Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2012

Και πάλι beading.....

Αργά αργά και χωρίς ιδιαίτερη πρόοδο, 
όμως κάλλιο αργά παρά ποτέ....
το είδα, το ζήλεψα, το έψαξα,το βασάνισα 
και ομολογώ πως με βασάνισε περισσότερο.
Στο τέλος όμως νίκησα,
αφού πειραματίστηκα πολύ................................ 
και τελικά βρήκα τον τρόπο και το κατέκτησα.
Ιδού το αποτέλεσμα:
















Η κατασκευή του, στην οποία δεν συμπεριλαμβάνω
τους πειραματισμούς  και τις δοκιμές,
μου πήρε 8 ώρες και περίπου 30 Ευρώ. 
Οι φωτογραφίες μου 
όπως πάντα ερασιτεχνικές και το αδικούν, 
από κοντά όμως είναι έργο τέχνης.
Η δουλειά του φαίνεται και με το παραπάνω.


Οφείλω να σας υπενθυμίσω ότι
την Παρασκευή 2-11-2012  
ως τις 12.ΟΟ' το βράδυ 
έχετε το περιθώριο να στείλετε 
τις ιστορίες ή τα παραμύθια σας 
για το παιχνίδι μας 
"ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ".
Πληροφορίες σχετικά με το παιχνίδι μας και με τους όρους του θα βρείτε στο 

Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2012

Oι φίλες που έχασα


Νούμερο ένα: η φίλη μου Σ...
Με τη Σ... γνωριστήκαμε στα 18 μας στην πρώτη μας δουλειά.
Ήταν ένα πανέμορφο κορίτσι με μεγάλα όμορφα μάτια και πολύ γλυκό χαμόγελο.
Ήταν χαρούμενη πολύ ζωντανή και πολύ ερωτευμένη.
Ερωτευμένες τότε είμαστε όλες οι κοπέλες που δουλεύαμε σ' αυτήν την εταιρεία. Ο Δ/ντής, που είχε δουλέψει μερικά χρόνια στη Γερμανία  και είχε καταφέρει να πάρει την αντιπροσωπεία μιας μεγάλης γερμανικής εταιρείας στην Ελλάδα,  είχε εκπαιδευτεί καλά να γαβγίζει σαν σκυλί και γνώριζε καλά  ότι οι νεαρές κοπέλες έχουν αντοχή στη δουλειά και είναι ικανοποιημένες με μικρό μισθό.
Ωστόσο πάντα έδινε παραπάνω από ότι όριζε η συλλογική σύμβαση γιατί έπρεπε να δείχνει extra large.....
Ήρθαμε πολύ κοντά με τη Σ... επειδή όπως προανέφερα είχαμε την ίδια ηλικία, είχαμε μεγαλώσει και οι δύο μέσα σε μικροαστικές οικογένειες με αυστηρούς γονείς και βέβαια ως ερωτευμένες έπρεπε να είμαστε και αρραβωνιασμένες για να μην εκτίθεται η οικογένειά μας..... Τέτοιες βλακώδης αντιλήψεις είχαν οι γονείς μας τότε....
Σ' εκείνη την εταιρεία γίνονταν κάποια meeting για τους αντιπροσώπους και εμείς έπρεπε να είμαστε παρούσες ως οι διοικητικοί υπάλληλοι της εταιρείας και ως επιτελείο του Δ/ντή, συνοδευόμενες από τους φίλους ή αρραβωνιαστικούς μας , αφού ως εκεί επέτρεπε ο Δ/ντής. Οι παντρεμένες δεν είχαν θέση στην εταιρεία. Ήταν ζημιά όταν γεννούσαν και ήθελαν μειωμένο ωράριο επομένως μόλις παντρευόταν και εγκυμονούσαν απολύονταν.
Εκεί μέσα στη ζωντάνια των νιάτων μας γνωριστήκαμε και σαν ζευγάρια και κάναμε πολύ παρέα.
Μετά παντρευτήκαμε  και οι δύο κι εγώ έμεινα πρώτη έγγυος. Όμως δεν το φανέρωσα στην εταιρεία ώσπου έκλεισα τον 5ο μήνα και δεν μπορούσαν να με απολύσουν πλέον γιατί ο νόμος με υποστήριζε. Γέννησα με το καλό ένα αγοράκι και βέβαια ούτε λόγος για το μειωμένο ωράριο το οποίο κόπηκε πριν καν αρχίσει για να μη χάσω τη δουλειά μου. Σε λίγους μήνες μετά από μένα γέννησε και η φίλη μου η Σ... ένα γλυκύτατο κοριτσάκι. Σταμάτησε  όμως τη δουλειά γιατί δεν είχε κάποιον να της κρατήσει το παιδί.
Η φιλία μας  δεν σταμάτησε, άλλωστε είχαμε ακόμη ένα κοινό στοιχείο στις ζωές μας τα παιδιά μας. Βρισκόμασταν, βγαίναμε μαζί, ανταλλάσαμε επισκέψεις και νοιώθαμε και οι τέσσερις μεταξύ μας πολύ φίλοι.
Πέρασαν 2 χρόνια και η φίλη μου απέκτησε ακόμη ένα κοριτσάκι. Εγώ λόγω διαφόρων υποχρεώσεων δεν ήθελα να κάνω 2ο παιδί.  Στο μεταξύ τα παιδιά μας μεγάλωναν και όταν πήγαν και τα δύο παιδιά της στο σχολείο αποφάσισε να δουλέψει  μαζί με το μπαμπά της σε ένα μαγαζί  που είχαν με δερμάτινες βαλίτσες και τσάντες, έχοντας ένα ποσοστό μέσα στην επιχείρηση.
Εννέα χρόνια μετά τη γέννηση του πρώτου μου παιδιού αποφάσισα και έκανα ακόμη ένα αγοράκι. Όταν τους ανακοίνωσα ότι μάλλον είμαι έγκυος αμέσως μου ζήτησαν να μου βαφτίσουν το παιδάκι και να γίνουμε κουμπάροι.
Βέβαια δεχτήκαμε με μεγάλη χαρά και όταν το παιδί ήταν 6 μηνών είπαμε να το βαφτίσουμε. Τρεις ημέρες πριν τη βάφτιση με πήρε τηλέφωνο η φίλη  μου και μου είπε ότι πρέπει να μου πει κάτι πριν το μάθω από τον άντρα της. Ξαφνιάστηκα και τότε μου ανακοίνωσε ότι βρίσκονται στη διαδικασία διαζυγίου. Όταν τη ρώτησα τι συμβαίνει κόντεψα να σωριαστώ κάτω. Δεν είχα πάρει είδηση όλο αυτό το διάστημα γιατί εκείνη έκρυβε τα προβλήματα επιμελώς. Ξεδιπλώθηκε μπροστά στα μάτια μου μια εικόνα για τον άντρα της που δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ. Έπεφτε ξύλο αλύπητο, ήταν ένας άνθρωπος πολύ προβληματικός στη συμπεριφορά του και η κατάσταση μεταξύ τους είχε φτάσει στο απροχώρητο.
Οι γονείς της όταν έμαθαν τι συμβαίνει την παρότρυναν να χωρίσει και της υποσχέθηκαν πως θα την βοηθήσουν.
Τότε κάναμε πολλές κινήσεις μήπως τυχόν και τα ξαναβρούνε. Βγαίναμε μαζί έξω και προσπαθούσαμε να τους τα ξαναφτιάξουμε γιατί δεν είχαμε πειστεί απόλυτα για την τραγικότητα της κατάστασης.
Μάταια το γυαλί είχε ραγίσει.
Έγινε η βάφτιση και  ήρθαν και οι δύο μαζί σαν ζευγάρι. Σε λίγες μέρες εκείνος έφυγε από το σπίτι τους και δεν υπήρχε Σάββατο ή Κυριακή όταν έπαιρνε τα παιδιά που να μην έρθει στο σπίτι μας, και έκλαιγε υποσχόμενος πως αν εκείνη τον ξαναδεχτεί θα αλλάξει συμπεριφορά και  έδινε χίλιες ψεύτικες υποσχέσεις σε μας ενώ σε κείνη είχε εντελώς διαφορετική συμπεριφορά.
Παράλληλα όμως υποστήριζε πως μια καινούρια της φίλη την επηρέαζε αρνητικά  και πως μαζί με τη φίλη της γύρναγε και δεν πρόσεχε τα παιδιά και άλλα τέτοια.
Εκείνη το διάστημα εκείνο απομακρύνθηκε γιατί κι εμείς γίναμε πιεστικοί απέναντί της για να τα ξαναβρούν. Όμως εκείνος λες και είχε δύο προσωπεία και αυτό τελικά φαινόταν με τον τρόπο που συμπεριφερόταν, οπότε κι εμείς πάψαμε να προσπαθούμε να τους τα ξαναφτιάξουμε.
Ο καιρός πέρασε, εκείνος της δημιουργούσε τα άπειρα προβλήματα με απειλές και  με καυγάδες και θεωρούσε πως έπαιρνε εκδίκηση όταν δεν της έδινε διατροφή για τα παιδιά. Παράλληλα όμως ζούσε τη ζωούλα του γυρνώντας με τη μια και με την άλλη, αλλά το βιολί βιολάκι του.
Ξέχασα να σας πω ότι πριν χωρίσουν είχαν αγοράσει και ένα διαμέρισμα με δάνειο το οποίο αποφάσισαν να κρατήσουν για τα παιδιά. Το νοίκιαζαν και συμπλήρωναν τα υπόλοιπα χρήματα για το δάνειο. Εκείνη συνήθως συμψήφιζε το ποσόν με αυτά που της χρώσταγε από τη διατροφή και υποτίθεται ότι του τα άφηνε για να πληρώνει το δάνειο ώσπου μια μέρα  ανακαλύπτει ότι το σπίτι θα το έπαιρνε η τράπεζα γιατί εκείνος δεν πλήρωνε τις δόσεις.
Όλο το διάστημα αυτό εκείνη δούλευε στο μαγαζί του πατέρα της, στο οποίο έκαναν μια ανακαίνιση και έδωσαν ότι οικονομίες είχαν  οι γονείς της αλλά το μαγαζί δεν πήγαινε καθόλου καλά. Παράλληλα οι γονείς της είχαν φορτώσει όλα τους τα προβλήματα πάνω της με γκρίνιες και αγανάκτηση γιατί τα έξοδα ήταν πολλά κι εκείνη χρειαζόταν οικονομική βοήθεια από εκείνους. Εκείνοι μεγάλοι άνθρωποι δεν μπορούσαν να αντέξουν τα προβλήματα τα δικά της και των παιδιών που σχεδόν έμεναν μαζί τους αφού τα οικονομικά της της επέβαλαν να μετακομίζει όλο και σε πιο μικρά σπίτια με χαμηλότερο ενοίκιο.
Τελικά το σπίτι πουλήθηκε όσο - όσο προκειμένου να πάρει η Τράπεζα το υπόλοιπο του δανείου και κάτι λίγα λεφτά που έμειναν εκείνη τα χρησιμοποίησε για να εξοφλήσει προμηθευτές, Ταμείο Εμπόρων, εφορίες  και άλλα χρέη του μαγαζιού που είχαν μαζευτεί.
Εκείνος παντρεύτηκε και μας κάλεσε στο γάμο του. Μετά από καιρό τον συναντήσαμε με τη γυναίκα του και ήρθε ακόμη μια φορά σπίτι μας. 'Εκανε ακόμη δύο παιδιά αλλά ούτε και ο δεύτερος γάμος του ήταν καλός αφού αυτός είχε σχεδόν την ίδια συμπεριφορά και στη δεύτερη γυναίκα του. Τα κοριτσάκια του, όταν έφτασαν στην εφηβεία και καταλάβαιναν ότι σκοπός της ζωής του ήταν να εκδικείται με κάθε τρόπο τη μητέρα τους και να χρησιμοποιεί την ανάγκη των παιδιών του για να την εκδικείται, έκοψαν κάθε σχέση μαζί του και προσκολλήθηκαν στη μαμά τους.
Όλα αυτά τα χρόνια μιλάγαμε με τη Σ... στο τηλέφωνο, όχι πολύ συχνά, αλλά σαν νονά ερχόταν κάθε δύο χρόνια περίπου και έφερνε στο βαφτιστήρι της λαμπάδα και δώρα. Ήξερα ότι, όταν έφερνε κάτι στο παιδί, χρέωνε τις πιστωτικές της κάρτες και αυτό με στεναχωρούσε πολύ.Έτσι απέφευγα να της τηλεφωνήσω για να μην νομίζει ότι της θυμίζω τις υποχρεώσεις που έχει σαν νονά. Κάποια φορά που της τηλεφώνησα, γιατί είχα καιρό να την  δω και να την ακούσω και ανησυχούσα, ξέσπασε σε κλάματα λέγοντάς μου πως ντρέπεται να έρθει με άδεια τα χέρια. Τη μάλωσα πολύ και της είπα πως η φιλία μας ήταν πάνω απ' αυτά. Στο μεταξύ το μαγαζί έκλεισε, εκείνη έκανε τη dealer σε διάφορα προϊόντα, έκανε τη μανικιουρίστα και ότι  άλλο μπορούσε για να τα βγάλει πέρα.
Μου τηλεφώνησε όταν πέθανε ο μπαμπάς της και πήγα στην κηδεία. Εκεί με λύπη μου συνειδητοποίησα ότι δεν είχαν πάει άλλες πιο καινούριες φίλες της παρά μόνο εγώ και μια άλλη παλιά της φίλη, πράγμα που σημαίνει πως μπορεί να μην είχε άλλες φίλες.
Τα χρόνια πέρασαν και τα κορίτσια  μεγάλωσαν, έπιασαν δουλειά και παντρεύτηκαν. Ακόμη και σ' αυτές τις ώρες εκείνος φέρθηκε με τον ίδιο τρόπο που ήξερε. Έταζε στα κορίτσια χρήματα σαν δώρο για το γάμο τους και τελευταία στιγμή, ενώ αυτά είχαν ανοιχτεί σε έξοδα βασιζόμενα σ' αυτά τα χρήματα, εκείνος δεν τα έδινε γιατί τάχα δεν είχε. Στο τέλος αφού τους έβγαζε το λάδι τα έδινε.
Πριν το γάμο της μικρής κόρης εκείνη ήρθε στο σπίτι,  μας έφερε προσκλητήριο και μας μίλησε για κάποιον άνθρωπο, τον οποίο είχε γνωρίσει και είχαν δεσμό. Μάλιστα μας είπε ότι θα μετακόμιζε μαζί του σε μια επαρχιακή πόλη, όπου εκείνος έμενε μόνιμα, αφού τα κορίτσια της και τα δύο είχαν παντρευτεί και δεν την χρειάζονταν. Επίσης έψαχνε για να ανοίξει εκεί μαγαζί με δερμάτινα είδη.
Στο γάμο  της μικρής της κόρης μας γνώρισε και τον άνθρωπο αυτόν κι εμείς τους καλέσαμε στο σπίτι.
Ήρθαν μαζί μια μέρα και ευχαριστήθηκα πολύ γιατί εκείνη φαινόταν επιτέλους καλά και ξαλαφρωμένη ενώ εκείνος ένας νορμάλ άνθρωπος.
Χαιρετηθήκαμε με την υπόσχεση ότι όταν θα έρχεται στην Αθήνα θα βρισκόμαστε.
Νομίζω πως μετά απ' αυτό τηλεφωνηθήκαμε μία ή δύο φορές. Έχουν περάσει 4 χρόνια τουλάχιστον.
Έκτοτε τηλεφωνούσα στο κινητό της και μου έλεγε ότι ο αριθμός αυτός έχει φραγή εισερχομένων κλήσεων. Αυτό δεν μου άρεσε καθόλου γιατί σήμαινε πως κάποιο πρόβλημα υπήρχε στη ζωή της και μάλιστα δεν ήξερα από ποιόν.
Μάταια έψαξα να βρω τα παιδιά της. Πέρασα από τη δουλειά της μικρής και μου είπαν πως είχε σταματήσει πια να δουλεύει απ' όταν γέννησε το παιδάκι της. Όταν μυήθηκα στο facebook έψαξα πάλι να βρω ίχνη τους και ενώ εντόπισα εκεί  και τα δύο κορίτσια και τους άφησα μήνυμα να μιλήσουμε για να βρω τη μαμά τους, ουδέποτε πήρα απάντηση.
Βρήκα στο τηλέφωνο την πρώην πεθερά της,  η οποία χάρηκε που με άκουσε, αλλά τα είχε λίγο χαμένα ίσως και μου έδωσε τηλέφωνο της μιας εγγονής της, το οποίο δεν ίσχυε και γενικώς δύσκολα μπορούσε κανείς να συνεννοηθεί μαζί της. Βέβαια η γυναίκα δεν ήξερε και λεπτομέρειες για τη φίλη μου.
Μετά από λίγο καιρό επιχείρησα να τηλεφωνήσω πάλι στη φίλη μου και τότε έμαθα ότι το τηλέφωνο αυτό δεν ανήκε πλέον σε κανέναν συνδρομητή.....
Πόσο μου λείπει .... Εύχομαι όπου κι αν είναι να είναι ευτυχισμένη.... Ένα ταλαιπωρημένο πλάσμα ήταν που έψαχνε λίγη ισορροπία στη ζωή της.... Θα ήθελα να ξέρω ότι την έχει βρει και  ζει ευτυχισμένη και δεν πειράζει αν δεν την βρω.... Πάντα όμως θα περιμένω τηλέφωνό της....



Και για να μην ξεχνάμε:
Σας περιμένω να λάβετε μέρος στο 3ο παιχνίδι μας 
"ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"
Για περισσότερες πληροφορίες 
σχετικά με το παιχνίδι και τους όρους του στο:


Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2012

Κλειστοφοβίες και άλλα .....

Σήμερα θα σας μιλήσω για τα στενάχωρα πράγματα που σιγά - σιγά εισέβαλαν στη ζωή μου και δεν μπορώ να τα ελέγξω.
Η αρχή έγινε πριν 12 χρόνια περίπου όταν κλείστηκα σε ένα ασανσέρ στον Ευαγγελισμό.
Μπήκα στο ασανσέρ γύρω στις 4 το μεσημέρι από την επάνω πτέρυγα του Ευαγγελισμού και αφού θα κατέβαινα 2 ορόφους θα βρισκόμουν στο 2ο υπόγειο που ήταν στο ίδιο επίπεδο του ισογείου της κάτω πτέρυγας. Από εκεί  ένας διάδρομος θα με οδηγούσε στην κάτω πτέρυγα.
Το ασανσέρ ήταν μεγάλο και μπήκαμε μέσα 8 άτομα και ένα καροτσάκι μεταφοράς ασθενών. Ξαφνικά βρισκόμαστε σταματημένοι μεταξύ 1ου και 2ου υπογείου.
Χτυπάμε το κουδούνι για να μας ακούσουν. Καμιά απάντηση.
Ξαναχτυπάμε. Τίποτε.
 Ένας νοσοκόμος που βρισκόταν ανάμεσά μας λέει: "Εδώ δεν θα μας ακούσει κανείς. Ο όροφος είναι άδειος γιατί γίνονται επισκευές και δεν υπάρχει άνθρωπος" .
Ξαφνικά νοιώθω ένα πρώτο κύμα κρύου ιδρώτα να με λούζει από πάνω ως κάτω.
Διατηρώ την ψυχραιμία μου παρόλο που αρχίζω να νοιώθω έντονη ζέστη και τα ρούχα μου βαριά επάνω μου.
Αρχίζουν και βγαίνουν τα κινητά. Προσπαθούν να ειδοποιήσουν κάποιον για να μας απεγκλωβίσουν αλλά τα κινητά το ένα μετά το άλλο αποτυγχάνουν λόγω έλλειψης σήματος.
Ο νοσοκόμος δίνει το τελευταίο χτύπημα λέγοντας: " Εδώ θα μείνουμε και όταν αύριο το πρωί έρθουν οι εργάτες θα μας βρουν".
Μόλις το ακούω δεύτερο κύμα ιδρώτα με λούζει κι αρχίζω να βγάζω το μπουφάν μου.
Νοιώθω ότι ασφυκτιώ, ότι τελειώνει ο αέρας. Φουντώνω περισσότερο. Βγάζω και το σακάκι που φορούσα μέσα από το μπουφάν. Για να μην τα πολυλογώ ήμουν έτοιμη να κάνω στριπτήζ χωρίς καμιά αναστολή. Χάνω το χρώμα μου και νοιώθω να ζαλίζομαι. Είμαι έτοιμη να βάλω  τις φωνές.
Ευτυχώς μια κυρία που κατάλαβε ότι έχω πρόβλημα με  βάζει να καθίσω στο καροτσάκι των ασθενών και αρχίζει να μου κάνει αέρα με τη βεντάλια της.
Νοιώθω τάση για λιποθυμία. Θέλω να βγάλω κραυγή και νομίζω ότι δεν έχω φωνή.....
Σκέφτομαι έντονα ότι θα τελειώσει ο  αέρας. Θέλω ξαφνικά να πάω τουαλέτα και αυτό δεν γίνεται. Βάζω στο νου μου ότι αν δεν μας βρουν ως το πρωί θα χρειαστούμε όλοι τουαλέτα. Και τότε τι θα γίνει;   Προσπαθώ να μην φωνάξω.....Δεν ξέρω πόση ώρα κράτησε αυτό. Πάντως εκεί που κάποιος πάταγε τα κουμπιά επιτέλους ξαναπαίρνει μπρος το ασανσέρ και κατεβαίνουμε στο 2ο υπόγειο.
Αυτό ήταν η αρχή μιας κατάστασης που συνεχίστηκε με διάφορες μορφές έως σήμερα.  
Μπορώ να σας πω ότι από τότε διαλέγω να μπω σε ασανσέρ μόνο εάν μπουν έως 3 άτομα - ποτέ με περισσότερα - και ακόμη και τότε διστάζω. Όταν είμαι μόνη μου δεν με πειράζει καθόλου. Έχω λύσει τα προβλήματά μου μέσα στο μυαλό μου. Ο αέρας για ένα άτομο θα είναι αρκετός. Αν θελήσω και τουαλέτα, μόνη μου έστω και στη γωνίτσα κάπως θα βολευτώ.
Δεύτερη φορά που ένοιωσα απαίσια ήταν μέσα σε αεροπλάνο. Ένα όχι μεγάλο αεροπλάνο με τετραπλές κολλητές θέσεις, στριμωχτά τα πόδια μας τόσο που ακουμπούσαν στο μπροστινό κάθισμα και η θέση μου όχι δίπλα σε παράθυρο ούτε στο διάδρομο.Ο κλιματισμός υπολειτουργούσε. Το αεροπλάνο αφού μπήκαμε μέσα έκανε 2 ώρες να ξεκινήσει. Το αεροπλάνο θα αναχωρούσε από Μπρατισλάβα για Αθήνα. Οι αεροσυνοδοί που ήταν Σλοβάκοι δεν μιλούσαν καλά ούτε Αγγλικά και δεν είχαν τη διάθεση να μας εξηγήσουν γιατί δεν φεύγουμε. Ένοιωθα φυλακισμένη ειδικά όταν σκεφτόμουν πως δεν μας άφηναν να βγούμε έξω καθώς είχαμε μπει μέσα από μια στοά φυσαρμόνικα και δεν επιτρεπόταν να επιστρέψουμε.
Να μην τα πολυλογώ ένοιωσα τα ίδια συναισθήματα. Έκλεισα τα μάτια μου και προσπαθούσα να διατηρήσω την ψυχραιμία μου ενώ ένοιωθα να αγχώνομαι ακόμη περισσότερο.
Επιτέλους μας άφησαν να φύγουμε, αφού φώναξαν μια Ελληνίδα του γκρούπ μας, στης οποίας τις αποσκευές είχαν βρει ένα γκαζάκι, που είχε πάρει μαζί της για να φτιάχνει Ελληνικό καφέ και το οποίο ήταν επικίνδυνο να εκραγεί στο χώρο αποσκευών του αεροπλάνου.
Σημειωτέον ότι από το Ελληνικό αεροδρόμιο είχαν αφήσει την κυρία με το γκαζάκι να πετάξει για Πράγα χωρίς πρόβλημα. Πάλι καλά που δεν έσκασε το γκαζάκι καθώς πηγαίναμε...
Όταν αποσύρθηκε η φυσαρμόνικα νόμισα πως μπήκε στο αεροπλάνο οξυγόνο και συνήλθα.
Έκτοτε ένοιωσα κλειστοφοβία όταν με έβαλαν για εξέταση σε μαγνητικό τομογράφο, όταν επισκέφθηκα στο σπήλαιο του Αγ. Γερασίμου στην Κεφαλλονιά που βρίσκεται κάτω από τη γη και για να μπεις πρέπει να συρθείς και να περάσεις κάτω από μια τρύπα (εννοείται ότι δεν πέρασα) και αρκετές ακόμη φορές που δεν τις θυμάμαι.
Τελευταία φορά που έπαθα πανικό από κλειστοφοβία ήταν μέσα στο γκαράζ ενός Φέρι μπόουτ.
Ήταν Αύγουστος, καύσωνας και τα αυτοκίνητα τόσο στριμωγμένα και κολλημένα το ένα δίπλα στο άλλο, που μπορούσες να περπατήσεις μόνο πλαγίως.
Μπροστά απ' το αυτοκίνητό μας ήταν σταματημένο ένα τεράστιο φορτηγό, πράγμα που σημαίνει ότι δεν υπήρχε καμία οπτική επαφή  με την έξοδο.  Για να κάτσω στη θέση του συνοδηγού μπήκα από τη θέση του οδηγού  στριμωχτά ενώ ήδη  είχα αρχίσει να νοιώθω δυσφορία.
Μόλις μπήκε και ο οδηγός μέσα και έκλεισε την πόρτα του εγώ κόντεψα να πάθω υστερία. Μη σας πω ότι νόμιζα πως με πλάκωσε ταφόπετρα. Έβαλα τις φωνές βγήκε ο οδηγός κι εγώ σχεδόν πηδώντας πάνω από τα σταματημένα αυτοκίνητα ξαναγύρισα στο σαλόνι να πάρω αέρα και στο τέλος βγήκα έξω από τις σκάλες. Έκτοτε δεν ξανακατέβηκα σε γκαράζ φέρυ μπόουτ.
Σας διηγήθηκα τους πανικούς μου αυτούς, οι οποίοι με τα χρόνια γίνονται όλο και πιο έντονοι και πιο συχνοί, γιατί τώρα τελευταία με στενοχωρεί πολύ και το απόγευμα όταν παύει η μέρα και σιγά σιγά βραδιάζει. Η ώρα του σούρουπου μου δημιουργεί την ίδια στεναχώρια κυρίως όταν βρίσκομαι μέσα σε κλειστό χώρο.
Τώρα που έρχεται ο χειμώνας και αναγκαστικά είμαστε μέσα, νυχτώνει και νωρίς, το πρόβλημα αυτό οξύνεται. Δεν σας κρύβω ότι η αλλαγή της ώρας στο τέλος του Οκτώβρη πάντα με κάνει να νοιώθω σαν φυλακισμένη. Ιδίως ο Νοέμβριος είναι για μένα μήνας βασανιστικός.
 Όταν έρθει 12 Δεκεμβρίου του Αγίου Σπυρίδωνα, που λένε ότι αρχίζει η μέρα να μεγαλώνει σπυρί σπυρί, παίρνω μια ανάσα και κάνω κουράγιο ξέροντας ότι θα φτάσουμε και στην πολυπόθητη άνοιξη.
Το ξέρω πως είναι λάθος σκέψεις αυτές που μου δημιουργούν το πρόβλημα αλλά δεν μπορώ να τις σταματήσω και να τις ελέγξω.
Τώρα τελευταία ευτυχώς έχω βρει ένα τρόπο να ηρεμώ λίγο παίρνοντας γρήγορες και κοφτές ανάσες.
Επίσης σκέφτομαι πως αυτή η στεναχώρια μου δημιουργήθηκε όταν δούλευα  και το χειμώνα με σκοτάδι έφευγα από το σπίτι το πρωί  και με σκοτάδι επέστρεφα το απόγευμα χωρίς να χαίρομαι την ημέρα. Επομένως τώρα που δεν δουλεύω έχω χρόνο να χαρώ ολόκληρο το πρωινό με το φως του ήλιου. Πάντως η διάθεσή μου θα αλλάξει μόνο όταν αρχίσει να μεγαλώνει η μέρα.
Ας είμαστε καλά  να περάσουν πάλι οι μήνες και να έρθει με το καλό η άνοιξη  για να μεγαλώσει  η μέρα.



Και για να μην ξεχνάμε:
Σας περιμένω να λάβετε μέρος στο 3ο παιχνίδι μας 
"ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"
Για περισσότερες πληροφορίες 
σχετικά με το παιχνίδι και τους όρους του στο:

Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2012

Λογής λογής κουλουράκια όλα με μία πανεύκολη συνταγή.

Με αυτή την ανάρτηση θα κάνω σίγουρα ζημιά σε φούρνους και ζαχαροπλαστεία. Είμαι σίγουρη πως όταν δοκιμάσετε τη συνταγή που θα σας δώσω θα σβήσετε κάθε άλλη συνταγή που έχετε.
Μια πανεύκολη συνταγή  για 18 είδη κουλουριών , πασταφλώρα και τάρτα.
Σας υπόσχομαι πως δεν θα μετανιώσετε αν αποφασίσετε να   τα φτιάξετε.

ΒΑΣΙΚΗ ΖΥΜΗ

250 γραμ. μαργαρίνη λιωμένη
1/2 κιλό αλεύρι που φουσκώνει μόνο του (μπορεί να πάρει και λίγο περισσότερο)
1 αυγό
1 φλυτζανάκι του καφέ γάλα εβαπορέ αδιάλυτο ή κρέμα γάλακτος ή γιαούρτι (απλό ή στραγγιχτό ή χαμηλών λιπαρών δεν παίζει ρόλο - ότι έχετε)

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Ανακατεύουμε σε μία λεκάνη όλα τα παραπάνω υλικά μαζί, τα ζυμώνουμε μέχρι να γίνει ομοιογενής η ζύμη μας και προσθέτουμε ή αντικαθιστούμε ανάλογα με το γούστο μας υλικά σύμφωνα με τις παρακάτω οδηγίες.
Μόλις έχουμε μια ζύμη αρκετά εύπλαστη που δεν κολλάει στα χέρια μας, ανοίγουμε ένα χοντρό φύλλο (πάχος 1 δάχτυλο) και κόβουμε με 1 φλυτζανάκι ή με ένα κουπ-πατ τα κουλουράκια μας και τα τοποθετούμε σε λαμαρίνα καλυμμένη με χαρτί ψησίματος. Ψήνουμε στον αέρα στους 170 βαθμούς Κελσίου για 10 περίπου λεπτά. Εγώ βάζω 2 λαμαρίνες μαζί και ψήνονται.
Μπορούμε αν θέλουμε να τα πλάσουμε στα κλασσικά σχήματα των κουλουριών εξίσου εύκολα.

Για γλυκά κουλουράκια προσθέτουμε 1 και 1/2 ποτήρι ζάχαρη

ΠΟΙΚΙΛΙΕΣ  ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΩΝ ΑΡΩΜΑΤΩΝ
  1. Για κουλουράκια βανίλιας προσθέτουμε άρωμα βανίλιας 
  2. Για κουλουράκια κανέλας προσθέτουμε 1 κουταλάκι του γλυκού κανέλα 
  3. Για κουλουράκια πορτοκαλιού προσθέτουμε ξύσμα 1 πορτοκαλιού και αντικαθιστούμε το γάλα με 1 φλιτζανάκι χυμό πορτοκαλιού.
  4. Για κουλουράκια λεμονιού προσθέτουμε ξύσμα λεμονιού

ΠΟΙΚΙΛΙΕΣ ΜΕ ΠΡΟΣΘΕΣΗ ΕΠΙ ΠΛΕΟΝ ΥΛΙΚΩΝ

α) για γλυκά κουλουράκια 

  1. αμυγδάλου βάζουμε όποιο από τα παραπάνω αρώματα θέλουμε και 1 φλιτζάνι τσαγιού αμύγδαλο χοντροκομμένο 
  2. με σταφίδα προσθέτουμε 1 φλιτζάνι ξανθές σταφίδες 
  3. με καρύδι προσθέτουμε 1 φλιτζάνι χοντροκομμένο καρύδι ή βάζουμε πάνω από κάθε κουλουράκι 1/2 καρύδι 
  4. βουτύρου αντικαθιστούμε τη μαργαρίνη με φρέσκο βούτυρο ή χρησιμοποιούμε μισή μαργαρίνη και μισό βούτυρο
  5. σοκολάτας προσθέτουμε μια συσκευασία σταγόνες σοκολάτας 
  6. βρώμης βάζουμε 2 φλυτζάνια αλεύρι και 2 φλυτζάνια βρώμη 
  7. με σουσάμι αντικαθιστούμε το γάλα με αντίστοιχη ποσότητα κονιάκ και αφού βρέξουμε τα κουλουράκια τα πασπαλίζουμε με σουσάμι
  8. με μαρμελάδα χρησιμοποιούμε λίγη μαρμελάδα της αρεσκείας μας για να κολλήσουμε 2 κουλουράκια μαζί.
  9. με κακάο προσθέτουμε 3 κουταλιές κακάο στη μισή ζύμη.Στη συνέχεια ανοίγουμε ένα μακρόστενο χοντρό φύλλο με τη μισή λευκή ζύμη. Στη μέση βάζουμε την άλλη μισή ζύμη του κακάο και τυλίγουμε γύρω της το λευκό φύλλο. Κόβουμε το μπαστούνι που σχηματίστηκε σε ροδέλες πάχους μισού εκατοστού.                                                
  10. με ηλιόσπορους προσθέτουμε στη ζύμη ένα φλυτζάνι  λιόσπορους και μόνο 5 κουταλιές ζάχαρη. Αυτά τα κουλουράκια δεν πρέπει να είναι πολύ γλυκά. Για άρωμα βάζουμε λίγο μαχλέπι ή απλά βανίλια.

β) για αλμυρά κουλουράκια     
  1. τυριού δεν βάζουμε ζάχαρη και προσθέτουμε 2 φλυτζάνια τυρί ρεγκάτο ή κεφαλοτύρι ή κεφαλογραβιέρα ή όποιο άλλο σκληρό τυρί θέλουμε. Σε αυτή την περίπτωση ίσως να μην χρειαστεί περισσότερο από 1/2 κιλό αλεύρι.
  2. με σπανάκι   προσθέτουμε αλάτι και αντικαθιστούμε το γάλα με 2 φλιτζανάκια σπανάκι ζεματισμένο και πολύ καλά στιμμένο.Ίσως χρειαστεί να προσθέσουμε λίγο ακόμη αλεύρι.
  3. με καρότο προσθέτουμε αλάτι και αντικαθιστούμε το γάλα με  2 φλιτζανάκια βρασμένο και πολτοποιημένο καρότο. Ίσως χρειαστεί να προσθέσουμε λίγο ακόμη αλεύρι.
  4. με κρεμμύδι προσθέτουμε αλάτι και αντικαθιστούμε το γάλα με 1 μεγάλο κρεμμύδι ψιλοκομμένο και καλά τσιγαρισμένο που έχουμε αφήσει  πάνω σε χαρτί απορροφητικό για να απορροφηθεί το λάδι . Ίσως χρειαστεί να προσθέσουμε λίγο ακόμη αλεύρι.

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΒΑΣΙΚΗΣ ΖΥΜΗΣ

Η βασική μας ζύμη με ζάχαρη  χρησιμοποιείται επίσης για βάση πασταφλώρας ή γλυκιάς τάρτας 

Στην πασταφλώρα χρησιμοποιούμε τα 2/3 της ζύμης για τη βάση, προσθέτουμε μαρμελάδα της αρεσκείας μας  (περίπου 400 γραμμάρια) και με το 1/3 της ζύμης πλάθουμε λωρίδες που τις τοποθετούμε από πάνω. Η ποσότητα της βασικής ζύμης αρκεί για  ένα μεγάλο ταψί.

Για μία τάρτα κανονικού μεγέθους  χρησιμοποιούμε τα μισά υλικά για  μισή ποσότητα ζύμης.

Η βασική μας ζύμη με 1/2 κουταλάκι αλάτι χρησιμοποιείται και ως βάση αλμυρής τάρτας

ΣΤΟΛΙΣΜΑ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΣ 

Μπορείτε να τα ψήσετε 
  1. χωρίς να βάλετε τίποτε στην επιφάνεια
  2. αφού τα αλείψετε με 1 κρόκο αυγού χτυπημένο και αραιωμένο με  2 κουταλιές νερό
  3. αφού τα αλείψετε με λίγο γάλα
  4. αφού τα  πασπαλίσετε με ζάχαρη κρυσταλλική λευκή ή καστανή ή άχνη
  5. αφού τα  πασπαλίσετε με  τριμμένους ξηρούς καρπούς . Προηγουμένως θα έχετε αλείψετε την επιφάνεια με αραιωμένη μαρμελάδα (1 κουταλιά μαρμελάδα + 1 κουταλιά νερό) και θα  πιέσετε  τους ξηρούς καρπούς λίγο επάνω στην επιφάνεια
  6. αφού βάλετε στο κέντρο κάθε κυκλικού κουλουριού 1 φουντούκι ή ένα κερασάκι (φρουί γλασέ) 
  7. αφού τα γαρνίρετε βουτώντας το μισό κουλούρι σε  250 γραμ. σοκολάτα κουβερτούρα ή γάλακτος λιωμένη με 1 κουταλιά  βούτυρο σε μπαιν μαρί

Και για να μην ξεχνάμε:
Σας περιμένω να λάβετε μέρος στο 3ο παιχνίδι μας 
"ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"
Για περισσότερες πληροφορίες 
σχετικά με το παιχνίδι και τους όρους του στο:
                                                                        http://www.texnistories.blogspot.gr/2012/10/3.html   

Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2012

H άστεγη

Είναι βράδυ, ξενυχτάω και έχω στο μυαλό μου πολλές εικόνες, σημεία των καιρών. 
Μια απ' αυτές θέλησα να την περιγράψω και σε σας και παρακαλώ να μου το επιτρέψετε.

Η άστεγη

Νύχτα δίχως φεγγάρι με σιγαλιά
πηχτό σκοτάδι και στα σκαλιά
άστεγη κούρνιασε και τουρτουρίζει
άδεια η κοιλιά της που γουργουρίζει.

Τύχη βουνό όταν δεν πεινάει
και της λαχαίνει κάτι να φάει,
αραιά και που κανένα μπάνιο
σαν να της έτυχε λαχείο σπάνιο.

Παρέα αχώριστη η ελπίδα μόνο
να της γλυκαίνει λίγο τον πόνο
που άστεγη μόνη της περιπλανιέται
σέρνει το μπόγο της και τυραννιέται.
 
Παραμιλάει μέσα στον ύπνο της
και βλέπει όνειρο, ότι το δείπνο της
είχε εδέσματα και γαλλικά κρασιά
γύρω της  πλούτος και ξενοιασιά.

Αυτή στο κέντρο κομψή και φίνα
ντυμένη επίσημα με οργαντίνα
κολιέ, βραχιόλια κι άλλα στολίδια
και τα δυο χέρια της με δαχτυλίδια.

Και όταν έληξε αυτή η δεξίωση
βρέθηκε πάλι στην εξαθλίωση
με τρυπημένο το ένα σανδάλι
και  σκαλοπάτι για προσκεφάλι.

Σφάλισε πάλι σφιχτά τα μάτια
να ονειρευτεί ψηλά παλάτια
που η ζωή  σκληρά της στέρησε
και τα όνειρά της σαν χάρος θέρισε.

Μα ίσως το χάραμα η μοίρα αλλάξει
και απ’ τη φτώχεια της την απαλλάξει
και ίσως τότε να μην πεινάει
να ‘χει και κάποιον να την συμπονάει.

                                                                                                 Καλό ξημέρωμα να 'χετε



Και για να μην ξεχνάμε:
Σας περιμένω να λάβετε μέρος στο 3ο παιχνίδι μας 
"ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"
Για περισσότερες πληροφορίες 
σχετικά με το παιχνίδι και τους όρους του στο:

Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2012

Ένα παραδοσιακό φαγητό, ένα γλυκό πηρουνιού και ένα ξύλινο κουτί decoupage crackle

Σήμερα θα σας δώσω μια συνταγή που την έμαθα από τη γιαγιά μου. 
Αυτή η συνταγή προέρχεται από την Άνδρο και αποτελεί ένα μείγμα υλικών με το οποίο γέμιζαν  το λαμπριάτη*

Στην αυθεντική  συνταγή έβαζαν μέσα  κομμένα ντόπια λουκάνικα και βούτυρο μπόλικο, τα οποία εγώ για ευνόητους λόγους τα παραλείπω. Τα συγκεκριμένα λουκάνικα  δεν μπορώ να  τα βρω  παρά μονάχα εκεί  και επιπλέον είναι πολύ λιπαρά. Φανταστείτε ότι τα φυλάνε μέχρι να καταναλωθούν μέσα στο λίπος το χοιρινό.  Και τα δυο ανεβάζουν τις θερμίδες κατά πολύ, πράγμα που δεν το θέλουμε αφού γίνεται υπέροχο το φαγητό και στη light μορφή του. 
Είναι λοιπόν ένα είδος σουφλέ με ρύζι και φτιάχνεται σε πυρέξ.

*Λαμπριάτης είναι το γεμιστό αρνί της λαμπρής που το ψήνουν στον ξυλόφουρνο.


 ΠΑΡΑΓΕΜΙΣΜΑ ΑΝΔΡΟΥ

                         Υλικά

  • 1 και 1/2 φλιτζανάκι του καφέ  ρύζι λευκό (εγώ βάζω basmati  ή νυχάκι)
  • 1/2 κιλό τυρί φέτα κομμένη σε μικρά  κομμάτια
  • 1/4  του κιλού άλλα τυριά κίτρινα τριμμένα
  • 6 αυγά χτυπημένα
  • 1 λίτρο γάλα φρέσκο
  • αρκετό δυόσμο ξερό ή φρέσκο ψιλοκομμένο
  • λίγο λάδι για άλειμμα του πυρέξ

Εκτέλεση


Μέσα σε μία κατσαρόλα ρίχνουμε 2 ποτήρια νερό και μόλις βράσει προσθέτουμε το ρύζι και το αφήνουμε να βράσει για πέντε περίπου λεπτά. Στο διάστημα που βράζει το νερό μειώνεται και μένει περίπου το μισό. Σβήνουμε τη φωτιά.


Προσθέτουμε μέσα στην κατσαρόλα τα τυριά αρχικά και στη συνέχεια το γάλα και το δυόσμο. Τέλος ρίχνουμε και τα αυγά χτυπημένα και ανακατεύουμε όλα τα υλικά μαζί. 

Αλείφουμε το πυρέξ μας με λίγο λάδι και αδειάζουμε μέσα το μείγμα μας. 
Μην φοβηθείτε ότι δεν θα πήξει επειδή το μείγμα είναι αραιό. Πήζει τόσο όμορφα που κόβεται σαν πίτα ή παστίτσιο.
Ψήνουμε στους 180 βαθμούς για 40 λεπτά περίπου. 
Θα φανεί αν ψήθηκε όταν έχει πάρει ωραίο χρώμα από πάνω και έχει στερεοποιηθεί. 
Δεν έχετε παρά να σερβίρετε και να φάτε ένα μεγάλο κομμάτι. Καλή σας όρεξη.

Και αφού φάγατε ας φτιάξουμε και ένα γλυκό του κουταλιού.
Για να είμαι ειλικρινής δεν σκόπευα να το φτιάξω αλλά αγόρασα πορτοκάλια και όταν πήγα να κόψω ένα ανακάλυψα ότι βγήκαν "μάπα τα πορτοκάλια". Αφού λοιπόν τώρα δεν πετάμε τίποτε βγήκε η απόφαση να γίνουν γλυκό του κουταλιού στη συγκεκριμένη περίπτωση του πιρουνιού.
Δύσκολο να φαγωθεί  με κουταλάκι.

ΓΛΥΚΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ
Υλικά
6 χοντρόφλουδα πορτοκάλια
ενάμισυ κιλό ζάχαρη
χυμός 1 λεμονιού

Εκτέλεση
Τα έξυσα εξωτερικά στον τρίφτη. 
Το ξύσμα το φύλαξα σε σακουλάκι στην κατάψυξη για να μου αρωματίσει κανένα μελλοντικό κέϊκ ή ραβανί.
Τα έβρασα σε μπόλικο νερό για 50 λεπτά. 
Τα κρύωσα σε λεκάνη με κρύο νερό για 15 λεπτά αφού στο μεταξύ άλλαξα 2 φορές το κρύο νερό.
Τα έκοψα κάθετα στα δύο.
Το κάθε μισό πορτοκάλι το έκοψα οριζόντια ώστε να βγάλω 5 φέτες από το κάθε ένα.
Τα τοποθέτησα στην κατσαρόλα σε στρώσεις ανάμεσα στις οποίες έβαλα  τη ζάχαρη. Τα  άφησα έτσι 2 ώρες. Στο δύωρο αυτό η ζάχαρη έλιωσε και ενώθηκε με τους χυμούς των πορτοκαλιών.
Τα έβρασα για 35 λεπτά περίπου και τα άφησα ως την επόμενη μέρα. 
Την επόμενη μέρα πρόσθεσα χυμό ενός λεμονιού και τα έβρασα πάλι μέχρι να δέσει καλά το σιρόπι.
Πέτυχε. Το υπέροχο σ΄αυτό το γλυκό είναι ότι έχει θεϊκό άρωμα.

Για τους καλλιτεχνικά ψαχνόμενους θα δείξω ένα ξύλινο κουτί  για τις αποδείξεις της εφορίας που έπαψε να είναι αδιάφορο με decoupage crackle. 


Αφού μπαίνουμε σε διαδικασία να μαζεύουμε αποδείξεις, να  τσακωνόμαστε όταν δεν μας τις κόβουν, να τις αθροίζουμε, να τις δηλώνουμε,  τουλάχιστον το μέρος που τις φυλάμε να είναι όμορφο. 


Και για να μην ξεχνάμε:
Σας περιμένω να λάβετε μέρος στο 3ο παιχνίδι μας 
"ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"
Για περισσότερες πληροφορίες 
σχετικά με το παιχνίδι και τους όρους του στο:

Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2012

ΟΙ ΚΟΥΜΠΑΡΑΔΕΣ ΤΗΣ ΡΕΝΑΣ και Η ΠΡΟΟΔΟΣ ΜΟΥ ΣΤΟ BEADING


1. Κουμπαράδες από ανακυκλώσιμα υλικά. Δεν φαντάζεστε πως κοιτάζω τα βαζάκια της μαρμελάδας, της μερέντας, της μαγιονέζας..... Καχύποπτα και μεγαλεπίβολα.... Προς το παρόν μόνο 2 γιατί μου φαίνεται πως οι ιδέες στέρεψαν....


Ο πρώτος τίγκα στη χάντρα.....


από βαζάκι μαρμελάδας που αλείφτηκε με θερμή σιλικόνη,  τυλίχτηκε σε χάντρα μακαρονάκι πράσινο και στολίστηκε με άλλες χάντρες μοβ λουλουδάκια. Στο καπάκι κολλήθηκαν με τον ίδιο τρόπο στρασάκια (όλα περίσσεμα από κέντημα με χάντρες).









Ο δεύτερος φούλ από λουλούδια, αποταμιεύει από την ανάποδη και μετά επιστρέφει στα ίσια του  για να στολίσει κάποια γωνίτσα. 

Το βαζάκι  το άδειασα βίαια από τη μερέντα που περιείχε (εννοώ την έφαγα με το κουτάλι) για να αδειάσει και να στολιστεί.
Τα λουλούδια είναι φτιαγμένα από τους πάτους πλαστικών μπουκαλιών από αναψυκτικά, που κόπηκαν σε σχήμα λουλουδιών και λύγισαν τα πέταλά τους προς τα μέσα. Σε αυτό βοήθησε το γκαζάκι του καφέ.
Στη συνέχεια κολλήθηκε στο κέντρο τους μια πλαστική  ανάγλυφη χάντρα κι αυτή περίσσεμα από παλιότερη κατασκευή. 
Με θερμοκόλλα κολλήθηκαν τα λουλούδια περιμετρικά στο βαζάκι και στο κάτω μέρος του.
Έπειτα, από τα πλάγια του πλαστικού μπουκαλιού κόπηκαν μεμονωμένα φύλλα, κατσαρώθηκαν κι αυτά θερμαινόμενα στις φλόγες στο γκαζάκι και τοποθετήθηκαν ανάμεσα στα κενά που άφηναν μεταξύ τους τα λουλούδια, αφού στο κέντρο τους κολλήθηκε από ένα στρασάκι. Στρασάκια κολλήθηκαν και στο πλάι στο καπάκι σε δύο σειρές, το οποίο αφού κολλήθηκε με θερμοκόλλα στο βαζάκι, αποτελεί πλέον τον πάτο του κουμπαρά. 


Και οι 2 μαζί ετοιμάζονται να πάρουν το δρόμο προς Θεσσαλονίκη παρέα με τους υπόλοιπους που έχουν μαζέψει οι xrysomelisses http://www.xrysomelisses.blogspot.gr. Εκεί θα συναντήσουν κι άλλους πολλούς απ' όλη την Ελλάδα για να εκτεθούν υπό την επίβλεψη της Ρένας Χριστοδούλου για καλό σκοπό.

Για όσους δεν γνωρίζουν, σας παραπέμπω στη Ρένα όπου θα βρείτε πολλές πληροφορίες, την αφίσσα για τους κουμπαράδες μας και την πρόσκληση της έκθεσης.
Βέβαια δεν λείπει και η πρόκληση για να κάνουμε ρεκόρ Γκίνες στους κουμπαράδες.
Μην παραλείψετε να κάνετε τη βόλτα σας  εκεί :  



2. Σας έχω φρέσκα νέα από το beading
To παλεύω, η δόλια, ιδρώνω ξεϊδρώνω και όλο και κάτι κάνω, παρόλο που οι χάντρες που αγόρασα δεν ήταν ομοιόμορφες και ισομεγέθεις μεταξύ τους.

Ιδού τα αποτελέσματα:
2 κολιέ με περασμένο μεταξωτό μαντηλάκι στο εσωτερικό τους.
Το ένα σε χρώμα ροδοκόκκινο με χρυσό και το άλλο καφέ σκούρο με ροδοκόκκινο.
(Ως συνήθως η φωτογραφία τα αδικεί ως προς τη ζωντάνια των χρωμάτων)                                                                                                              
Δένουν στο πίσω μέρος ή στο πλάι του λαιμού.
(Παρεπιπτόντως αν κάποια γνωρίζει από beading και συγκεκριμένα από κορδόνι crochet με σχέδια, θέλω μερικές διευκρινίσεις..... ως αυτοδίδακτη, αρχάρια στο άθλημα.) 



3. Αν δεν το γνωρίζετε  στην αμέσως προηγούμενη ανάρτησή μας (http://www.texnistories.blogspot.gr/2012/10/3.html) ξεκίνησε το 3ο μας παιχνίδι "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ". 

Εκεί θα βρείτε τις 5 νέες λέξεις και όποια άλλη πληροφορία αφορά το παιχνίδι μας. 

Περιμένω οπωσδήποτε τις συμμετοχές σας.

Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2012

ΕΝΑΡΞΗ ΤΟΥ 3ου ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"

Παρόλο που είχα σκοπό να αφήσω την προηγούμενη ανάρτησή μου με θέμα "Η ΕΝΔΕΚΑΤΗ ΕΝΤΟΛΗ"  για μια - δυο μέρες ακόμη, δεν θα το κάνω γιατί με επιμονή μου ζητάτε να ξεκινήσει το 3ο παιχνίδι μας. Αδικώ την προηγούμενη ανάρτησή μου αλλά θα σας κάνω το χατήρι και...

Σήμερα ξεκινάει 
το 3ο παιχνίδι μας
 " ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"
             
   Μέχρι  και  2 Νοεμβρίου                    
 μπορείτε να στέλνετε τις ιστορίες - παραμύθια σας.



ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΜΕΡΟΣ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΑΣ 
ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ 
ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΑΛΙΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ
 ΓΙΑΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΕΟΥΣ ΟΡΟΥΣ

  Θα ήθελα να σας ενημερώσω ότι μέσα από το παιχνίδι  αυτό θα αφήσουμε το μυαλό μας να τρέξει σε εικόνες και ιστορίες,  αληθινές ή μη, δημιουργώντας μικρά πεζά κειμενάκια, ιστορίες,  παραμύθια, ευθυμογραφήματα, σοβαρούς προβληματισμούς και ότι άλλο μας βγαίνει. 
  Βέβαια ιδιαίτερα ευπρόσδεκτος θα είναι και ο έμμετρος λόγος, στον οποίο πολλοί φίλοι μου έχουν ιδιαίτερο ταλέντο.

 Οι ιστορίες θα βασίζονται σε πέντε λέξεις.
 Οι  λέξεις  αυτές, διαλέχτηκαν από την Κλαύδια, την νικήτρια του 2ου παιχνιδιού μας, και είναι οι εξής:

                                                   σύννεφο


φυσαρμόνικα                                                                                  σκιάχτρο






                                      βατόμουρο
γαϊδουράκι



       

  



  
Θα εκπλαγείτε σε πόσο διαφορετικά μονοπάτια τρέχει ο νους του καθενός παρόλο που κοινή συνισταμένη  των ιστοριών  είναι   πέντε κοινές  για όλους τους συμμετέχοντες λέξεις.


        
  ΟΡΟΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ 

1.Οι  5  προτεινόμενες  λέξεις  θα αναρτώνται  και  θα παραμένουν αναρτημένες για χρονικό διάστημα 3 εβδομάδων  
     Μέσα στο διάστημα αυτό, όσοι επιθυμούν να συμμετέχουν,  θα πρέπει  να στείλουν  τη δική τους ιστορία – παραμύθι  στο  mail μου – flora27031960@gmail.com.
    2. Μέσα στα κείμενα  καλό θα ήταν οι πέντε λέξεις να είναι γραμμένες με κόκκινο χρώμα για να εντοπίζονται εύκολα απ’ όλους.
3.   Τα κείμενα  ας φροντίσουμε να είναι μικρά περίπου 400 λέξεις. 
            Δεν θα γίνονται δεκτά κείμενα που υπερβαίνουν τις 500 λέξεις. 
(Εάν γράφετε σε word η καταμέτρηση των λέξεων δεν θα σας κουράσει επειδή γίνεται αυτόματα και εμφανίζεται στο κάτω αριστερό μέρος της οθόνης). 
Η απόφαση αυτή λήφθηκε μετά από πολλά παράπονα φίλων που ζητούν γενικότερα ο όγκος των κειμένων να είναι μικρός για να διαβάζονται ευκολότερα και για να έχουν την ίδια βαθμολογική αντιμετώπιση.
4.   Δεν επιτρέπεται κάποιος να στείλει  πάνω από δύο (2) ιστορίες.
Σε περίπτωση  που και οι 2 ιστορίες έχουν υψηλές βαθμολογίες που  τις κατατάσσουν ανάμεσα στις 3 νικήτριες θα ανακηρύσσεται νικήτρια μόνο η μία από τις δύο, αυτή με την μεγαλύτερη βαθμολογία.
 Και αυτός ο όρος προέκυψε μετά από παράπονα και τον θεωρώ λογικό εξ αιτίας και πάλι του μεγάλου όγκου που συσσωρεύεται.
   
 Την επόμενη της ημερομηνίας λήξης  του παιχνιδιού μας οι   ιστορίες   μας  θα  αναρτώνται  από  εμένα  σε  κοινή  θέα, ανώνυμες και αριθμημένες, σύμφωνα με τη σειρά αποστολής τους  στο mail μου.

ΠΩΣ  ΘΑ ΒΑΘΜΟΛΟΓΟΥΝΤΑΙ  ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ – ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

   Κάθε επισκέπτης του blog, ανεξάρτητα αν συμμετέχει  ή όχι στο παιχνίδι, θα έχει δικαίωμα να βαθμολογήσει τρεις (3) ιστορίες – παραμύθια με τους βαθμούς 3 , 2  και 1 .
  Ο βαθμός 3 θα δίνεται στην καλύτερη , κατά την άποψή σας ιστορία, ο βαθμός 2 στην επόμενη της προτίμησής σας  και ο βαθμός 1 στην τρίτη κατά σειρά προτίμησής  σας.
 Ο χρόνος που δίνεται απ’ την στιγμή της ανάρτησης των ιστοριών – παραμυθιών,   για να βαθμολογήσετε, θα είναι μία (1) εβδομάδα για τη λήξη της οποίας θα σας ενημερώνω  με ανάρτηση.
  Στο τέλος της διαδικασίας θα αθροίζονται οι βαθμολογίες και θα ανακηρύσσεται πανηγυρικά  ο νικητής.

Σας εύχομαι ολόψυχα 






                    


 καλό γράψιμο   και καλή επιτυχία.

Υ.Γ.   Παρακαλώ πολύ να μην στέλνετε 
          τα κείμενά σας χωρίς να έχετε πραγματοποιήσει
          προηγουμένως τον ορθογραφικό έλεγχο. 
          Αν για σας η διόρθωση ενός κειμένου είναι κόπος 
          φανταστείτε τι χρόνο ξόδεψα εγώ στο προηγούμενο παιχνίδι
          αφού έπρεπε να ασχοληθώ με διόρθωση 26 κειμένων.
          Επίσης δεν μπορώ να δεχτώ εικονογραφημένα κείμενα
          γιατί είναι διαφορετική η οπτική εντύπωση που δίνουν αυτά
          έναντι των υπολοίπων κατά τη βαθμολόγηση, 
          καθώς τυγχάνουν διαφορετικής αντιμετώπισης, 
          και επιπλέον χρειάζονται μεγαλύτερο χώρο. 


Oφείλω να σας κάνω γνωστό ότι η Κλαύδια 2η νικήτρια του παιχνιδιού για 2η φορά, όπως με ενημέρωσε, θα προσφέρει τα δώρα της στο μπαζάρ του Αντωνοπούλειου Ιδρύματος*, όπου θα πιάσουν τόπο περισσότερο, αφού η Κλαύδια, ταλαντούχα δασκάλα κοσμήματος, είναι χορτασμένη από κοσμήματα που φτιάχνουν τα δικά της τα χεράκια.
*Το «ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΕΙΟ ΙΔΡΥΜΑ» είναι νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, που ιδρύθηκε στη μνήμη του Παναγιώτη, του Αλέξη και του Γιάννη, τριών μελών της οικογένειας Αντωνοπούλου, που έφυγαν πολύ πρόωρα. Είναι εγκεκριμένο από το κράτος, βάσει Προεδρικού Διατάγματος, που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (Αρ. Φύλλου 1703/19-11-03) και αποτελεί  ίδρυμα για παιδιά με ειδικές ανάγκες.
Η προοπτική του είναι η λειτουργία ξενώνα διαμονής για 16 παιδιά, 1.200τ.μ. περίπου με όλες τις σύγχρονες προδιαγραφές, σε ιδιόκτητο οικόπεδο 5,5 στρεμμάτων. στο Χαϊκάλι Αχαΐας. Στις 4 Νοεμβρίου του 2007 τέθηκε ο θεμέλιος λίθος και άρχισαν άμεσα οι εργασίες ανέγερσης.
Από την έναρξη της λειτουργίας του το Σεπτέμβριο του 2002, το Αντωνοπούλειο Ίδρυμα λειτουργεί προσωρινό ξενώνα φιλοξενίας για 6-8 παιδιά σε ιδιόκτητο, κατάλληλα διαρρυθμισμένο διαμέρισμα της οδού Κανακάρη 169Α στην Πάτρα,  υπό τη φροντίδα εξειδικευμένου προσωπικού. Τα παιδιά προέρχονται από το οικοτροφείο της «ΜΕΡΙΜΝΑΣ», αλλά μη έχοντας οικογενειακή στήριξη, επαφίενται αποκλειστικά στη φροντίδα του «ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΕΙΟΥ» όταν δεν λειτουργεί το παραπάνω οικοτροφείο. Αυτό σημαίνει ότι από Παρασκευή μεσημέρι μέχρι Δευτέρα πρωί σε μόνιμη βάση, αλλά και όλες τις αργίες, εορτές, διακοπές Χριστουγέννων και Πάσχα καθώς και τις καλοκαιρινές διακοπές, τους παρέχεται πλήρης φροντίδα αλλά και ψυχαγωγία.
Σημειωτέον ότι το «ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΕΙΟ» δεν έχει καμία οικονομική επιχορήγηση, κρατική ή άλλης φύσεως.