Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2013

2η ανάρτηση ιστοριών - παραμυθιών 7ου παιχνιδιού "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"



ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΙΣΤΟΡΙΩΝ - ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΝ 7oυ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ

 "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"

ιστορίες από 11 έως 23
11.Οι  Δρόμοι της Σκέψης

Δεν ήμουνα, δεν μπόρεσα
δεν βρήκα άλλο δρόμο
δεν βρήκα  την μιλιά  σωστή
να κάνω λόγο κόμπο… 
Επέμενα  και θύμωσα
και  κοίταξα ξοπίσω
να βρω μια σκέψη πιο σωστή
που’ χα  μιαν  άλλη  εποχή
εκεί που βρίσκεται  η αυγή
μια  δυνατή κατακραυγή.
Συννεφοπερπατούμενος
και νεφοκαθισμένος…
πιάνω  μολύβι  και  χαρτί
τετράστιχο να γράψω
σκέψη να κάνω και γραφή
τη νοσταλγία μιας ψυχής
που  έμενε επάνω.
Κι όμως  αυτή δεν κάθεται
εκεί ψηλά πετάει
με του ονείρου τα  φτερά
και  σιγοτραγουδάει.
Άστατο  αερόστατο
η σκέψη μου και πάει
μου παίρνει  κάθε τι καλό
που΄ ρχεται μέσα στο μυαλό
η άνωση τραβάει.
Όσο ψηλά κι αν πέταξα
δεν βρήκα να κολλήσω
στης αλισάχνης συντροφιά
στίχο  χαζό και  σύντομο
απλά  να  στιχουργήσω.
Και τώρα κλείνω  βιαστικά
να πάω στην κουζίνα
γιατί καλή η στιχουργική
αλλά προσγείωση ομαλή
              γιατί…
    έχω και φασίνα!...

12.Ήταν μια άλλη εποχή...

Ήταν μια άλλη εποχή. Η εποχή της νοσταλγίας.
Ναι, σε κείνη έζησα.
Γεμάτη στιγμές, γεμάτη πάθη, γεμάτη λάθη,
γεμάτη μίσος και αγάπη.
Ήταν μια άλλη εποχή.
Τα όνειρα πετούσαν μακρυά αλλά και κοντά,
σαν κλεισμένα σε ένα πολύχρωμο αερόστατο.
Σε κείνη τη φούσκα μέσα
έψαχναν να βρουν προορισμό. Μια κατεύθυνση.
Το δρόμο τους.
Ήταν μια άλλη εποχή.
Εκεί που η ελπίδα χάνεται στην αλισάχνη 
και δραπετεύει μέσα στα κύματα.
Ήταν μια άλλη εποχή.
Η δική μου!

13. Η θεία μας η Βάγγιω

Πάει μια βδομάδα τώρα που έχω μια περίεργη διάθεση αναπόλησης να το πω; νοσταλγίας; φυγής από το παρόν; ίσως οφείλεται στην ηλικία ,ίσως πάλι το βάρος των προ­βλημάτων και οι έγνοιες της καθημερινότητας , έχουνε δημι­ουργήσει την ανάγκη μιας βαλβίδας διαφυγής, μέσω της διολίσθησης της σκέψης , σε εποχές που όλα ήτανε χαλα­ρά, απροβλημάτιστα, χρωματισμένα με τα κραγιόνια των παιδικών μας χρόνων,  «ντυμένα» με τη μουσική του ραδι­οφώνου και του πικ-απ ….. Ολοκάθαρα ξεπηδάει από τη μνήμη μου,  πέρα από τη θύμηση των γονιών μου, η κυρίαρχη φιγούρα της θειας της  Βάγγιως, λιπόσαρκη, ψηλή, με τα σγουρά γκρίζα μαλλιά της τυλιγμένα σε χοντρή πλεξίδα γύρω από το κεφάλι της, σαν φωτοστέφανο, τα βιολετιά διεισδυτικά της μάτια και τα ροζιασμένα χέρια της , που το χάδι τους ήτανε μαγικό…. Η θεία η Βάγγιω ήρθε να μείνει μαζί μας , όταν γεννηθή­κανε τα δίδυμα αδέλφια μου . Ενάμισι χρόνο πριν είχε μπει στην οικογένεια και η εξαδέλφη μου η Φυλλιώ , μετά τον τραγικό θάνατο των γο­νιών της σε  δυστύχημα. Έφερνε βόλτα όλο το σπίτι, το περι­βόλι, και κουμαντάριζε αριστοτεχνικά  εμάς τα παιδιά. Τη Βάγγιω την είχε κλέψει στα δεκαεπτά της ένας  λεβέντης, αξιωματικός, μοναχογιός ενός μεγαλο­τσιφλικά και την στεφάνωσε, παρά την άρνηση των γο­νιών του. Άτυχη όμως, δεν απέκτησε  παιδιά και χήρεψε στα είκοσι έξι. Με το ζόρι σχεδόν, για χάρη του πατέρα μου, που τον λάτρευε , ήρθε να μείνει μαζί μας. Εκτός από τον πατέρα μου, η θεια η Βάγγιω λάτρευε και τον Άγιο Φανούριο, τον είχε δει πάμ­πολλες φορές ολοζώντανο όπως διηγιότανε, να τη συμ­βουλεύει και να την ευλογεί .
Η Βάγγιω ήξερε τις απαντήσεις σχεδόν για όλα τα ερωτή­ματα, εξηγούσε τα όνειρα, διαισθανότανε τους κινδύνους, τις αρρώστιες τις κακοτοπιές και μπορούσε να συμβουλεύ­ει σοφά και διορατικά μικρούς και μεγάλους.
Κάποτε μου είπε: «Σαν δεις το κόκκινο αερόστατο, θα συμβεί κάτι χαρούμενο γρήγορα! » Και πράγματι, χρόνια αργότερα, όταν ονειρεύτηκα ότι τα­ξίδευα μ’ ένα κόκκινο αερόστατο, σ’ ένα μήνα σχεδόν αφού πή­ρα το πτυχίο της Νομικής, γνώρισα τον άνδρα μου !!! Στη Φυλλιώ είχε πει: «Αυτά τα μικρά χε­ράκια θα γιατρεύουνε ματάκια» επαληθεύτηκε!!! Οφθαλ­μίατρος έγινε η Φυλλίτσα μας !!! Τα δίδυμα τα ταχτάριζε προφητικά….  «Νταχτιρντί το παλληκάρι, σπαθί θα ‘χει στο θηκάρι! Πού ‘ναι το να το χαρώ σε παπόρι αργυρό !!!»  Αξιωματικός έγινε ο πρώτος, καπετάνιος ο δεύτερος.  Και τη μάνα μου είχε προειδοποιήσει ένα καλοκαίρι, που κάναμε διακοπές στην Αίγινα : «Μακριά από τις αλισά­χνες, αίματα βλέπω ψηλά στο δρόμο » και την επομένη, μάθαμε πως μια γυναίκα είχε γκρεμιστεί από τα βράχια στην άκρη του όρμου. Και την εκδημία της διαισθάνθηκε, ενημέρωσε τους γονείς μου: «αύριο θε να ‘ρθει ο Άγιος Φανούριος με τον Αρχάγγελο και θα τους  ακο­λουθήσω». Λούστηκε, πλύθηκε, μετάλαβε, έφτιαξε και τη μοσχομυριστή πίττα για συχώρεση της μητέρας του Αγίου, και την επομένη , 27 Αυγούστου, τη βρήκαμε στο κρεβάτι της,  πα­γωμένη και γαλήνια με τα χέρια σταυρωμένα πάνω στο στήθος…..
Παράξενο, το μεσημεράκι που ξάπλωσα, ονειρεύτηκα, ένα κατα­κόκκινο αερόστατο να έρχεται προς το μέρος μου…..
της !

14.Το όνειρο του Μηνά

Από μικρός ο Μηνάς ήθελε ένα πράγμα μοναχά: να πετάξει με αερόστατο. Από τότε που διάβασε "Τον γύρο του κόσμου σε 80 μέρες", ήθελε να γυρίσει τον κόσμο όλο, μα να κάνει το ταξίδι του αυτό με ένα μεγάλο χρωματιστό μπαλόνι, για να βλέπει τον κόσμο από ψηλά. Και δως του να γεμίζει τα χαρτιά του με πράσινα-κόκκινα-μπλε μπαλόνια, να φτιάχνει τα σπίτια μικρά, τη γη τεράστια.....
Μεγάλωσε λοιπόν ο Μηνάς με όνειρα και κρυφούς καημούς.
Μια μέρα χωρίς προειδοποίηση καμιά ( λες κι ο θάνατος σου στέλνει πρόσκληση) τους άφησε ο πατέρας για την άλλη ζωή, αφήνοντάς τους μαζί κι όλα του τα χρέη. Κι έμεινε μόνος ο Μηνάς με τη μάνα του να προσπαθούν να τα βολέψουν με μια σύνταξη. Δεν ήταν εύκολες εποχές πια... Κι ο Μηνάς, που άλλοι στη θέση του ήταν παντρεμένοι με παιδιά, δεν είχε σταθερή δουλειά, δεν είχε παιδιά, δεν είχε γυναίκα εδώ που τα λέμε. Ντρεπόταν τις στιγμές που συναντούσε στο δρόμο κανα παιδικό του φίλο με τα παιδιά του αγκαλιά, άλλον με τη γυναίκα του πιασμένη από το χέρι, ντρεπόταν που έπαιρνε από τη μάνα λεφτά για τα τσιγάρα του, άντε και για έναν καφέ στου Μπάμπη το καφενέ, ντρεπόταν για τα όνειρα που τα έκρυψε κάτω από το παλιό το στρώμα του κι απόμειναν μόνο παιδικές ζωγραφιές......
Μαζεύονταν τακτικά στου Μπάμπη το καφενέ και δυο-τρία άλλα μπακούρια και ρεμάλια σαν κι αυτόν κι εκεί ένιωθε κάποιος -όχι απόκληρος και χαμένος! Φιλοσοφούσαν τη ζωή, τα έβαζαν με την "άτιμη την κοινωνία", με την κρίση, με ό,τι τους βόλευε τελικά, έτσι ώστε να νιώσουν κι αυτοί σπουδαίοι, που ήξεραν γιατί δεν έβαλαν κουλούρα στο κεφάλι!
- Εμείς έχουμε μυαλό ξουράφι. Όχι σαν τον Σταύρακα τον μπαγλαμά που άφησε και τον τύλιξε η μανταμίτσα και τώρα τρέχει και ξεσκατίζει!
Κι έπιαναν μετά και τις νοσταλγίες...
-Θυμάσαι ρε Μηνά τι ωραία που ήταν τότες που ήθελες τη Σούλα κι εγώ τη φιλενάδα της την...πως την έλεγαν ρε Μηνά; Για θυμήσου...-Λιτσάκι ! -Α γεια σου; Και τις παίρναμε στο κατόπι.... "Έλα έχω και κότερο! Πάμε μια βόλτα;"
Ε ρε γλέντια που κάναμε!  Ευτυχώς που δεν μας τύλιξε εμάς κανένα φουστανάκι! Κι έφτυναν τον κόρφο τους!
Γελούσε ο Μηνάς και καμάρωνε μαζί τους. 
Μα σα γυρνούσε στην κάμαρά του κι έμενε μόνος του, έπαυε τα γέλια και το καμάρι. Καθώς έγερνε στο πλάι να κοιμηθεί αναρωτιόταν ποιον κορόιδευε.... Ποια γυναίκα να πλησιάσει χωρίς δουλειά; Πού πήγε η παιδική του δίψα; Πώς άφησε τη ζωή του να κυλήσει έτσι άχρηστη, κενή...
Κάθε φορά που έγερνε να κοιμηθεί πάλι τους ίδιους όρκους έδινε.... την άλλη μέρα θα έψαχνε για δουλειά, δεν θα πήγαινε στου Μπάμπη το καφενέ, δεν θα κορόιδευε την ευτυχία των άλλων....
Έκλεινε τα μάτια και βυθιζόταν στη φαντασία ... Και τότε άχνιζαν τα όνειρα του Μηνά σαν αλισάχνη. Μέσα στον ύπνο του γινόταν ξανά ταξιδευτής, πετούσε μακριά με το χρωματιστό μπαλόνι του , περνούσε χώρες και πεδιάδες, βουνά και καταγάλανα νερά....
Και τότε μέσα από το καλάθι του αερόστατου ακουγόταν μια παιδική φωνούλα... "φτάνουμε μπαμπάκο";

15.Πετάγομαι πάνω

Να’ μαι κι εγώ… Καλώς σας βρήκα!...Δεν άργησα πολύ ε; Έχασα το δρόμο μου και μπλέχτηκα στα στενά. Είναι κι αυτή η βροχή που δε λέει να κοπάσει… Τι έχουμε απόψε;… Α, τσιπουράκι και γαύρο μαρινάτο!...  Μισό να πεταχτώ να βρω την παλιά κασέτα του Στέλιου. Να το κάψουμε απόψε! Το σύμπαν!  «Στην υγειά μας και να πεθάνει ο φόβος!». Κι ύστερα να βάλουμε τον Μεγάλο Ερωτικό του Μάνου, ν’ ανταλλάξουμε στίχους και ματιές και φιλιά και χτυπήματα στην πλάτη. Να τσουγκρίσουμε ποτήρια και να ματώσουμε με τον  «Αύγουστο» του Νικόλα. Κι αν είναι να κλάψουμε, ας το κάνουμε τραγουδώντας την «Καντάτα για τη Μακρόνησο». Να ξαναστήσουμε Κυριακάτικα τραπέζια, με λινά τραπεζομάντηλα και μυρωδιές ψητού. Να περιμένει η μάνα μας στην ορθάνοιχτη αυλόπορτα και τα μάγουλα των παιδιών να τα γδέρνει η αλισάχνη κι οι φανέλες τους να μυρίζουν  ιδρώτα απ’ το παιχνίδι. Να μου κόβεις βουκαμβίλιες απ’ το ενετικό πηγάδι και να στολίζεις τα μαλλιά μου στο φεγγαρόφωτο. Να διαβάζουμε βιβλία και να λιώνουμε τις νύχτες σε ξύλινα τραπέζια, με ρακές, αναλύσεις και πειράγματα. Να μου αγγίζεις κρυφά το χέρι κάτω απ’ το καρό τραπεζομάντηλο. Να ερωτευόμαστε το φιλότιμο, την καθαρή ματιά, το στητό περπάτημα, τη μαγκιά του πονεμένου που σφίγγει τα δόντια, να γινόμαστε ένα μικρό σύμπαν, μια ατσαλένια γροθιά.  Να γινόμαστε «ένα»…
Όχι μωρέ, δεν είναι η νοσταλγία που μου παίζει περίεργα παιχνίδια. Στ’ αλήθεια είμαι εδώ κοντά σας. «Πώς ήρθα;»…  Από μια χαραμάδα του χρόνου τρύπωσα κι άλλαξα διάσταση. Αντί για το τέρμα, ξαναγύρισα πίσω, στην εποχή της αφετηρίας. Είχα και μια παλιά φωτογραφία, κειμήλιο του συγχωρεμένου του παππού μου. Την πήρα μαζί μου για χάρτη, στην πορεία μου προς το «Κάποτε».  Τότε που γρατζούναγε το μπουλγαρί με τον Φουσταλιέρη και σηκωνόταν ο πατέρας, με τα χέρια ανοιγμένα σαν το Χριστό πάνω στο Σταυρό του.  Κι έφερνε τις βόλτες του και δάκρυζαν τα βυζαντινά του μάτια  απ’ την κατάνυξη της στιγμής… «…Όσο βαρούν τα σίδερα…». Και γινόταν αγρίμι η ψυχή κι άνοιγε ο νους διάπλατα, έβρισκε διέξοδο ο πόνος και γινόταν πείσμα και λυσσαλέα ανυπακοή στον καταχτητή. Εκεί, στο μικρό αυτοσχέδιο θυσιαστήριο που στήνανε τα βράδια, με όπλο τους τη γνώση και το σεβασμό της ζωής, σκοτώνανε το θάνατο,  σε μικρούς πύρινους κύκλους από παρέες. Απελπιστικά ερωτεύσιμοι ήρωες, παθιασμένοι με το παρόν που τους έλαχε να ζήσουν και έντιμοι με την ιστορία που αφήνανε πίσω τους.
Να κάτσω μαζί σας; Να χωθώ σ’ αυτή τη γωνίτσα της φωτογραφίας;  Στη σχισμή μιας ανάμνησης;  Στην αντίστροφη διαδρομή του λεπτοδείκτη;  Να κλέψω λίγη δόξα, λίγο απ’ το λούστρο της γενιάς σας; Κι αν είναι να επιστρέψω στο «Τώρα», να μου έχετε έτοιμο ένα αυτοσχέδιο αερόστατο. Κι όταν ζορίζομαι πολύ, ν’ ανηφορίζω το βλέμμα μου σε σας, να νιώθω τα φτερουγίσματά σας, να μη λογαριάζω τις ουράνιες αποστάσεις, να καβαλάω το χρόνο και να σας έρχομαι επίσκεψη.  Έχω ανάγκη από ένα μεταφυσικό φάρο, εδώ που με ξέβρασε ο χρόνος.  Στην άκρη του Πουθενά και στην εποχή του Τίποτα.
Να θυμάμαι την ιστορία μου, για να μπορώ να τη συνεχίσω…

16.Το καλυβάκι

Το καλυβάκι δίπλα στη θάλασσα έδινε την εντύπωση πως ήταν μόνιμα τυλιγμένο στην αλισάχνη. Ακόμα κι όταν ο καιρός ήταν καλός και η θάλασσα γαλήνια σα λάδι, γύρω του πάντα ανέμιζε ένα παράξενο πέπλο κάνοντάς το να μοιάζει με οπτασία.
Ήταν έρημο και όπως όλα έδειχναν κανείς δεν είχε διαβεί την πόρτα του για χρόνια.
Όταν ήρθα στο νησί ήταν το πρώτο πράγμα που είδα για λίγο πάνω από το κατάστρωμα του πλοίου και το μόνο που μου έκανε τόση εντύπωση από όσα είδα στη συνέχεια.
Έτσι όπως ήταν απόμερο κι απόκοσμο, τρομακτικό σχεδόν, μου δημιούργησε μια παράξενη λαχτάρα κι έναν ακαθόριστο φόβο.
Τις επόμενες μέρες ασχολήθηκα με τόσα πράγματα που σχεδόν το ξέχασα.  Τώρα ξέρω  πως ήταν συνέχεια μέσα στο μυαλό μου, αλλά το έδιωχνα σχεδόν με τον ίδιο τρόπο που έδιωχνα τα κουνούπια που με τριγύριζαν το σούρουπο.
Έτσι ενοχλητικά και απρόσμενα τρύπωνε κι αυτό στο νου τις πιο απροστάτευτες ώρες.
Κατέβαινα κάθε μέρα στη θάλασσα, αλλά ποτέ δεν με πήγαν τα βήματά μου στο σημείο που έστεκε εκείνο, αφού πάντα διάλεγα το δρόμο που δεν περνούσε από κει για να επιστρέψω στο σπίτι. Μερικές φορές με έπιανε κάτι σαν νοσταλγία για εκείνο το μέρος κι αυτό ήταν ακόμα πιο τρομακτικό, γιατί δεν μπορείς να νοσταλγείς κάτι που δεν έζησες ποτέ.
Έτσι περνούσε ο καιρός και οι εποχές διαδέχονταν η μια την άλλη, ώσπου ήρθε το όνειρο.
Ήμουν λέει σε ένα αερόστατο και πετούσα πάνω από το νησί. Ώρες ολόκληρες περιδιάβαινα στον ουρανό, βλέποντας τα ίδια και τα ίδια, σε ένα ταξίδι που δεν είχε νόημα. Ξαφνικά το αερόστατο άρχισε να στριφογυρίζει σαν τρελό και να πέφτει.
Έπεφτε κι έπεφτε κι εγώ είχα καρφωμένο το βλέμμα μου στο καλυβάκι και ήξερα πως εκεί θα καταλήξω.
Αυτή η σιγουριά με τρόμαξε περισσότερο από κάθε τι και με ξύπνησε για τα καλά. Πέρασα την υπόλοιπη νύχτα άγρυπνη. Το πρωί πήρα το δρόμο που έβγαζε κατευθείαν στο καλυβάκι. Όσο πλησίαζα τόσο γνώριμο μου έμοιαζε  αυτό και το τοπίο γύρω του.
Στάθηκα και κοιτούσα ανήμπορη να κουνηθώ. Τότε άκουσα το κλάμα. Ένα κλάμα σπαρακτικό και άγριο που με έκανε να ανατριχιάσω. Κανένας δεν μπορεί να έχει τόσο πόνο. Κανένας δεν μπορεί να κλαίει έτσι!
Πλησίασα διστακτικά και άνοιξα την πόρτα. Πάγωσα ολόκληρη καθώς αντίκρισα τον εαυτό μου, ένα γερασμένο εαυτό, να κάθεται κουβάρι σχεδόν πάνω σε ένα παλιοκρέβατο και να σπαράζει.
Βγήκα τρέχοντας κι έφτασα  στο χωριό ξεψυχισμένη.
-Εκεί… στο καλυβάκι… εγώ… τα βράχια… το αερόστατο…, εκεί στην άκρη της θάλασσας, μπέρδευα τα λόγια μου προσπαθώντας να εξηγήσω στον πρώτο άνθρωπο που βρήκα μπροστά μου τι είδα.
Τόσο καιρό στο νησί, ήξερα πια πως η κυρία Κούλα δεν ήταν  ο πιο κατάλληλος άνθρωπος για βοήθεια, αλλά με κοίταζε με  μάτια γουρλωμένα, καθώς της επαναλάμβανα την ίδια φράση. Μια κοιτούσε εμένα και μια εκεί που της έδειχνα όλο και πιο μπερδεμένη.
-Εκεί στο καλυβάκι….
-Δεν υπάρχει κανένα καλυβάκι εκεί, ψέλλισε αναστατωμένη και γύρισε να φύγει…
Ξαφνικά κατάλαβα…
“Δεν υπάρχει ακόμα”, ήρθε η σκέψη που μου διέλυσε την ύπαρξη… ”θα υπάρξει όμως”… ”θα υπάρξει”….

17.Από το ημερολόγιο ενός μοναχικού ταξιδιώτη

9 Απριλίου 1898
Ξεκινήσαμε σήμερα με ούριο άνεμο, από τις ακτές της Προβηγκίας. Όλη τη μέρα, έχω την παράξενη αίσθηση πως κάτι ακολουθεί το καράβι μας. Ωστόσο, η λογική μου αδυνατεί να το εξηγήσει, καθώς δεν βλέπω τίποτα το ασυνήθιστο. Ίσως να φταίει αυτή η γλυκιά νοσταλγία που με κυρίευσε από τη στιγμή που σαλπάραμε. Και τι δεν θα ‘δινα για να επέστρεφα σ’ εκείνη την εποχή που νέοι κι ερωτευμένοι οι δυο μας, κάναμε όνειρα για το μέλλον… Όμως με άφησε τόσο νωρίς η αγαπημένη μου Ζακελίν και φταίω εγώ γι’ αυτό. Σήμερα οι άνθρωποι κατακτούν τους αιθέρες με αερόστατα, αλλά τότε ένα φάρμακο που θα τη γιάτρευε δεν υπήρχε. Δεν μπόρεσα να κάνω τίποτα για να τη θεραπεύσω, όπως και ο πόνος μου δεν επιδέχεται θεραπεία. Άραγε εσύ να είσαι, Ζακελίν μου, αυτή η άυλη παρουσία που νιώθω σήμερα κοντά μου;
18 Απριλίου 1898
Εχθές, η άυλη παρουσία που αισθανόμουν διαρκώς πήρε για πρώτη φορά μορφή. Αργά το βράδυ, αγκυροβολήσαμε στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας. Εκείνη καθόταν στα βράχια που τα χτυπούσαν τα κύματα, αφρίζοντας. Την διέκρινα μέσα από την αλισάχνη να τη λούζει το φως του φεγγαριού. Ω Θεέ, ήταν ονειρικά όμορφη και συνάμα τόσο αληθινή! Δεν τολμώ να πω σε κανέναν γι’ αυτό, θα με θεωρήσουν παράφρονα. Ποιος πιστεύει πια σε γοργόνες και σειρήνες;
21 Μαΐου 1898
Οι μέρες στην Αλεξάνδρεια είναι αβάσταχτα μελαγχολικές, μοναδική μου συντροφιά και παυσίλυπο τα σοφά βιβλία μου. Τα βράδια όμως είναι όμορφα, όταν βλέπω την αποπλανητική σειρήνα να κάθεται στα βράχια, κάτω από το φως του φεγγαριού. Με κοιτά πάντα με το ίδιο, τολμηρό βλέμμα, σαν να θέλει να πάω κοντά της. Όταν όμως κάνω να πλησιάσω, εκείνη βουτά στη θάλασσα, χωρίς να σηκώσει το παραμικρό κύμα, χωρίς να ακουστεί ο παραμικρός παφλασμός…
27 Μαΐου 1898
Θαρρώ πως το ταξίδι της ζωής μου έφτασε στο τέλος του. Τι γιατρός θα ήμουν, άλλωστε, αν δεν το καταλάβαινα; Εδώ και σαράντα μέρες, η σειρήνα με καλεί κάθε βράδυ κοντά της. Τώρα ξέρω πως δεν είναι άλλη από την Ζακελίν μου, το πνεύμα της που δεν έπαψε να με στοιχειώνει. Επιτέλους, μετά από αυτά τα άδεια χρόνια θα ξανασμίξουν οι δρόμοι μας. Εκεί μακριά στην Εδέμ, θ’ αγκαλιαστούμε ξανά, θ’ αγαπηθούμε απ’ την αρχή, θα είμαστε μαζί στην αιωνιότητα.
Αμήν.

18.Χωρίς τίτλο

Πέταξε την τσάντα στο κρεβάτι κι έτρεξε κατευθείαν στο μπάνιο. Είχαν περάσει αρκετά χρόνια από την τελευταία φορά που ταξίδεψε με πλοίο και την εποχή αυτή η θάλασσα ήταν ιδιαίτερα ταραγμένη. Τα 7 μποφόρ αποδείχτηκαν πολλά για να καταφέρει να κρατήσει στο στομάχι της τα δυο τοστ. Αφού έριξε λίγο νερό στο πρόσωπό της , βγήκε στο μπαλκόνι του δωματίου που νοίκιασε. Σαν ανεμοστρόβιλος μπήκαν μέσα εικόνες, αρώματα, φωνές και αναμνήσεις. Ένα μεγάλο κύμα νοσταλγίας την κατέκλυσε .Είχε ορκιστεί να μην ξαναπατήσει το πόδι της στο νησί και η αλήθεια είναι πως θα κρατούσε τον όρκο της αν δεν έπαιρνε εκείνο το αναθεματισμένο γράμμα από την Ελένη, μια παιδική της φίλη. Τώρα όμως ήταν εκεί, στο χωριό που γεννήθηκε και πέρασε τα πρώτα 19 χρόνια της ζωής της. Αποφάσισε να κάνει αμέσως αυτό για το οποίο είχε έρθει. Κατέβηκε γρήγορα στο δρόμο και πήρε την ανηφοριά στα αριστερά του λιμανιού. Άρχισε να σκοτεινιάζει κι έπρεπε να βιαστεί. Ανέβαινε τρέχοντας σχεδόν την πλαγιά του μικρού λόφου και μόνο όταν έφτασε στην κορυφή του σταμάτησε λαχανιασμένη. Έστεκε εκεί, όπως ακριβώς το θυμόταν. Το μικρό ξενοδοχείο του πατέρα της με τα γαλάζια πορτοπαράθυρα και τα λευκά κάγκελα στην αυλή. Ο χρόνος είχε σταθεί σπλαχνικός μαζί του. Η ταμπέλα που είχε ζωγραφίσει μονάχος του με το όνομα “ΑΛΙΣΑΧΝΗ” κρεμόταν στη θέση της. Μόνο η βαριά αλυσίδα στην εξώπορτα και το παχύ στρώμα από κιτρινισμένα φύλλα μαρτυρούσαν την εγκατάλειψη. Βρήκε το μυστικό παραθυράκι ,απ' όπου το έσκαγε μικρή και μπήκε στο εσωτερικό. Η σκόνη είχε σκεπάσει τα πάντα.....το τραπεζάκι με το ραδιόφωνο, τους ξύλινους καναπέδες, το μικρό κουδουνάκι πάνω στο γραφείο. Ακόμα και η αφίσα με το πολύχρωμο αερόστατο είχε παραμείνει στον τοίχο να εύχεται “Χαρούμενες αποδράσεις”. Έριξε μια γρήγορη ματιά και στον πάνω όροφο και βγήκε έξω. Η μεγάλη κούνια την περίμενε όπως πάντα. Κάθισε για λίγο κι έκλεισε τα μάτια. Είδε τη μητέρα της να απλώνει τα σεντόνια στα σύρματα, τον πατέρα της να φτιάχνει τα δίχτυα του σφυρίζοντας, τον αδερφό της να παίζει με τις σβούρες του. Είδε και τον Άγγελο να προσπαθεί να της κλέψει ένα φιλί. Είδε και τον θάνατο που παραμόνευε και τελικά τους πήρε όλους μακριά. Στην ίδια θέση την βρήκαν το επόμενο πρωί οι εργάτες που είχαν έρθει για την κατεδάφιση. Έφυγε αργά χωρίς να ρίξει βλέμμα πίσω της.....

19.Άλφα και  Δέλτα

Στη διχάλα του δρόμου γύρισε μηχανικά αριστερά το τιμόνι και συνέχισε.
Τον ήξερε καλά τον δρόμο, τον γνώριζε είχε περάσει πολλές φορές από κει.
Στην άκρη του βρίσκεται ένα μοναδικό ένα υπέροχο μέρος, έπρεπε να φτάσει εκεί πριν νυχτώσει .
Σταμάτησε το αυτοκίνητο στην ρίζα του βράχου , έδεσε  σφικτά την ζώνη στο πανωφόρι της και  άνοιξε με μια γρήγορη κίνηση τη πόρτα του συνοδηγού . Έβγαλε  ένα μεγάλο δερμάτινο κουτί από μέσα και το στήριξε στον ώμο της  με ένα λουρί. Την λάτρευε τούτη την παραλία  όλες τις εποχές του χρόνου. Ήταν ο παράδεισος τους, ο μυστικός κήπος τους!!!
Διάλεξε ένα μακρύ καλάμι  και ίσιωσε ένα τετράγωνο γύρω  της  πιο ψηλά λίγο από κει που τέλειωνε το κύμα. Οι γλάροι πέρναγαν  από πάνω  συνέχιζαν μουρμούριζαν ακατάληπτα λόγια από κείνα που προβλέπουν την κακοκαιρία .
Άνοιξε το κουτί, η γνώριμη  μυρωδιά του σανταλόξυλου σκορπίστηκε  ένα γύρω.  Θυμήθηκε με νοσταλγία την περιπέτεια τους με το αερόστατο πάνω  από το Παρίσι  και ύστερα το Πικ-νικ  στους  κήπους του Άιφελ. Ήταν η πρώτη φορά που χρησιμοποίησαν τούτο το κουτί.   Ύστερα όταν καταστάλαξαν στην πατρίδα, έβρισκαν πάντα ευκαιρία και  πέρναγαν πολύτιμες ώρες  στο μυστικό τους παράδεισο. 
Άπλωσε τη καρό  κουβέρτα    πάνω στην ισιωμένη αμμουδιά και έβγαλε από μέσα τα πιάτα, τα μαχαιροπήρουνα, τα κρυστάλλινα ποτήρια  και το ανοιχτήρι. Ξεσφήνωσε το μπουκάλι του κρασιού από το πλάι και  κει από κάτω βρήκε το μπλοκάκι  με τα γράμματα του. Θυμήθηκε το παιχνίδι τους , πως γινόταν να το ξεχάσει!!! Του άρεσαν πάντα οι λέξεις από Άλφα λέξεις και ονόματα  σαν το δικό της. Εκείνης  πάλι  της άρεσαν οι λέξεις και τα ονόματα από Δέλτα  σαν το δικό του. 
Διάβασε  το χαρτί  από το τελευταίο παιχνίδι  και άκουγε  λες  την αργυρόηχη φωνή του Αστραδένη – Δάφνη, Αδμήτη –Δαμοκλής   Αλισάχνη – Δρυόπη  Αθηνά –Δημήτρης, πάντα το παιχνίδι τέλειωνε με τα ονόματα τους.
Άνοιξε  το μπουκάλι  το κρασί  σερβίρισε στα ποτήρια και σήκωσε  το δικό της ψηλά. Τότε  τον είδε  να σκίζει τους αιθέρες λίγο πριν το δείλι και να της χαμογελά, όπως μονάχα εκείνος ήξερε!!!  Καλό  ταξίδι ακριβέ μου!!!!
Έσφιξε  στο στήθος της το μπλοκάκι  με τα γραμμένα και τράβηξε προς το αυτοκίνητο. Τον  δρόμο του γυρισμού  τον  ήξερε.

20.Της  αγάπης

Έφτασε η εποχή του ανθού και του αερόστατου.
Δρασκέλισε το παχνισμένο   της νοσταλγίας  μονοπάτι
Βημάτισε στο δρόμο με τις αγριελιές
Κει στο λουτήρα της μικρής θεάς αγάπης
Μύρο η  ασημένια αλισάχνη,  πάναγνο
Και εσύ και εγώ  ο μυροστάκτης !!

21.Μέσα στην αλισάχνη

Mέσα στην αλισάχνη
μου φάνηκε πως έπεσε ένα αστέρι.
Καταστάλαζε η πάχνη
καθώς με θέρμη μου έπιανες το χέρι.
Ήταν μακρύς ο δρόμος,
μα μου λεγες «μαζί σου δεν φοβάμαι».
Σταμάταγε ο χρόνος
κάθε που αντάμωναν τα χείλη μας θυμάμαι.
Και το ίδιο αστέρι ήταν,
εκείνο που βυθίστηκε στο κύμα
που φώτιζε τη νύχτα
μη χάσω απ’ το πλάι σου ένα βήμα.
Αγάπης ιστορία
βγαλμένη απ’ της γιαγιάς τα παραμύθια,
ατυχής συγκυρία,
αλλού ο μύθος και αλλού η αλήθεια.
Ο έρωτας μόνος
χαμένος, νηστικός και πικραμένος.
Χορεύει ο πόνος
κι εκείνος τραγουδάει λυπημένος
για ένα αστέρι
που χάθηκε στου σκοταδιού το χρώμα
σαν περιστέρι
που μια φωλιά να βρει γυρεύει ακόμα.
Πέφτουν τα φύλλα,
οι εποχές περνάνε μία μία.
Μα ανατριχίλα
γεμίζω σαν με ζώνει η νοσταλγία
για το ταξίδι
που πάνω σ’ αερόστατο είχες τάξει
και το παιχνίδι
που ορκίστηκες ποτέ να μην αλλάξει,
των εραστών
και των αιώνια ερωτευμένων.
Των ποιητών
των αθεράπευτα καταραμένων.
Σβήνω τα φώτα
κι αφήνω τ’ όνειρο να με τυλίξει.
Αν θέλεις ρώτα
ποια προσευχή το δάκρυ μου θα πνίξει.
Δε θα απαντήσω,
σε ένα χαμόγελο ζεστό θα καταφύγω,
μα θα φροντίσω
σαν ξωτικό προτού με δεις μακριά να φύγω.
Αλαργινά
από  όλα όσα με πληγώνουν.
Τα πρωινά
όλα τα όνειρα τελειώνουν.

22.Όνειρα


Δρόμος δύσκολος, δύσβατος
Το αερόστατο των ονείρων χάθηκε
Παντάξενος μέσα στον έρημο δρόμο
Κορμιά χαμένα δίχως ψυχή πια
Νοσταλγία για τις χαμένες στιγμές
Νοσταλγία για τα περασμένα χρόνια
Εποχές ξεχασμένες στη λήθη
Όνειρα αφανισμένα
Κρυμμένα μέσα στην αλισάχνη
Κόσμος απελπισμένος
Καταπατημένες σημαίες
Τραγούδι δίχως νόημα
Όνειρα ξεχασμένα
Όνειρα χαμένα
Όνειρα, απλά όνειρα…

23.Θέλω να ζήσω 

 (Αυτή η ιστορία προστέθηκε εκ των υστέρων λόγω λάθους μου)


          «Να μπεις σε ένα αερόστατο, αγόρι μου... Να δεις γιατί  πρέπει, πρέπει  να μείνεις εδώ να παλέψεις…». Τα δάκρυα της μητέρας μου κυλούσαν αργά στα μάγουλά της, ωστόσο χαμογελούσε όσο μίλαγε.
          Βράχος ήτανε πάντοτε, τόσο κοντά μου όσο το χρειαζόμουν κάθε φορά. Ήταν το στήριγμα πάντα, η σταθερά, η ασφάλεια, το δίχτυ που με προλάβαινε πριν κάθε μικρή ή μεγάλη πτώση μου. Κι αν ξέρω εγώ από πτώσεις.
          Δε σας συστήθηκα όμως. Με λένε Παύλο. Με λένε Παύλο και είμαι χρήστης οπιοειδών και αμφεταμίνης. Δεν είμαι το καλύτερο παιδί που έχετε γνωρίσει. Είμαι, για την ακρίβεια, ένα παιδί που δεν θα θέλατε να γνωρίσετε ποτέ.
          Πριν λίγα χρόνια, πριν οδηγηθώ στις ουσίες, ήμουν ένας απαισιόδοξος, μαύρος, μίζερος άνθρωπος. Κανένας δρόμος δεν έμοιαζε να οδηγεί στην ευτυχία ή την επιτυχία. Πήγαινα μονίμως για όλα ή τίποτα, χωρίς να έχω τα προσόντα και στο τίποτα που κέρδιζα στο τέλος, απογοητευόμουν και κλεινόμουν στον εαυτό και το δωμάτιό μου γλείφοντας τις πληγές μου. Κανένας στόχος, καμία αξία, κανένα όνειρο. Περπατούσα μέσα στη ζωή μου στα τυφλά.
          Μετά τις πρώτες χρήσεις, πίστεψα πως βρήκα το νόημα που έψαχνα. Την εποχή που πρωτοξεκίνησα τις αμφεταμίνες και αρχίσαν οι ναυτίες και οι αϋπνίες, αυτής της μάνας, της ούρλιαζα. Της ξέσκιζα την ψυχή κάθε μέρα, σε κάθε τρέκλισμα και κάθε βλασφημία. Μερόνυχτα έμενα έξω, σε σπίτια ρεμαλιών που θα στοιχειώνουν για πάντα το ποινικό μου μητρώο.
          Γρήγορα παγιδεύτηκα. Είχα ακόμα επιλογές, μα διάλεξα τις πιο λάθος που μπορούσα. Τη στιγμή που ξεκίνησα την ηρωίνη, αποχαιρέτισα τον εαυτό μου. Μόνη σκέψη, μόνο μέλημα και μόνη επιδίωξη, η επόμενη φορά.
          Άρχισα να υποφέρω. Η χρήση μου έκανε κακό και η αποχή μάτωνε τα μέσα μου. Δεν άντεχα την αδυναμία και το τρέμουλο, περπατούσα και έπεφτα πάνω σε αντικείμενα που βρίσκονταν εκεί όλη μου τη ζωή, γιατί δεν έβλεπα. Καταλάβαινα ότι έχω καταστραφεί.
          Θα πέθαινα;
          Ήθελα να πεθάνω; Για πρώτη φορά στη ζωή μου, φοβήθηκα τον θάνατο.
          Ακόμα δεν ξέρω αν θα του γλιτώσω.
          Στο τέλος μίλησα στη μάνα μου για το πρόβλημά μου. Δεν έκλαψε, το’ξερε κι είχε κλάψει αρκετά. Όχι, της έδωσα χαρά. Ζητούσα τη βοήθειά της κι επιτέλους θα της επέτρεπα να μου τη δώσει.
          Σε λίγες μέρες θα μπω στην κλινική, να καθαρίσει το μέσα μου από τα φάρμακα κι ύστερα μένει το θέμα της ψυχής. Παλεύω με τον ίδιο μου τον εαυτό, μα κατάλαβα πως αυτό όλο πρέπει να σταματήσει.
          Κι έκανα κι αυτό που μου πρότεινε η μάνα, σαν τότε που ήμουν παιδί. Θυμάμαι με την πιο γλυκιά νοσταλγία, που δυο φορές, σε δυο ώρες δύσκολες, με είχε πάρει από το χέρι και με είχε οδηγήσει σε ένα αερόστατο. Πίστευε πως ο Ουρανός δίνει κουράγιο, δύναμη.
          Να’μαι λοιπόν τώρα, μέσα σε ένα καλάθι μακριά απ’τη Γη. Καθώς χάνομαι μέσα στην αλισάχνη του ψυχρού ουρανού με τα σύννεφά του, ονειρεύομαι τον Ήλιο. Και δεν είναι παραίσθηση… Να, ολοκάθαρα φαίνεται ένας Ήλιος…

42 σχόλια:

  1. Κλαυδία6:57 π.μ.

    kαλημερούδια.........ξεκίνησα τη μέρα μου διαβάζοντας τις υπέροχες ιστορίες και τα ποιήματα του παιχνιδιού !!!! Είναι καταπληκτικό πόσα διαμαντάκια λάμπυρίζουνε και σε αυτή την ανάρτηση.....ενδιαφέρουσες ιστορίες και εξαιρετικά ποιήματα !!!
    Βαθμολογώ μετά απο πολλές αναγνώσεις με 3 την ιστορία 15 Πετάγομαι πάνω!!! με συγκίνησε πολύ ο αληθινός λόγος της και η εξαιρετική γραφή της. 2 στην ιστορία 17 μου άρεσε η πρωτοτυπία της και το ύφος της και 1 βαθμό στο Ποίημα 21 Μέσα στην αλισάχνη, γιατί απλά το βρήκα εξαιρετικό και μου άρεσε πολύ ,όπως μου άρεσε και η ιστορία 16, Το καλυβάκι, το ποίημα 20, Της αγάπης και το ποίημα 12 Ηταν μιά άλλη εποχή ,στα οποία ο κανονισμός δεν επιτρέπει να δώσω βαθμό, όμως με άγγιξαν και τα βρήκα ιδιαίτερα καλογραμμένα.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Kλαυδία μου ευχαριστώ πολύ για τη βαθμολόγησή σου...
      Φιλιά

      Διαγραφή
  2. Γεια σου Φλώρα μου...Γιατί χάθηκε το σχόλιο μου; Πού πήγε;Το έγραψα στην ανάρτηση 1η ανάρτηση ιστοριών, ήταν το πρώτο πρώτο...Αυτός ο μπλόγκερ όλο προβλήματα...

    Το ξαναγράφω τότε

    Καλή επιτυχία σε όλους...ενδιαφέουσες όλες οι ιστορίες (και των δυο αναρτησεων) μου αρεσαν πανω απο 3 , αλλα οι κανονες ειναι 3
    3 βαθμούς στην ιστορία 3
    2 βαθμούς στην ιστορία 4
    1 βαθμό στην ιστορία 22

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. OK Δελφινάκι μου ευχαριστώ πολύ.
      Το βρήκα το σχόλιό σου στο mail μου αλλά δεν μπορούσα να το βρω στα σχόλια... Τώρα όλα εντάξει.

      Διαγραφή
  3. Ανώνυμος7:32 μ.μ.

    Ευχαριστώ όλους κι όλες για τις ιστορίες που με ταξίδεψαν άλλη μια φορά σε τόσο διαφορετικούς κόσμους.
    Βάζω 3 βαθμούς στο κείμενο 2
    2 στο 18
    1 στο 23
    Φιλικά,
    christi

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Christi μου, ευχαριστώ πολύ για τη βαθμολόγησή σου.
      Φιλιά.

      Διαγραφή
  4. Μετα πολυ χρονο επιθυμιας να συμμετασχω στο παιγνιδι,βρηκα επιτελους το χρονο, να αφιερωσω στην αναγνωση ολων των εργων και οχι μερους αυτων οπως στα προηγουμενα (εξ ου και δε ψηφιζα)!Τελικα δεν ειναι καθολου ευκολη η αποφαση! Ολα σχεδον τα πεζα μου αρεσαν και αρκετα εμμετρα!
    Εβαλα διαφορες παραμετρους,οπως απλη καθημερινη γλωσσα,δυνατοτητα δραματοποιησης,υπαρξη ασυνηθιστου σεναριου,αλλα και παλι δεν εβγαλα ακρη! Δυσκολο πραγμα να εισαι κριτης οταν δεν υπαρχουν αντικειμενικα μετρησιμα κριτηρια, αλλα βραβευεις με το συναισθημα!
    Θα επαινεσω αυτα που ξεχωρισα για διαφορους λογους
    Το 2 γιατι καθε μια μπορει να αναγνωρισει τον εαυτο της στην ηρωιδα
    το 9 για την ..ανατροπη του
    το 10 για το απροσμενο τελος
    το 13 για το γλαφυρο του υφος
    το 14 για το λυγμο του απραγματοποιητου ονειρου
    το 16 για τη σουρεαλιστικη ,ονειρικη προσεγγιση του
    το 17 γιατι παντα τα ναυτικα ημερολογια με γοητευουν
    το 19 γιατι μου εδωσε εικονες να ταξιδευω
    το 23 για το ταξιδι-λυτρωση, ευρημα σαν αρχη και τελος!
    Λοιπον ,ενω ξεκινησα για να ψηφισω, αισθανομαι οτι δεν ειμαι ετοιμη ,θα περιμενω να δω ποια θα χαρακτουν τις επομενες μερες στη μνημη μου, θα ξαναδιαβασω.. θα επανελθω!




    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ΟΚ έχεις μια εβδομάδα να αποφασίσεις και να δώσεις τους βαθμούς σου όπου νομίζεις ότι αξίζουν περισσότερο.

      Διαγραφή
  5. Φλωράκι μου αφού τα διάβασα και τα ξαναδιάβασα όπως κάνω πάντα στο παιχνίδι μας αυτό , έρχομαι να πω για μια ακόμα φορά πως δύσκολα βγαίνει η απόφαση της βαθμολογίας.
    Έτσι όμως πρέπει να γίνει...
    3 βαθμούς στο νο. 10 γιατί με συγκίνησε η Μαρίνα
    2 βαθμούς στο νο. 11 γιατί είχαν γέλιο οι Δρόμοι της Σκέψης
    1 βαθμό στο νο.17 για το ημερολόγιο του μοναχικού Ταξιδευτή γιατί μου άρεσε και χρησιμοποίησε σωστά την Αλισάχνη που του δόθηκε.

    Τα φιλιά μου , καλή επιτυχία σε όλους
    και καλή Εβδομάδα :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Eυχαριστώ πολύ Levina μου, για την βαθμολόγησή σου...
      Καλή επιτυχία και σε σένα.
      Όσο για την καλή εβδομάδα... δεν ξέρω γιατί με έχει πιάσει η μέση μου σήμερα και μετά δυσκολίας μπορώ να καθίσω σε κάθισμα...
      Οπότε καταλαβαίνεις πως κι εδώ με δυσκολία κάθομαι να μαζέψω βαθμολογίες...
      Φιλιά

      Διαγραφή
  6. Καλή εβδομάδα, Φλώρα μου!

    Διάβασα όλες τις ιστορίες και τα ποιήματα... ξανά και ξανά εκείνα στα οποία αισθάνθηκα να ηλεκτρίζομαι την ώρα που τα διάβαζα...
    Πόσο δύσκολο να πρέπει κανείς να διαλέξει μόνο τρία γραπτά...

    3 βαθμούς στην ιστορία νο.10 (Η Μαρίνα) κυρίως για τη διαχείριση των λέξεων του παιχνιδιού και το τέλος της.

    2 βαθμούς στην ιστορία νο.17 (Από το ημερολόγιο ενός μοναχικού ταξιδιώτη) επειδή οι ιστορίες εποχής με τραβούν σαν μαγνήτης κι επειδή λατρεύω την Προβηγκία (απ' όπου ξεκίνησε το ταξίδι). Κάπου ένοιωσα συνταξιδιώτισσα κι εγώ...

    1 βαθμό στην ιστορία νο.2 (Ήμουν εδώ). Δυνατό κείμενο, σαν καρδιά που χτυπάει.

    Συγχαρητήρια σε όλες τις συμμετοχές!
    Καλή δύναμη σ' εσένα και περαστικά!
    Φιλιά! ❀~✿

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Eυχαριστώ πολύ Ιωάννα μου για τη βαθμολόγηση και το σχολιασμό σου.
      Φιλιά.

      Διαγραφή
  7. Γεια σας και από μένα!!! Συγχαρητήρια καταρχήν για το παιχνίδι σου... Είναι πάρα πολύ ωραίο αλλά και το blog σου επίσης... Στο μέλλον θα συμμετάσχω και εγώ με μια ιστορία, αυτή τη φορά απλά θα ψηφίσω τις καλύτερες για μένα!!!
    Έχω ενθουσιαστεί πολύ με την ιστορία 9. όπου και δίνω τον βαθμό 3, με κρατούσε σε μια αγωνία για το το θα γίνει στο τέλος, όπου και υπήρχε η ανατροπή...
    Το βαθμό 2 στην ιστορία 16 και το
    βαθμό 1 στην ιστορία 18!!!
    Καλή επιτυχία σε όλους!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πολύ για τη βαθμολόγηση και σε περιμένω στο επόμενο...

      Διαγραφή
  8. Φλώρα μου συγχαρητήρια και πάλι για το παιχνίδι σου, και την αγάπη που το περιβάλλεις. Δύσκολη και πάλι η επιλογή και η βαθμολόγηση, καθώς το επίπεδο όσο πάει κι ανεβαίνει. Λοιπόν η βαθμολογία μου έχεις ως εξής:
    3 βαθμούς στην κατάθεση ψυχής #23 (Θέλω να ζήσω)
    2 βαθμούς στη μαγική περιπλάνηση #17 (Από το ημερολόγιο ενός μοναχικού ταξιδιώτη)
    1 βαθμό στο ανατρεπτικό & απόλυτα ρεαλιστικό #11 (Οι δρόμοι της σκέψης)

    Ένα μεγάλο μπράβο σε όλους και σε σένα ειδικά για τη δουλειά που καταθέτεις εδώ πέρα.
    Τα φιλιά μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ΄ευχαριστώ Μαρία μου αλλά η επιτυχία του παιχνιδιού οφείλεται κατά το μεγαλύτερο μέρος της σε σας.
      Φιλιά

      Διαγραφή
  9. 3 βαθμούς στο 16 και θα επανέλθω Φλώρα μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Περιμένω και τις υπόλοιπες βαθμολογίες σου, Κατερινάκι μου.

      Διαγραφή
    2. Στο 19 τους 2 βαθμούς και στο 23 τον 1 βαθμό. Καλή επιτυχία σε όλους. Είμαι πολύ περίεργη να δω ποιός έγραψε τι......

      Διαγραφή
  10. Καταρχην να πω μπραβο σε ολους τους συμμετεχοντες!Διαβασα και τις 23 ιστοριες και ποιηματα και ολες αφηνουν κατι πισω τους,ακομα και μεσα απτη μελαγχολια καποιων ιστοριων διακρινεις ενα "χαρουμενο" τελος!
    Ξεχωρισα ομως ιδιαιτερα τις ιστοριες με αριθμο 2(γιατι ειναι καθημερινη,χωρις ηλικια και φυλο ιστορια),την 3(γιατι μου φανηκε αληθινη λες και οντως συνεβει πριν καν φτασω στο τελος και δω οντως πως εξιστορει αληθινα γεγονοτα),την 4(γιατι μπηκα στο ρολο του πρωταγωνιστη,οι εικονες με μαγεψαν και με μετεφεραν εκει στην ακρη ενος γκρεμου χανωντας την μοναδικη μου αγαπη),την 7(γιατι πολυ απλα μου θυμιζει την δικη μου ερωτικη ιστορια και ειναι λες και το εγραψα εγω,με απλες λεξεις και συναισθηματα) και την 16(για το μεταφυσικο της γραφης της και μου θυμισε μια ταινια σε καποια σημειεα που εχω δει στο παρελθον και μαρεσε).
    Ειμαι αναμεσα λοιπον σαυτες τις ιστοριες και λυπαμαι που δεν μπορω να τις ψηφισω και τις 5!
    Τους βαθμους μου τους δινω συμφωνα με αυτο που με εκαναν να αισθανθω συμφωνα με τους λογους που προειπα.
    3 βαθμους στην ιστορια με αριθμο 4
    2 βαθμους στην ιστορια με αριθμο 7 και
    1 βαθμο στην ιστορια με αριθμο 3

    Καλη επιτυχια σε ολους/ες σας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πολύ για το σχολιασμό σου και για τη βαθμολόγησή σου.
      Στο επόμενο παιχνίδι σε περιμένουμε να συμμετέχεις κι εσύ...

      Διαγραφή
  11. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΟ !! Τα περισσότερα μου άρεσαν ! Όλη η παρέα ξέρει να γράφει και κάνει δυσκολο το έργο αυτού που θα κρίνει.

    3β στο 10,
    2β στο 2,
    1β στο 16




    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πολύ Gip μου.
      Να είσαι καλά να βαθμολογήσεις πάλι και να γράψεις κιόλας....
      Καλό σου βράδυ.

      Διαγραφή
  13. Καλησπέρα σας!
    Μου άρεσαν πολύ σχεδόν όλες οι ιστορίες- οι περισσότερες ήταν ιδιαίτερα καλογραμμένες. Και τα ποιήματα είχαν την τιμητική τους. Αποφάσισα να μην ψηφίσω καμία από τις μελαγχολικές ιστορίες- κι ας ήταν όμορφα δοσμένες.
    Έτσι,με κέρδισαν δυο ποιήματα και μια ιστορία. Δίνω 3 βαθμούς στην ιστορία 10, όπου αριστοτεχνικά αποκαλύπτεται ότι η Μαρίνα είναι τυφλή και όπου εξαίρεται η ανθρώπινη αλληλεγγύη/κατανόηση/αγάπη.
    2 βαθμούς θα πάνε στο ποίημα 6, νυχτερινός ερωτικός, που έδωσε με τις λέξεις του εικόνες ρομαντικές και αρώματα κανέλας-την οποία λατρεύω.
    και τέλος, 1 βαθμός πηγαίνει στο ποίημα 21, μέσα στην αλισάχνη, που με τις ομοιοκαταληξίες του διηγήθηκε μια ατυχή ερωτική ιστορία. Μου άρεσαν πολλοί στίχοι, πχ, "αφήνω το όνειρο να με τυλίξει,αν θέλεις ρώτα ποια προσευχή το δάκρυ μου θα πνίξει", και "αλαργινα από όλα όσα με πληγώνουν, τα πρωινά ολα τα όνειρα τελειώνουν". Μέχρι και τραγούδι θα μπορούσε να γίνει! Ας το σκεφτεί όποιος το έγραψε να το στείλει σε δισκογραφική!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρία Καλαϊτζάκη (για να μην αναρωτιέσαι ποια από όλες τις Μαρίες είμαι!)

      Διαγραφή
    2. Μαρία μου ευχαριστώ πολύ για τη βαθμολόγησή σου και για το σχόλιό σου. Λες να ξεφυτρώσουν και μουσικές επιτυχίες απ' αυτό το παιχνίδι;
      Φιλιά πολλά.

      Διαγραφή
    3. Μακάρι! Όλα είναι εφικτά με τις κατάλληλες γνωριμίες! Η με λίγη τύχη!
      Εφτιαξα χτες τους λουκουμάδες σου! Απλα υπέροχοι! Κι αναρπαστοι φυσικά! Και σήμερα που είχαν περισσέψει λίγοι, κι ειχαν λιγο μαλακωσει, πάλι νοστιμοι ήτανε! Τους φχαριστηθήκαμε οικογενειακώς! Θα δώσω τη συνταγή και στη μαμα μου που τους έφτιαχνε μέχρι τώρα μόνο με Φαρινα και νερό...!

      Διαγραφή
    4. Όταν δίνω συνταγές να τις εμπιστεύεσαι...
      Φιλιά

      Διαγραφή
  14. Καλησπέρα Φλώρα μου , θησαυρός οι λέξεις τουτου του παιχνιδιού , τα γραμμενα ποιηματα και κειμενα εξαιρετικα σταζουν αλμύρα , χρωματα απίστευτα αλισαχνης εικόνες φως και πολυ συναισθημα Συγχαρητήρια σε ολους και όλες !!
    Για τους μοναδικούς 3 ψήφους λοιπόν διάλεξα
    3β στο 18
    2β στο 6
    1β στο 13
    σας ευχαριστώ φίλοι μου για τα υπέροχα αναγνωσματα !!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Με συγκλόνισες!!! Τέτοιο λογοτεχνικό σχόλιο δεν έχω διαβάσει ξανά.
      Φιλιά πολλά

      Διαγραφή
  15. Φλώρα μου, συγχαρητήρια και γι' αυτό το παιχνίδι!!! Συγχαρητήρια και σε όλους τους εν δυνάμει συγγραφείς και ποιητές...χιχι...
    Λοιπόοοον... η δική μου βαθμολογία έχει ως εξής:
    3 βαθμούς στο 5: Τ΄ απομεινάρια μιας ζωής.... Είναι απίστευτο πόσους "θησαυρούς" μπορεί να βρει κανείς σ' ένα παλιό μπαούλο!
    2 βαθμούς στο 16: Το καλυβάκι... Μου άρεσε πολύ το μεταφυσικό στοιχείο, ανατριχιαστική ιστορία θα έλεγα!
    1 βαθμό στο 13 και στη θεία Βάγγιω... Απίστευτη και λιγάκι θλιβερή η ιστορία της θείας Βάγγιως με τις διαισθητικές ικανότητες!!!

    Φυσικά μου άρεσαν όλα..... αλλά κάποια έπρεπε να διαλέξω!!!
    Φιλιά πολλά!!!! :*

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φωτεινή μου ευχαριστώ πολύ για τη βαθμολόγησή σου και το σχόλιό σου.
      Φιλιά κι από μένα

      Διαγραφή
  16. Φλωρα μου ... πιστεω να μην ήρθα κατοπιν εορτής που λενε...αν πρόλαβα....σου λέω.. οτι ολες οι ιστορίες και αυτή την φορα....ηταν οιλύ ομορφες αν και λιγο θλιβερες....η καθε μια ξεχωριστα ..έιχε να σου πεί κατι ..όπως και τα ποιήματα...μετα απο το διαβασμα σε όλων τών ιστορίων....... και με πολύ δυσκολία ειναι αλήθεια...κατέληξα...στι...στην ιστορία 15 δινω το βαθμό 3.........στο.. 2 < Ημουν εδώ.> δινω τον βαθμό 2....και στο ποιήμα..11 τον βαθμό 1....καλη επιτυχία σε όλους όσους πήραν μερος........φιλια..Φλώρα μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ήρθες στην ώρα σου... πρόλαβες και σ' ευχαριστώ για τη βαθμολόγησή σου.
      Φιλιά πολλά

      Διαγραφή
  17. Καλησπερα σας Κα Φλωρα. Ηρθε λοιπον και η ωρα των ψηφων. Πολυ μας αρεσει εδω στην Ελλαδα να ψηφιζουμε! Λοιπον ιστοριουλα νουμερο 21 παιρνει τους 3 ψηφους , γιατι μου αρεσε πολυ η εμμετρως αμετρη ροη των νοηματων. Ιστοριουλα νουμερο 15 παιρνει 2 ψηφους , γιατι η αφηγηση και τα δρωμενα ειναι πιο κοντα στο εσωτερικο μου γιγνεσθαι. Το στιχουργικο στην θεση 7 παιρνει 1 ψηφο , γιατι μου αρεσε το κατρακυλισμα που ενοιωσα διαβαζοντας το , απο την πρωτη γραμμη μεχρι την τελευταια.
    Καλο σας απογευμα και συγχαρητηρια και παλι για την ιδεα του συναγωνισμου ιστοριων , διηγηματων και λοιπων προσπαθειων γραπτου λογου. Το επιπεδο καθε φορα ανεβαινει!

    Χρηστος Λ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πολύ Christo μου, για το σχόλιό σου και την βαθμολόγηση... και μια παράκληση... είμαι μεγάλη σε ηλικία αλλά όχι σαν την Ακρόπολη... γι αυτό σε παρακαλώ σταμάτα τον πληθυντικό γιατί είσαι ο μόνος που μου γράφεις και μου απευθύνεσαι στον πληθυντικό...

      Διαγραφή
  18. Επανηλθα στο φιλοξενο σπιτακι σου,ακομη αναποφασιστη γιατι τελικα το καθε γραπτο , θα μπορουσε εν δυναμει να ειναι το πρωτο!Αφου λοιπον δωσω ενα μπραβο στους δημιουργους που με δυσκολεψαν τοσο,θα δωσω
    3β στο 17
    2β στο 16
    1β στο 19
    ..και θεωρω ολους νικητες!!Καλο βραδυ!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άφρα μου ευχαριστώ πολύ για την επίσκεψή σου και τη βαθμολόγησή σου.

      Διαγραφή
  19. Καλησπέρα,
    Δίνω 3 βαθμούς στο νούμερο 16.Το καλυβάκι
    2 βαθμούς στο νούμερο 17.Από το ημερολόγιο ενός μοναχικού ταξιδιώτη
    1 βαθμό στο νούμερο 20.
    Καλή τύχη σε όλους. Ας νικήσει ο καλύτερος :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Eυχαριστώ πολύ για τη βαθμολόγησή σου.
      Να είσαι καλά και στο επόμενο παιχνίδι...

      Διαγραφή
  20. ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΑ ΔΙΑΒΑΣΑ ΟΛΑ!!!
    ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΧΡΟΝΟ ΚΑΘΟΛΟΥ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ!!!!!
    ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΣΙΔΕΡΩΝΩ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΖΩ!!!!!
    ΓΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΕΙΜΑΙ!!!!!
    ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΕΣ ΟΛΕΣ ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ!!!!!
    ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΒΓΗΚΕ ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ ΠΟΛΥ!!!!
    ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΟΜΩΣ!!!!
    ΟΤΑΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ Η ΒΑΘΜΟΛΟΓΗΣΗ, ΓΙΝΕΤΕ ΝΑ ΠΡΟΣΘΕΤΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΝ ΤΙΤΛΟ;
    ΠΗΓΑ ΠΙΣΩ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΩ ΠΟΙΟΙ ΤΑ ΕΧΟΥΝ ΓΡΑΨΕΙ!!
    ΜΙΑ ΙΔΕΑ, ΑΝ ΓΙΝΕΤΕ!!!
    ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ ΦΛΩΡΑ ΜΟΥ!!!!!
    ΦΙΛΑΚΙΑ!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή