Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2013

1η ανάρτηση ιστοριών - παραμυθιών 7ου παιχνιδιού " ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"


Θέλω να ευχαριστήσω όλους τους συμμετέχοντες,  στο παιχνίδι μας γιατί με  εμπιστεύτηκαν και ξόδεψαν χρόνο  και σκέψη για να γράψουν και να λάβουν μέρος.
Η συμμετοχή και στο 7ο παιχνίδι μας ήταν κι αυτή τη φορά μεγάλη, παρόλο που η λέξη " αλισάχνη " φάνηκε αρκετά δύσκολη για να τη διαχειριστεί κανείς. 
Ο αριθμός των ιστοριών φανερώνει πως  τιμήσατε για ακόμη μια φορά το παιχνίδι μας ακόμη κι όταν δυσκολευτήκατε.
Δυστυχώς για οικονομία χώρου αναγκάστηκα και έκοψα από τις ιστορίες σας διαστήματα ανάμεσα στις παραγράφους.


[Θέλω να συγχωρήσετε μερικές ατέλειες που προέκυψαν κατά την ανάρτηση των ιστοριών και έχουν να κάνουν με διαφορά χρώματος στο πίσω μέρος της ανάρτησης, διαφορά χρώματος και έντασης γραμμάτων κ.α., αλλά δυστυχώς δεν κατάφερα να τα διορθώσω περισσότερο.]

Τώρα ήρθε η ώρα να μπείτε στον κόπο να βαθμολογήσετε. 
Οι βαθμοί που μπορείτε να βάλετε είναι 3, 2 και 1 ξεκινώντας από 3 για την καλύτερη και φθάνοντας στο 1 για την τρίτη  κατά σειρά.
Από σήμερα και για αποφυγή αδικιών είναι πλέον υποχρεωτικό να βαθμολογήσετε τρεις ιστορίες.
    Δεν μπορείτε να δώσετε σε 2 ιστορίες ίδιο βαθμό. 
    Δεν μπορείτε να βαθμολογήσετε ανώνυμα.
    Δεν μπορείτε να βαθμολογήσετε τη δική σας ιστορία.

   Εμένα θα μου επιτρέψετε να μην βαθμολογήσω επειδή:
α) έχω διαβάσει τις ιστορίες πολύ πριν από εσάς
β) γνωρίζω ποιος έστειλε κάθε ιστορία και 
γ) κουράστηκα να τις αναρτήσω, άρα θέλω διάλειμμα όσο εσείς 
    βαθμολογείτε  (αυτό μην το πάρετε στα σοβαρά - πλάκα κάνω)
Τις βαθμολογίες σας θα τις στείλετε με σχόλιό σας στο τέλος της ανάρτησης αυτής. 
Χαρά μου θα ήταν να ακούσω και τα σχόλιά σας, θετικά ή αρνητικά για τις ιστορίες  ή για κάτι που πήγε ή δεν πήγε καλά σ' αυτό το παιχνίδι ώστε στο επόμενο να έχει διορθωθεί. 
Εξ αιτίας του όγκου των ιστοριών - παραμυθιών καλό θα ήταν διαβάζοντας να κρατάτε και σημειώσεις με τους αριθμούς των κειμένων που σας εντυπωσίασαν και στο τέλος να επιστρέψετε για μια 2η ανάγνωση  όσων ξεχωρίσατε ώστε να πάρετε τη σωστή απόφαση για τη βαθμολογία που θα δώσετε.
ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΒΑΘΜΟΛΟΓΕΙΤΕ 
ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ 1/3/2013
Το Σάββατο  2/3/13 
θα αναρτηθούν τα αποτελέσματα της βαθμολογίας σας 
και θα ανακηρυχθούν οι 3 νικητές του 7ου παιχνιδιού.

Στο 7ο παιχνίδι μας 
μαζεύτηκαν   23 ιστορίες ή παραμύθια
 βασισμένες στις λέξεις:
δρόμος, εποχή, νοσταλγία, αερόστατο, αλισάχνη

και μοιράστηκαν σε αυτήν και την αμέσως παρακάτω  ανάρτηση.

ιστορίες 1 έως 10

1.Μια βόλτα στη θάλασσα 

Το καλοκαίρι, την αγαπημένη μου εποχή, απολαμβάνω πάντα την βόλτα μου δίπλα στην αγαπημένη μου θάλασσα. Κάθε απόγευμα παίρνω τον δρόμο που ξεκινά από το σπίτι μου και καταλήγει ακριβώς στην θάλασσα. Έτσι κι αυτό το απόγευμα. Όμως δεν ήταν σαν όλα τ άλλα. Όταν έφτασα μπροστά στην θάλασσα, μια νοσταλγία με όμορφες εικόνες και αναμνήσεις ήρθαν στο μυαλό μου. Χαμένη στις σκέψεις μου την προσοχή μου τράβηξαν τα φανταχτερά χρώματα του αερόστατου που πετούσε ακριβώς πάνω από το σημείο που στεκόμουν. Ξαφνικά, ο ουρανός άρχισε να σκοτεινιάζει ελαφρά, κάνοντας την εμφάνιση του ένα μικρό νέφος υδρατμών, η αλισάχνη, χαλώντας για μερικά δευτερόλεπτα την μαγεία της στιγμής!

2.Ήμουν εδώ

   Άλλη μια εβδομάδα. Εξουθενωτική, απαίσια. Ο άνδρας της έφυγε ξανά αμίλητος σήμερα το πρωί. Η έφηβη κόρη της ξεπόρτισε χωρίς την άδειά τους το προηγούμενο βράδυ. Θεοί και δαίμονες μέσα στο σπίτι, ώσπου να τη βρουν.  Στο γραφείο, τους έδωσαν τελεσίγραφο για την ημερομηνία παράδοσης της μελέτης. «Τη θέλουμε χθες» είπαν. Βιασύνη, φόρτος, τρέξιμο.  Άγχος.
    Σχολώντας, μπήκε ταραγμένη στο αυτοκίνητο. Παραζαλισμένη.  Δεν ήθελε να γυρίσει στο σπίτι. Θυμόταν με νοσταλγία την εποχή που επέστρεφε μετά τη δουλειά, γεμάτη όρεξη να περιποιηθεί την οικογένεια, δίχως  να δίνει σημασία στις πιέσεις και το άγχος.
    Τούτη η εποχή μάλλον είχε περάσει ανεπιστρεπτί.
    Οδήγησε χωρίς να ξέρει πού πηγαίνει. Ο δρόμος, φιδογυριστός, την έφερε σε μία παραλία. Όμορφα ήταν. Πολύ όμορφα. Ένιωσε την ανάγκη να κατεβεί από το αυτοκίνητο, χρειαζόταν λίγο αέρα.
    Κάθισε στην υγρή άμμο και αφέθηκε στις σκέψεις της. Κάποτε, είχε όνειρα… και  την ελπίδα πως θα κατάφερνε να τα πραγματοποιήσει. Όλα φαίνονταν ρόδινα και εκείνη ζούσε τη ζωή, όπως την ήθελε κι όπως την είχε φανταστεί. Τώρα οι καταστάσεις έτρεχαν ερήμην της.
Πήρε ένα ξυλαράκι και άρχισε να ζωγραφίζει ένα αερόστατο στην άμμο. Από μικρή τα λάτρευε, πίστευε ότι όποιος ταξίδευε μαζί τους, βίωνε την υπέρτατη αίσθηση ελευθερίας.
«Πάρε με μαζί σου…» του είπε ζωγραφίζοντάς το.
Ένα κύμα φούσκωσε, το χάλασε. Χαμογέλασε με πικρία. Πήρε ξανά το ξυλαράκι και χάραξε:
«ΗΜΟΥΝ ΕΔΩ»
Στ’ αλήθεια, κάποτε ήταν εδώ.  Εδώ, στη ζωή της. Τώρα πού ήταν; Ένιωθε σαν ρομπότ, προγραμματισμένο να πράττει, να κινείται και να κυκλοφορεί, στερημένο όμως από ανθρώπινα αισθήματα. Κουρασμένο.
Έσκυψε το κεφάλι και κούρνιασε ανάμεσα στα γόνατά της. Τα μαλλιά της έπεσαν μπροστά, νοτισμένα από την αλισάχνη, μυρωμένα από την οσμή της θάλασσας.
Σκέφτηκε την κόρη της, που θα την περίμενε. Θα την αγκάλιαζε, δε θα της μιλούσε, γιατί θα καταλάβαινε ότι δεν ήταν σήμερα εντάξει. Θα της έστελνε εκείνο το χαριτωμένο χαμόγελο που τόσο αγαπούσε και θα την έκανε να ξεχάσει πάλι την προγραμματισμένη τιμωρία. Κι εκείνος, θα ερχόταν απολογούμενος για την πρωινή, άσχημη συμπεριφορά του και θα της έκανε το καθιερωμένο μασάζ στα πόδια. Και οι λογαριασμοί, θα τακτοποιούνταν  κάποια στιγμή. Και η μελέτη, κι αυτή θα γινόταν στην ώρα της. Θα επιδίωκε να συνεργαστούν όλοι μεταξύ τους.
Ανέβλεψε. Το «ΗΜΟΥΝ ΕΔΩ» δεν φαινόταν πουθενά, η θάλασσα το είχε σβήσει.  Έγραψε στη θέση του «ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ». Ύστερα το έσβησε, και  έγραψε: «ΞΑΝΑΓΥΡΙΣΑ».
Περπάτησε προς το αυτοκίνητο, έβαλε μπρος και πήρε το δρόμο προς το σπίτι.

3.Το σπιτάκι στην παραλία

Τα μισά χρόνια της ζωής της  πέρασαν όμορφα και ήσυχα.
Παντρεύτηκε έναν άξιο και καλό άνθρωπο κι έκανε 3 παιδιά. Τα μεγάλωσε στο σπιτάκι της, που το κύμα έγλυφε  την αυλή του και τα καμάρωνε.
Το πρώτο παιδί της, μια πανέμορφη κοπέλα παντρεύτηκε και βρήκε το δρόμο της κοντά στον άντρα της και τα 2 κοριτσάκια που απέκτησε, φεύγοντας για την Αθήνα.
Εκείνο το καλοκαίρι ήταν αυτό που άλλαξε εποχή στη ζωή της φέρνοντας απότομα βαρυχειμωνιά.
Ο μοναχογιός της, παληκάρι 25 χρονών, λεβέντης και ντελικανής, έπαιζε μπάλα με τους φίλους του στην παραλία, όταν ξαφνικά έπεσε κάτω λιπόθυμος.
Μεταφέρθηκε στην Αθήνα, και οι γιατροί διέγνωσαν καρδιακό επεισόδιο. Έκανε επέμβαση και γύρισε πίσω με συμβουλές των γιατρών για μετρημένη και συντηρητική ζωή.
Μα πως μπορεί να κλείσει κανείς τη θάλασσα ολάκερη σ’ ένα μπουκάλι, τα ξέφρενα νιάτα στη συντηρητική ζωή; Του στοίχησε του παλληκαριού, το ‘ριξε έξω, κάθε βράδυ ξενύχταγε, έπινε, κολύμπαγε, κι όλη μέρα καταγίνονταν  με τη βάρκα του πατέρα του κάτω απ’ τον ήλιο.
Λες και ήθελε να ρουφήξει τη ζωή σε μια ρουφηξιά, να τη ζήσει όλη μαζί σ’ ένα καλοκαίρι.
Ένα σούρουπο, μέσα στη βάρκα του πατέρα του, σωριάστηκε κι ώσπου να τον μεταφέρει  έξω ο φίλος του, που ήταν μαζί του, είχε ήδη ξεψυχήσει.
Ντύθηκε στα μαύρα η μάνα, άφησε γένια ο πατέρας.
Το πένθος συγκλόνισε όλο το χωριό.
Μα η ζωή κυλά, και η μάνα έκανε πέτρα την ψυχή της, κι έπνιξε το κλάμα της.
Για χατίρι του τρίτου παιδιού, της μικρής της κόρης, που ήταν αρραβωνιασμένη, άρχισε στο χρόνο πάνω τις ετοιμασίες για το γάμο της.
Τότε έφτασε δεύτερο χαμπέρι. Το κορίτσι, που το ετοίμαζε για γάμο, ξεψύχησε στην αγκαλιά μιας φίλης από ανακοπή, την ώρα που πήγε να τη συλλυπηθεί για το χαμό της μάνας της.
Μαύρη αλισάχνη σκέπασε το σπιτάκι της παραλίας.
Μαύρο αερόστατο έστειλε ο χάρος κι ανέβασε ψηλά στον ουρανό τις δύο από τις τρεις ψυχές που της χάρισε ο Θεός.
Κύρτωσε το κορμί της, μαύρισε η ψυχή της, βάθυναν τα μάτια της απ’ το κλάμα, ώσπου στέρεψε κι αυτό.
Κλείστηκε στο σπίτι η κυρά-Ρήνη κι έκτοτε δεν ξαναβγήκε...
Μοναδικός ήχος  μέσα στο σπίτι το τικ τακ του αργαλειού της,  που δεν έπαψε να τον χτυπάει ενώ συγχρόνως  μοιρολογεί.
Ο άντρας της γέρασε απότομα, σκοτείνιασε το πρόσωπό του, έσβησε το χαμόγελο για πάντα, αν τον συναντήσεις δεν θα πει καλημέρα. Κάθε απόγευμα χάνεται στο βάθος του πελάγου με τη βάρκα ώσπου να νυχτώσει κι η αλμύρα της θάλασσας να  κάτσει απαλά πάνω στο   αυλακωμένο πρόσωπό του και να μπλεχτεί με τα δάκρυά του.
Έκτοτε ενοχικά πάνε  για μπάνιο στην παραλία μικροί μεγάλοι και ποτέ πια δεν ακούστηκαν φωνές και παιχνίδια, από σεβασμό στη χαροκαμένη μάνα.
Κανένας  δεν άναψε πια φωτιά τα βράδια εκεί και δεν ξανακούστηκαν τραγούδια εφήβων.  
Κι εμείς περνάμε έξω απ’ το σπίτι,  ακούμε το τίκ τακ του αργαλειού και δεν τολμάμε να εξωτερικεύσουμε τη νοσταλγία που νιώθουμε για εκείνα τα  ανέμελα, χαρούμενα χρόνια που περνάγαμε πριν χάσουμε τους φίλους μας.  
(Aληθινή  ιστορία)

4.Ταξίδι δίχως τέλος

Ο δρόμος έφτασε στο τέρμα του, το τέρμα που ο ίδιος είχε ορίσει. Ένα τέρμα που κάποτε σήμαινε την αρχή. Εκεί που είχαν εξομολογηθεί τον έρωτά τους εκείνο το δειλινό έχοντας μοναδικό τους μάρτυρα τον ουρανό, την θάλασσα και την αγάπη τους. «Θα σε αγαπάω για πάντα». Κατέβηκε από το αμάξι και πλησίασε, στάθηκε στο ίδιο ακριβώς σημείο, δίπλα στον γκρεμό. Κοίταξε ακόμα μια φορά την θάλασσα με τέτοιο τρόπο λες και έψαχνε να δει αν βρίσκεται στην θέση της. Εκεί ήταν, ναι, τον καλωσόριζε με την ίδια μανία χτυπώντας τα χέρια της στα βράχια. Θρηνούσε θαρρείς και εκείνη μαζί του. Ανάσανε.
Τέτοια εποχή την είχε γνωρίσει, τέτοια θλιβερή εποχή είχε σταθεί μπροστά του σαν ηλιαχτίδα που ζέστανε μεμιάς τα βάθη της ψυχής του στο καταχείμωνο. Τον κοιτούσε με εκείνα τα γλυκά, μελένια της μάτια, αχ αυτά τα μάτια, που πρόσδιδαν πάντα μία νοσταλγία για την κοριτσίστικη αθωότητα που έκρυβε μέσα της, και του έγνεφε με λάγνο τρόπο να την κάνει παντοτινά δικιά του. Πλησίασε ακόμα πιο κοντά στην άκρη του γκρεμού. Φλέρταρε με το απόλυτο κενό όπως είχε φλερτάρει με τον απόλυτο έρωτα, απροκάλυπτα, μα δεν τον τρόμαζε πλέον τίποτα, γιατί ο μοναδικός του τρόμος είχε ήδη γίνει πραγματικότητα, την είχε χάσει για πάντα.
Μέσα του ένα αερόστατο φούσκωνε με γοργούς ρυθμούς από σκέψεις για να τον ταξιδέψει ξανά στις 5 ηπείρους του κορμιού της, σε ένα κορμί, αχ αυτό το κορμί, που πάντα του άρεσε να χάνεται. Έκλεισε τα μάτια του κοιτώντας προς τον ουρανό και έσφιξε τις γροθιές του δυνατά. Την ένιωθε ακόμα ζεστή επάνω του και αυτό τον πονούσε, ναι τον πονούσε δυνατά, και αυτός ο πόνος είχε έρθει και είχε φωλιάσει για τα καλά μέσα του, απρόσκλητος, σύμμαχος πόνος στην κάθε του πνοή. Τα πόδια του σχεδόν βρίσκονταν στον αέρα μα δεν ένιωθε τίποτα πια. Άνοιξε τα μάτια του και εστίασε ακόμα μια φορά στην θάλασσα, αχ αυτή η θάλασσα, που ζήλεψε θαρρείς και έκλεψε μακριά του ότι πολυτιμότερο είχε. «Δεν σε φοβάμαι γιατί μέσα σου βρίσκεται η αγάπη μου».
Εκείνη αγρίεψε περισσότερο μα εκείνος διέκρινε μόνο την γαλήνη. Μέσα από την αλισάχνη της έβλεπε εκείνη, την αγάπη του, με τα μακριά ξανθά μαλλιά της, αχ αυτά τα μαλλιά,  να αιωρούνται στα κύματα και να παίζουν με τα δελφίνια. Του έγνεφε, ναι του έγνεφε, με τον ίδιο λάγνο τρόπο για να την κάνει ακόμα μια φορά δικιά του. Άπλωσε το χέρι του όπως το άπλωνε πάντα για να την αγκαλιάσει. «Έρχομαι αγάπη μου». Την έφτασε, ναι την έφτασε, όσο πιο γρήγορα γινόταν, στο πιο σύντομο και λυτρωτικό ταξίδι της ζωής του, και την αγκάλιασε σφιχτά με τα δυο του χέρια. Είχε γίνει ένα με εκείνη για μία ακόμα τελευταία, παντοτινή φορά. Η θάλασσα άπλωσε το πέπλο της και τους σκέπασε για να τους κρατήσει για πάντα μαζί, όπως της είχε υποσχεθεί, στο ίδιο σημείο, την ίδια εποχή, και ύστερα.. ύστερα ημέρεψε, γαλήνεψε, γιατί μέσα της έκρυβε όλη την αγάπη του κόσμου που ήρθε μέσα απ’ ένα ταξίδι σύντομο, λυτρωτικό, παντοτινό, ένα ταξίδι δίχως τέλος.   

5. Τ΄ απομεινάρια μιας ζωής…..

Πάντα μου άρεσαν τα παλιά αντικείμενα, οι φωτογραφίες, οι ιστορίες, αλλά αυτή η έντονη νοσταλγία που έχει τρυπώσει στη σκέψη μου με έκανε να πάρω την απόφασή μου και να ανέβω αξημέρωτα σχεδόν, τη στριφογυριστή σιδερένια  σκάλα στην ταράτσα του πατρικού μου.
Εκεί πάνω, το άλλοτε ευρύχωρο πλυσταριό, έχει μεταμορφωθεί σε αποθήκη.
Αποπνέει μία μαγική έλξη για μένα αυτός ο χώρος, άνοιξα με το παλιό σιδερένιο κλειδί και διαβαίνοντας το κατώφλι, είχα την αίσθηση μια άλλης εποχής.
Προχώρησα και περιεργάστηκα γύρω μου, στον τοίχο το καρυδένιο πορτ-μαντώ της γιαγιάς, κουτιά με βιβλία, το ξύλινο αλογάκι του αδελφού μου, το μεγάλο ξύλινο κουκλόσπιτο, δύο πολυθρόνες σκεπασμένες με λευκά σεντόνια και εκεί στο βάθος οι καπελιέρες και τα δύο τεράστια  μαύρα μπαούλα με τους μπρούτζινους καμπαράδες, οι θησαυροί της Μαριόν όπως έλεγε η μητέρα μου.
Η γιαγιά μου γεννήθηκε από έλληνες γονείς στην Αγία Πετρούπολη το 1916 και την ίδια χρονιά, ο πατέρας της βρήκε ταλαιπωρημένο και περιπλανώμενο στο λιμάνι ένα μικρό κορίτσι 4-5 ετών, που το περιμάζεψε και το υιοθέτησε, τη Μαριόν. Είπανε πως το κοριτσάκι ξέμεινε από κάποιο μπουλούκι θεατρίνων ή ότι το παράτησε μια ομάδα τσιγγάνων που είχε μπαρκάρει προ ημερών, όμως κανείς δεν ήτανε σίγουρος για  την αλήθεια.
Η Μαριόν και η γιαγιά μου η Ευγενία, έγιναν αγαπημένες αδελφές και αχώριστες φίλες,  μεγαλώσανε μαζί σε ένα μικρό διαμέρισμα στο Παρίσι  όπου βρεθήκανε  με τους γονείς τους και άλλους ρώσους εμιγκρέ  μετά το ξέσπασμα της Επανάστασης.
Η Μαριόν έγινε σπουδαία  ηθοποιός και η γιαγιά Ευγενία, μοδίστρα σε έναν από τους σπουδαιότερους οίκους μόδας της εποχής.
Η γιαγιά γνώρισε έναν ΄Ελληνα έμπορο, τον παντρεύτηκε και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα το 1938, η Μαριόν ερωτεύτηκε τον Φιλίπ, έναν αριστοκράτη φλαουτίστα  και έζησε μαζί του έναν παθιασμένο έρωτα, μέχρι τον τραγικό θάνατό του, στις 6 Μαϊου 1937 όταν το ζέπελιν ΧΙΝΤΕΜΠΟΥΡΓΚ, το καύχημα της γερμανικής αεροναυπηγικής καταστράφηκε κατά την προσγείωση στο
21ο ταξίδι του στις ΗΠΑ.
Η Μαριόν μετά το ξέσπασμα του πολέμου έγινε ενεργό μέλος της αντίστασης,  τη συνέλαβαν, καταδικάστηκε σε θάνατο, διέφυγε  στην τότε ελεύθερη Ισπανία και από εκεί στις ΗΠΑ.
Διατηρούσε τακτική αλληλογραφία επί 50 χρόνια με τη γιαγιά, αντάλλασσαν φωτογραφίες, δώρα, κάρτες, μέχρι την ημέρα που η Μαριόν έγραψε με την πέννα της και τα ωραία καλλιγραφικά της γράμματα, «Τζενύ, ο δρόμος μου τελείωσε, θέλω να γυρίσω κοντά σου»
Πράγματι γύρισε και πέθανε στην αγκαλιά της γιαγιάς ένα χρόνο περίπου αργότερα.
Ανασηκώνω το καπάκι του μπαούλου, είναι γεμάτο επιστολές, καρτ ποστάλ, άλμπουμ με φωτογραφίες,  η Μαριόν με τον Φιλίπ σε ένα αερόστατο,  με φίλους σε ένα μπιστρό, στην ΄Οπερα, η Μαριόν σε διάφορους ρόλους στο θέατρο, ο Φιλίπ και ο σκύλος του ο Αρνώ, το σημειωματάριο με  τα ποιήματά της, όλα γραμμένα στα γαλλικά, «Η πνοή της ελευθερίας», «Μορφές της αλισάχνης», «Σπαραγμός», «Για σένα»….
Στο δεύτερο μπαούλο μερικά από τα φορέματά της,  δαντελένιες εσάρπες, μία τράπουλα ΤΑΡΩ, δύο βεντάλιες κοκάλινες, 3 ζευγάρια γάντια, το παράσημο εξαιρέτων πράξεων μέσα στο μπλε βελουδένιο του κουτί, τ’ απομεινάρια μιας ζωής ……

6.Νυχτερινός Ερωτικός

Για μια στιγμή ακροβάτησε του ηλιάτορα η άκρια
στην ζώνη του ορίζοντα κι ευθύς μετά
ανάμεσα στων αστεριών τον δρόμο εχάθη
Εκείνες τις ώρες έσμιξε το χέρι μου με το δικό σου χέρι
σε μια εποχή που οι αμυγδαλιές στο μεσονύχτι ανθίζουν
μέσα σε μια μυσταγωγία αρωμάτων μεθυστική
Κανέλα και γαρύφαλλο στην φλόγα να χορεύουν
κι η μοίρα που κυβερνά την μοναξιά στ΄ ασήμι
το ξεχασμένο είδωλο με νοσταλγία να της δείχνει
Μια διαβατάρικη ζωή σαν χάρτινο αερόστατο πεθαίνει
μες σ΄ ένα θρύψαλο ουρανό  μες στον αποσπερίτη
γαντζώνεται στα σύγνεφα , στ΄ άστρα φιλί γυρεύει
Γυμνή απέμεινε  η ψυχή στ΄ απέραντο του σκότους
και  τ΄ ακροδάχτυλα μ΄ απελπισιά γυρεύουν σάρκα
μόνο για λίγο να πιαστούν προτού χαράξει η μέρα
Εκεί κοντά στο χάραμα δίπλα στ΄ ακροθαλάσσι
Το σώμα μου βράχος γίνεται ‘ το σώμα σου το κύμα
κι αλισάχνη ο έρωτας πέρα από το γαλάζιο

7. Η απόφαση

Δρόμοι πολλοί,
εποχές τέσσερις..
Διάλεξε έναν δρόμο 
και μια εποχή 
να ξεκινήσουμε.
Μην περιμένεις 
να βρεις τον σωστό·
δεν υπάρχει
σωστός δρόμος
παρά μόνο
σωστός προορισμός..
Μην περιμένεις
την κατάλληλη εποχή,
δεν υπάρχουν 
κατάλληλες εποχές
παρά μόνο 
κατάλληλοι άνθρωποι·
κι ας φύγουμε μακριά 
από τα πριν...
Μικρά κι ασήμαντα 
ας φαίνονται στα μάτια,
όλα τα χθες.
Ας πετάξουμε κάτω
-έξω από το αερόστατο
της αγάπης μας-
κάθε βάρος, κάθε νοσταλγία
που μας κρατάει δεμένους,
κι ας τα βλέπουμε
να γίνονται αλισάχνη,
πάνω στα βράχια της ζωής
που πίσω μας αφήνουμε..

8.Το ταξιδιάρικο αερόστατο

Αχ και να ήμουν σε αερόστατο επάνω, στα σύννεφα να φτάνω
και στις ψηλές κορφές να κάθομαι λιγάκι για ν’ ανασάνω.
Να βλέπω από εκεί ανθρώπους μεγάλους και παιδιά να με κοιτάζουν με χαρά.
Χρώματα το αερόστατο να αλλάζει ανά εποχή,
πράσινο και ροζ την άνοιξη, το καλοκαίρι μπλε και πορτοκαλί,
κόκκινο και κίτρινο το φθινόπωρο και το χειμώνα άσπρο και γκρι.
Κάθε μέρα και σε άλλο τόπο πετώντας να πηγαίνω, σε όλο τον κόσμο να ταξιδεύω.
Και σαν με πιάσει η νοσταλγία για αγκαλιές και ζεστασιά,
μία ωραία πρωία το δρόμο για το σπίτι θα πάρω ταχιά,
γεμάτος εικόνες από ξένα μέρη, κουβαλώντας και μια ζωγραφιά,
δώρο για τη μαμά και τον μπαμπά, να καμαρώσουν του κόσμου την ομορφιά.
Και ενώ εγώ θα τους διηγούμαι όλα τα παράξενα τα δρώμενα καθαρά και ξάστερα,
και θα τους περιγράφω της φύσης τα απαράμιλλα θαύματα
που είδα κιόλας από τα χαράματα,
όπως την ομίχλη της θάλασσας, αλισάχνη την λεν θαρρώ,
θα με κοιτάζουν με το στόμα ανοιχτό, και θα μου λένε «ω! μα αυτό είναι φοβερό!», τότε μόνο ήσυχος θα αποκοιμιέμαι, όνειρο πάλι για να δω
ότι ήμουν λέει επάνω σε αερόστατο πολύχρωμο, φουσκωτό και
πέρα για πέρα αληθινό!

9.Το αερόστατο

Έβρεχε όλη νύχτα. Ήταν μια βροχή χλιαρή και άρρωστη, κολλούσε στο δέρμα και τρύπωνε στους πόρους, όπως η αλισάχνη φωλιάζει στις ρωγμές των βράχων. Αποφάσισα να μείνω σπίτι εκείνη την ημέρα· η μουντή ατμόσφαιρα και ο γκρίζος ουρανός μου προκαλούσαν μια μελαγχολία που είχα χρόνια να αισθανθώ. Πήρα μια παλιά νουβέλα μυστηρίου και βολεύτηκα στην αναπαυτική μου πολυθρόνα, πλάι στο παράθυρο. Το λιγοστό φως που κατάφερνε να φτάσει ως τις σελίδες του βιβλίου μου, με έκανε γρήγορα να εγκαταλείψω την ανάγνωση. Δεν ήθελα να ανάψω τη λάμπα. Το ηλεκτρικό φως πάντα μου προκαλούσε κατάθλιψη.
Κοίταξα έξω, τον άδειο επαρχιακό δρόμο και πιο πέρα τα απέραντα χωράφια που δέχονταν στωικά τα υγρά μαστιγώματα τ’ ουρανού. Ξαφνικά, μέσα στην απόλυτη ερημιά του γκρίζου τοπίου, το μάτι μου έπιασε κάτι παράταιρο. Μια χρωματιστή κουκκίδα έμοιαζε να πέφτει από ψηλά, σχηματίζοντας σταδιακά γωνία με το έδαφος, μέχρι που προσγειώθηκε κάπως άτσαλα στα ριζά του λόφου, πέρα απ’ τους αγρούς. Ένα… αερόστατο! Τι παράξενο θέαμα για την περιοχή και κυρίως γι’ αυτή την εποχή του χρόνου, με τέτοια κακοκαιρία!  Χρόνια είχα να δω αερόστατο και προσπαθώντας να θυμηθώ από πότε, μια αλλόκοτη νοσταλγία με πλημμύρισε. Ωστόσο έπρεπε να βιαστώ. Ήμουν σίγουρη ότι είχαν αναγκαστεί να προσγειωθούν εξαιτίας της βροχής που όλο και δυνάμωνε. Δε βρισκόταν κανείς τριγύρω, αφού ο καιρός δεν επέτρεπε αγροτικές εργασίες και το μόνο σπίτι για τα επόμενα πέντε χιλιόμετρα ήταν το δικό μου. Άρα εγώ ήμουν η μόνη που μπορούσε να τους βοηθήσει.
Φόρεσα βιαστικά τις γαλότσες μου και βγήκα από το σπίτι, κατευθυνόμενη όσο πιο γρήγορα μπορούσα προς το μέρος του μπαλονιού. Το υγρό χώμα δυσκόλευε την πορεία μου και έγινα μούσκεμα από τη νεροποντή, όμως εγώ συνέχιζα να επιταχύνω, λαχανιασμένη, με την καρδιά μου να χτυπάει σαν ταμπούρλο, μέχρι που σκόνταψα σε ένα κλαδί και βρέθηκα πεσμένη μπρούμυτα μέσα στο βούρκο. Ανασηκώθηκα με κόπο, λασπωμένη από την κορυφή ως τα νύχια, και όταν κατάφερα να καθαρίσω τα μάτια μου, ανακάλυψα με τρόμο ότι το αερόστατο, που πριν λίγο βρισκόταν μερικά μέτρα μπροστά μου, είχε εξαφανιστεί.
Αυτό ήταν το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι πριν λιποθυμήσω. Ξύπνησα μερικές ώρες αργότερα, ξαπλωμένη στο ζεστό μου κρεβάτι, φορώντας καθαρές πιτζάμες, με την κόρη μου στο προσκεφάλι μου.
«Μη φοβάσαι, μαμά», μου ψιθύρισε γλυκά. «Όλα πέρασαν τώρα. Είχες πάλι μία από τις κρίσεις σου».
Και τότε ξαφνικά, μια κουρτίνα τραβήχτηκε μέσα στο μυαλό μου. Όλα ξεκαθάρισαν.
«Τι ημερομηνία έχουμε;» ρώτησα.
«27 Νοεμβρίου», απάντησε εκείνη. «Πάνε δέκα χρόνια από τότε που ο μπαμπάς είχε το ατύχημα με το αερόστατο».
«Σωστά», είπα και γύρισα το κεφάλι μου προς το παράθυρο. Το αερόστατο ήταν εκεί και με περίμενε.

10.Η Μαρίνα

Στο χωριό, όλοι το 'ξεραν. Και διάλεξαν, μικροί μεγάλοι, να παίξουν το παιχνίδι ώστε η Μαρίνα να τελειώσει ήσυχα και όμορφα τη ζωή της. Διότι όλοι ήξεραν την ιστορία της ή μάλλον την ιστορία του Παύλου και της Μαρίνας.
Ο Παύλος γεννήθηκε στο χωριό και μικρός ακόμη έχασε τον πατέρα του σε μια μακρινή θάλασσα. Η Μαρίνα βρέθηκε ένα βράδυ στην άκρη του δρόμου χωρίς αποσκευές και απ' ότι φαίνεται χωρίς παρελθόν. Έμοιαζε φοβισμένη, εύθραυστή και μια και δυο την υιοθέτησαν. Μήπως δε μάζευαν τα πληγωμένα θαλασσοπούλια ;
Δεν ήταν ιδιαίτερα όμορφη, λίγο άγρια κι όμως ο Παύλος την ερωτεύτηκε. Ήταν ο μόνος που κατάφερε να την πλησιάσει και να την εξημερώσει. Ήταν και οι δυο φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλον. Ένωσαν τις μοναξιές τους, επούλωσαν τις πληγές τους... Έφτασε να τον ακολουθήσει πέρα, στο απομακρυσμένο νησί. Διότι ο Παύλος ήταν φαροφύλακας και πέρασαν εκεί πάνω από τριάντα χρόνια, απλά και μακριά απ' όλους.
Από τη δουλειά του της έμαθε όλα τα κόλπα. Πώς να ανάβει τις κατόπτρες, να χειριστεί τους λεβιέδες, να πατήσει τις σειρήνες. Ο φάρος της αποκάλυψε σιγά τα μυστικά του. Από τη φθορά αναγνώριζε την κάθε πλάκα στο διάδρομο που οδηγούσε στην αίθουσα των μηχανών, μπορούσε να ονομάσει κάθε λεπτομέρεια στην οποία άπλωνε το χέρι.
Στο νησί το κάθε μονοπάτι της ήταν γνώριμο. Μπορούσε να προσανατολιστεί ακόμα με το πάφλασμα των κυμάτων και της άρεσε να οσμιστεί το ιώδιο που έβγαινε από την αλισάχνη.
Ο χρόνος έμοιαζε σταματημένος. Κι όμως κύλησαν οι μήνες, τα έτη και κάποτε πέθανε ο Παύλος.
Η Μαρίνα αποφάσισε να μείνει μόνη της στο καταφύγιό τους. Εκεί πάντα ένιωθε ασφαλής. Βέβαια πού και πού τη βάραινε η μοναξιά, την έσφιγγε η νοσταλγία. Προπαντός όταν λυσσομανούσε η φουρτούνα και δυνατοί άνεμοι πάλευαν με τα τείχη του φάρου. Τότε άναβε τον ασύρματο και όλο και κάποιος από το χωριό της μιλούσε, της διηγόταν τα μεγάλα και τα μικρά γεγονότα από τις οικογένειες των ψαράδων. Τελευταία μάλιστα είχε περάσει πάνω από το χωριό ένα πλουμιστό αερόστατο που γύριζε όλο τον κόσμο. Για να γιορτάσουν το συμβάν είχαν στήσει ένα μεγάλο πανηγύρι και τα παιδιά λαχτάριζαν να της πουν όλες τις λεπτομέρειες. Έπλεε σε πελάγη χαράς.
Κάθε Πέμπτη, όποια εποχή και να ήταν, κατέβαινε στο μόλο να παραλάβει τα δέματα που της έστελναν. Κονσέρβες, τρόφιμα και πότε-πότε μερικές λιχουδιές. Εκείνη έτρωγε σαν το πουλάκι μα της άρεσαν αυτά τα ραντεβού με τον απέναντι κόσμο. Η όλη τελετουργία της θύμιζε πόσο σημαντική ήταν η αποστολή της. Το άναμμα του φάρου είχε γίνει πια ο λόγος της ύπαρξής της.
Στο χωριό το 'χαν κρυφό καμάρι, εδώ και κάποια χρόνια, όλα είχαν συστηματοποιηθεί κι ο φάρος ελεγχόταν ηλεκτρονικά από τη στεριά. Μα από πάντα η Μαρίνα ήταν τυφλή. Και κανείς δεν πήρε ποτέ το θάρρος να της το πει.

OI ΥΠΟΛΟΙΠΕΣ 13 ΙΣΤΟΡΙΕΣ - ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΑΝΑΡΤΗΣΗ

38 σχόλια:

  1. Καλημερα! Ειναι ολες οι ιστοριες και τα ποιηματα τοσο ομορφα, ποσο δυσκολο ειναι να διαλεξει κανεις!
    Για μενα ξεχωρισαν ιδιαιτερα τα 3,4,5,10,13,17 και 22. Αλλα οι οροι ειναι σαφεις, οποτε θα δωσω 3 βαθμους στο νο 10, 2 βαθμους στο 13 και 1 βαθμο στο 17.
    Ευχαριστω παρα πολυ για τον υπεροχο διαγωνισμο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πολύ Christina μου για τη βαθμολόγησή σου.
      Φιλιά πολλά

      Διαγραφή
  2. Καλώς σε βρήκα,τελικά ήταν πολύ ωραία η ιδέα που είχε το Δελφινάκι μας να μας γνωρίσει καλύτερα,ελπίζω να τα λέμε,καλο Σαββατοκύριακο. θα δώσω 3 βαθμούς στο ΗΜΟΥΝ ΕΔΩ ημουν εδω,2 βαθμούς στη ΜΑΡΙΝΑ,και 1 βαθμό ΣΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ που ήρθες... και που βαθμολόγησες.
      Φιλιά πολλά.

      Διαγραφή
  3. Πασταφλωρίτσα μου καλησπέρα!
    Διάβασα χτες ξημερώματα τις ιστορίες, το μόνο που επέτρεψα στον εαυτό μου να κάνει χτες βράδυ στον υπολογιστή, αφού ήθελα αποτοξίνωση και ξεκούραση!
    Πολύ όμορφες πολλές ιστορίες! Αυτή τη φορά με έκπληξη είδα κι αρκετή ποίηση!
    Ξαναήρθα και διάβασα αυτές που ξεχώρισα προσπαθώντας να είμαι δίκαιη ( όσο είναι αυτό δυνατόν).
    Είμαι λίγο δύσκολη κι αναποφάσιστη. Δεν σνομπάρω την ποίηση να πω αλλά προτιμώ τις ιστορίες περισσότερο, που έχουν αφήγηση και κορμό! Στέκομαι ίσως πολύ στους τύπους ...στο πώς πρέπει να είναι ένα διήγημα.
    Ξεχώρισα όπως βλέπω τώρα στις σημειώσεις που κρατούσα ( με την σειρά δημοσίευσης κι όχι προτίμησης): 4,7,11,15,19,21

    Δίνω τους 3 πολύτιμους βαθμούς μου στην ιστορία Νο 19 "Άλφα-Δέλτα"! Ταξίδεψα! Κάθε παράγραφος και εικόνα. Όμορφος λόγος! Συγκινήθηκα!

    Δίνω 2 βαθμούς στην εξίσου όμορφη ιστορία με το ΝΟ 4 "Ταξίδι δίχως τέλος"
    Καλογραμμένο. Έχασε τους 3 μόνο και μόνο γιατί ήταν απελπιστικά στενάχωρο. Η γραφή του όμως καταπληκτική!

    Κι αφού δώσω τα προσωπικά μου συγχαρητήρια στο 19 και στο 4 που με άγγιξαν και με κέρδισαν σχεδόν το ίδιο να πάω και στον 1 βαθμό μου!

    1 βαθμό θα δώσω στο ποίημα με το Νο 11 , αν κι είπα ότι δεν προτιμώ σε αυτό το παιχνίδι την ποίηση! Αλλά θέλω να είμαι δίκαιη ...Ήταν περίτεχνο και διασκεδαστικό! Και μου άρεσε!

    Ουφ! Τα 'πα, τα αιτιολόγησα!
    Καλή επιτυχία στο παιχνίδι μας και να ξεχωρίσουν πραγματικά τα καλύτερα!
    Τα φιλιά μου και τα σέβη μου!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Aριστέα μου, ευχαριστώ πολύ για τη βαθμολόγησή σου.
      Φιλιά πολλά

      Διαγραφή
    2. Όμορφη και η 23η ιστορία που προστέθηκε εκ των υστέρων! Ένα θέμα που πήγα να το αγγίξω κι εγώ αλλά τελευταία στιγμή το άφησα! Έχω αγαπημένο ξάδερφο μπλεγμένο σε αυτή την ιστορία Φλώρα μου και πονάει πολύ!
      Δεν θα αλλάξω τη βαθμολογία μου γιατί για μένα σημασία έχει πόσο αβίαστα έπαιξαν μέσα στη ιστορία οι ζητούμενες λέξεις!
      Φιλιά πολλά πολλά! Πάντως θέλω να πιστεύω ότι εγκαίρως την πρόλαβες την 23η και δεν θα δημιουργηθεί θέμα!

      Διαγραφή
  4. Καλησπέρα αγαπητή FLORA GIA..

    Οι επιλογές μου είναι:

    15.Πετάγομαι πάνω= 3 βαθ.
    16.Το καλυβάκι = 2 βαθ.
    18.Χωρίς τίτλο= 1 βαθ.

    Σε ευχαριστώ για τον κόπο και τον χρόνο που διέθεσες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εγώ σ' ευχαριστώ που ασχολείσαι με το παιχνίδι μας. Επίσης ευχαριστώ για τη βαθμολόγησή σου.

      Διαγραφή
  5. Απαντήσεις
    1. Eυχαριστώ πολύ για τη βαθμολόγησή σου.
      Φιλιά πολλά

      Διαγραφή
  6. Καλημέρα!
    Ωραίες οι ιστορίες, αλλά πράγματι δεν κατάλβα τι σημαίνει αλισάχνη ακριβώς.. Είναι πολύ συγκινητικό για μένα που είμαι παλιά στα μπλογκς να βλέπω τον ενθουσιασμό για ιστορίες, για σχόλια, για φιλίες, για επικοινωνία και σε νέες-νέους μπλόγκερς! Είναι ένα φάρμακο όπως και να το κάνεις! Μια μεγάλη καλημέρα σε όλους και μη ξεχνάτε ότι την καλύτερη ιστορία δεν την έχουμε γράψει ακόμα!! Και αυτό, για να γράψουμε πολλές πολλές ακόμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν μπορώ να σου γράψω περισσότερα για τη λέξη αλισάχνη.
      Ότι βρήκα στο λεξικό το έχω γράψει στην ανάρτηση της έναρξης του παιχνιδιού... Εγώ το κατάλαβα σαν αλμύρα σε μορφή σταγονιδίων μικρών ή υγρασία που γίνεται ατμός...
      Στο επόμενο παιχνίδι μας ίσως εσύ γράψεις την καλύτερη ιστορία που δεν έχουμε γράψει ακόμα!!!
      Φιλιά.

      Διαγραφή
  7. Όλες οι ιστορίες πολύ όμορφες.
    Τους 3 βαθμούς τους δίνω στην 10, τους 2 βαθμούς στην 5 και τον 1 βαθμό στην 9.
    Φιλάκια ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πολύ για τη βαθμολόγησή σου.
      Πολλά φιλιά.

      Διαγραφή
  8. Καλησπέρα Φλώρα...αν έλεγα πως δε δυσκολεύτηκα και αυτή τη φορά θα έλεγα ψέματα!
    Τελικά αφήνοντας απ' έξω κι άλλα πολλά που μου άρεσαν, θα ψηφίσω...
    3 βαθμούς θα δώσω στην ιστορία 23 για εκείνον τον ήλιο και την ελπίδα που αφήνει να φαίνονται ξεκάθαρα στο τέλος..
    2 βαθμούς δίνω στην ιστορία 10..με συγκλόνισε η συνέπεια με την οποία εκτελούσε η Μαρίνα ένα "καθήκον" που ήταν περιττό, αλλά σήμαινε τα πάντα για αυτή!
    1 βαθμό δίνω στην ιστορία 2...πάντα οι επιστροφές και ειδικά αυτές που γίνονται από βαθιά μέσα μας είναι λυτρωτικές...
    Καλό βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλό βράδυ και σε σένα Μαρία μου και ευχαριστώ πολύ που μπήκες στον κόπο να βαθμολογήσεις.

      Διαγραφή
  9. Φιλιά και καλή εβδομάδα !
    Ίσως διαβάσω και βαθμολογησω τις επόμενες μέρες .
    Να πω ότι είμαι εδώ ήθελα προς ώρας.
    Δε λησμονώ τις καλές μου φίλες !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι εμείς δεν σε ξεχνάμε και σε αναζητάμε όταν καθυστερείς να φανείς.
      Περιμένουμε την βαθμολογία σου καλέ μας φίλε.
      Καλή εβδομάδα και σε σένα...

      Διαγραφή
  10. Γεια σου Φλώρα!!! Πήρα απουσία αυτή τη φορά!! χιχι!
    Αλλά είμαι παρόν στη βαθμολόγηση!! Η οποία και ήταν και δύσκολη, για άλλη μια φορά!! Αλλά αφού πρέπει:
    3 βαθμούς δίνω στην ιστορία με τον αριθμό 23 -> Θέλω να ζήσω
    2 βαθμούς δίνω στην ιστορία με τον αριθμό 4 -> Ταξίδι δίχως τέλος
    1 βαθμό δίνω στην ιστορία με τον αριθμό 18 -> Χωρίς τίτλο
    Ξεχώρισα κι άλλα, με κορυφαία τα 6, 9 και 17... Αλλά η τριάδα μου με άγγιξε περισσότερο...
    Καλή επιτυχία σε όλες τις υπέροχες ιστορίες και διαγωνιζόμενους!!!
    Φιλάκια!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τina μου ευχαριστώ που δεν μας ξέχασες στη βαθμολόγηση...
      Την άλλη φορά σε περιμένουμε και με συμμετοχή...
      Φιλιά πολλά.

      Διαγραφή
  11. Καλησπέρα σας και καλή εβδομάδα!
    Δεν βρήκα, δυστυχώς χρόνο να γράψω κι εγώ μια ιστορία. Απόλαυσα όμως όλες τις ιστορίες, καθώς και τα ποιήματα.
    Ήταν όλα μοναδικά, το καθένα με τον δικό του τρόπο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τασούλα μου, παρόλο που δεν έλαβες μέρος μπορείς να βαθμολογήσεις αν θέλεις.

      Διαγραφή
    2. Αλήθεια; Θα χαρώ να συμμετάσχω, τότε, έστω με την βαθμολόγησή μου. Αρχικά, να πω πως ξεχώρισα τα 6, 9, 10, 16, 17, 22, 23. θα δώσω τους βαθμούς μου σε εκείνα που με άγγιξαν λίγο περισσότερο.
      3 βαθμούς στο 17 και το ημερολόγιο του ταξιδιώτη - Αγαπώ τις γοργόνες, ακόμη κι αν είναι αποκύημα κάποιας φαντασίας.
      2 βαθμούς στο 10 και τη Μαρίνα - γιατί με συγκλόνισε η αποκάλυψη στο τέλος.
      1 βαθμό στο 6 - ένα ποίημα που ειλικρινά με άγγιξε.
      Τα συγχαρητήριά μου σε όλους ανεξαιρέτως!

      Διαγραφή
  12. Φλώρα σου στέλνω και την δική μου βαθμολογία και εύχομαι καλή επιτυχία σε όλους.
    3 βαθμούς στο 9 (Το αερόστατο)
    2 βαθμούς στο 13 (Η θεία μας η Βάγγιω)
    1 βαθμό στο 17 (Από το ημερολόγιο ενός μοναχικού ταξιδιώτη)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χριστίνα μου ευχαριστώ πολύ για τη βαθμολόγησή σου...
      Φιλιά

      Διαγραφή
  13. Γεια σου Φλώρα μου και καλή εβδομάδα!

    Διάβασα προσεκτικά (και ξαναδιάβασα) όλες τις ιστορίες και τα ποιήματα. Αυτή τη φορά, αρκετά κείμενα αποπνέουν μια θλίψη, ή έχουν κάπως στενόχωρο θέμα... είναι όμως όλα αξιόλογα και το καθένα είναι όμορφο με τον τρόπο του. Ένα μεγάλο μπράβο σε όλους τους συμμετέχοντες.

    Βαθμολογώ λοιπόν, ως εξής:

    Στην ιστορία Νο 4 (Ταξίδι δίχως τέλος) - 3 βαθμούς.
    Με άγγιξε πολύ το τέλμα και ο συναισθηματισμός του ήρωα και, παρόλο που το τέλος της ιστορίας δεν είναι ευχάριστο, δε μπορώ να σκεφτώ κάποιο άλλο τέλος που να ταίριαζε περισσότερο στην ιστορία, πέρα από αυτό που της δόθηκε.

    Στο ποίημα Νο 11 (Δρόμοι της σκέψης) - 2 βαθμούς.
    Απολαυστικό και έξυπνο! Μου άρεσε που, γράφοντας ένα ποίημα, περιγράφηκε από τον γράφοντα... η δυσκολία του να γράψει ένα ποίημα.

    Στην ιστορία Νο 10 (Μαρίνα) - 1 βαθμό. Λυπητερό το θέμα, αλλά όμορφα γραμμένο το κείμενο. Τελειώνοντας την ανάγνωση, συνειδητοποίησα ότι συμπάθησα τόσο την ηρωίδα, όσο και την κοινωνία γύρω της.

    Καλή επιτυχία!

    Φλώρα μου, μπράβο και σε εσένα για ακόμη μία φορά - το πόσο απολαμβάνω αυτό το παιχνίδι και τα ταξίδια του νου καθενός από τους συμμετέχοντες, δε λέγεται.

    Σε φιλώ!


    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πολύ τόσο για τη βαθμολόγησή σου, όσο και για τον εκτενή σχολιασμό σου....
      Φιλιά πολλά.

      Διαγραφή
  14. Φλώρα μου καλησπέρα
    Αυτή την φορά οι ιστορίες που μου άρεσαν είναι περισσότερες από τρεις και προβληματίστηκα πολύ πριν ψηφίσω.
    Μου άρεσαν οι 4, 9, 10, 15, 16, 17, και η 18. Ωστόσο για να μην σε κουράζω δίνω την εξής βαθμολογία:
    Τους 3 βαθμούς στην 9 γιατί είναι καλογραμμένη έχει πολύ καλή υπόθεση και απρόβλεπτο τέλος.
    Τους 2 βαθμούς στην 10 γιατί και αυτή έχει μη προβλέψιμο τέλος (και επειδή είχα σκεφτεί και εγώ μια ιστορία με φαροφύλακα, αλλά δεν πρόλαβα να ολοκληρώσω).
    Τον 1 βαθμό τον δίνω στην 4.
    Καλή συνέχεια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Eυχαριστώ πολύ Ελένη μου για τη βαθμολόγησή σου.
      Φιλιά πολλά.

      Διαγραφή
  15. Ανώνυμος9:52 μ.μ.

    Γεια σου Φλώρα!Ευτυχώς πέρασαν γρήγορα οι βδομάδες,ανυπομονούσα να διαβάσω τις νέες ιστορίες!Αλλά πολλή θλίψη αυτή τη φορά,τι πάθανε όλοι?Και πολλά ποιήματα επίσης!Παρόλο που δεν είμαι του ποιήματος,ψήφισα ένα γιατί πραγματικά μου άρεσε πολύ!
    Αρχίζω λοιπόν.Η ιστορία στη οποία δίνω 3 βαθμούς ειναι η 15(Πετάγομαι πάνω).Μου αρέσει πολύ ο τρόπος γραφής της σαν να μη σκέφτεται ο συγγραφέας τι γράφει και πως,απλώς καταθέτει τη ψυχή του!2 βαθμούς δίνω στην 2(Ήμουν εδώ)γιατί μου άρεσε η αισιοδοξία του,όσο δύσκολα και να περνάμε πρέπει να συνεχίζουμε.Και τέλος δίνω 1 βαθμό στο ποίημα με τον αριθμό 7(Η απόφαση).Δε ξέρω γιατι,απλά με άγγιξε.
    Εύχομαι καλή επιτυχία σε όλους!
    Και χωρίς παρατράγουδα αυτή τη φορα!Ευτυχώς που δε γράφω ιστορίες Φλώρα!Θα είχα πει σε όλους τους φίλους μου να μπουν και να με ψηφίσουν!Είμαι απαράδεκτη,το ξέρω!Φιλάκια!!!!!Yiannouli Y.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είσαι πονηρή και δολοπλόκα.... φίλη μου καλή, αλλά να ξέρεις πως ακόμη κι αν έκανες τέτοιες λαμογιές εδώ.... θα σε πιάναμε στα πράσσα...
      Φιλιά κι ευχαριστώ πολύ για τη βαθμολόγησή σου.

      Διαγραφή
  16. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Διέγραψα το προηγούμενο σχόλιο γιατί έκανα λάθος σε όνομα ιστορίας.. οπότε το ξαναγράφω με την διόρθωση..

    Καλησπέρα και απο εμένα!! Επιτέλους κατάφερα να αποφασίσω και εγώ και να δωσω την βαθμολογία μου! Θέλω να πω ένα μεγάλο μπράβο για όλες τις ιστορίες και τα ποιήματα διότι ειλικρινά είναι όλα τους καταπληκτικά και δυσκολεύτηκα πάρα πολύ να καταλήξω σε 3 για να βαθμολογήσω! Οι λέξεις αυτές πραγματικά οδήγησαν σε αριστουργήματα.
    Η βαθμολογία μου έχει έως εξης:

    Τους 3 βαθμούς τους δίνω στην ιστορία 3 (Το σπιτάκι στην παραλία). Είναι συγκινητικό να μπορείς μέσα απο αυτές τις λέξεις που ήταν άσχετες μεταξύ τους να χρησιμοποιείς μια αληθινή ιστορία για να διηγηθείς. Με άγγιξε.

    Τους 2 βαθμούς θα τους δώσω στην ιστορία/ποίημα 7 (Η απόφαση). Δεν μπόρεσα να το ξεχωρίσω σαν ποιήμα αλλά το λάτρεψα που ξεχώρισε και σαν ιστορία. Όλοι ταυτιζόμαστε με μια απόφαση στην ζωή μας που έπρεπε να πάρουμε. Το ίδιο και εγώ

    Τον 1 βαθμό θα τον δώσω στην ιστορία 19 (Αλφα και Δέλτα). Με ταξίδεψε εκεί στην παραλία με το κουτάκι απο σανταλόξυλο και θεώρησα και πολύ έξυπνη της χρήση της δύσκολης λέξης "αλισάχνη"

    Καλη επιτυχία σε όλους. Πάντα θα λέω πως δεν εχει σημασία το αποτέλεσμα μιας βράβευσης αλλα το αποτέλεσμα μιας δημιουργίας.

    Καλό βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Eυχαριστώ πολύ για το σχολιασμό των αγαπημένων σου ιστοριών..
      Φιλιά πολλά

      Διαγραφή
  18. Φλώρα μου, σε χαιρετώ και πάλι!
    Συγχαρητήρια σε όλους για τις ιστορίες τους!
    Αυτές που ξεχώρισα εγώ ήταν:
    1) Η 17, γιατί με ταξίδεψε σε άλλες εποχές, ρομαντικές αλλά σκοτεινές και μυστηριώδεις(3 βαθμοί).
    2) Η 15, γιατί η ανάγνωσή της κυλάει σαν γάργαρο νεράκι, παρασέρνοντας μουσικές, εικόνες και αναμνήσεις(2 βαθμοί).
    3) Η 10, γιατί πραγματικά, πετάχτηκα από το κάθισμά μου, όταν διάβασα τις τελευταίες γραμμές(1 βαθμός).
    Φιλιά και καλά αποτελέσματα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πολύ για τη βαθμολόγησή σου και το σχόλιό σου.
      Φιλιά κι από μένα

      Διαγραφή
    2. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

      Διαγραφή