Πέμπτη, 6 Δεκεμβρίου 2012

...ενώ η χρυσόσκονη πέφτει γύρω της και πάνω της, σαν θανατηφόρος ψεκασμός...

Πλησίασαν Χριστούγεννα. 
Όλα φέτος πρέπει να μοιάζουν με  πέρυσι. 
Η απόλυτη προσποίηση γιορταστικής ατμόσφαιρας. 
Για όλους πρέπει όλα να φαίνονται γιορταστικά. 
Εκείνη το ξέρει πως όλα άλλαξαν. 
Μέσα της δεν έμεινε τίποτε ίδιο ή μάλλον δεν έμεινε τίποτε. Όλα έγιναν συντρίμμια.
Έχει την ηθική υποχρέωση να στολίσει τα συντρίμμια με κόκκινες μπάλες, γιορταστικά στεφάνια, λαμπιόνια ενώ η χρυσόσκονη  πέφτει γύρω της και πάνω της, σαν θανατηφόρος ψεκασμός.
Κι εξωτερικά όλα άλλαξαν. Νοιώθει γερασμένη, μόνη, φοβισμένη. 
Δεν την ενδιαφέρει πια η άσπρη ρίζα που έχει βγει από καιρό στα μαλλιά της, τα κιλά που κάθισαν πάνω της και δεν λένε να φύγουν. 
Άλλοτε όλα ήταν μελετημένα, φροντισμένα.
Έπρεπε όλα να γίνουν στην ώρα τους.
Τα δώρα να προγραμματιστούν να αμπαλαριστούν, να τοποθετηθούν κάτω απ' το δέντρο και να περιμένουν την ώρα που θα τα παραλάβουν τόσοι φίλοι και συγγενείς. 
Να προγραμματιστούν από καιρό, να γραφτούν σε λίστες και να αγοραστούν όλα τα τρόφιμα για το μεγάλο τραπέζι. Να μην λείπει τίποτε. Να βγουν τα καλά τραπεζομάντηλα, τα καλά σερβίτσια οι χρωματιστές χαρτοπετσέτες.
Να γίνει η λίστα των συγγενών για ένα τραπέζι, η λίστα των φίλων για άλλο τραπέζι.
Πάντα θεωρούσε υποχρέωσή της να μαζέψει γιαγιάδες, παππούδες, θείους, θείες και ξαδελφάκια των παιδιών για να συνηθίζουν τα παιδιά στην οικογενειακή θαλπωρή τις γιορτινές ημέρες.
Να φτιαχτούν τα γλυκά, να στολιστούν σε πιατέλες και τα υπόλοιπα να γίνουν δεματάκια για να προσφερθούν σε όλους γύρω τριγύρω. 
Μέχρι και τα ψιλά για τα κάλαντα έπρεπε να βρίσκονται μέσα στο τασάκι της τραπεζαρίας τις παραμονές των γιορτών για τα παιδιά που θα χτυπούσαν την πόρτα. 
Έπειτα όλο και κάποιο ρούχο γιορτινό έπρεπε να αγοραστεί για όλους στην οικογένεια.
Κυρίως έπρεπε να προγραμματιστούν οι μέρες ώστε να χωρέσουν στο πρόγραμμα όλα τα τραπέζια που θα γίνονταν στο σπίτι καθώς και  τα τραπέζια στα οποία θα τους είχαν καλέσει για να μην μείνει κανείς παραπονεμένος. 
΄Ηταν και τα βαφτιστήρια, τα ανήψια... τα παιδιά των φίλων που έπρεπε να τα φροντίσει και να αγοράσει τα δώρα τους. Για όλα τα παιδιά υπήρχαν όμορφα δώρα με υπέροχο αμπαλάζ. 
Κι εκείνη, παρόλο το άγχος, είχε στιγμές που καθόταν στον καναπέ της να ξεκουραστεί και απολάμβανε γύρω της τον κόπο της,  για να μπορέσει να δώσει χαρά. Αυτή ήταν η δική της χαρά και ικανοποίηση. 
Φέτος κάτω απ' το δέντρο δεν θα υπάρχουν δώρα. Φέτος δεν θα γίνουν γιορτινά τραπέζια. 
Φέτος θα μαγειρέψει και θα φάνε μόνοι τους την παραμονή των Χριστουγέννων και την Πρωτοχρονιά. Χωρίς συγγενείς και φίλους. Τελικά έμειναν μόνοι. Εκείνος, εκείνη και τα παιδιά τους. 
Για χάρη τους στόλισε και φέτος. 
Τα πόδια της, όσο στόλιζε, σέρνονταν. Κάθε στολίδι  ένα βαρίδι στην ψυχή της. 
Δεν θέλει να φτιάξει γλυκά. Δεν θέλει να μοιράσει δώρα. 
Προχθές την πήρε μια πολύ αγαπημένη φίλη της και τους κάλεσε το μεσημέρι των Χριστουγέννων να τα περάσουν μαζί. Εκείνη ήξερε το βάρος της ψυχής της.Της έταξε να περάσουν σαν βασιλιάδες, χωρίς να εννοεί την αφθονία και το πλούσιο περιβάλλον. Εννοούσε ότι η γιορτινή ατμόσφαιρα θα την έκανε να ξεχαστεί και να περάσει καλά. 
Δεν αρνήθηκε. Πως θα μπορούσε άλλωστε να αρνηθεί, σε έναν άνθρωπο που ήταν κοντά της  τόσο καιρό σε κάθε στεναχώρια της. Κι έπειτα αυτό θα ήταν καλό και για τον άντρα της και τα παιδιά της. 
Έμαθε όλα τα χρόνια να βάζει πάντα πριν από τον εαυτό της τους δικούς της ανθρώπους. Το ίδιο θα κάνει και τώρα.
Τώρα περισσότερο από ποτέ, αφού οι  άνθρωποι που έμειναν στη ζωή της είναι τόσο λίγοι, μετρημένοι στα δάχτυλα. 
Όμως δάκρυα τρέχουν απ' τα μάτια της καθώς θυμάται τη φράση της φίλης της "Θα περάσουμε σαν βασιλιάδες". Νοιώθει πως η φίλη της προσπαθεί να την φροντίσει, μήπως και νοιώσει λίγο καλύτερα. 
Είναι περήφανος άνθρωπος κι αυτό την τσακίζει.
Εκείνη θα ήθελε να πέσει στο κρεβάτι της στις 10 Δεκεμβρίου και να ξυπνήσει στις 10 Ιανουαρίου, αφού έχουν τελειώσει όλα. 
Θα προσπαθήσει να αντέξει και να τα καταφέρει να σταθεί στα πόδια της κι αυτές τις γιορτές, αλλά φοβάται πως δεν θα τα καταφέρει.
Θα χαμογελάει, όποτε πρέπει, και θα προσπαθεί να δείξει πως όλα πάνε καλά. 
Όμως το κενό που υπάρχει μέσα της είναι τεράστιο. 
Τι έγιναν τόσοι άνθρωποι, που για χατήρι τους έδινε όλο της τον εαυτό τις προηγούμενες χρονιές. 
Τριάντα πέντε χρόνια χαμένο δόσιμο ψυχής. 
Στα δύσκολα βλέπεις ποιος μένει και ποιος διάλεξε να φύγει. 
Και όσοι έφυγαν τράπηκαν σε άτακτη φυγή. Δεν κράτησαν ούτε τα προσχήματα. 
Λίγοι και καλοί όσοι έμειναν. Πιστοί κι αγαπημένοι. Γι αυτούς θα κάνει κουράγιο για να γιορτάσει και φέτος.Η κρίση στη ζωή της την έκανε να πιάσει πάτο. Ίσως αυτά τα Χριστούγεννα να αρχίσει  να βγαίνει στην επιφάνεια.
Το glitter των Χριστουγέννων και η χρυσόσκονη   πάνω από τα στολίδια πέφτουν στο πάτωμα και στα χέρια της, καθώς στολίζει, και  να της θυμίζουν πως  υπήρχε μια λάμψη ψεύτικη στη ζωή της. Μια ζωή που την είχε αναλώσει τόσα χρόνια με λάθος ανθρώπους.






ΠΡΟΣΟΧΗ:
Αύριο βράδυ Παρασκευής 7/12/12 
τελειώνει η προθεσμία για τη βαθμολόγηση
των ιστοριών - παραμυθιών 
του 4ου παιχνιδιού μας
"ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"¨
Για αξιολόγηση και βαθμολόγηση πατήστε: 

25 σχόλια:

  1. Καλή μου Φλώρα πόσο πόνο κουβαλάς στην ψυχή σου!! ΣΤενοχωριέμαι που υπάρχει τόσο κακός κόσμος που πληγώνει ανθρώπους καλούς με καλή ψυχή..Τώρα καταλαβαίνω τα ποιήματα που γράφατε και το σχόλιο στην σημερινή μου ανάρτηση , ότι θέλετε να πάτε και να μείνετε για πάντα στην Αυστραλία..
    Ευτυχώς υπάρχουν όμως και καλοί φίλοι στη ζωή σας που νοιάζονται για σας..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγαπημένο μου Δελφινάκι, καμιά φορά οικειοποιούμαστε προβλήματα φίλων και αγαπημένων ανθρώπων και μπορούμε να δούμε τα πράγματα απ' την δική τους σκοπιά.
      Γι αυτό μην ανησυχείς εγώ παλεύω τα καθημερινά προβλήματα και κρίσεις που όλοι οι άνθρωποι παλεύουν. Αυτό που διάβασες είναι μια άλλη.... ιστορία.
      Σε φιλώ.
      Όσο για την Αυστραλία με αυτή την κρίση και στην Ανταρκτική θα έφτανα.

      Διαγραφή
  2. Αν και δεν ξέρω ακριβώς πώς να εκλάβω την ανάρτηση, σκέφτομαι κάποια πράγματα που θα ήθελα να πω... να "της" πω...

    Οι "λίγοι και καλοί" αξίζουν όσο τίποτε άλλο τελικά και είναι πάντα αρκετοί για να γεμίζουν το κενό... αρκεί εκείνη να τους αφήσει. Κι όσοι δεν είναι πια εδώ, δεν πειράζει, ίσως είναι και για καλύτερα.

    Αξίζουν όλοι για όλα, για το δόσιμο και τη φροντίδα, αλλά από τότε που γεννήθηκε κανείς δεν ξέρει τον εαυτό "της" καλύτερα από εκείνη και κανείς δε θα τον φροντίσει τόσο καλά όσο εκείνη, γι' αυτό και πρέπει πάντα να τον προσέχει... πέρα από κάθε εγωιστική άποψη, αυτό που λέω είναι απλός ρεαλισμός.

    Πέφτοντας στο κρεβάτι από τις 10 Δεκεμβρίου ως τις 10 Ιανουαρίου το μόνο κέρδος που εκείνη θα έχει, είναι δέκα χρόνια μετά να θυμάται αυτό ακριβώς: τη φυγή. Και αναπόφευκτα, αυτές οι μέρες δε θα γυρίσουν ποτέ πίσω για να τις ξαναζήσει όπως θα ήθελε κι όπως θα έπρεπε.

    Αφιερώνω τη σκέψη μου και τη φιλία μου. Σε σένα; Σε "κείνη"; Μάλλον και στις δυο... Φιλάκια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ για το τόσο όμορφο σχόλιό σου.
      Δεν ξέρω αν η φυγή λύνει τα προβλήματα...
      Είναι κι αυτό μια άποψη βέβαια.
      Όμως είναι γεγονός ότι η χρυσόσκονη είναι λάμψη ψεύτικη.

      Διαγραφή
  3. Όχι........δε θα δεχτώ ποτέ να ταυτιστώ έστω και λίγο με την παραπάνω κυρία. Κάνω ακριβώς το ίδιο με εκείνη ,όπως το έκανε και η μητέρα μου πριν από μένα. Φροντίδα για όλους , το σπίτι πάντα ανοιχτό και η κούραση πολύ πολύ γλυκιά μετά. Κι αν δεν ακούω όσα ευχαριστώ θα ήθελα ή θα έπρεπε, δε με νοιάζει. Ευχαριστώ εγώ το Θεό που είμαι δυνατή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κατερινάκι μου το να μην ακούς ευχαριστώ είναι το λιγότερο που μπορεί να συμβεί. Άλλωστε μιλάμε για συνειδητή συμπεριφορά 35 χρόνων απ' ότι διάβασες γεμάτη με προσφορά και ανοιχτό σπίτι και κούραση ανακουφιστική.
      Οι σχέσεις δεν είναι πολύ απλές και κάποτε ανακαλύπτεις πράγματα που δεν μπορείς να τα δεχτείς γιατί ενώ εσύ δίνεσαι οι υπόλοιποι σκάβουν βαθιά το λάκκο.
      Πιστεύω πως δεν θα σου συμβεί κάτι τέτοιο γιατί όπως λες είσαι δυνατή.
      "Εκείνη", όπως φαίνεται στο κείμενο, ήταν ευάλωτη.

      Διαγραφή
  4. "Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα.."

    Σε περιμένω επίσκεψη:
    http://pistos-petra.blogspot.gr/

    "ΑΛΕΞΗ, ΣΕ ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ..."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ξέρεις και οι γιορτές έχουν πολλές φορές τέτοια ατμόσφαιρα.
      Και η ατμόσφαιρα αυτή φαίνεται πολύ περισσότερο στις γιορτές.
      Απαντώ αμέσως στα σχόλια και έρχομαι ....

      Διαγραφή
  5. όσο μεγαλώνουμε, αλλάζουν πολλά πράγματα στη ζωή μας.. προστίθενται ή αφαιρούνται πολλοί άνθρωποι.. όμως εμείς πρέπει και οφείλουμε στον εαυτό μας πάνω απ'όλα να αντέχουμε τα πάντα (ή όσα μπορούμε).. να είμαστε χαρούμενοι για μας και για τους γύρω μας, για όλους όσους θέλουν να μας βλέπουν ευτυχισμένους.. και αν μείναμε μόνοι μας στη ζωή, δε φταίνε μόνο οι άλλοι, αλλά και μεις, κυρίως για τις επιλογές που κάναμε.. μην αφήσεις τις σκέψεις αυτές να σου στερήσουν τη χαρά της ζωής! απόλαυσε τα πάντα, τα πιο απλά πράγματα, διασκέδασέ το όσο μπορείς.. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να είναι θλιβερή! ας έχουμε την υγειά μας πάνω απ'όλα.. και μην ξεχνάς πως όλοι μας κάπως έτσι είμαστε, δεν σκεπάζει απλά μια χρυσόσκονη τον πόνο και τη θλίψη που βιώνει κάποιος.. φιλάκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εvonita μου, ευχαριστώ για το γλυκό σου σχόλιο.
      Είπαμε η χρυσόσκονη μπορεί να είναι οδυνηρή και θανατηφόρα όταν κάτω της κρύβει προβλήματα.
      Φιλιά κι από μένα.

      Διαγραφή
  6. Φλώρα μου πάνω απ' όλα η "ηρωίδα" μας έχει την οικογένειά της (τον άντρα της και τα παιδιά της), γι' αυτούς και μόνο γι' αυτούς αξίζει να βάλει πολλή χρυσόσκονη στη ζωή της και να παίρνει δύναμη. Οι άλλοι δεν άξιζαν τον κόπο.
    Φιλάκια και καλό βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η χρυσόσκονη είναι βλαβερή, πολύ βλαβερή... για τον εαυτό μας αλλά και συγχρόνως ωφέλιμη, όταν κρύβει την πίκρα για χάρη των δικών μας ανθρώπων.
      Φιλιά κι από μένα.

      Διαγραφή
  7. Θα συμφωνήσω κι εγώ πως η ζωή θέλει αισιοδοξία, πίστη και ελπίδα. Κι αν μην τι άλλο όταν δίνουμε και προσφέρουμε πάντα παίρνουμε ακόμη και αν η ανταλλαγή δεν είναι πάντα άμεση και ισότιμη. Το κυριότερο όμως αγαθό που κερδίζουμε είναι η χαρά που νιώθουμε όταν προσφέρουμε. Θα προσθέσω, όμως ότι αρνούμαι πεισματικά να θλίβομαι και να απαισιοδοξώ τις γιορτινές μέρες. Είτε πρόκειται για τα Χριστούγεννα, είτε για το Πάσχα, ακόμη και στις ονομαστικές γιορτές και στα γενέθλια. Ο λόγος απλός. Περνάμε την καθημερινότητα μέσα στην ρουτίνα και στα προβλήματα- άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο κι άλλοι εύχομαι καθόλου. Γιατί λοιπόν να μην εκμεταλλευόμαστε αυτές τις μέρες σαν ευκαιρίες για να φωτίσουμε λιγάκι την ψυχή μας και την ζωή μας με ευχές, φίλους καιτην ευκαιρία να κάνουμε κάτι διαφορετικό και ξεχωριστό από όλον τον υπόλοιπο χρόνο! Αν μη τι άλλο, έτσι όπως έγινε ο κόσμος μας μπορούμε να προσφέρουμε όχι απαραίτητα σε όλους αυτούς που μόνο να γυρνάνε την πλάτη απέδειξαν αλλά σε εκείνους που αξίζουν και σε εκείνους που έχουν πραγματικά ανάγκη, κι ας μην είναι συγγενείς, ας μην είναι φίλοι, ας είναι και κάποιος άγνωστος που έτυχε να αντιληφθούμε ότι χρήζει βοήθειας και συμπαράστασης. Φέτος περισσότερο από ποτέ, νομίζω ότι πρέπει να κοιτάξουμε προσεκτικά γύρω μας καινα διακρίνουμε την ανάγκη πίσω από την υπερηφάνεια και την αξιοπρέπεια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ σωστή η άποψή σου. Προϋποθέτει βέβαια να στηθεί κανείς στα πόδια του πρώτα πράγμα που "εκείνη" το ελπίζει να γίνει στις γιορτές. Ίσως αυτό είναι το θαύμα των γιορτών που περιμένει " Ίσως αυτά τα Χριστούγεννα να αρχίσει να βγαίνει στην επιφάνεια." Κι αυτή η φράση μπήκε ακριβώς γιατί πάντα θέλω να υπάρχει στις ιστορίες μου ελπίδα για καλύτερο αύριο...

      Διαγραφή
  8. Δεν μου ταιριάζει η ιστορία στην ιδιοσυγκρασία μου! Ξέρω όμως ότι υπάρχουν πολλές στην ίδια θέση , με την ίδια άσχημη ψυχολογία, πολλή κατάθλιψη, μελαγχολία...κλπ κλπ Θα ήθελα αν μπορούσα να τις βοηθήσω όλες! Να βγάλουν το παιδί που έχουν μέσα τους και να ζήσουν τη μαγεία των Χριστουγέννων.
    Δεν είναι στα χρήματα, στα δώρα, στα υλικά η μαγεία...Είναι στη ψυχή! Ακούω τρελά πράγματα αυτό τον καιρό και οργίζομαι! Δεν έχουν όρεξη να γιορτάσουν.....
    Εγώ όσο μπορώ θα δίνω χαμόγελα και χαρά ...κι ας μην ακούω ευχαριστώ ! :))
    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Kαλή μου @iris, δεν είναι που έχεις καλή διάθεση και αυτή μεταδίδεται κι από μόνη της, είναι που έχεις και την όρεξη να την μοιραστείς και αυτό φαίνεται μέσα από το σχόλιό σου που εξεχυλίζει από την αποφασιστικότητά σου.
      Να έχεις πάντα δύναμη περίσσια και να τη μοιράζεις γύρω σου.

      Διαγραφή
  9. Η απόλυτη προσποίηση γιορταστικής ατμόσφαιρας.

    -Ετσι ακριβώς,ταχα γιορτάζουμε...,τι;;;;Τα χάλια μας...υποκρισία...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Υποκρισία είναι όταν κανείς δέχεται το glitter και τη χρυσόσκονη και παίζει το ρόλο του μέσα απ' αυτά.
      Υποκρισία δεν είναι η προσπάθεια που κάνει κανείς για να μην φανεί η μαυρίλα και πικράνει και τους άλλους.
      Αυτό για μένα είναι Σταυρός στο Γολγοθά.

      Διαγραφή
  10. Φλωράκι μου ποτέ κανένας δεν ισχυρίστηκε πως η ζωή είναι εύκολη ! Και πάντα στα δύσκολα φαίνονται ποιοι διαλέγουν να είναι δίπλα μας και ποιοι το βάζουν στα πόδια. Στους γάμους και στα γλέντια όλοι είναι μέσα, στα δύσκολα όμως…εδώ σε θέλω να σε δω και ανήκω σε εκείνους που βίωσαν δύσκολες καταστάσεις, αρρώστιες, θανάτους, διαλυμένες φιλίες και ενώ πάντα ένοιωθα αδύναμη ανακάλυψα πως για να τα ξεπερνάω όλα αυτά τελικά είμαι δυνατή, πολύ δυνατή. Και εσύ είσαι δυνατή Φλώρα μου, μη περιμένεις ποτέ ΜΑ ΠΟΤΕ από κανέναν τίποτα, δώσε την αγάπη, την συντροφικότητα, την φιλία σου μα να μην περιμένεις ανταπόδοση. Θα είσαι τυχερή αν σου προσφερθεί το ανάλογο με αυτό που δίνεις, όμως σημασία έχει εσύ πως νοιώθεις κι αν σε κάνει να αισθάνεσαι καλά η προσφορά αυτό φτάνει.
    Όσο για την υποκρισία των γιορτών, τι να πω κοριτσάκι μου?
    Πως να χαρείς όταν οι συνανθρωποί σου πεινάνε? Όταν σε πνίγουν τα προβλήματα? Δεν με ενδιαφέρει να περνάω 'σαν βασιλιάς' , εγώ θέλω να ζω 'σαν άνθρωπος'.

    Σε φιλώ
    και σου εύχομαι μια όμορφη μέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε μια άλλη ανάρτηση θέλω να γράψω για τους ανθρώπους που παρουσιάζονται μπροστά σου όταν νομίζεις πως δεν έχεις κανέναν δίπλα σου. Τότε αυτοί δεν είναι άνθρωποι είναι άγγελοι που στάλθηκαν από τον ουρανό για να απαλύνουν πληγές.
      Και κάθε ένας από εμάς κρύβει μέσα του και έναν άγγελο και έναν διάβολο.
      Είναι οι συγκυρίες ίσως που απελευθερώνουν τον έναν απ' τους δυο για να αναλάβει υπηρεσία και ανάλογα ή να σώσει κάποιον ή να τον καταποντίσει.

      Διαγραφή
  11. Με κάλυψε απόλυτα η Αριστέα..η γυναίκα της ανάρτησης Φλώρα μου έχει κατάθλιψη..κι αυτή είναι αρρώστια που τρώει τα μέσα μας, πριν ακόμα εκτεθούν...αρνούμαι να πιστέψω πως είσαι αυτή η γυναίκα..που έχει τους αγαπημένους της καλά και νιώθει χάλια..δε σου ταιριάζει!!
    Όσο για τους ανθρώπους πάντα θα υπάρχουν γύρω μας αυτοί που αξίζουν και που θα μας αγαπούν πραγματικά και πέρα από όρια!!
    Και ίσως στα δύσκολα να μας χαρίζουν και λίγη χρυσόσκονη, έτσι γιατί χρειάζεται..ή γιατί δε χρειάζεται..όπως και να είναι δεν παύει να είναι μαγικό και ανεκτίμητο!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το θέμα είναι Μαρία μου ότι τέτοια συναισθήματα δυστυχώς υπάρχουν ακόμη και μέσα στις γιορτές.
      Μπορεί να είναι κάποιες φορές μόνιμα και άλλες φορές φευγαλέα.
      Το ζουμί της όλης ιστορίας είναι πρώτα πως δεν παύει η ελπίδα γιατί αν διάβασες μιλάω για ανέβασμα από τον πάτο και έπειτα για ανθρώπους που υπάρχουν πάντα κοντά σε κάποιον που πονάει. Ποτέ δεν φεύγουν όλοι.
      Καλό σου βράδυ.

      Διαγραφή
  12. έχω ζήσει αυτό το κενό,και δεν θα κρινω!!!Ομως το έγραψες υπέροχα,και ο καθένας μας πράτει όπως αισθάνεται....
    πολλά φιλιά Φλώρα και καλό ΣΒΚ-))))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σου εύχομαι να μην σου ξανατύχει να το ζήσεις.
      Πολλά φιλιά κι από μένα και καλό Σαββατοκύριακο.

      Διαγραφή
  13. Φλώρα, η αφήγηση αυτή ήταν συγκλονιστική. Η αλήθεια είναι ότι πάντα οι γιορτές με βαραίνουν. Χαμένες ευκαιρίες. Κρίμα ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή