια.....ήταν ανυπόμονη για την πρωινή της βόλτα.
Μια αχτίδα είχε τρυπώσει κιόλας από μια χαραμάδα του στάβλου.
Άνοιξε την πόρτα και έβγαλε την Αστραπή έξω στον ζεστό Ανοιξιάτικο ήλιο.
Για μια στιγμή...μισόκλεισε τα μάτια της να τα προφυλάξει από το δυνατό του φως.
 Ο ήχος από τον παράξενο  βηματισμό του αλόγου έσπαγε την... σιωπή του πρωινού..
και εκείνη πάντα να περπατάει δίπλα της..τράβηξε το δεξί ηνίο για να κάνει το  άλογο να στρίψει..δεξιά στο χωμάτινο δρομάκι δίπλα στο ποτάμι..
Ακουγότανε κιόλας καθαρά ο ήχος  του νερού που κυλούσε σχηματίζοντας νερένιες ρυτίδες.. του στην επιφάνεια του ποταμού.
Της άρεσε να κάνουνε αυτόν τον περίπατο κάθε πρωί...οι δυo τους.
Άφηνε την Αστραπή ελεύθερη να βοσκήσει και εκείνη ξάπλωνε στα χόρτα.
Ένιωθε την μυρωδιά του νοτισμένου χώματος από την πρωινή δροσούλα ... έπαιρνε  μια βαθιά ανάσα ... και άφηνε την σκέψη της να γυρίσει αρκετά χρόνια πίσω.. τότε που   είδε τον πατέρα της την ημέρα των γενεθλίων της να κρατάει από τα γκέμια.. ένα πανέμορφο πουλάρι..και να της λέει ...είναι δικό σου... ξέρω την αγάπη που έχεις στα άλογα..να την προσέχεις .. θα γίνει το καλύτερο άλογο στην φάρμα μας... 
 Και εκείνη το αγάπησε  μόλις το είδε....κατάλαβε ότι η σχέση τους θα ήταν για μια ζωή...η Αστραπή  έτσι την ονόμασε.. από το σπινθιροβόλο   έξυπνο βλέμμα της.. έγινε ένα  δυνατό περήφανο  άλογο αγώνων ιππασίας..το κατάμαυρο τρίχωμα της που έμοιαζε με τον έβενο  γυάλιζε κάτω από το φως του ήλιου κάθε φορά που έτρεχε στους αγώνες..  εκεί που η άμιλλα   είχε τον πρώτο λόγο στον χώρο αυτόν του αθλητισμού ...είχε κερδίσει τα περισσότερα βραβεία από κάθε άλλο άλογο.
Για δέκα και περισσότερα χρόνια...έτρεχε σε αγώνες χωρίς διακοπή τα βραβεία διακοσμούσαν ένα μεγάλο μέρος του σπιτιού της.
Στις θύμησες αυτές ένα χαμόγελο ακούμπησε στα χείλη της για να φύγει ένα λεπτό αργότερα
ευθύς μόλις η σκέψη της πέταξε στην άσκημη εκείνη στιγμή που η Αστραπή χτύπησε το πόδι της σε ένα εμπόδιο και έπεσε κάτω.
Διάγνωση... ευθανασία..!!!
Χωρίς ίχνος δισταγμού η απάντηση της..ΌΧΙ....θα την κάνω καλά.
Αχώριστες και τότε ..αχώριστες και τώρα...
Το ελαφρό αεράκι την έκανε να νιώσει την υγρασία στο κορμί της...σφύριξε στην Αστραπή που είχε απομακρυνθεί  βόσκοντας σε ένα παχύ στρώμα χορταριού...της χάιδεψε την μουσούδα και πήραν μαζί τον δρόμο του γυρισμού..ο ήλιος είχε ανέβει ήδη ψηλά.. και η ζέστη θα άρχιζε να γίνεται αισθητή..
Τοκ......τοκ τοκ τοκ....τοκ     ακουγόταν ο παράξενος ήχος. από τα πέταλα της Αστραπής επάνω στο χωμάτινο μονοπάτι...!!  

23. Σκέψεις
Τι σου είναι αλήθεια οι σκέψεις! Φεύγουν από δω κι από κει και δε μαζεύονται εύκολα. Δεν υπάρχει ένα ηνίο να τις συγκρατήσει, να τις δαμάσει βρε αδερφέ!
   Έτσι χωρίς διακοπή πηδάνε από το ένα θέμα στο άλλο και ανταγωνίζονται  έναν  αγώνα άνισο. Έναν αγώνα που δεν έχει καμιά λογική, κανέναν κανόνα.
Κανένα όριο δεν συγκρατεί την πάλη τους, καμιά άμιλλα δεν τις διακρίνει. Ξέρουν καλά να χτυπάνε και κάτω από τη ζώνη. Άλλωστε πάντα εκεί στοχεύουν.
Η μια σπρώχνει την άλλη λες και στέκονται σε μια ουρά που δεν μπορούν να υπομείνουν. Γίνονται ανυπόφορα αγενείς. Σπρώχνονται με δύναμη κι αμέσως μετά σχηματίζουν κύκλους. Η ακτίνα τους όλο και μεγαλώνει και μεγαλώνει και η μια θέλει να κλείσει στη δίνη της την άλλη. Να την αφανίσει, να επικρατήσει αυτή. Η μία!
   Σχεδόν πάντα επικρατεί η δυνατότερη, η αγριότερη, ο χειρότερος βραχνάς μας. Ό, τι φοβόμαστε και ό, τι ελπίζουμε περισσότερο γίνονται μαζί ένα κουβάρι που μπλέκεται και μπλέκεται ώσπου χάνουμε την άκρη του.
   Να, έτσι έχασα κι εγώ την άκρη τώρα και άλλα άρχισα να σκέφτομαι και άλλα γράφω. Ούτε ίχνος δεν έμεινε από την ιστορία που ήθελα να πω. Χάθηκε στο λαβύρινθο της σκέψης. Και η Αριάδνη με το μίτο της αγνοούνται εδώ και καιρό.
  Ίσως αύριο η ιστορία σπρώξει άλλες σκέψεις να βγει αυτή μπροστά, αλλά θα είναι αργά! Η προθεσμία θα έχει τελειώσει!

24.Η Ακτίνα του Θανάτου
Ο Νίκολα κοιτάζει γύρω του αλαφιασμένος. Η γενική διακοπή ρεύματος που προκάλεσε ο ίδιος για αντιπερισπασμό, θα κρατήσει ακόμη μερικά λεπτά.
Μέσα στο ημίφως του υπογείου, στοιβάζει βιαστικά τα λιγοστά υπάρχοντά του μέσα σε μια πολυκαιρισμένη βαλίτσα. Δεν έχει πολύ χρόνο. Από στιγμή σε στιγμή οι εχθροί του θα ανακαλύψουν το κρησφύγετο του.
Χαρτιά με παράξενα σύμβολα, σχέδια, υπολογισμοί, εξισώσεις. Αυτή είναι όλη κι όλη η περιουσία του. Αλλά είναι αρκετά πολύτιμη για να του στοιχίσει ακόμα και τη ζωή του. Γι’ αυτό πρέπει να βγει κρυφά από τη χώρα, χωρίς ν’ αφήσει πίσω του ούτε ίχνος.
Ακούει βήματα να πλησιάζουν. Πρέπει να βιαστεί. Κλείνει με κόπο τη βαλίτσα και φοράει το ξεθωριασμένο παλτό του. Η εξώπορτα τρίζει ανατριχιαστικά μέσα στο βουβό σκοτάδι του έρημου δρόμου. Κοιτάζει το ρολόι του. 9:25. Η άμαξα θα τον περιμένει δυο στενά πιο κάτω, στις 9:30 ακριβώς.
Καθώς κατηφορίζει, σκέφτεται την πατρίδα του, που χρόνια πριν εγκατέλειψε για να έρθει σε τούτη την τεράστια χώρα και να αφοσιωθεί στην επιστήμη του. Πόσα όνειρα είχε τότε. Νεαρός, ξένος μέσα σε μια διαπρεπή κοινότητα εξεχόντων ερευνητών, έγινε το επίκεντρο της προσοχής και του θαυμασμού τους με τις καινοτόμες εφευρέσεις του.
Μα όλα τούτα δεν κράτησαν πολύ. Όταν ανέλαβε τα ηνία της χώρας η νέα πολεμοχαρής κυβέρνηση, έβαλε στο μάτι τον ταλαντούχο επιστήμονα. Τον εκβίασε για να της παραδώσει τα μυστικά σχέδια της «Ακτίνας του θανάτου», της τελευταίας του πανίσχυρης εφεύρεσης, που ο ίδιος προόριζε για ειρηνικούς σκοπούς, παρά το μακάβριο όνομα που της έδωσε – και όχι άδικα. Η ενέργεια που παρήγαγε η συσκευή ήταν τόσο ισχυρή που θα μπορούσε να αφανίσει ένα ολόκληρο κράτος από το πρόσωπο της γης ή -όπως θα προτιμούσε ο ίδιος ο Νίκολα- να ηλεκτροδοτήσει με μηδενικό κόστος ολόκληρη την αφρικανική ήπειρο.
Όταν οι άλλοτε ένθερμοι υποστηρικτές του έμαθαν το ποσό που πρόσφερε η κυβέρνηση στο νεαρό ερευνητή για τα σχέδια του έργου του, η ευγενής άμιλλα και οι φιλοφρονήσεις έκαναν φτερά.
Στην αρχή προσπάθησαν να τον μεταπείσουν, όταν όμως συνειδητοποίησαν ότι ήταν αμείλικτος, έκαναν τα πάντα για να του αποσπάσουν με δόλια μέσα τα μυστικά σχέδια. Τώρα πια, απειλούσαν ανοιχτά τη ζωή του.
Γι’ αυτό έπρεπε να εξαφανιστεί· ήταν ζήτημα ζωής κι θανάτου. Όχι μόνο για τον ίδιο, αλλά και για ολόκληρη την ανθρωπότητα.
Έστριψε στη γωνία, την ώρα που η ηλεκτροδότηση της πόλης επανερχόταν. Η άμαξα ήταν εκεί. Τη στιγμή που πατούσε το πόδι του μέσα στην καμπίνα, μια κοντινή έκρηξη συγκλόνισε τη γη και έκανε τη νύχτα, μέρα.
Κι όταν μερικές ώρες αργότερα, ο Νίκολα περνούσε τα σύνορα μεταμφιεσμένος σε καθολικό ιερέα, ο αξιωματικός υπηρεσίας, καθισμένος στο γραφείο του, υπέγραφε το πιστοποιητικό θανάτου του Ν.Τ., ως θύματος σε πυρκαγιά που οφειλόταν σε ατύχημα.

25.Οι δεσποινίδες   ΝΑΡΣΑΝ
Ο παππούς και η γιαγιά ζήσανε για 45 σχεδόν χρόνια στο ισόγειο ενός νεοκλασικού κάτω από το λόφο Φιλοπάππου
Σ΄ αυτό το σπίτι ζούσανε τότε πέντε οικογένειες, στον επάνω όροφο, οι ιδιοκτήτες με τις δύο κόρες τους, στο ισόγειο ο παππούς η γιαγιά και τα 4 αγόρια τους, μοιραζόντουσαν με τους άλλους ενοίκους του ισογείου   την εσωτερική αυλή με τα γιασεμιά, τα γεράνια  και την πελώρια συκιά στη μέση. Στις δυο καμαρούλες στο βάθος της αυλής κατοικούσανε δύο αδέλφια, ο Στράτος και η Διαμάντω και στο καλύτερο διαμέρισμα του ισογείου, οι δεσποινίδες ΝΑΡΣΑΝ , η Κική και η Νιόβη.
Μιας και ήμουνα το πρώτο και μοναδικό εγγόνι, περνούσα πολλές ώρες στους παππούδες και ήμουνα το κέντρο της προσοχής όλων των ενοίκων που είχανε επιδοθεί αυθόρμητα σε μία άμιλλα ευχαρίστησής μου, οι θείοι έπαιζαν μαζί μου, ο Στράτος που δούλευε σε εργοστάσιο  παιχνιδιών και μου έφερνε κούκλες,   η Διαμάντω με χτένιζε, οι κόρες των ιδιοκτητών  μου έδιναν άφθονα χαρτιά και κραγιόνια, που τα λάτρευα!!!
Οι δεσποινίδες Ναρσάν με καλοδέχονταν στο ημίφως του παλιομοδίτικου σαλονιού τους, με τις προσωπογραφίες των γονιών τους σε μεγάλα κάδρα στους τοίχους, βαρειές βελούδινες κουρτίνες στα παράθυρα που εμπόδιζαν τις ακτίνες του ήλιου να εισχωρήσουν και ένα ψηλό ροδαλό αμπαζούρ με ξύλινο σκαλιστό πόδι στη γωνία δίπλα στο μαύρο γυαλιστερό πιάνο. ΄Ενας μεγάλος  πίνακας πάνω από το πιάνο, απεικόνιζε την τρίτη αδελφή τους, που ήτανε παντρεμένη στην Ιταλία με έναν πλούσιο έμπορο, να κρατάει τα ηνία ενός μεγαλόσωμου καστανοκόκκινου αλόγου.  Τα ίχνη μιας άλλης εποχής ήτανε διάχυτα στο σπιτικό τους, όχι μόνο στην επίπλωση ή το ντύσιμό τους, αλλά και στους τρόπους τους.
Η Κική έπαιζε υπέροχα πιάνο και για πολλά χρόνια μάλιστα δίδασκε, όταν όμως τη γνώρισα εγώ περνούσε την ημέρα της καθισμένη στην πολυθρόνα της δίπλα στο παράθυρο με το κέντημά της και την κάτασπρη μακρύτριχη γάτα της στα γόνατά της.
Η Νιόβη τα πρωινά  εργαζότανε σαν λογίστρια σε μία επιχείρηση  και κάπνιζε χωρίς διακοπή με μια μακριά μαύρη πίπα. Τα απογεύματα διάβαζε την εφημερίδα μεγαλόφωνα   καθισμένη δίπλα στην αδελφή της και στις 5 ακριβώς έπαιρναν το τσάι τους, σε πορσελάνινο σερβίτσιο, συνοδευόμενο απαραίτητα με κουλουράκια, βουτήματα ή κέικ φτιαγμένα από την Κική. Μ΄ αυτά τα καλούδια καθώς και με σοκολατάκια που ήτανε η αδυναμία τους, με φιλεύανε  σε αφθονία.
Τι Κυριακές και τις γιορτές, τα πρωινά πήγαιναν στην εκκλησία ντυμένες επίσημα με τα ταγιέρ τους, τις απαλόχρωμες μεταξωτές μπλούζες τους, τα καπελάκια τους, φορώντας γάντια , νάυλον κάλτσες με ραφή και δερμάτινες μαύρες γόβες.  Τα απογεύματα συνήθως είχανε καλεσμένους, συναδέλφους της Νιόβης ή παλιούς μαθητές της Κικής και σ΄αυτές τις βεγγέρες η Κική έπαιζε πιάνο και η Νιόβη μαντολίνο ,τραγουδώντας θαυμάσια με τη  βραχνή φωνή της επιτυχίες της εποχής.
Όταν οι ιδιοκτήτες αποφασίσανε να πουλήσουνε το ακίνητο, οι ένοικοι  φρόντισαν εγκαίρως να μετακομίσουνε, η Κική μόνο δεν το άντεξε κι «έφυγε» σαν πουλάκι στον ύπνο της. Η Νιόβη έζησε μόνη για τα επόμενα δεκαπέντε χρόνια κάνοντας τακτικές επισκέψεις στους παππούδες μου και κεντώντας ασταμάτητα, με μια γάτα στα γόνατά της…

26. Εξόριστος
Ξημερώνει. Μετά από μια βροχερή και κρύα νύχτα, μια μικρή ακτίνα φωτός κάνει δειλά την εμφάνισή της πάνω απ’ το μικρό σπιτάκι στο δάσος.
Ο Κουντρέτ ανασηκώνεται αργά από το σκληρό και άβολο στρώμα. Με τα μάτια ακόμα κλειστά ψάχνει τα τσιγάρα του, τα «φονικά Pall Mall» του, όπως συνηθίζει να λέει στους ατέλειωτους διαλόγους που κάνει με τον εαυτό του, χρόνια τώρα. Δέκα ολόκληρα χρόνια, χαμένος μέσα στα επιστημονικά του πειράματα και στη μοναξιά του. Εξόριστος από την πατρίδα του για λόγους πολιτικούς.
Ανάβει τσιγάρο. Κοιτάζει έξω απ’ το παράθυρο. Η γαλήνη φαίνεται να έρχεται ξανά σ’ αυτή την άκρη του δάσους, στην άκρη του κόσμου. Ο ήλιος ξεπροβάλλει πλέον κανονικά. Σε λίγο ίχνος δε θα υπάρχει, που να θυμίζει τη χθεσινή νεροποντή.
Φυσάει τον καπνό του ήρεμα. Οι σκέψεις του καλπάζουν στο παρελθόν. Καλπάζουν… σαν το άτι που έσπασαν τα ηνία του. Δίχως διακοπή, δίχως τέλος…
Χρόνια παιδικά παραμυθένια, χαρούμενα, ξένοιαστα. Μετά ήρθε η εφηβεία, γεμάτη προσμονή, όνειρα για ένα καλύτερο αύριο, για ένα βήμα μπροστά, για ισότητα και δικαιοσύνη, ειρήνη και άμιλλα ανάμεσα στους ανθρώπους και στους λαούς… Το πανεπιστήμιο, η αγάπη του για τον άνθρωπο, το πτυχίο, τα ταξίδια του· γιατρός του κόσμου και ερευνητής.
Εξόριστος πια από την ίδια του την πατρίδα, με την ίδια πάντα αγάπη προς τον άνθρωπο, την επιστήμη και την έρευνα. Ατέλειωτες μέρες, ατέλειωτες νύχτες πνιγμένες στη μοναξιά.
Ο ήλιος κατσούφιασε. Έβαλε κρύο.
Αγγίζει με μίσος και λατρεία τα Pall Mall του. Άλλη μια μέρα προσφοράς αρχίζει εδώ στην εξορία.

27.Φυλαχτό
Στον αγώνα της επιβίωσης, ξέχνα την ευγενή άμιλλα.
Ο σκοπός εδώ αγιάζει τα μέσα.
'Η μήπως όχι; Μήπως να το ξανασκεφτείς;
Διάλεξε ένα μονοπάτι κι ακολούθησέ το μέχρι το τέλος.
Μην αφήσεις ίχνη από ψίχουλα πίσω του.
Είναι το δικό σου μονοπάτι. Η δικιά σου πορεία ζωής.
Μοναδική.
Κάθε λεπτό που περνάει, κάθε ώρα, κάθε μέρα, να το θυμάσαι.
Ακολουθείς το δικό σου μονοπάτι.
Κι αν κάπου συναντήσεις σταυροδρόμι, μην φοβηθείς.
Με χαρά να το δεχτείς.
Αριστερά ή δεξιά;
Άσε την ακτίνα του ήλιου να φωτίσει το δρόμο σου.
Διάλεξε αυτό που θα υποδείξει η καρδιά σου.
Εσύ κρατάς τα ηνία της ζωής σου.
Ο χρόνος κυλά ασταμάτητα, χωρίς διακοπή.
Μην σταματάς ούτε κι εσύ, παρά μόνο για να απολαύσεις την ομορφιά της φύσης,
Το μεγαλείο της ψυχής.
Να έχεις πάντα αναμμένη τη φλόγα της ζωής μέσα σου.
Κράτα την αγάπη μας σαν φυλαχτό κοντά στην καρδιά σου,
να απομακρύνει την παγωνιά.
Σε φιλώ γλυκά,
Η μαμά σου.
                                

28. To φρέσκο χώμα της ψυχής μου
Θέλω να σας πω απλά τις σκέψεις μου, χωρίς επεξεργασία και αυτολογοκρισία. Να αφήσω τα δάχτυλα μου να κυλήσουν πάνω στο πληκτρολόγιο σαν ποτάμι που ξεπλένει όλους μου τους φόβους, όλα τα στερεότυπα που είναι φυτεμένα στο κεφάλι μου. Να εξαγνιστώ, να απελευθερωθώ από τα δεσμά που η γαλούχηση μου, μου επιβάλλει.  Να αφήσω τα ηνία στην ψυχή μου και εκείνη να οδηγήσει τα χέρια μου να εκφράσουν με λέξεις τα βαθιά μου μυστικά. Δεν θέλω πια να είμαι καθωσπρέπει, δεν θέλω να υπακούω σε ψυχαναγκαστικές πράξεις γιατί έτσι είναι το σωστό, δεν με ενδιαφέρει ούτε η ευγενής άμιλλα ούτε η υπονομευτική άμιλλα. Να είμαι αληθινή θέλω. Να μην συναγωνίζομαι κανέναν, ούτε εμένα. Γιατί μας έμαθαν έτσι; Πάντα κάτι να θέλουμε να αποδείξουμε, κάτι να θέλουμε να είμαστε. Για μια στιγμή να μην είμαι τίποτα μπορώ; Μια διακοπή από αυτό που νομίζω ότι είμαι, μπορώ να κάνω; Πόσο απελευθερωτικό θα ήταν να ξέραμε τον τρόπο να βγαίναμε λίγο από το βάναυσο, τέλειο εαυτό μας και να αιωρούμασταν πάνω του ελαφριοί σαν σύννεφα. Όπως όταν βυθίζεις το σώμα σου στην θάλασσα και αφήνεσαι στα χέρια της και εκείνη σε ανεβάζει στον αφρό και σε χαϊδεύει, απαλλαγμένος από όλα τα βάρη, σωματικά και ψυχικά. Πέστε μου έχετε νιώσει πιο ήρεμοι και αφημένοι; Αυτό. Να αφήνεσαι… Μεγάλη ιστορία φίλοι μου και δύσκολη. Μας τα μαθαίνουν όλα από τότε που είμαστε παιδιά αλλά δεν μας μαθαίνουν τα βασικά.  Να αφήνεσαι στην ζωή, στις απολαύσεις, στις χαρές και στις λύπες, στους ανθρώπους και στον έρωτα. Γιατί μόνο έτσι θα νιώσεις, όταν αφεθείς. Όταν γίνεις λευκό χαρτί για να γραφτεί πάνω σου η ζωή. Μια ακτίνα να διαγράψει έναν ολόκληρο κύκλο σε ένα λευκό χαρτί. Κάτι να αρχίσει και να κυλήσει και να κλείσει πάλι στο ίδιο σημείο. Χωρίς όμως να είναι τίποτα ίδιο… Όπως όλα τα πράγματα στη ζωή. Φαντάσου πως είσαι μια γεμάτη γραμμένη σελίδα με άπειρα πράγματα που καταγράφονται κάθε μέρα, κάθε μήνα, κάθε χρόνο και ποτέ δεν σταματάς έστω και για μια στιγμή  για να συλλογιστείς .
Τα θέλω όλα αυτά; Στα αλήθεια μου κάνουν καλό; Μήπως αν έσβηνα κάποια άχρηστα να γινόταν λίγο χώρος για να γραφτούν καινούργια πράγματα, για να ανοιχτούν καινούργιοι κύκλοι; Να αναθεωρήσω. Είναι καλό να αναθεωρείς. Να ανακαλύπτεις. Να ψάχνεις την δική σου αλήθεια. Αυτή που σου λέει το ένστικτο σου. Αυτό δεν κάνει λάθη. Είναι ένας μηχανισμός που μας έκαναν να πιστεύουμε ότι είναι ξεπερασμένος και δεν μας χρησιμεύει πια γιατί η στενή επιβαλλόμενη λογική είναι νέας γενιάς μηχάνημα άρα καλύτερο. Διαφωνώ. Και πάω με βάση το αρχαίο, το πρωτοζωικό, το ένστικτο μου. Και θα τα συνδυάσω όλα τα μέσα που διαθέτω. Ψύχη, καρδιά, νου, ένστικτο και διαίσθηση και έτσι θα την φτιάξω την δική μου αλήθεια. Απλά σκέψου και νιώσε και ψάξε μέσα σου και μην φοβηθείς. Στην αρχή μπορεί να τρομάξεις αλλά μετά πίστεψε με καινούργιο φως θα σε λούσει και όλα θα φαίνονται πιο ελπιδοφόρα. Σε φρέσκο χώμα τα ίχνη φαίνονται καλύτερα… και σε οδηγούν καλύτερα …και ο δρόμος μπροστά σου ανοίγεται…




29 σχόλια:

  1. Ουάου! 3αναρτησεις ε; Έχουμε πολυ διάβασμα!
    Φλωρα, έλεγξε λίγο την ιστορία 21.Γραφει το όνομα αυτού που την έγραψε κάτω απο τον τίτλο!
    Καλαιτζάκη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευτυχώς το διέγραψα εγκαίρως... χωρίς να το δουν άλλοι. Ευχαριστώ για την ειδοποίηση...

      Διαγραφή
    2. Φλώρα, και στη 13, νομίζω, το ίδιο!

      Διαγραφή
  2. 3 αναρτησεις υπέροχο !!!! έχει πολυ διαβασμα τουτες τις μέρες καλο τριημερο φιλακια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλό διάβασμα και καλή βαθμολόγηση...
      καλό τριήμερο...

      Διαγραφή
  3. Φλωράκιιιιι καλημέραααα
    Το διέγραψες αλλά άφησες το σχόλιο μάτια μου που λέει και τον αριθμό της ιστορίας και το όνομα της γυναίκας που την έγραψε :))

    φιλιάαα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όχι, στο σχόλιο απο κάτω είναι το δικό μου όνομα!
      Καλαιτζάκη Μ.

      Διαγραφή
    2. Λεβίνα μου, δυστυχώς οι πολλές ιστορίες δημιουργούν και λαθάκια δικά μου.... Ελπίζω να με συγχωρέσουν οι φίλοι...
      Το όνομα είναι της Μαρίας που το επεσήμανε...
      Πολλά φιλιά και καλό τριήμερο...

      Διαγραφή
  4. Kαλησπέρα Φλώρα μου!
    Οι ιστορίες είναι πολύ καλές!!Μπράβο στους συμμετέχοντες και σε εσένα για το παιχνίδι που σκέφτηκες!
    Θα ήθελα και εγω να βαθμολογήσω τις αγαπημένες μου:

    3 βαθμούς δίνω στην ιστορία 28
    2 βαθμούς στην ιστορία 7
    1 βαθμό στην ιστορία 27

    Μακάρι να μπορούσα να βαθμολογήσω περισσότερες,αλλά πρέπει να ακολουθήσω τους κανόνες!
    Καλό τριήμερο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Eυχαριστώ πολύ που μπήκες στον κόπο να βαθμολογήσεις...
      Καλό τριήμερο.

      Διαγραφή
  5. Καλησπερα Φλωρα μου μετα απο ενα ξαναπερασμα στις ιστορίες ....μπορω να πω οτι όποια και να αφησω χωρίς βαθολογια θα την αδικησω..αλλα αφου ο κανονισμός ειναι αυτός ... ας με συνχωρεσουν οι υπολυποι.... θα ψηφίσω
    με τον βαθμό 3.. την ιστορία 28... με τον βαθμό 2 την ιστορια 15... και με 1 βαθμό την ιστορία..14 καλή επιτυχια σε όλους... φιλακια..πολλα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν παρεξηγεί κανένας εδώ κάποιον που δεν βαθμολόγησε την ιστορία του... Είμαι σίγουρη πως βαθμολόγησες με την καρδιά σου κι αυτό αρκεί.

      Διαγραφή
  6. Καλησπερα και χρονια πολλα σε ολους μας!
    Εξαιρετικες ολες οι ιστοριες μπορω να πω!Αναμεσα στις 28 ιστοριες ξεχωρισα ομως τις εξης,που πολυ θα ηθελα να δωσω σε ολες βαθμους αλλα δεν γινεται.
    Τις ιστοριες 1)γιατι θα μπορουσε να ηταν ο δικος μου παππους και με ταξιδεψε σε εικονες γνωριμες,3)συντομη αλλα με γεματη νοημα,4)γιατι περναει σε μενα το νοημα του ζησε το σημερα με παθος για το αυριο,11)γιατι μαρεσουν οι εικονες ηταν βγαλμενες απο ταινια και με εκανε να νιωσω μια ανατριχιλα,15)γιατι με εκανε να γελασω με την περιγραφη μιας κλασικης οικογενειας με πεθερα,16)γιατι με το που τελειωσα την αναγνωση της ειπα επιτελους δεν τρωγονταν αυτη η μανα και μπραβο στο κοριτσι,23)γιατι ολοι πανω κατω κανουμε αυτες τις σκεψεις και παιζει παιχνιδια το μυαλο,27)γιατι θα μπορουσε να ηταν η δικη μου μανα αυτη.
    Αν και θα αδικησω το ξερω καποιες ιστοριες τους βαθμους μου τους δινω στις εξης τρεις.
    3 βαθμους στην ιστορια με τον αριθμο 1
    2 βαθμους στην ιστορια με τον αριθμο 27
    1 βαθμο στην ιστορια με αριθμο 4

    Καλη επιτυχια σε ολους/ολες και συγχαρητηρια για τις ομορφες ιστοριες που εγραψαν και μας μοιρασαν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πολύ για τη βαθμολόγησή σου και την ανάλυσή σου...

      Διαγραφή
  7. Πολύ δυσκολεύτηκα Φλώρα μου΄να επιλέξω την καλύτερη ιστορία (για μένα) αφού τις διάβασα δυό φορές κατέληξα
    3 βαθμούς στην ιστορία Νο 27
    2 βαθμούς στην ιστορία Νο 28
    1 βαθμό στην ιστορία Νο 15
    συγχαρητήρια σε όλους για την συμμετοχή τους.
    καλό βράδυ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πολύ για τη βαθμολόγησή σου maria μου...
      Φιλιά

      Διαγραφή
  8. Φλώρα μου νομίζω ότι θα πρέπει να νιώθεις υπερηφάνεια για τον όγκο και την ποιότητα του υλικού, που συγκεντρώθηκε στο διαγωνισμό σου αυτή τη φορά. Και όσο πάει γίνεται και πιο δύσκολη η επιλογή των τριών καλύτερων βαθμολογιών απ' την πλευρά μας. Λοιπόν, μετά κόπων και βασάνων, κατέληξα στην εξής τριάδα:
    3 βαθμούς στο νούμερο 16 (Ο μονόλογος του διαλόγου). Ο ευνουχισμός των παιδιών μας στο μεγαλείο του. Κι αν το βρίσκουμε υπερβολικό, ας το ξανασκεφτούμε καλύτερα. Κρύβει πολλές αλήθειες...

    2 βαθμούς στο νούμερο 25 (Οι δεσποινίδες ΝΑΡΣΑΝ). Με παρέσυρε γλυκά σαν κεφάλαιο ενός βιβλίου εποχής. Πολύ ατμοσφαιρικό και νοσταλγικό.

    1 βαθμό στο νούμερ 18 (Λεξοτανίλ). Ανατρεπτικό, φτιαγμένο με χιούμορ και μαεστρία. Εκτιμώ τη δυσκολία του έμμετρου λόγου, ιδίως με λέξεις σαν αυτές που είχαμε να διαχειριστούμε.

    Καλή επιτυχία σε όλους τους συμμετέχοντες και σε σένα Φλώρα μου καλή υπομονή να έχεις. Σύντομα θα χρειάζεσαι ειδικό λογισμικό (Flora's software application), για να βγάζεις αποτελέσματα. Με την απήχηση που έχει το παιχνίδι σου.
    Μπράβο σε όλους!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρία μου, ευχαριστώ πολύ για τη βαθμολόγηση και το σχολιασμό σου.
      Φιλιά πολλά.

      Διαγραφή
  9. Καλησπέρα σας!
    Δίνω 3 βαθμούς στην ιστορια 27, φυλαχτό.
    2 βαθμούς στην ιστορία 15, Έκθεση ιδεών
    και 1 βαθμό στην πρώτη ιστορία με τον παππού.
    Καλή επιτυχία σε όλες τις ιστορίες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άρη μου, ευχαριστώ πολύ για τη βαθμολόγησή σου.

      Διαγραφή
  10. Να 'μαι και εγώ! Τελευταία και καταιδρωμένη! Μπορεί να είχαμε τριήμερα και γιορτές αλλά αυτό δεν με βοήθησε καθόλου γιατί όλο έλειπα εκτός σπιτιού!

    Χαίρομαι που σε αυτό το παιχνίδι είχαμε πολλές περισσότερες συμμετοχές και μακάρι να έχουμε στα επόμενα ακόμα περισσότερες!! Μου αρέσει που με τις ίδιες λέξεις διαμορφώθηκαν τόσες ιστορίες διαφορετικές μεταξύ τους αλλά εξίσου όμορφες.

    Με λύπη διαπίστωσα οτι σε ιστορίες που μου άρεσαν πολύ οι λέξεις δεν χρησιμοποιήθηκαν σωστά, ειδικά η λέξη άμιλλα, τουλάχιστον με τα δικά μου κριτήρια. Νομίζω αναφέρθηκε αυτό και σε άλλο σχόλιο. Παρ'ολα αυτα κατάφερα να ξεχωρίσω πάρα πολλές ιστορίες. Αυτές ειναι με την σειρά που τις διάβασα:
    4, 7, 10, 12, 13, 14, 15, 18, 20, 21, 22, 23, 27 και 28.

    Δυστυχώς σε όλες να δώσω βαθμό δεν μπορώ οπότε τις ξεχώρισα σε 3 κατηγορίες για να βάλω την βαθμολογία μου.

    Τους 3 βαθμούς θα τους δώσω σε ιστορία που έχει να κάνει με μυθικό γεγονός, μιας και από μικρή λάτρευα την Ιστορία και την Μυθολογία. Οπότε οι 3 βαθμοί μου πάνε στο "10. Με λένε Φαέθωνα" διότι βασίστηκε σε πραγματικό μύθο και το θεωρώ συγκλονιστικό που συνδυάστηκαν οι λέξεις έτσι.

    Τους 2 βαθμούς μου θα τους δώσω σε ιστορία που με έκανε να γελάσω. Μας έλειψε το γέλιο στα τελευταία παιχνίδια λέξεων. Ήθελα πολυ να τους δώσω στην ιστορία "15. Έκθεση Ιδεών" αλλα λίγο κόλλησα στην χρήση της λέξης άμιλλας που θεωρώ δεν ήταν σωστή. Δεν είμαι σίγουρη αν έγινε εσκεμμένα λόγω του ότι ήταν έκθεση από παιδάκι. Οπότε θα περάσω στην επόμενη ιστορία που με έκανε και γέλασα. Τους 2 λοιπόν βαθμούς δίνω στην ιστορία "7. Όταν ημουν παιδί". Δεν ξέρω αν είναι πραγματική ιστορία αλλά γέλασα απίστευτα στην σκηνή με τον Σούπερμαν και μου θύμισε πολύ τις δικές μου πτώσεις με το ποδήλατο!

    Τον 1 βαθμό θα τον δώσω σε ιστορία που περνάει θετικά μηνύματα.Το έχουμε ανάγκη στις ημέρες μας και μακάρι να μπορούσα να δώσω παραπάνω βαθμούς σε αυτό. Επίσης έκανα και δεύτερο διαχωρισμό και ξεχώρισα εκείνες που το καταφέρνουν αυτό μέσα από λίγες λέξεις.Εδώ λοιπον έχω 2 ιστορίες. Θα έδινα τον βαθμό στην ιστορία "4. Η ζωη δεν έρχεται με τηλεκοντρόλ" αλλα πάλι η λέξη άμιλλα με φρενάρισε, δεν είμαι σίγουρη στην χρήση της. Ώσπου διάβασα την ιστορία "27. Φυλαχτό" και κατέληξα. Οπότε ο ένας μου βαθμός θα πάει στο γράμμα της μητέρας "27. Φυλαχτό"

    Ουφφφ.. Καλή επιτυχία σε όλες τις ιστορίες και Φλωρα συγχαρητήρια ακόμα μια φορά για το όμορφο Παιχνίδι με λέξεις που διοργάνωσες!!

    Σας φιλώ γλυκα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πολύ για τη βαθμολόγησή σου... καθώς και για τα εκτενή σχόλιά σου...
      Φιλιά πολλά.

      Διαγραφή
  11. Λοιπόν! Ήρθε η ώρα η δύσκολη!
    Για την ιστορία με τουσ 3βαθμους χωρίς δυσκολία ψηφίζω την 15η Έκθεση ιδεών. Μια σκηνη ελληνικής οικογένειας γύρω απο την τηλεόραση με τα τούρκικα σίριαλ -πολυ γέλιο! Λίγο με χάλασε ομωσ η σφαλιάρα του πατέρα στο δόλιο το παιδι!!!! Κρίμα το κακόμοιρο... :(
    Τώρα, για τους 2 βαθμούς είμαι σε δίλημμα... Η μάλλον πενταλημμα!!!
    Μου άρεσαν πολυ η 19, η 20, η 25 και η 21 και η 23.
    Θα επιλέξω αδικωντας αναγκαστικά κάποιες.
    Οπότε, διαλεγω την 20 μια αγκαλια λουλούδια, συγκινητική ιστορία αγάπης με αίσιο τέλος!
    Και 1βαθμο στην 21, Πολυ κι Άννα, μια ιστορία χωρίς ανάσα, λίγο κινηματογραφική πλοκή η ζωη της Πόλυς...αλλά μου άρεσε που έστω και σε πιο μεγάλη ηλικία, έζησε τη δικια της ιστορία αγάπης! Επιπλέον, μου θύμισε τα βιβλία της Πολυαννας που διάβαζα μικρή και μου άρεσαν!!! Συν το ότι με συνεπήρε η διήγηση και έπρεπε να τη διαβάσω 2-3 φορές για να βρω επίτηδες τις 5 λεξεις! Πολυ σημαντικό προσόν αυτο!
    Αυτα! Καλα αποτελεσματα!!!!
    Καλαιτζάκη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρία μου ευχαριστώ πολύ για τη βαθμολόγησή σου αλλά και για τα σχόλιά σου...
      Φιλιά

      Διαγραφή
  12. Φλώρα μου δε φαντάζεσαι πόσες φορές αναθεώρησα, έσβηνα και έγραφα στο χαρτί!! πολύ όμορφες ιστορίες!! τελικά αποφάσισα να δώσω στις εξής ιστορίες τους παρακάτω βαθμούς:
    Στο 28-"Το φρέσκο χώμα της ψυχής μου", δίνω 3 βαθμούς.
    Στο 23-"Σκέψεις", δίνω 2 βαθμούς.
    Στο 23-"Εξόριστος", δίνω 1 βαθμό.
    Φιλάκια πολλά, καλή επιτυχία σε όλους! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στο 26 - "Εξόριστος" ο 1 βαθμός, έκανα λάθος το νούμερο!!!

      Διαγραφή
    2. Εντάξει evonita μου, έβαλα σωστά τη βαθμολογία σου στις ιστορίες.
      Ευχαριστώ που μπήκες στον κόπο...
      Φιλιά

      Διαγραφή
  13. Ανώνυμος8:35 μ.μ.

    Γεια σου Φλώρα!Να ΄μαι κι εγώ!Χρόνια πολλά και ευτυχισμένα!Πολύχρονη!Να σε χαίρονται η οικογένειά σου και οι φίλοι σου!Δεν ξέρω ποια μέρα είχες γενέθλια αλλά εγώ τώρα το διάβασα,sorry αν είναι καθυστερημένες οι ευχές!Έμεινε καθόλου τούρτα?

    Δεν ξέρω τι έγινε αυτή τη φορά αλλά μερικοί συγγραφείς είχαν πολύ έμπνευση.Όταν τελείωσα το διάβασμα,διαπίστωσα ότι είχα δώσει 3 βαθμούς σε 12 ιστορίες!Κάποιοι σε αυτό το site έχουν μεγαλύτερο ταλέντο από μερικούς συγγραφείς που βιβλία τους πωλούνται σε βιβλιοπωλεία!Κρίμα!Μήπως να δίναμε από 1-10 βαθμούς?Είναι πιο δίκαιο!Χι,χι!Γελάς ή λιποθύμησες?
    Λοιπόν,αν και δυσκολεύτηκα,τα κατάφερα να ξεχωρίσω τρεις.Δίνω 3 βαθμούς στην 19.Μαρκέλα(ανατρίχιασα με το τέλος).2 βαθμούς στην 28.τΤο φρέσκο χώμα της ψυχής μου(το αντέγραψα στον υπολογιστή μου για να το διαβάζω και να παίρνω κουράγιο όταν χάνομαι) και 1 βαθμό στην 15.Έκθεση ιδεών(πέθανα στα γέλια).

    Εύχομαι καλή επιτυχία σε όλους!Φιλάκιααααα!!!!!!!!


    Υ.Γ.Χρόνια πολλά και πάλι Φλώρα και δε θέλω μελαγχολίες!Άλλωστε μην ξεχνάμε ότι οι 50άρες ίσον με δύο 25άρες!!!!!!!
    yiannouli y.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε παρακαλώ πολύ αν θέλεις να λάβεις μέρος στην κλήρωση, βάλε ένα μικρό σχολιάκι στην ανάρτηση "κέρασμα και δωράκι".
      Ευχαριστώ για τη βαθμολόγηση, για τις ευχές και για όλα...
      Φιλιά

      Διαγραφή