Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2013

Στην καρδιά βάλε πατίνια και δυο ρουλεμάν...


Εκεί γύρω στα 50...

Μήπως φταίει η εμμηνόπαυση... όπως λένε οι γιατροί;
Ίσως και οι λίγες ρυτίδες που αποφάσισαν να κάνουν τα πρώτα αυλάκια στα μάτια... και τα κάνουν να φαίνονται θλιμμένα.  
Μπορεί όμως και η αίσθηση του χρόνου που έφυγε χωρίς να τον πάρεις είδηση...
Βλέπεις τον εαυτό σου κομμάτια σαν μέσα από σπασμένο καθρέφτη. 
Μπορεί να φταίνε και οι ευθύνες που ξεκίνησαν μικρές και όμορφες και κατάφεραν να γιγαντωθούν και να αγκιστρωθούν επάνω σου σαν τεράστιες βδέλλες να απομυζούν τη δύναμή σου...
Νιώθεις άδεια... Νιώθεις κενό...Έπαψες να επικοινωνείς με τον εαυτό σου.
Σταματήσατε να λέτε τις αλήθειες σας.
Αποφασίσατε ότι αυτή η συζήτηση πρέπει να αποφευχθεί, γιατί δεν αντέχεις να απολογηθείς  στον εαυτό σου. Θα σε ρωτήσει και συ δεν ξέρεις τι να του απαντήσεις στο "Γιατί άφησες να σου συμβεί όλο αυτό;".
Αγάπησες και δόθηκες...στους γονείς σου, τ' αδέλφια σου, τον άντρα σου, τα παιδιά σου, τη δουλειά σου, το νοικοκυριό σου, φίλους, συγγενείς, πεθερικά.... και άρχισαν σιγά-σιγά όλοι αυτοί να ρουφούν ενέργεια από σένα, να κερδίζουν με απαίτηση ή χωρίς, όλες τις ώρες της ημέρας σου, ίσως και της νύχτας σου.

Τα όνειρά σου παραχώρησαν τη θέση τους σε όνειρα που ικανοποιούσαν τα θέλω των άλλων.
Έμαθες να ζεις για τους άλλους.  Ξέχασες να ζεις για σένα.
Ξέχασες και το "θέλω". Σε απασχολεί πάντα το "θέλεις", "θέλει", "θέλετε", θέλουν".
Ακόμη και το "θέλουμε" το ξέχασες. Σημασία για σένα δεν είχε να κολλήσεις και το δικό σου θέλω μαζί με των υπολοίπων. Σε έφτανε να καταφέρνεις να ικανοποιείς τους άλλους.
Επέβαλες στον εαυτό σου, να είναι για όλους σωστός...
Τι σημαίνει όμως για σένα να είσαι σωστή; Τι θυσίες χρειάζεται η λέξη αυτή; Κανένας δεν στο είπε.
Όλοι ήθελαν να είσαι σωστή. Σε όλα. Βόλευε αυτό.
Και άρχισες να κάνεις βήματα, όχι εμπρός, προς τα πίσω. Αργά αλλά σταθερά υποχωρούσες.
Δεν σκέφτηκες να κάνεις επανάσταση. Μόνη σου αποφάσισες να κάνεις πίσω.
Φοβήθηκες πως τα βήματά εμπρός, ίσως να σε έβγαζαν απ' το δρόμο του σωστού.
Στην αρχή διακριτικά αποτραβήχτηκες απ' το κέντρο και προτίμησες να παρακολουθείς τους άλλους να παίζουν τους πρώτους ρόλους. Στη συνέχεια τραβήχτηκες ακόμη πιο πίσω, κάθισες στη γωνία, μαζεύτηκες περισσότερο, ένιωθες ότι όσο λιγότερο χώρο πιάνεις, τόσο καλύτερα για τους άλλους.
Νόμιζες ότι μέσα απ' αυτή τη στάση ζωής, προσφέρεις ακόμη περισσότερα σ'αυτούς που αγαπάς.
Και ενώ όλα τα έπραξες "σωστά" εγκλημάτισες απέναντι στον εαυτό σου.
Έγινες δεδομένη, διαθέσιμη για να τους ευχαριστείς όλους εκτός από σένα.
Κι όλο αυτό φούσκωσε σαν χείμαρρος μετά από καταιγίδα.
Την καταιγίδα την άντεξες, είχες γατζωθεί πάνω σ΄ένα κορμό και περίμενες να περάσει.
Όμως ο χείμαρρος ξερίζωσε τον κορμό, μαζί και σένα.
Παλεύεις τώρα μέσα στα νερά που παφλάζουν και σε παρασύρουν.
Θέλεις να βγεις έξω. Έστω και βρεγμένη και ταλαιπωρημένη, ζητάς λίγη στεριά για να πατήσεις.
Μα ο χείμαρρος δεν σ' αφήνει. Κάνεις κουράγιο και παλεύεις, χωρίς ενέργεια. Την είχες δώσει όλη.
Δεν άφησες τίποτα για σένα.
Χαλάλι τους σκέφτεσαι. Και  εκεί που λες χαλάλι τους, ρίχνεις το βλέμμα σου στις όχθες του χειμάρρου και βλέπεις τους άλλους να ζουν και να κινούνται κανονικά, χωρίς να σου απλώνουν ένα χέρι να σε τραβήξουν.
Δεν το θέλουν. Το κάνουν χωρίς να το καταλαβαίνουν. Εσύ τους έμαθες πως είσαι ικανή για όλα. Επίσης έμαθες οι ανάγκες σου να είναι αόρατες. Έτσι σε συνήθισαν κι εκείνοι. Δεν ζήτησες ποτέ βοήθεια, και δεν έμαθαν τα αυτιά τους να ακούν αυτή την κραυγή που απεγνωσμένα βγάζεις από μέσα σου.
Τώρα βλέπουν τα χείλη σου να κουνιούνται αλλά δεν μπορούν να σε ακούσουν που φωνάζεις βοήθεια.
Είμαι σίγουρη για σένα. Θα βρεις τη δύναμη να βγεις στη στεριά.  Όχι για σένα, μάλλον για τους άλλους. Αρκετά τους άφησες μόνους, όσο έκανες την πάλη σου με το ρεύμα του χειμάρρου.
Όμως σαν θα βγεις τι θα κάνεις;
Θα εξηγήσεις στους άλλους, ότι έχεις κι εσύ ανάγκες; Θα βρεις τη δύναμη να φωνάξεις "Είμαι κι εγώ εδώ", "Θέλω", "Χρειάζομαι", "Υπάρχω";
Κάθομαι και σε παρακολουθώ.
Κουρασμένη, ματωμένη, ταλαιπωρημένη, δεν πρόλαβες να πάρεις ανάσα.
Ακούς δίπλα σου τις φωνές των άλλων να σου φωνάζουν.
"Θέλω", " χρειάζομαι".
Είναι πολυτέλεια για σένα να σταθείς και να εξηγήσεις τι σου συμβαίνει.
Σου είναι πιο βολικό και λιγότερο οδυνηρό,να μπεις στην κουζίνα σου, να τους μαγειρέψεις, να πλύνεις, να σιδερώσεις, να κάνεις όλα αυτά που σε μηδένισαν και εξακολουθούν να σε μηδενίζουν, παρά να υψώσεις το ανάστημά σου και να σταθείς έστω και μια φορά στο κέντρο της σκηνής για να παίξεις τον πρώτο ρόλο, μόνο για σένα. Να απαιτήσεις τα φώτα της σκηνής να πέσουν πάνω σου και να κάνεις τους υπόλοιπους να βηματίσουν προς τα πίσω για χάρη σου, έστω για μία φορά.
Εκεί στη σκιά των άλλων έμαθες να ζεις, εκεί ίσως και θα πεθάνεις...
Μελαγχόλησες.... Mουσική και κάποιοι στίχοι σου έρχονται στο νου, τραγούδι που άκουγες παλιά όταν ένοιωθες την ψυχούλα σου να βαραίνει και σ' έκανε να την νιώθεις πάλι ανάλαφρη, και ψιθυρίζεις... αναπολώντας τα νιάτα που έφυγαν κι άφησαν την καρδιά σου κουρασμένη και μόνη....
 "Στην καρδιά βάλε πατίνια και δυο ρουλεμάν".
                               Για όσους αγαπούν το τραγούδι  θα το βρουν πιο πάνω στο δεξί μέρος της σελίδας.


Μην ξεχνάτε 
το 7ο παιχνίδι μας ''ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"
 ξεκίνησε και σας περιμένει. 
Οι λέξεις για το νέο παιχνίδι μας 
καθώς και η προθεσμία 
μέσα στην οποία θα στείλετε τις συμμετοχές σας
βρίσκονται αναρτημένες ψηλά στο δεξί μέρος της σελίδας. Πληροφορίες για τους όρους του παιχνιδιού θα βρείτε εδώ.

38 σχόλια:

  1. Σεβασμός απόλυτος σε κάθε λέξη, τις ίδιες όμως λέξεις, τις ίδιες σκέψεις (ίσως και πιο έντονες)
    μπορεί να τις βρούμε και απέναντι, απλά να μην το ξέρουμε...μην το ξεχνάμε αυτό!
    Την καλησπέρα μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν αντιλέγω... μπορεί να συμβαίνει και απέναντι...
      Η ζωή είναι πολύ δύσκολη για όλους.
      Απλά αυτή ήταν η γυναικεία ματιά, το γυναικείο συναίσθημα.

      Διαγραφή
  2. Το χειρότερο είναι να ετοιμάζεται κανείς γι' αυτόν τον ρόλο... να τον έχει αποφασίσει... και να μην προφτάσει να σταθεί στο κέντρο της σκηνής, έστω και για μία φορά.
    Να πεθάνει εκεί, στη σκιά...
    Αυτό... (Προτελευταία σου παράγραφος...)

    Φιλιά, Φλώρα! ❀~✿

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν θα ήθελα να σε απογοητεύσω αλλά ίσως τα φώτα να πέσουν πάνω σε μια γυναίκα όταν θα παίζει τον ύστατο ρόλο της ή μάλλον όταν θα πάψει να παίζει για πάντα οποιοδήποτε ρόλο...
      Εκεί που όλοι θα την αποχαιρετούν θα είναι για μία και μόνη φορά πρωταγωνίστρια.
      Φιλιά

      Διαγραφή
  3. Τι κείμενο... Δε νομίζω ότι υπάρχει γυναίκα που να μην έφτασε κάποια στιγμή στη ζωή της να σκεφτεί έτσι. Ανεξαρτήτως ηλικίας. Βασικά, το να σκας από μέσα σου δε νομίζω ότι έχει ηλικία, είναι απλώς μέχρι πού φτάνουν τα όριά σου. Όταν εξαντληθούν, όποτε κι αν είναι, θα το σκεφτείς. Μου έφερε κουβέντες και κουβέντες γυναικών το κείμενό σου στο νου μου... συζητήσεις με ίδιο περιεχόμενο.

    Τα στερεότυπα της γυναικείας φύσης είναι τόσο εντυπωμένα στο DNA μας, που ούτε καν τα διακρίνουμε πια. Είμαστε προγραμματισμένες να υπηρετούμε και να υποχωρούμε, να κοιτάμε το "θέλουν", να είμαστε οι δυνατές, αυτές που πάνω τους μπορούν να στηρίζονται όλοι οι άλλοι.

    Συνήθως, το λάθος είναι δικό μας - αυτό που τόσο εύστοχα λες: "μαθαίνουμε τους άλλους πως είμαστε ικανές για όλα". Άντε μετά να αναιρεθεί αυτό. Εγώ πιστεύω πως κάποια στιγμή, πρέπει να βρίσκεις τη δύναμη να εναντιωθείς κι αν δεν γίνεται καν να απαιτήσεις τα φώτα της σκηνής, τουλάχιστον, μπορείς να τα ανάψεις εσύ για σένα και απλώς να σταθείς στη μέση. Παρούσα.

    Την καλησπέρα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό το παρούσα!!! Δύσκολη υπόθεση. Όταν κοιτάς να στρώνεις το δρόμο για όλους τους άλλους, μετά φοβάσαι να τον πατήσεις εσύ...
      Φταις γιατί δεν έμαθες πως και για σένα υπάρχει κομμάτι δρόμου για να το πατήσεις.
      Καλό σου βράδυ.

      Διαγραφή
    2. Συμφωνώ με τη funky monkey!
      Υπέροχη αλλά και λίγο θλιβερή η ιστορία σου!

      Διαγραφή
  4. Το κείμενό σου Φλώρα μου αγγίζει κάθε άνθρωπο που έμαθε να παραβλέπει τα θέλω του χωρίς να το καταλάβει. Και όταν βέβαια το καταλάβει είναι πλέον αργά. Ο χείμαρρος της ζωής τον έχει παρασύρει στην αφάνεια.
    Να είσαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι εσύ Ελένη μου να είσαι καλά. Δεν φταίει όμως ο χείμαρρος, ο χείμαρρος υπάρχει για όλους, μερικοί όμως έχουν μάθει να τον αποφεύγουν. Άλλοι πάλι πέφτουν μέσα...

      Διαγραφή
  5. !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!Πόσες αλήθειες είπες!!!!!!!!!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν λέω ποτέ ψέματα.
      Τα έχω κόψει εδώ και πολλά πολλά χρόνια...

      Διαγραφή
  6. Χρυσομέλισσες7:15 μ.μ.

    υγκλονιστικό κείμενο και πιό συγκλονιστικές οι αλήθειες του !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η αλήθεια πάντα συγκλονίζει.
      Φιλιά γλυκειά μου χρυσομέλισσα, όποια κι αν είσαι απ' όλες.
      Σας αγαπώ όλες σας.

      Διαγραφή
  7. Αχ Φλώρα μου αχ! Ακόμα κι εγώ που δεν έχω κάνει τη δική μου οικογένεια πόσο σε νιώθω!
    Λες και είναι στη φύση μας!
    Δεν υπάρχει χειρότερο για μένα από την αχαριστία και να θεωρούμε δεδομένο τον άλλον!
    Θα σου πω τι κάνω εγώ: ακούω τις φωνές της μαμάς μου! Προσπαθώ να μην είμαι αχάριστη εγώ μαζί της! Με ανακουφίζει απόλυτα να ξέρω πώς εγώ είμαι εκεί για εκείνην που έχει τόσα για όλους μας!
    Όταν μου πει Αριστούλι θα έρθεις να μου κάνεις εκείνο ....της απαντώ αμέσως: πες ώρα κι έφτασα!
    Και τρέχω!
    Μακάρι να το έκαναν όλοι αυτό στη γυναίκα ή τις γυναίκες που έχουν στη ζωή τους και τους προφέρουν τα πάντα!
    Φιλάκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αριστούλι μου, κι εσύ που είσαι δοτική στους άλλους, κάποια στιγμή μπορεί να νιώσεις έτσι κι ας μην έχεις κάνει δική σου οικογένεια.
      Και δεν νομίζω πως έχει να κάνει με αχαριστία.
      Οι άνθρωποι έχουν μάθει να απαιτούν.
      Απλά δεν μπαίνουν στον κόπο να σκεφτούν, πόσοι είναι αυτοί που απαιτούν από έναν και μόνο άνθρωπο...
      Φιλιά κι από μένα

      Διαγραφή
  8. Φλωρίτσα μου γλυκιά, είσαι κι εσύ γεννημένη στον αστερισμό της "Τροφού". Σε κατανοώ απόλυτα, πίστεψέ με. Όσο κι αν υπάρχουν στιγμές που σε πιάνει το παράπονο, δεν θα μπορούσες να κάνεις κάτι λιγότερο απ' όλα όσα απλόχερα προσφέρεις. Αυτός είναι ο προορισμός και η μοίρα των ανθρώπων που είναι φτιαγμένοι από ατσάλι. Κι από εκεί αντλούμε τη δύναμη για να συνεχίσουμε να προσφέρουμε στους λιγότερο ανθεκτικούς ή ικανούς ανθρώπους που μας περιβάλλουν. Γιατί νομοτελειακά, η μοίρα μας φέρνει κοντά στους πιο αδύναμους ή και άχρηστους μερικές φορές...
    Λίγο φρένο στην τελειομανία μας χρειάζεται και να κάνουμε μικρά πράγματα που μας ευχαριστούν. Μικρές "κοπάνες" τις λέω εγώ.

    Με συγκίνησε πολύ το κείμενό σου. Μπράβο σου που κατάφερες να κάνεις μεταγλώττιση των συναισθημάτων σου. Αυτό δείχνει πόσο δυνατή επαφή έχεις με τον εαυτό σου. Και άλλο ένα μπράβο για το μοίρασμα που έκανες μαζί μας απόψε. Θέλει μαγκιά.
    Το τραγουδάκι είναι απ' τα αγαπημένα μου!
    Σ'ευχαριστώ. Για όλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. H κοπάνα μου αυτό το διάστημα είστε εσείς.
      Η παρέα σας, η συντροφιά σας, η κατανόησή σας.
      Δεν ντρέπομαι για τις αδύναμες στιγμές μου γι αυτό τις μοιράζομαι.
      Ούτε εσείς γι αυτό παραδέχεστε ότι υπάρχουν σε όλες μας....
      Σε φιλώ γλυκά.

      Διαγραφή
  9. Εγώ τώρα γιατί νόμιζα ότι έτσι μόνο εγώ ένοιωθα???? Το κείμενο σου υπέροχο... συγκλονιστικό!!!! Σε ευχαριστώ για το τραγούδι!!!! Πολλά φιλιά!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ποδηλάτισσά μου όλο ορθοπεταλιά είναι η ζωή μας...
      Εσύ ξέρεις από ορθοπεταλιές... Δύσκολες αλλά αποτελεσματικές...
      Φιλιά πολλά

      Διαγραφή
  10. Με στενοχώρησες
    έτσι απλά
    είπες αυτά που έχω μέσα μου.
    Δεν θα σταθείς ποτέ στην σκηνή, δεν το έκανες τόσα χρόνια, τώρα δεν ξέρεις πως γίνεται αυτό, θα σε θαμπώσουν τα φώτα, θα χάσεις το βήμα σου. Είσαι μια σταθερή δύναμη, πολύτιμη, αναντικατάστατη για εκείνους που σε αγαπούν κι αν χάσεις εσύ το βήμα σου, θα χάσουν εκείνοι τον δρόμο τους. Δεν χρειάζεσαι τα φώτα άκουσέ με, είσαι εσύ το φως για εκείνους που αγαπάς.
    Τα κενά μέσα σου είναι από τον χείμαρρο που κούνησε λίγα πετραδάκια ... έτσι θα είναι η ζωή σου , θα περνά ένας χείμαρρος, μετά θα γίνεται ρυάκι, ποτάμι, θάλασσα, λιβάδι με λουλούδια. Αυτή είναι η ψυχή σου.
    Είσαι ένας ζωντανός πολυπράγμων άνθρωπος, πάντα θα έχεις ανησυχίες, πάντα θα δίνεσαι γιατί πολύ απλά ... έτσι είσαι. Eίσαι η Φλώρα τους κι είναι πολύ αργά για ν΄ αλλάξεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλή μου Levina, δεν είχα σκοπό να σε στεναχωρήσω.
      Και το ξέρεις πολύ καλά ότι τα φώτα μου θαμπώνουν το βλέμμα κι εγώ το θέλω καθαρό να μπορώ να διακρίνω τις ανάγκες των ανθρώπων μου...
      Σ' ευχαριστώ γιατί πάντα έχεις κάτι ξεχωριστό και παρήγορο για μένα...
      Φιλιά και καλό βράδυ.

      Διαγραφή
  11. Με συγκλόνισες, αλλά με κάλυψε η Levina...σου λέει πως δε χρειάζεσαι τα φώτα γιατί εσύ είσαι το φως τους...
    εγώ θα πω και το άλλο...σίγουρα είσαι κι εσύ στη σκηνή μαζί τους, πρωταγωνίστρια κι εσύ, κι ας μένεις λίγο πιο πίσω όταν νομίζεις πως χρειάζεται!
    Καλό βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φροντιστής σκηνής θα έλεγα εγώ ότι είμαι.
      Πρωταγωνίστρια ποτέ...
      Φιλιά πολλά πολλά.

      Διαγραφή
  12. ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΠΙΚΡΕΣ!!!!!
    ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟ ΝΑ ΛΕΜΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑ ΔΕΝ ΞΕΡΩ Η ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ!!!!!
    ΟΤΑΝ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΕΠΑΝΩ ΜΑΣ ΟΛΑ ΤΑ ΒΑΡΗ, ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ;
    ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΝΑ ΞΑΝΑΓΕΝΝΗΘΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΦΡΑ ΜΑΣ!!!
    ΠΟΛΛΑ ΦΙΛΙΑ!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η άρνηση δεν μου ταίριαζε από παιδί.
      Δεν μπορώ να πω δεν ξέρω, δεν μπορώ, δεν....
      Παλιός γάϊδαρος καινούρια περπατησιά δεν μαθαίνει...
      Ρένα μου σε γλυκοφιλώ.

      Διαγραφή
  13. Καλή μου Φλώρα μας άνοιξες την καρδούλα σου και το εκτιμώ που μοιράζεσαι μαζί μας ότι υπάρχει στη καρδούλα σου ...Με συγκίνησε πολύ το κείμενο σου, ειδικά αυτό: αναπολώντας τα νιάτα που έφυγαν κι άφησαν την καρδιά σου κουρασμένη και μόνη....
    Σου εύχομαι να βρεις την δύναμη να πεις μια φορά και συ ΟΧΙ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ βαριά κουβέντα το OXI, τουλάχιστον για μένα.
      Καληνύχτα Δελφινάκι μου.

      Διαγραφή
  14. Άκου Φλώρα!
    Η μητέρα Γή κουβαλάει στην πλάτη της τριών ειδών ανθρώπους.
    1.αυτούς που παραχωρούν μονίμως την θέση τους στους άλλους.
    2.αυτούς που θεωρούν ότι πρέπει να είναι πάντα πρώτοι οι ίδιοι
    3.υπάρχει βεβαίως και η κατηγορία αυτών που καταφέρνουν να συνδυάσουν και τα δύο είδη και αυτοί θεωρούνται από τους ειδικούς οι τυχεροί της ιστορίας.
    Εμείς θα ασχοληθούμε με το πρώτο είδος.
    Το κακό με το πρώτο είδος είναι ότι θεωρεί πως γνωρίζει τις ανάγκες των άλλων πριν καν τις εκφράσουν με αποτέλεσμα να κάνει κατοστάρι να τις ικανοποιήσει.
    Το κατοστάρι αυτό είναι συνήθως πολύ αγχωτικό χωρίς να το αντιλαμβάνεται στην αρχή το πρώτο είδος αλλά του βγαίνει στην πορεία σε συσσωρευμένο θυμό και μια αίσθηση αδικίας, άσε που θεωρεί ότι δεν εκτιμάται ανάλογα η προσφορά του και η υποχωρητικότητα του.
    Το έχει ζήσει Φλώρα και η xristin αυτό, γιατί μια ολόκληρη ζωή προσπαθεί να γίνει αποδεκτή(αγαπητή) υποχωρώντας και ικανοποιώντας τους άλλους.
    Κάποιος στο μακρινό παρελθόν δεν τις εμφύσησε την αυτοπεποίθηση, την έχωσε στο κλουβί των πρέπει και δεν πρέπει και δεν της υπέδειξε τις δυνατότητες που έχει, με αποτέλεσμα να πασχίζει να καθιερωθεί στην συνείδηση των άλλων ως αγαπητή και επιθυμητή με την υπερπροσφορά της.
    Το καλό με την xristin είναι ότι κατάφερε και έπεισε τον εαυτό της ότι αυτό είναι στοιχείο του χαρακτήρα της και όχι αναγκαστική προσαρμογή στις ανάγκες των άλλων και την βοήθησε να μην θεωρεί δυσάρεστη την έντονη τάση να προλάβει τα θέλω των άλλον, και έτσι κατάφερε να αισθάνεται πολύ ήρεμη και γεμάτη σε αυτό τουλάχιστον το κομμάτι των ανθρώπινων σχέσεων.

    Conclusion:
    Νομίζω ότι αν το άτομο του πρώτου είδους καταφέρει να πείσει τον εαυτό του ότι όλα όσα κάνει και προσφέρει στο περιβάλλον του δεν πηγάζουν από τα πρέπει και τα θέλω του κοινωνικού περίγυρου, αλλά από την φύση του χαρακτήρα του, θα ανακουφιστεί και τα πράγματα θα αποφορτιστούν, και θα λέει με τσαμπουκά στον εαυτό του «εγώ έτσι είμαι και γουστάρω που είμαι έτσι εαυτέ μου».
    Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι υπάρχει και η λύση του «σε όποιον αρέσουμε, για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε» αλλά είναι σίγουρο ότι το πρώτο είδος είναι αδύνατο να την υιοθετήσει, και καλά θα κάνει να μείνει μακριά της γιατί σε κάποιες ηλικίες είναι πολύ αργά να ειπωθεί αυτή η τόσο αυτονόητη φράση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είδες ότι δεν μίλησα ούτε μια στιγμή για αλλαγή πορείας.
      Θα έλεγα ψέματα αν μίλαγα για αλλαγή πορείας.
      Εκεί θα είμαι πάντα. Κάποτε με παράπονο, κάποτε με χαρά, κάποτε με περηφάνια, κάποτε με τσαμπουκά.
      Εκεί θα είναι και όλοι όσοι έχουν τέτοιο μικρόβιο μέσα τους.
      Κάποια άλλη φορά ίσως ψάξω από που το άρπαξα το μικρόβιο.
      Η δική σου προσέγγιση ήταν πιο ορθολογιστική απ' τις υπόλοιπες.
      Φιλιά πολλά.

      Διαγραφή
  15. Κοριτσάκι μου πεσμένο σε βλέπω. Ανέβα λίγο και μην χαραμίζεις την καρδούλα σου στο να υπεραναλύεις τη ζωή σου . Κοιτα μπροστά και δες...σε 2 εβδομάδες μπαίνουμε στην άνοιξη και σε 14 εβδομάδες στο καλοκαιράκι.Θα δεις . Χειμώνας είναι θα περάσει.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χειμώνας είναι θα περάσει... θα περάσει;
      Πάντως κι αν περάσει ταγμένη θα είμαι να αγαπώ και να προσφέρω χειμώνα καλοκαίρι...
      Φιλιά πολλά...

      Διαγραφή
  16. Με έκανες φέτες...
    Και μετά λες για μένα, έτσι;...
    Ξύπνα μικρή μου Φλωράνς...
    Κάποτε οι πιο πολλοί από αυτούς θα σε αφήσουν μεσοπέλαγα (μιλάω και γενικώς, για κάθε αντίστοιχη περίσταση) και θα την κάνουν από το ποτάμι...
    Κι εσύ;...
    Πάντα ΕΔΩ για όλους;
    Για να ξυπνάμε σιγά-σιγά!
    Όπως είπες κι εσύ -σε σχέση με την ηλικία- "βραδιάζει"...



    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όταν όμως βραδιάσει και πάμε για τον ύπνο το μεγάλο, είναι όμορφο να κοιμηθούμε ξέροντας ότι κάναμε το καθήκον μας με το πάρα πάνω.
      Αν στην πορεία βέβαια με αφήσουν μεσοπέλαγα... χαλάλι τους...
      Ήδη ως τώρα υπάρχουν πολλοί που με άφησαν μεσοπέλαγα... κι ας είχα δώσει τόσα...
      Επιβίωσα... έδωσα χωρίς να περιμένω να πάρω...
      Φιλιά πολλά...

      Διαγραφή
    2. Βρε Φλωράνς (πως σου φαίνεται η νέα μου "βάφτιση";!), δεν εννοώ να τους εγκαταλείψεις, προς Θεού! Αλλά να κοιτάξεις και λίγο παραπάνω το Φλωρούκο μου! Φιλάκια, καλό βράδυ!

      Διαγραφή
  17. Φλώρα μου έτσι είναι.. όταν είσαι δοτικός άνθρωπος πάντα την πατάς.. αφήνεις τον εαυτό σου πίσω χωρίς να σε νοιάζει.. και αυτό είναι πολύ κακό.. γιατί συνήθως οι άλλοι σε εκμεταλλεύονται κιόλας.. βέβαια όταν οι γύρω σου σε αγαπάνε φροντίζουν και να σε κάνουν να μην υποφέρεις από τέτοια συναισθήματα.. φιλάκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Evonita μου, δεν το ψάχνω καθόλου. Συνεχίζω στον ίδιο ρυθμό.
      Αφού επέζησα ως τώρα... ελπίζω να επιζήσω και από δω και πέρα.
      Φιλιά πολλά

      Διαγραφή
  18. Τι κείμενο.. Έστω και τώρα, ποτέ δεν είναι αργά, να υψώσεις τη φωνή σου, βγαίνοντας από το ποτάμι.. Ίσως την επόμενη φορά δεν θα τα καταφέρεις, και θα χαθείς στα κύματα..
    Έστω και ψίθυροι.. θα τους νιώσουν όμως οι γύρω σου; Ή δεν έχουν μάθει καθόλου τη φωνή σου; :(

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κάτι μου λέει πως τη φωνή μου την κρατάω για μένα μόνο...
      Επομένως μάλλον δεν θα ακούσουν όταν φωνάξω...
      Φιλιά πολλά

      Διαγραφή