Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2013

Άφησα πίσω ...... ένα μεγάλο κομμάτι από την ψυχή μου

Πριν 16 μήνες έκλεισα ένα πολύ σημαντικό κεφάλαιο της ζωής μου. 
Το έκλεισα πρόωρα με απόφαση που πήρα με προσωπική μου ευθύνη, 
αναγκαστικά, βιαστικά και κάτω από την πίεση των γεγονότων. 
Μέσα σε 1 εβδομάδα έπρεπε να αποφασίσω αν θα μείνω ή θα φύγω από τη δουλειά μου. 
Οι ανατροπές που ήρθαν μέσα από την κρίση επέβαλαν να πάρω την απόφαση να αποχωρήσω. 

Σήμερα μετά από 16 μήνες, διαπιστώνω ότι η απόφασή μου να φύγω ήταν σύμφωνη με το οικονομικό μου συμφέρον. Εάν έμενα θα δούλευα για 200 ευρώ παραπάνω, ποσόν που οπωσδήποτε ξοδευόταν σε εισιτήρια, παραπανίσια ρούχα, παπούτσια, καφέδες, κολατσιό. 
Προσπάθησα να σώσω και το εφάπαξ μου. Δεν τα κατάφερα.
Μειώσεις έγιναν αναδρομικά και δεν γλίτωσε από το μακέλεμα και μόνο ο Θεός ξέρει αν θα πάρω στο τέλος τίποτε απομεινάρια του. 

Έχω ξεκουραστεί αρκετά,
-αφιέρωσα παραπάνω ύπνο στον εαυτό μου, 
-κοιμάμαι τη νύχτα χωρίς να λύνω στον ύπνο μου προβλήματα της επόμενης μέρας,
-δεν με αφορούν άμεσα πλέον οι απεργίες των ΜΜΜ, 
-στο σπίτι τρώμε κάθε μεσημέρι ζεστό φαγητό της ίδιας ημέρας και όχι της προηγούμενης,
-ψωνίζω από τη λαϊκή κάθε εβδομάδα,
-πάω γυμναστήριο,
-έχω χρόνο πολύ για όλα τα πράγματα που με ενδιαφέρουν, 
γενικώς μου περισσεύουν ώρες. 

Όμως  αναπολώ............
-την ώρα που έδινα λύσεις στα προβλήματα που προέκυπταν στη δουλειά και ένοιωθα χρήσιμη, 
-την ώρα που τελείωνα μια δουλειά και τεντωνόμουν ευχαριστημένη στην καρέκλα μου,
-την ώρα που κάποιος συνάδελφος μου έλεγε ευχαριστώ πολύ, (Ήταν νόμος για μένα να δίνω  προτεραιότητα στα προβλήματα συναδέλφων και να τα φέρνω άμεσα σε πέρας. Στη δική μου τη δουλειά οι συνάδελφοι ήταν το κοινό, αφού δεν είχα συναλλαγή με πολίτες.)
-την πρωϊνή καλημέρα με 50 ανθρώπους, 
-τη χαρά που μοιραζόμαστε με κεράσματα, όποτε είχαμε γιορτή, επιτυχία, χαρά στο σπίτι μας, 
-τη στενοχώρια που μπορούσα να μοιραστώ με λίγες αγαπημένες συναδέλφους, που έγιναν φίλες, 
-τις γιορτές που στήναμε  όταν οι καταστάσεις το επέτρεπαν, 
-το πρωϊνό καφεδάκι που κατέληγε να τελειώνει το μεσημέρι παγωμένο κάποιες φορές από το φόρτο δουλειάς, 
-τα γέλια και τα κλάματα κατά περίπτωση, (ειδικά τα γέλια ακουγόταν σε πάνω από έναν ορόφους συχνά)
-την αγανάκτηση και τα μπινελίκια που έπεφταν όταν η διοίκηση θυμόταν να μας ζητήσει σε προθεσμία ωρών, στοιχεία που χρειαζόταν εβδομάδα για να δοθούν,
-την αγωνία την εποχή των μεταθέσεων  και κατά τη διάρκεια του ελέγχου του επιθεωρητή, 
-όλα αυτά που γέμιζαν μια ζωή για 33 ολόκληρα χρόνια. 
Φεύγοντας κέρασα γλυκά και έκλαψα πολύ όταν αποχαιρέτησα. 

Μάζεψα
-προσωπικούς υπηρεσιακούς μου φακέλους, 
-φωτοτυπίες των εκθέσεων αξιολόγησής μου (για να δείχνω τα 10άρια στα παιδιά και στα εγγόνια μου),
-τον τηλεφωνικό κατάλογο όλων των υπηρεσιών του Υπουργείου μας, που είχε περισσότερα γραμμένα με το χέρι μου παρά τυπωμένα πάνω του, αφού παντού είχα γράψει ονόματα συναδέλφων άλλων υπηρεσιών με τους οποίους είχα συνεργαστεί, είχαμε αλληλοβοηθηθεί και είχαμε γνωριστεί, 
-την προσωπική μου ατζέντα με προσωπικά τηλέφωνα κινητά και σπιτιών των στενών συναδέλφων, 
-τη σφραγίδα μου,
-το δημοσιοϋπαλληλικό κώδικα με όλες τις συμπληρωματικές εγκυκλίους και σημειώσεις,
-το μολύβι και το κραγιόν που είχα πάντα στο γραφείο, 
-ένα καθρεφτάκι - μοιρογνωμόνιο, δώρο της ανηψιάς μου,
-το ποτήρι του νερού  ή του φραπέ μου, 
-το φλιτζάνι του τσαγιού μου, 
-το φλιτζανάκι του ελληνικού  καφέ μου, 
-το κουταλάκι μου,
-το πηρούνι μου, 
και τα κομμάτια μου. 





Άφησα πίσω
-τις σημειώσεις που είχα κρατήσει και με βοηθούσαν στη δουλειά μου (τις χάρισα στο πιο καινούριο κορίτσι του γραφείου)
-το χρονικό πλάνο που είχα φτιάξει και το είχα κολλήσει στον τοίχο πίσω μου (κάθε πρωί το συμβουλευόμουν μην τύχει και ξεχάσω κάτι σημαντικό)
-την καφετιέρα του γαλλικού καφέ μου, 
-το βραστήρα μου,
-το μπρίκι μου,
-το χτυπητήρι του φραπέ μου,
-ένα σερβίτσιο τσαγιού (το είχα πάει εκεί για να φτιάχνω καφέ σε τυχόν επισκέπτες, υπηρεσιακούς και μη),
-ποτήρια για τους επισκέπτες, 
-τα καλύτερα ίσως χρόνια της ζωής μου
-και ένα μεγάλο κομμάτι από την ψυχή μου.

Πολλές φορές
-αναπολώ τις ώρες που βρισκόμουν εκεί, παρόλο που όσο ήμουν τις θεωρούσα χαμένο κομμάτι της ζωής μου,
-βλέπω στον ύπνο μου ότι δουλεύω ακόμη και ξυπνάω ευτυχισμένη,
-σηκώνω το τηλέφωνο, για να ακούσω τα νέα από τα κορίτσια του γραφείου. 

Φεύγοντας μου έμεινε
-πλήθος ωραίων αναμνήσεων, 
-φιλία με συναδέλφους, που εξελίχθηκε πολύ περισσότερο αφού αποχωρήσαμε από την υπηρεσία, και ανοίξαμε τις καρδιές μας (μέσα στην υπηρεσία, όλοι κρατούν πράγματα και προβλήματα της ζωής τους, που δεν τα μοιράζονται, γιατί θεωρούν πως πρέπει να δείχνουν πρόσωπο, οικογενειακή και προσωπική ζωή χωρίς δυσκολίες και προβλήματα),
-πικρία γιατί οι καταστάσεις μου επέβαλαν να φύγω βιαστικά και πριν την ώρα μου.

Όποτε όλα αυτά μου λείπουν πολύ, 
φτιάχνω τον καφέ μου στο φλιτζανάκι της δουλειάς μου,
βάζω νερό στο ποτήρι της δουλειάς μου, 
παίρνω το κέντημά μου και βυθίζομαι στις αναμνήσεις μου.

Και να φανταστεί κανείς, ότι όσο ήμουν εκεί, ένοιωθα σαν φυλακισμένη, που δεν την άφηνε το 8ωρο να χαρεί μέσα από τα ενδιαφέροντά της.
Εκ των υστέρων συνειδητοποιώ πως μια χαρά τα κατάφερνα μέσα σ' ένα 24ώρο να χωρέσουν η οικογένειά μου, η δουλειά μου, το νοικοκυριό μου και  τα ενδιαφέροντά μου. 
Το μόνο που χόρτασα ήταν ο πάντα λιγοστός ύπνος μου.

Αυτή η ανάρτηση είναι αφιερωμένη 
αποκλειστικά σε μένα. 
Κι αν φανεί λίγο εγωιστικό 
δεν πειράζει 
την όφειλα στον εαυτό μου...
Σε σας χαρίζω 
ακόμη ένα ξεδίπλωμα της ψυχής μου
που άφησα να βγει 
μέσα από αυτή την ανάρτηση...
  

46 σχόλια:

  1. Για αυτό είναι οι αναμνήσεις, για να τις μοιραζόμαστε.. Πολλές φορές όταν ζούμε κάτι, δεν μπορούμε να είμαστε τόσο αντικειμενικοί. Πρέπει να περάσει λίγος χρόνος, για να μπορέσουμε να δούμε λίγο πιο ξεκάθαρα τα πράγματα. Χαιρετισμούς από την μακρινή Μελβούρνη :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στη μακρινή Μελβούρνη στέλνω κι εγώ την αγάπη μου και τα χαιρετίσματά μου. Εύχομαι γρήγορα να βρεθείς κοντά μας.

      Διαγραφή
  2. Ασφαλώς και το όφειλες στον εαυτό σου Φλωρίτσα μου!
    Σ' ευχαριστώ που το μοιράστηκες μαζί μας, προσωπικά συγκινήθηκα με τον τρόπο που άνοιξες την ψυχούλα σου...

    Αγκαλίτσα ζεστή και φιλάκια σου στέλνω, όμορφη μέρα να έχεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Kι από μένα αγκαλιά και πολλά φιλιά γλυκειά μου Μαίρη.

      Διαγραφή
  3. Καλημέρα καλή μου Φλώρα..πάντα με συγκινούν οι αναρτήσεις σου, που αφορούν κάτι από σένα, σαν αυτήν εδώ....με συγκίνησαν πολύ όλα όσα γράφεις....και με συγκινησε που το χωρισες κατα κατηγορια, τι πηρα , τι αφησα κλπ κλπ
    Δεν την βρηκα καθολου εγωιστικη..μας ανοιξες την καρδια σου και αυτο με συγκινησε,μου αρεσε...Κραταω αυτο-άφησα πίσω τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου...αλλα και ολα τα αλλα,τα νευρα που καναμε και ολα ολα, το σερβιτσιο που πηρες... οι σημειωσεις σου..ολα ολα..Εισαι τυχερη που δε δουλευεις πια,μακαρι και γω ...Δεν αντεχω αλλο... Τα καλυτερα μας χρονια τα χανουμε στη δουλεια , για ποιο λογο;;Για κανεναν!!!! Εχω πολλα χρονια ακομα δουλειας κι οσο το σκεφτουμε δε θελω...Χανουμε χρονο απο αλλες αγαπημενες ασχολιες...απο μας, τους δικους μας.... Ουφ,.ξεσπασα και γω λιγο και συγνωμη αλλα αυτες τις μερες βγηκα εκτος ορίων!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γλυκό μου Δελφινάκι, κι εγώ αγανάκτησα αρκετές φορές, όμως να ξέρεις πως πρέπει να είσαι ευγνώμων που σου συμβαίνει να δουλεύεις.
      Ειλικρινά αυτήν την εμπιστοσύνη στον εαυτό σου που σου δίνει η δουλειά δεν θα στη δώσει κανένας άλλος.
      Η ζωή χωρίς δουλειά είναι σαν μπάνιο στη θάλασσα με μπρατσάκια.
      Δεν είναι πιο ωραίο να το παλεύεις, να ελίσσεσαι, να χαίρεσαι μόνη τη θάλασσα;
      Φιλιά Δελφινάκι μου, και οι δυσκολίες έχουν γλύκα.

      Διαγραφή
  4. Ποσα δικα μου κομμάτια βρήκα μέσα στις δικές σου γραμμές , κατοχύρωσε και γω τον Αύγουστο ζωγραφιζεις τόσα κομμάτια μου τόσο πολυ γλαφυρά !!!!! Σε ευχαριστω

    Α εμείς βρεθήκαμε την Πέμπτη και κοψαμε την πιττα μας πολυ πολυ γέλιο Σε γλυκοφιλω

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ήμουν σίγουρη πως όταν το έγραφα, θα ταυτιζόμουν με πολύ κόσμο γιατί όχι και με σένα.
      Κι εγώ σε γλυκοφιλώ.

      Διαγραφή
  5. Φλώρα μου, καλημέρα!
    Θέλω να περάσω ξανά από το σπίτι, με την ησυχία μου.
    Θέλω να σε ξαναδιαβάσω και να συγκινηθώ!
    Θέλω να σου σχολιάσω έχοντας χρόνο κι άνεση!
    Φιλιά!

    ΥΓ: Μπορεί να την αφιερώνεις στον εαυτό σου (και πολύ καλά κάνεις) αλλά εκφράζει κι όλους εμάς που εργαστήκαμε κάπου και φύγαμε να πάμε σε μία άλλη δουλειά και κάποια στιγμή θα φύγουμε ξανά! ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι εγώ άλλαξα δουλειές @iris μου.
      Πίστεψέ με αυτό είναι κάτι άλλο.
      Είναι σαν να σε βγάζουν από ένα κομμάτι της ζωής οριστικά.
      Βέβαια όταν ένας κύκλος κλείνει, συνήθως ανοίγει κάποιος άλλος.
      Θα φανεί αν με το χρόνο δεν πνιγώ στην πλήξη.
      Ως τώρα πάντως προσπαθώ να γεμίζω τις ώρες μου, να εξασκώ τον εγκέφαλό μου...

      Διαγραφή
    2. Ήρθα πάλι! Όπως υποσχέθηκα!
      Αναρωτιέμαι πώς θα νιώθω εγώ! Με άγγιξαν βαθύτατα Φλώρα μου οι περιγραφές σου! Κυρίως εκείνες που τονίστηκαν με κόκκινα γράμματα!
      Θέλω να σε κάνω άπειρες αγκαλιές! Σε νιώθω ακόμα πιο κοντά μου ....
      Και για σένα καρδούλα μου Αριστέα ...
      Φιλιά!

      Διαγραφή
  6. Φλώρα μου νιώθω σαν να σου υπαγόρευα μερικές προτάσεις που έγραψες.έτσι είναι όμως η ζωή , κάτι χάνεις , κάτι άλλο κερδίζεις...
    Σ'ευχαριστώ πολύ που άγγιξες την καρδούλα μου πρωί πρωί. Καλήμέρα....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα καλή μου φίλη, χαίρομαι που μπορούν έστω και μέσα από μια άψυχη οθόνη να μεταγγίζονται και να ταυτίζονται συναισθήματα.
      Καλή σου μέρα.

      Διαγραφή
  7. Φλώρα μου καλημέρα
    Σήμερα ξεδίπλωσες ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής σου, με πράγματα που σου λείπουν, που θα ήθελες να διαρκέσουν λίγο ακόμη, αλλά από την άλλη ασχολήθηκες και με άλλα πράγματα και έτσι γνωρίσαμε και εμείς πόσο αξιόλογο άτομο είσαι.
    Φιλάκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η αλήθεια είναι ότι αυτό το κομμάτι του blogging μπήκε στη ζωή μου το καλοκαίρι, από την πολύ καλή μου φίλη xristin.
      Η xristin φαίνεται διέγνωσε ότι χρειάζομαι και αυτό και με μύησε με αποτέλεσμα να βρίσκομαι ανάμεσά σας και να νοιώθω τις αγκαλιές σας ανοιχτές, είτε βάζοντας χαζές συνταγές (λες και ανακάλυψα την Αμερική), είτε γράφοντας για τις αδυναμίες μου, είτε προσπαθώντας να κάνω κι εγώ τον καλλιτέχνη....
      Φιλιά πολλά πολλά.

      Διαγραφή
  8. Με κάθε ανάρτησή σου σε εκτιμώ περισσότερο και χαίρομαι ακόμα περισσότερο που σε συνάντησα. Άνοιξε τα πέταλα ένα ένα το λουλούδι της ψυχής σου και κάθε πέταλο έδινε με το άνοιγμά του περισσότερο χρώμα και άρωμα στο ήδη μεθυστικό τοπίο που κρύβεις μέσα σου. Εύγε για ότι κράτησες, εύγε για ότι άφησες... Αναδεικνύουν με τον καλύτερο τρόπο τον σεβασμό στην δουλειά σου, στους συναδέλφους σου, στην οικογένειά σου και φυσικά στο άτομο που σίγουρα έχει ανάγκη από το μεγαλύτερο κομμάτι σεβασμού! Εσένα την ίδια. Δεν είναι καθόλου μα καθόλου εγωισμός. Είναι κεκτημένο δικαίωμα. Καλή σου μέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Υπερβολικά μου ακούγονται όλα αυτά που μου γράφεις στα αυτιά μου για μένα. Απλά είναι ωραίο όταν γράφεις ή όταν λες κάτι αυτό να είναι αληθινό. Πίστεψέ με όσο μεγαλώνω τόσο εκτιμώ την αλήθεια ακόμη κι όταν πονάει. Ευχαριστώ πολύ για την εκτίμησή σου και τα καλά σου λόγια.

      Διαγραφή
  9. Μας άνοιξες την καρδιά σου κ' αυτό δεν είναι εγωισμός...
    Πολύ συγκινητική η ανάρτησή σου...
    Κάθε απόφαση, όσο δύσκολα κ' αν παίρνεται, πρέπει να είναι σεβαστή...
    Κράτα τα θετικά μόνο (γενικότερα στη ζωή σου)...
    Εμείς εδώ είμαστε, για να σου κρατάμε παρεούλα κ' να μοιραζόμαστε σκέψεις, συναισθήματα, εμπνεύσεις...
    Φιλάκια!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αστεία - αστεία, δεν θα το πιστέψεις, αλλά ναι είστε εδώ και μου κρατάτε παρέα σε ότι μου συμβαίνει κι ας μην το ξέρετε.
      Είναι παρηγοριά να διαβάζεις από 9 ανθρώπους σχόλια, μέσα σε πολύ λίγες ώρες απ' τη στιγμή που άνοιξες την καρδιά σου.
      Και μάλιστα όχι σχόλια "της ξεπέτας", για να τελειώνουμε αλλά ουσιαστικά και με αγάπη.
      Φιλάκια πάμπολλα και σε σένα.

      Διαγραφή
  10. Φλώρα μου, καλησπέρα! Τη λέξη "εγωιστικό" όσον αφορά το περιεχόμενο της ανάρτησης θα μου επιτρέψεις να την παραβλέψω - από τα λεγόμενά σου, βλέπω έναν άνθρωπο που για 33 χρόνια νοιαζόταν για τους άλλους και για τη δουλειά και όχι για τον εαυτό του. Επομένως, δεν τίθεται θέμα εγωισμού.

    Μου έφερες πολύ έντονα στο νου τη μητέρα μου, η οποία βρέθηκε πέρσι σε παρόμοια θέση "αναγκαστικής" συνταξιοδότησης (αν και όχι δημόσια υπάλληλος). Η μητέρα μου δούλευε 37 χρόνια (από την εφηβεία της), δεν ξεκουράστηκε ποτέ και δεν τη χόρτασα ποτέ. Μαγείρευε κι εκείνη το βράδυ και όλες οι δουλειές του σπιτιού γίνονταν μαζεμένες μετά το σχόλασμα, με αποτέλεσμα ποτέ να μη παίρνει ανάσα.

    Σε καταλαβαίνω πλήρως, μέσα από εκείνη, σε σχέση με το πώς σκέφτεσαι για τη δουλειά. Σκέφτεστε ακριβώς το ίδιο, αν και εκείνη σπάνια μου το ομολογεί, απλώς το βλέπω. Ένας άνθρωπος ο οποίος είναι μαθημένος να προσφέρει και να νιώθει χρήσιμος μέσα από τη δουλειά, δύσκολα αποδέχεται τη συνταξιοδότηση (τουλάχιστον στην αρχή), ειδικά αν οδηγείται απότομα χωρίς να έχει προλάβει καν να το σκεφτεί. Είναι φυσικό να νιώθεις νοσταλγία, παρόλο που όσο δούλευες "παρακαλούσες" να φύγεις... Στην αρχή της συνταξιοδότησης, ο χρόνος φαίνεται άπλετος και η μέρα τεράστια, αλλά και αυτό είναι φυσιολογικό (αν και όχι πάντοτε αναμενόμενο...)

    Όπως λέω και σε εκείνη, θα μου επιτρέψεις να πω και σε εσένα: το συναίσθημα που βιώνεις θα αλλάξει με τον καιρό, προς το καλύτερο.

    Είστε τυχερές, γιατί και οι δυο συνταξιοδοτηθήκατε πριν πατήσετε τα 100 - έτσι, τώρα μπορείτε να κάνετε πράγματα, να ζήσετε χωρίς άγχος ή δεσμεύσεις που πηγάζουν από την εργασία, να ακολουθήσετε ό,τι αγαπάτε, όσα δεν είχατε μπορέσει πρωτύτερα. Φυλάξτε τις καλύτερες αναμνήσεις, κρατήστε επαφές με όσους ταιριάξατε (τώρα υπάρχει και άπλετος χρόνος για καφέ και κουβεντούλα, δε θα κρυώνει πια ο καφές στην κούπα) και... ατενίστε το μέλλον.

    Όσο για το εφάπαξ και τις περικοπές... συμπάσχω (ως προς τις περικοπές)... είμαι από αυτούς που επλήγησαν πολύ. Ακόμη όμως και αν παρέμενες στη δουλειά, πολύ φοβάμαι ότι δε θα τη γλύτωνες κάποια στιγμή την περικοπή (ξανά) από το μισθό σου - όλοι βράζουμε στο ίδιο καζάνι, εργαζόμενοι ή συνταξιούχοι.

    Την καλησπέρα μου και την αγάπη μου. Κι όποτε νιώθεις ότι θέλεις να "ξεδιπλωθείς" εδώ είμαι, αν θέλεις να το συζητάμε. Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Funky Monkey μου, αυτό που δεν είπα και εσύ το ανέφερες και είναι αλήθεια ότι πονάει πολύ, πάρα πολύ είναι ότι και τα παιδιά μου δεν με χόρτασαν κι εγώ δεν ήμουν πάντα εκεί που έπρεπε να είμαι. Υπήρξαν πολλές φορές που στις γιορτές του σχολείου ήταν η γιαγιά εκεί αντί για τη μαμά.
      Πάντα με βάραινε αυτό. Τώρα που εγώ βγήκα στη σύνταξη αυτά δεν με έχουν ανάγκη. Ελπίζω να μπορέσω να προσφέρω στα δικά τους παιδιά αφού κι εγώ είμαι ακόμη νέα. Από 18 χρονών δουλεύω...
      Όσο για τις περικοπές,άστα να πάνε ας μην το συζητάμε.
      Το καλό είναι ότι εμένα όσο κι αν το θέλουν δεν μπορούν να με διώξουν από συνταξιούχο αν δεν πεθάνω.
      Φοβάμαι όμως για τις τύχες που θα έχουν τα παιδιά μου και όλα τα νέα παιδιά που δουλεύετε χωρίς ελπίδα να βγείτε σε σύνταξη και φοβάμαι πολύ, όταν θα περάσουν τα χρόνια, μήπως σας πετάξουν απ' τις δουλειές και τότε άντε να βρεις νέα δουλειά.
      Ας ελπίσουμε πως όλα θα πάνε καλύτερα, κυρίως για σας.
      Σε φιλώ

      Διαγραφή
  11. Συμφωνώ πολυ funky monkey με το σχόλιο σου!
    Το ίδιο κι η μητέρα μου (64χρονών) πήρε σύνταξη φετος απο φόβο μην την χάσει (έναντι για την ακρίβεια) και της κακοφαίνεται η μείωση των χρημάτων... Όμως απορεί πώς προλαβαινε και τα κανε όλα και στηνόταν κι επι μια- μιάμιση ώρα περιμένοντας 4-5 μεταφορικά μέσα για να παει στη δουλεια της κι αλλα τόσα για να γυρίσει...! Βέβαια, τώρα απολαμβάνει τον ύπνο και την τηλεόραση και δη το να πίνει τον καφέ της στο κρεβάτι βλέποντας τηλεόραση!
    Όλα είναι θέμα χρόνου για να προσαρμοστεί κανεις σε νέες καταστάσεις.
    Μακάρι να είχα κι εγω μια δουλεια για να γκρινιαζω αλλα εγω αποκλείεται να βγω στη σύνταξη... (είμαι 29 με ένσημα ενάμισυ χρόνου...μόνο)....
    Μ.Καλ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κορίτσι μου μη μου στεναχωριέσαι...
      Έτσι κι αλλιώς σας έχουν καταδικάσει να δουλεύετε μέχρι τα βαθιά σας γεράματα. Ως τότε θα τα έχεις μαζέψει τα απαιτούμενα ένσημα.
      Προς το παρόν κι εφόσον έχεις δουλειά, να κάνεις οικογένεια.
      Μην το παραμελήσεις αυτό για χάρη της δουλειάς σου.
      Εγώ γκρινιάζω πολλές φορές στο μεγάλο μου γυιό γι αυτό, μετά πάλι μετανιώνω και φοβάμαι μήπως τον συμβουλεύω λάθος.
      Ο Θεός ξέρει....

      Διαγραφή
  12. Πολύ συγκινητική η ανάρτησή σου... Και η θεία μου έφυγε από την δουλειά της πριν λίγους μήνες, για τους ίδιους φαντάζομαι λόγους. Ούτε αυτή κατάφερε να σώσει τα... κομμένα.. Σε διάβαζα και την σκεφτόμουν. Σημειώνω νοερά, όταν την δω να της κάνω μια μεγάλη αγκαλιά!
    Καλό απόγευμα Φλώρα! Και μην σε στενοχωρούν οι αναμνήσεις :)
    Φιλιά!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η αγκαλιά που θα της κάνεις, να περιέχει μέσα κι εμένα....
      Είσαι φίλη μου από μακριά και αρκεί μια αγκαλιά στη θεία σου.
      Θα είναι σαν να την έκανες σε μένα.
      Φιλιά κι από μένα.

      Διαγραφή
  13. Ξεδιπλώσου! Απελευθερώνει.
    Νοστάλγησε, θυμήσου, απόλαυσε, προσαρμόσου, άλλαξε, κάνε καινούργια πράγματα, ταξίδεψε σε άλλες διαδρομές που δεν είχες πάει ως τώρα. Θεωρώ ευλογία να ολοκληρώνει κάποιος την επαγγελματική του πορεία και ν' αρπάζει τη ζωή του απ' τα μαλλιά, να μην το βάζει κάτω και να ανακαλύπτει νέους φίλους & νέες συνήθειες.
    Απ' την άψογη κατάθεσή σου, καταλαβαίνω πόσο οργανωτική και τελειομανής υπήρξες στο γραφείο. Απ' το λίγο που σε ξέρω διαδικτυακά, καταλαβαίνω πόσο δημιουργική και "γυναίκα ορχήστρα" είσαι.
    Να'ναι καλά οι φίλες που σε προέτρεψαν να μπλογκάρεις κι έτσι είχαμε την τύχη να σε γνωρίσουμε όλοι εμείς.
    Να'σαι καλά ρε Φλώρα!

    (Στο κείμενό σου ανακάλυψα και εκτίμησα αυτά που, ως τώρα θεωρώ δεδομένα στη δουλειά μου. Σ' ευχαριστώ!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρία μου, ευχαριστώ για όσα μου έγραψες, το χαρακτηρισμό "γυναίκα ορχήστρα" δεν τον είχα σκεφτεί ποτέ...
      Μου αρέσει έχει πλάκα.
      Η δουλειά που έχεις είναι σίγουρα ευλογία.
      Κι ας κουράζεσαι...
      Εκεί μέσα είσαι μια ξεχωριστή οντότητα, που σίγουρα δίνεις χαρά... Αυτό και τη θετική σκέψη την έχεις πάντα... Σε διακρίνουν.
      Φιλιά πολλά και καλό σου βράδυ.

      Διαγραφή
  14. Έτσι είναι Φλώρα μου..δε γίνεται να μην αναπολείς, να μη νοσταλγείς..γίνεται όμως να προχωράς με τις αναμνήσεις σου και τους ανθρώπους που θες να είναι δίπλα σου από τότε..είναι κομμάτι από τη ζωή σου και πολύ σημαντικό..δες τα θετικά, όπως είμαι σίγουρη ότι κάνεις..να είσαι καλά...καλή σου νύχτα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τα πράγματα τακτοποιούνται σιγά σιγά μόνα τους.
      Και οι αναμνήσεις όπως πάντα παίζουν κι αυτές το ρόλο τους.
      Καληνύχτα και σε σένα.

      Διαγραφή
  15. Σε διάβασα και το πρωί,Φλώρα,αλλά δεν προλάβαινα ν'αφήσω σχόλιο.Πήρα,όμως δύναμη και πήγα με καλή διάθεση στη δουλειά.Τελικά,εγώ ένα κατάλαβα Φλώρα!!Ότι έχουμε,δεν το εκτιμάμε!Όταν δουλεύουμε,νιώθουμε εγκλωβισμένοι (όπως εγώ τώρα) και όταν βγούμε στη σύνταξη δεν ξέρουμε τι να κάνουμε την τόση ελευθερία μας!Όμως,όταν τόσα χρόνια έχεις κάνει καλά τη δουλειά σου,όπως εσύ,φεύγεις με περηφάνια!Μου άρεσε η αφήγησή σου,όπως πάντα!Και μη στεναχωριέσαι.Τώρα έχεις μια καινούρια δουλειά,το blog!
    Φιλιά,γλυκιά μου!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σου εύχομαι με το καλό να μπορέσεις κι εσύ περήφανα να απεγκλωβιστείς και να το χαρείς όπως θέλεις.
      Πάντα να κάνουμε όνειρα για το καλύτερο, ακόμη κι αν δεν πραγματοποιούνται.
      Το blog είναι μια πολύ καλή απασχόληση, το ομολογώ.

      Διαγραφή
  16. Άφησες καλέ και την καφετιέρα;
    Εμένα ακόμη θα με βρίζουν γιατί την πήρα μαζί μου.
    Τούς άφησα όμως το μπρίκι με το ....σπασμένο χερούλι.χα,χα!
    Κοίτα που κατάφερες να μου δημιουργήσεις τύψεις και θα τρέχω για καφετιέρα και μπρίκι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Nαι την άφησα την καφετιέρα. Ήταν μικρή ατομική και την είχα πάρει και 30 Ευρώ. Τώρα που το λες μήπως να περάσω να την πάρω καμιά μέρα; Αστειεύομαι μην νομίζεις πως το λέω σοβαρά.
      Η αλήθεια είναι ότι θα ήθελα να είχα και στο σπίτι μια τέτοια μικρή καφετιερούλα, αλλά δεν είναι τώρα καιρός για έξοδα...

      Διαγραφή
  17. δε μου φάνηκε καθόλου εγωιστικό όπως λες, ίσα ίσα μου φάνηκε μια πολύ τρυφερή ανάρτηση Φλώρα. Κάθε απόφαση που παίρνουμε στη ζωή μας έχει τα + και τα - της! Τουλάχιστον είσαι γεμάτη από αναμνήσεις και φίλους! Τώρα θα επικεντρωθείς σε άλλα πράγματα και θα είναι όλα πολύ όμορφα! φιλάκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό κάνω με προσπάθεια. Οργανώνω τη ζωή μου πάνω σε νέες βάσεις.

      Διαγραφή
  18. Γιατί να λέγεται εγωισμός να γράφεις για την ζωή που έζησες τόσα χρόνια? Για την ζωή που ζεις τώρα?
    Να σου πω πως μετά από χρόνια έντασης, απίστευτων ωρών δουλειάς, όταν άλλαξα την ζωή μου βρέθηκα στην αρχή να χαίρομαι την ελευθερία κινήσεων και μετά...σαν χαμένη να περιφέρομαι, να κάνω και πάλι χιλιάδες δουλειές αλλά να αναπολώ εκείνα τα χρόνια? Αν μπορούσα να τα συνδυάσω τα πριν και τα τώρα θα ήταν το καλύτερο αν και ... μάλλον θα τα είχα τινάξει από υπερκόπωση στον πρώτο μήνα!
    Όμως είναι όμορφα να φεύγεις και να παίρνεις μαζί σου μόνο τις όμορφες αναμνήσεις, να σου φαίνεται όμορφη ακόμα και η χρονική πίεση ... τότε που νόμιζες πως όλα θα καταρρεύσουν και δεν θα τα προλάβεις!
    Έχεις βάλει μια από τις πιο τρυφερές αναρτήσεις που έχω διαβάσει Φλωράκι μου ... να είσαι καλά και να έχεις υγεία και μια καλή συνέχεια στην ζωή σου :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λεβινάκι μου τελικά ανακάλυψα ότι λίγο ως πολύ οι μεγάλες αλλαγές της ζωής μας μας ξαφνιάζουν στην αρχή και ίσως δεν τις ελέγχουμε. Που θα πάει όμως θα το ελέγξω κι αυτό..,
      Φιλιά πολλά Λεβίνα μου.

      Διαγραφή
  19. Κλαυδία3:44 μ.μ.

    Φλωρέττα μου γλυκειά, είναι απίστευτο αλλά ζούμε βίους παράλληλους, στην ίδια πόλη....μόλις συμπλήρωσα 24 μήνες ως συνταξιούχος!!! Μου φαίνεται σαν ψέμα συνταξιοδοτήθηκα μετά απο 37 χρόνια δουλειάς αναγκαστηκά, γιατί η Εταιρεία που εργαζόμουνα απο 19 ετών έκλεισε...Αισθάνθηκα τυχερή γιατί είχα τη δυνατότητα να συνταξιοδοτηθώ σχεδόν όλοι οι υπόλοιποι συνάδελφοί μου απολύθηκαν και αυτό με συνέτριψε, δεν το έχω ξεπεράσει ακόμη...ούτε πρόκειται. Πήρα γενναιόδωρα πολλές ικανοποιήσεις απο τη δουλειά μου, στέρησα πολλά απο την οικογένειά μου και τα παιδιά μου κυρίως,όμως είμουνα γεμάτη ενέργεια και όρεξη για δράση !!! Εκανα και τα χόμπυ μου παράλληλα...όμως νοσταλγώ τις ώρες στο γραφείο μου και τους αποχαιρέτησα με ένα ποίημα... ΄(με μία συνάδελφο , γειτόνισα και φίλη δουλεύαμε μαζί απο 19 ετών!!) Μαζί στην ίδια γειτονιά,
    στο ίδιο το σχολείο,
    μαζί στην ίδια τη δουλειά,
    στο ίδιο το γραφείο…
    Μόλις 19 χρονών,
    στο χώρο τον οικείο,
    και τώρα λόγω… ανατροπών
    για πάντα λέμε… αντίο!

    Μοιραία ήρθε ο καιρός
    να μπούμε στο αρχείο,
    αναπολώντας διαρκώς..
    τις μέρες στο γραφείο!
    Χρόνια που μοιραστήκαμε
    σαν άγραφες σελίδες,
    και εμπειρίες που ζήσαμε,
    λύπες, χαρές, ελπίδες…

    Τις έγνοιες μας, τα νέα μας,
    τα οικογενειακά μας,
    τα δύσκολα, τα ωραία μας,
    τις δίαιτες, τα παιδιά μας…
    Στης σκάλας το ανέβασμα,
    τώρα κάτι έχει αλλάξει,
    γυαλάκια για το διάβασμα,
    μαλλιά που έχουμε βάψει…

    Ο χρόνος ασταμάτητα
    για όλους μας περνάει,
    και η ζωή αδιάκοπα,
    μπροστά πάντα μας πάει…
    κι όλες οι αναμνήσεις μας,
    κι όλες οι εμπειρίες,
    θα ζήσουν στις διηγήσεις μας,
    των τραίνων ιστορίες…

    Τα τραίνα κι οι Κλινάμαξες ,
    δεν θα λησμονηθούνε,
    κι οι μέρες στο γραφείο μας,
    στη μνήμη μας θα ζούνε,
    ο θυρεός της WAGONS-LITS
    για πάντα καρφωμένος
    παλιούς καιρούς θ΄αναπολεί
    μεσ΄ την καρδιά βαλμένος!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τόσο όμορφο το ποίημα σου, μακάρι να ήμουν εγώ εκείνη η συνάδελφος... γιατί είχε την τύχη να περάσει μαζί σου μισή ζωή.
      Γλυκειά μου Κλαυδία, ξέρεις πόσο σε αγαπώ και πόσο σε εκτιμώ.
      Φιλιά πολλά.

      Διαγραφή
  20. Η τρυφερη κ πολυτιμη καρδια σου,γλυκια μου Φλωρα, ξεδιπλωθηκε για αλλη μια φορα!
    Δεν ειναι εγωισμος το να καταθετεις οσα αισθανεσαι!
    Θαθελα να σε κανω μια δυνατη αγκαλια!!!
    Ετσι! Για οσα μοιραστηκες μαζι μας,για οσα νιωθεις 16μηνες τωρα κ για τον υπεροχο τροπο που μας εβαλες στην γωνιτσα αυτη της καρδουλας σου!
    Σε φιλω!!! ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η αγκαλιά σου έφτασε και παρόλο που την ένοιωσα δυνατή, δεν με πόνεσε, δεν με έκανε να ασφυκτιώ μέσα της.
      Ευχαριστώ πολύ πολύ και σε φιλώ κι εγώ.

      Διαγραφή
  21. ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΦΛΩΡΑ ΜΟΥ!!!!!
    ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΠΩΣ ΑΙΣΘΑΝΘΗΚΕΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑΣ!!
    ΤΩΡΑ ΟΜΩΣ ΚΟΙΤΑ ΝΑ ΧΑΡΕΙΣ ΑΛΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΕΞΙΣΟΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ!!!!
    ΟΣΟ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΜΑΣ ΝΑ ΠΡΟΛΑΒΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ Ο,ΤΙ ΜΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΙ, ΓΙΑΤΙ ΣΕ ΛΙΓΟ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΟ ΠΛΕΞΙΜΟ ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΟΥΡΑ ΤΟΥ ΙΚΑ ΓΙΑ ΓΙΑΤΡΟ, ΑΝ ΕΧΕΙ, ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙ , ΕΧΕΤΕ ΓΕΙΑ ΒΡΥΣΟΥΛΕΣ!!!!!
    ΕΙΣΑΙ ΣΤΟ ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΟ ΣΤΑΔΙΟ, ΓΙΑΥΤΟ ΑΙΣΘΑΝΕΣΑΙ ΕΤΣΙ!!!
    ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ!!!!!!
    ΠΟΛΛΑ ΦΙΛΙΑ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. Πολύ συγκινητικό και μας αγγίζει όλους..εγώ πάλι, δεν έχω κλείσει ούτε τα χρόνια ούτε τα ένσημα αλλά και δουλειά σε λίγο δεν θα έχω και τι να κάνω....καλή υπομονή για όλα και τι να πω..ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΕΡΧΟΝΤΑΙ!! δεν το λέω ειρωνικά, αλλά μετά την σύνταξη, μπορεί κάποιος να φτιάξει καλύτερα την ζωή του..είναι θέμα επιλογών.
    πολλά φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. Φλώρα μου γλυκειά
    ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ που μ έκανες ν ανατρέξω σ αυτή σου την ανάρτηση, δε την είχα δει, μια που αυτή ακριβώς την ημέρα έχασα τον μπαμπά μου και ούτε και τις επόμενες μέρες μπήκα στο ιντερνετ. Βλέπω οτι λίγο πολύ τα ίδια συναισθήματα βιωνουμε. Εσυ τα έγραψες 1 1/2 χρόνο μετά εγω με την πρώτη παραίτηση (η δεύτερη μετά της Παναγίας). Εσυ απ οτι κατάλαβα ήσουν σε Υπουργείο, εγω πάλι ήμουν σε μάχιμες υπηρεσίες με πολύ κοινό (Επιθεώρηση Εργασίας,Δ/νση Κ.Ε.Π, Αδειες εργασίας αλλοδαπών και τώρα ξανά αλλοδαπών) Οπως καταλαβαίνεις οι τριβές μεγάλες κι εσύ πάντα εκεί να τις προλαβαίνεις και να δίνεις λύσεις άμεσες,πολλές φορές στην κόψη του ξυραφιού.
    33 χρόνια κι εγω! Αφησα μία αδιάφορη δουλειά στην Αθήνα, με πολλά λεφτά όμως (κάτι σαν ΔΕΚΟ) για να μεταταχθώ στην ιδιαίτερη Πατρίδα μου,νάχουν καλλίτερη ποιότητα ζωής τα παιδιά μου. Πράγματι είχαν και χαίρομαι γι αυτό, είναι για ό,τι περισσότερο καμαρώνω και λέω :ΑΞΙΖΕ!
    Εγω πάλι ταλαιπωρήθηκα απίστευτα, με σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία μου. Δεν φευγω για να περισώσω εφ άπαξ,αυτό τόχω χρόνια ξεγραμμένο, φεύγω γιατί βαρέθηκα πια να νοσηλεύομαι στα Νοσοκομεία.Φεύγω γιατί θέλω να φύγω όρθια κι όχι κασονάτη. Γιατί αν μου μένει κάτι απ όσα τόσα χρονια μου παρακρατούσαν να το φάω όρθια κι όχι πια σε φάρμακα.
    Αλλά φεύγω τιμημένοι και λατρεμένοι απο τους ανθρώπους που συνεργάστηκα πρώτον και δέυτερον απο τους ανθρώπους που συναλλάχθηκα. Ο σεβασμός που παίρνω μαζί μου, είναι το πιο πολύτιμο αντίτιμο που μπορούσαν να μου κάνουν,αφού ποτέ τα χρήματα δεν ήταν η προτεραιότητά μου. Τελικά νοιώθω οτι οι κόποι και οι προσπάθειές μου δε πήγαν χαμένα και τα παιδιά μου μπορούν να κυκλοφορούν και να χρησιμοποιούν τ όνομά μου χωρίς να ντρέπονται.Στις μέρες μας τι άλλο θέλω; Μου χρωστούν αλλά δεν χρωστάω! Δε χρησιμοποίησα ποτέ τη δύναμη της δουλειάς μου προς όφελός μου. Δε χρησιμοποίησα ποτέ τ ονομά μου για λύση δικών μου προβλημάτων και η χαρά μου ήταν μεγάλη οταν βοηθούσα κάποιον!
    Ναι, πέρασα δύσκολα,αλλά φεύγω απίστευτα γεμάτη,αν και πικραμένη απο το σύστημα που με διώχνει άρον-άρον (ένα χρονο ήθελα ακόμα για πλήρη, αλλά δε μπορούσα ν αντέξω πια)
    Φλώρα μου εύχομαι και εσύ και εγω ν απολαύσουμε τον υπόλοιπό μας χρονο δημιουργικά!
    Νάσαι καλά,σ ευχαριστώ για την πρόσκλησή σου σ αυτή την εξομολόγηση

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Παρακαλώ διόρθωσε το "τιμημένοι και λατρεμένοι" μόνη μου φεύγω,δεν είμαι πολλές, ίσως απο την φόρτιση έχω κι άλλα λάθη,αυτά μου έβγαλαν το μάτι! Συγγνώμη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πήγαινε στο mail σου. Σου έχω απαντήσει εκεί.

      Διαγραφή