Σάββατο, 29 Δεκεμβρίου 2012

2η ανάρτηση ιστοριών - παραμυθιών 5ου παιχνιδιού "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"

Συνέχεια από την 1η ανάρτηση  ιστοριών -παραμυθιών

ιστορίες 11 έως 18

11. Γέφυρες
Η γέφυρα που οδηγεί στην πόλη είναι φωτισμένη και στολισμένη για τα Χριστούγεννα που πλησιάζουν με ορμή.
Όλα γύρω της ουρλιάζουν «χαρά» κι αυτή θέλει να κλείσει τα αυτιά της για να μην ακούει.
Δεν αντέχει άλλο όλο αυτό το ψεύτικο πάθος για γιορτή.
Θέλει να κλείσει την πόρτα της ψυχής της και να αποτραβηχτεί εκεί μόνη της στα σκοτεινά.
Να τρίξει εκείνος ο αόρατος  μεντεσές και να ακούσει τον γνώριμο ήχο που κάνει μια βαριά πόρτα όταν κλείνει.
Μόνο τότε θα είναι ήσυχη και προστατευμένη.
Μέσα της!
Ίσως να άναβε κι ένα φως.
Είχε αφήσει  ένα πορτατίφ εκεί, ίσα  να φωτίζει τα όνειρα που γεννιούνται.
Είναι εκείνο που είχε δίπλα στο κρεβάτι της όταν ήταν παιδί.
Το γλυκό του φως τη συντρόφευε στα ταξίδια που έκανε στο μαγικό κόσμο της Αλίκης και της  Ντόροθι.
Ήταν σίγουρη τότε πως ο μάγος θα έκανε πραγματικότητα όλες της τις ευχές.
Δίπλα του βρίσκεται ξεχασμένο ένα γυάλινο γοβάκι.
Άραγε ξέρει η Σταχτοπούτα πως ο πρίγκιπας δεν το βρήκε ποτέ ή περιμένει ακόμα ;
Στο λιγοστό  φως  βλέπει κι άλλα πράγματα να παλεύουν να αποκτήσουν σχήμα και νόημα.
Βλέπει την αγαπημένη της κούκλα με το κατακόκκινο φόρεμα που της χάρισαν οι γονείς της κάποια Χριστούγεννα.
Να, αυτός εκεί στην άκρη, δεν είναι ο κέδρος που την φιλοξενούσε στη σκιά του και γίνονταν σιωπηλός μάρτυρας  όσων συνήθιζε να σκαλίζει στο χαρτί ;
Μια φορά, θυμάται, σκάλισε και πάνω του μια φράση  κι αυτός την άφησε να το κάνει.
Με τη φαντασία της  περνάει απαλά το χέρι της πάνω στα χαραγμένα αρχικά και χαϊδεύει το ξύλο που δεν μπορεί να αγγίξει.
Ένα  λουλούδι , ίσως εκείνο που της έβαλε κάποτε στα μαλλιά χαμογελώντας ένας έρωτας, μοσχομυρίζει ακόμα και τη γεμίζει αναμνήσεις.
Το αστέρι που ξεκρέμασε για χάρη της από ένα μακρινό ουρανό  η καλύτερη φίλη της, λάμπει ακόμα σε μια γωνιά θυμίζοντας αγάπη.
Ανοίγει  ένα μουσικό κουτί και η ξεχασμένη μελωδία έρχεται  πάλι  στο νου και τη συνεπαίρνει.
Δεν το καταλαβαίνει, αλλά ψιθυρίζει ήδη το σκοπό.
Κλείνεται όλο και πιο βαθιά μέσα της καθώς διασχίζει τη φωτισμένη γέφυρα.
Τα βήματά της πάνω στο πλακόστρωτο ντύνουν με μια περίεργη, μονότονη μουσική την επιστροφή της στην πόλη και μέσα της.
Ψάχνοντας, βρίσκει κι άλλα πράγματα ξεχασμένα.
Ένα χαμόγελο εδώ, μια αγκαλιά εκεί, ένα γράμμα γεμάτο αγάπη.
Η βουτιά μέσα της είναι  καταπραϋντική.
Στέκεται για λίγο στην άκρη της γέφυρας , αφήνει τον παγωμένο αέρα να της δώσει  ένα παρηγορητικό χάδι,  κι εκεί, μέσα στα φώτα που πνίγουν το σκοτάδι της νύχτας, διακρίνει μια γυναίκα να της  χαμογελά μέσα στα σκοτεινά νερά.
Δεν τη βλέπει καθαρά, περισσότερο την αισθάνεται, αλλά  ξέρει πως είναι αυτή.
Μέχρι να φτάσει στην άκρη της γέφυρας το χαμόγελο γίνεται πιο πλατύ και στολίζει  το πρόσωπό της .
Η  περίεργη αίσθηση πως δεν διέσχισε μόνο μια γέφυρα
Ξέρει πως την περιμένουν κι αυτό ξαφνικά ζεσταίνει την καρδιά της περισσότερο από όλες τις αναμνήσεις.
H περίεργη αίσθηση πως δεν διέσχισε μόνο μια γέφυρα  απόψε,  γίνεται εντονότερη πριν σβήσει μέσα στους ήχους και τα γέλια της γιορτής.

 12.Η ασήμαντη ιστορία μιας  πεταλούδας που τη λέγανε Σιμόνα
Αν δεν είχε πάρει το σώμα γυναίκας, θα ήταν σίγουρα μια πεταλούδα. Απ’ αυτές που ζουν λίγες μόνο ώρες πριν γίνουν χρυσόσκονη και σκορπιστούν στον αέρα. Θα είχε πολύχρωμα φτερά με μεταξένιες πτυχώσεις και θα ρούφαγε όση ζωή της αναλογούσε με πάθος έφηβης. Θα διάλεγε να βγει απ’ το κουκούλι της σ’ ένα δάσος με κέδρους, μια ηλιόλουστη μέρα, στις αρχές μιας άνοιξης. Θα έκανε θεαματικά βολ – πλανέ ανάμεσα στις φυλλωσιές και θα ερωτευόταν ένα λεπιδόπτερο απ’ τις τροπικές ζώνες. Θα ζευγάρωνε μαζί του κι ας ήξερε πως δεν θα προλάβαινε να πετάξει ως τον τόπο ωοτοκίας της. Απλά θα χτύπαγε δυνατά τα φτερά της μέχρι να εξαντληθεί και να πεθάνει. Θα έσβηνε απαλοτρέμοντας πάνω στα χαμόκλαδα Στη διάρκεια του ζευγαρώματος…
Η Χρυσαλίδα, αν είχε ριζικό να γεννηθεί από άλλη μήτρα και σε διαφορετική πατρίδα, θα φόραγε τζιν με αθλητικά και θα πήγαινε σχολείο. Θα είχε όνειρα για τη ζωή της και θα έκλαιγε μόνο για ανεκπλήρωτους έρωτες. Στο κομοδίνο της θα υπήρχε ένα ροζ πορτατίφ, με βελούδινα κρόσσια και ιριδίζοντα κρυσταλλάκια στην απόληξή τους. Σε μια βελούδινη κορνίζα θα της αναλογούσε μια οικογενειακή φωτογραφία. Μία μαμά και ένας μπαμπάς. Δεν θα πάλευε να τους δώσει υπόσταση, κάθε φορά που έβλεπε νυχτοπεταλούδες στο δωμάτιο ενός ορφανοτροφείου. Θα  υπήρχαν μέσα της μνήμες που θα ένωναν σαν ασημένιες κλωστές, αυτή και το παρελθόν της.
Το πραγματικό της όνομα δεν θα ήταν Σιμόνα και δεν θα είχε πουληθεί σαν ανθρώπινο εμπόρευμα σε κάποιον ιδιοκτήτη μπαρ σε μια παγωμένη κωμόπολη του βορά. Τα μαλλιά της θα είχαν το φυσικό τους χρώμα. Τις αποχρώσεις που παίρνει ο κέδρος την άνοιξη. Δεν θα είχε υποχρεωθεί να τα βάψει ξανθά για να φαίνεται μεγαλύτερη και να μην κινεί τις υποψίες της τοπικής αστυνομίας. Θα είχε δικαίωμα να ερωτευτεί κάποιο μελαχρινό αγόρι που θα περπατούσε ανέμελα στο δρόμο.
Κάποια Σιμόνα, που την φωνάζανε Χρυσαλίδα και ήρθε κρυμμένη σ’ ένα φορτηγό μαζί με άλλα δέκα «κομμάτια» απ’ τη Ρουμανία, ήταν το φρέσκο εμπόρευμα κάποιου σωματέμπορα. Με διαδρομή ζωής προκαθορισμένη και καταδικασμένη στο έρεβος. Εγκλεισμός, ξύλο, προαγωγοί, κολόνα σε μπαρ, πιάτσες, κουστουμάτοι παιδεραστές, έρωτας «χωρίς λάστιχο» που αποφέρει περισσότερα, μεταπώληση, διαρκείς μετακινήσεις, ένας μαιευτήρας για τυχόν ανεπιθύμητες γκαστριές, ένας μπάτσος για να συγκαλύπτει και να παίρνει το μερτικό του και μια λερή κοινωνία που αγωνιά μόνο για τα καθαρόαιμα παιδιά της. Λες και η παιδικότητα είναι προνόμιο και όχι δικαίωμα.
Στο δωμάτιο-φυλακή, έκανε τους λογαριασμούς της κι «έκλεισε» το ταμείο της ζωής της. Μόλις σουρούπωσε, βγήκε στο παράθυρο του πέμπτου ορόφου, στηρίχτηκε στους σάπιους μεντεσέδες κι ερωτεύτηκε ένα μελαχρινό αγόρι που διέσχιζε τη λεωφόρο. Του φώναξε σα δαιμονισμένη στη γλώσσα της «Θες να μ’ αγαπήσεις;». Την κοίταξε έκπληκτος και πλησίασε κάτω απ’ το παράθυρό της. Εκείνη, άνοιξε τα φτερά της κι όση ώρα αιωρούταν στο κενό, τα χτύπαγε δυνατά. Αν το αγόρι δεν είχε αποτραβηχτεί φοβισμένο, θα έπεφτε στην αγκαλιά του. Μπορεί και να την είχε αγαπήσει.

13.Στο Δάσος με τους κέδρους…….
Κάποτε σε μια μεγάλη σπηλιά, στους πρόποδες ενός ψηλού βουνού σκεπασμένου με κέδρους, ζούσε μια γυναίκα, ακαθόριστης ηλικίας, που άλλοι την λέγανε, μάγισσα, άλλοι γιάτρισσα και άλλοι ξωτικό !!!
Κανείς δεν ήξερα από πού είχε έρθει και πότε ,το μόνο που ξέρανε ήτανε ότι όλη την ημέρα περπατούσε στο δάσος και μάζευε βότανα, ρίζες, λουλούδια και το σούρoυπο γύριζε στη σπηλιά της, που την είχε  ντύσει με φλούδες και κορμούς κέδρων, είχε στήσει  στη μέση έναν μεγάλο ξύλινο αργαλειό, είχε φτιάξει ένα πέτρινο τζάκι και από το ταβάνι είχε κρεμασμένα σε μάτσα και αρμαθιές, λογίς-λογίς βοτάνια και καρπούς . Πάνω σ΄ έναν μεγάλο ξύλινο πάγκο είχε αραδιασμένα γυάλινα βάζα, μπουκάλια, χύτρες και πήλινες λεκάνες ενώ ένα πανέμορφο υφαντό κεντημένο με θαυμάσια σχέδια χώριζε το χώρο που φιλοξενούσε το απλό ξύλινο κρεβάτι της σκεπασμένο κι αυτό με μια υφαντή πολύχρωμη κουβέρτα. ΄Εμοιαζε η σπηλιά, σαν σπιτικό ξωτικού, με τα στρογγυλά παραθυράκια της και την  ξύλινη πορτούλα με το φεγγίτη και τους μεγάλους μπρούτζινους μεντεσέδες.
Τα βράδια αν τύχαινε να περάσει κανείς θα έβλεπε τον αχνογάλανο καπνό να ανεβαίνει από την καμινάδα και ίσως κατόρθωνε να  διακρίνει  τη γυναίκα, είτε καθισμένη στον αργαλειό της είτε στο τζάκι της να ανακατεύει τη χύτρα της ή να φτιάχνει  ξύλινες βάσεις για πορτατίφ   και την κάτασπρη γάτα της να τρίβεται στα πόδια της.
Πολλοί λέγανε πως γιάτρευε όλα τα ζώα , τα ελάφια, τα άλογα, τους λαγούς, τους ασβούς, τις αλεπούδες, τους λύκους, τα κουνάβια και όλα τα πουλιά, τις κουκουβάγιες, τ΄ αηδόνια, τις πέρδικες, τις καρδερίνες, τα γεράκια, τους αετούς, τα τρυγόνια….
Κάποτε, ο άρχοντας του τόπου απογοητευμένος από τους  ονομαστούς γιατρούς και τους βοτανολόγους, έστειλε να την καλέσουνε στο αρχοντικό του για να γιατρέψει το σκυλί του, την καρδερίνα του και το άλογό του.
Όμως εκείνη αποκρίθηκε ότι θα έπρεπε να της πάνε τα ζωντανά στη σπηλιά της, για να μπορέσει να βρεί την κατάλληλη θεραπεία.
Πραγματικά την επόμενη μέρα οι άνθρωποι του άρχοντα έφεραν στη σπηλιά το σκυλί, την καρδερίνα και το άλογο  και η γυναίκα τους υποσχέθηκε ότι θα προσπαθήσει  να τα γιατρέψει, θα χρειαστεί όμως μία εβδομάδα.
Πραγματικά για μία εβδομάδα τάιζε τα ζωντανά χυλούς και σπόρους, τα χάιδευε και τους σιγομιλούσε, τα έτριβε με αλοιφές και τους τραγουδούσε με πάθος ένα παράξενο τραγούδι, χωρίς λόγια….
Όταν πέρασε η εβδομάδα, οι άνθρωποι του άρχοντα ήρθανε να παραλάβουνε τα ζωντανά και πραγματικά με έκπληξη και θαυμασμό αντικρίσανε το κουτσό άλογο, ρωμαλέο και περήφανο να καλπάζει όλο ορμή και δύναμη, την σιωπηλή καρδερίνα, να κελαηδάει γλυκά και να πηδάει χαρούμενη από κλαδί σε κλαδί και το  μελαγχολικό γέρικο σκυλί, με λαμπερό τρίχωμα και σπινθηροβόλα μάτια, να οσμίζεται τον αέρα, να πηδάει τριγύρω και να κουνάει  δυνατά  περά-δώθε την ουρά του.
Ο άρχοντας δεν πίστευε στα μάτια του, θέλησε να ανταμείψει τη γυναίκα μα εκείνη δεν γύρεψε καμιά ανταμοιβή και όταν έστειλε στη σπηλιά τους ανθρώπους του με δώρα και καλούδια, εκείνοι γυρίσανε
άπρακτοι γιατί δεν βρήκανε κανέναν πια εκεί…. η σπηλιά ήτανε άδεια και η γυναίκα είχε εξαφανιστεί…..

14.ΜΑΤΙΝΑ  Η  ΑΛΧΗΜΙΣΤΡΙΑ
Πέρασε προσεκτικά με το βαμβάκι βουτηγμένο στο οινόπνευμα, όλα τα αντικείμενα που θα χρησιμοποιούσε , τα βαζάκια, τους δοσομετρητές, τα κουτάλια, τον πάγκο, είχε φορέσει και τη βαμβακερή ροζ ρόμπα της  και τη φαρδιά λουλουδάτη κορδέλα να συγκρατεί τα κατσαρά μαλλιά της και ήτανε έτοιμη να επιδοθεί με περισσή προσήλωση και ασυγκράτητο ενθουσιασμό στην παρασκευή  σπιτικών καλλυντικών.
Από μικρή η Ματίνα καταλαμβανότανε κατά καιρούς από διάφορες μανίες, στις οποίες επιδιδότανε με ασυγκράτητο ενθουσιασμό και πάθος.  
Στην παιδική της ηλικία παθιάστηκε με το μπαλέτο, στην εφηβεία της , με την ιστιοπλοΐα, μιας και ο πρώτος νεαρός που είχε ερωτευτεί ήτανε ιστιοπλόος, στη συνέχεια με την ορειβασία, επειδή  συμπτωματικά το επόμενο φλερτ, ήτανε  ορειβάτης, με τη γιόγκα, από τότε που η κολλητή της τη μύησε στις τεχνικές της και τέλος, για πολλά χρόνια με  την κατασκευή κοσμημάτων .
Τώρα που τα παιδιά είχανε  φύγει πια από το σπίτι , η Ματίνα, γυναίκα δραστήρια  όπως στα νιάτα της σχεδόν, είχε άφθονο χρόνο ώστε να συνεχίσει να παθιάζεται με τις δικές της ενασχολήσεις , τελευταία με την παρασκευή καλλυντικών, ενώ ο  σύζυγός της ο Μενέλαος ,  είχε τα δικά του χόμπι,  σκάκι, μπριτζ, σταυρόλεξα και  διάβασμα…..
Ο Μενέλαος όταν την είδε να κλείνεται με τις ώρες στην κουζίνα πολύ το χάρηκε, γιατί πίστεψε αφελώς ότι η καινούργια μανία της γυναίκας του είχε να κάνει με τη μαγειρική ή τη ζαχαροπλαστική, αλλά δυστυχώς οι προσδοκίες του διαψευστήκανε και έμεινε μόνο με την ανάμνηση των γεμιστών της μάνας του, των ντολμάδων της πεθεράς του και των λουκουμάδων της γιαγιάς του.
Η Ματίνα βγήκε από την κουζίνα και πήγε στο καθιστικό όπου ο Μενέλαος καθισμένος στη συνηθισμένη του θέση , έλυνε  σταυρόλεξα, άναψε το πορτατίφ, γιατί ήδη είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει και ρώτησε  :
-Τι θα ήθελες για βραδινό, να ετοιμάσω μία σουπίτσα ή ένα τοστ;
-Μία σουπίτσα νομίζω ότι είναι θαυμάσια ιδέα ! Τι έφτιαξε η αλχημίστριά μου σήμερα;
-Οικολογικό απωθητικό εντόμων με αιθέριο έλαιο κέδρου!!!
-Ελπίζω να μην το έβαλες στο ψυγείο να κρυώσει, όπως τις προάλλες που έβαλες εκείνες τις κρέμες με το αμυγδαλέλαιο και την κανέλα και  δοκίμασα, γιατί ξεγελάστηκα νομίζοντας ότι πρόκειται για ρυζόγαλο…
- Όχι βρε αγάπη μου, αφού σου εξήγησα ότι στο κάτω ράφι βάζω όλα τα δικά μου, δεν βάζω φαγώσιμα, και πρόσεξε, στα πορσελάνινα μπολάκια, έχει μάσκα προσώπου, μην την περάσεις για μουσταλευριά…..
Μπήκε πάλι στην κουζίνα και άρχισε να ανοίγει τα ντουλάπια, πρέπει να φτιαχτούνε οι μεντεσέδες σκέφτηκε, έχουνε χαλαρώσει πολύ….
Μισή ώρα αργότερα, ο Μενέλαος πρόβαλε το κεφάλι του από την πόρτα της κουζίνας και ρώτησε:
-Τι καλό ετοίμασε η αλχημίστριά μου; Μυρίζει υπέροχα !!!Αυτά τα ροζ ζελεδάκια που είδα το πρωί στον πάγκο τρώγονται;
-Πέρασε, ετοίμασα τραχανόσουπα με κρουτόν και τυρί!!! Τα ροζ ζελεδάκια δεν τρώγονται, είναι σαπούνια !!!!
-Κρίμα! Μήπως ξέρεις πώς λέγεται το όρος του δάσους των κέδρων του Θεού; Είναι το 4 οριζοντίως έξι γράμματα, το πρώτο Μ το τελευταίο Λ….
-ΜΑΧΜΑΛ αγάπη μου, ΜΑΧΜΑΛ…..
 
15. Η επιτυχία δεν φέρνει την ευτυχία…
Κάθισε καταγής μπροστά στον γέρικο κέδρο, χωρίς να την νοιάζει αν θα λερωθεί το πανάκριβο παλτό της. Σήκωσε ψηλά το κεφάλι κοιτώντας τον ουρανό και αναρωτήθηκε πόσα χρόνια είχαν περάσει από εκείνη την φορά που κάτω από το ίδιο δέντρο έκανε όνειρα για την ζωή που ανοιγόταν μπροστά της.
Σαν σε όνειρο είδε ένα κοριτσόπουλο να τρέχει χαρούμενο στον λόφο. Ήταν αυτή στα δεκαοχτώ της χρόνια! Είχε καταφέρει να περάσει με επιτυχία στις εξετάσεις και επιτέλους θα έφευγε από το χωριό και θα άφηνε πίσω της  την κλειστή κοινωνία και τα κουτσομπολιά της, την ζωή στα χωράφια και την μιζέρια.  Έκλεισε τα μάτια και είδε την ζωή που την περίμενε. Το δικό της δωμάτιο που δεν θα μοιραζόταν με τις τέσσερις αδερφές της, το αμφιθέατρο του πανεπιστημίου, τους φίλους που θα έκανε, τα φοιτητικά πάρτυ, τα ιδεώδη για τα οποία θα μαχόταν ως φοιτήτρια, το πτυχίο στο χέρι και μετά το ολοδικό της γραφείο, τα δικαστήρια, τις υποθέσεις που θα αναλάμβανε, τα χρήματα που θα έβγαζε, την φήμη που θα αποκτούσε ως νεαρή και αδέκαστη δικηγόρος! Υποσχέθηκε πως την επόμενη φορά που θα βρισκόταν στον λόφο της θα ήταν επιτυχημένη και έφυγε…
Όλα πήγαν βάση προγραμματισμού. Είχε τις παρέες της, ζούσε την φοιτητική ζωή  αλλά δόθηκε και  με  πάθος στις σπουδές της οπότε κατάφερε να πάρει το πολυπόθητο πτυχίο, χωρίς να χρειαστεί επιπλέον χρόνος. Έπιασε δουλειά σε ένα δικηγορικό γραφείο και γρήγορα καταξιώθηκε στον χώρο της! Κάθε βράδυ που έσβηνε το πορτατίφ δίπλα στο κρεβάτι της, ένοιωθε και πιο ικανοποιημένη με όσα είχε καταφέρει…. Τι είχε αλλάξει; Γιατί ξαφνικά την έπιασε αυτή η λησμονιά και έφυγε σαν τον κλέφτη από το Χριστουγεννιάτικο ρεβεγιόν του γραφείου για να βρει καταφύγιο στον ξεχασμένο λόφο; Που οφειλόταν η έντονη ανάγκη να ψάξει μέσα της και να δει γιατί ένοιωθε τόσο περιττή σε αυτή την μικρή συνεστίαση; Δεν άργησε να καταλάβει το γιατί. Ήταν η  μόνη χωρίς οικογένεια, χωρίς έστω έναν συνοδό και ήταν ήδη σαράντα χρονών. Πετυχημένη  αλλά μόνη! Γιατί την πείραζε τώρα; Επιλογή της δεν ήταν; Μήπως δεν της είχαν δοθεί ευκαιρίες; Όχι, πολλοί συμφοιτητές της αλλά και συνάδελφοι αργότερα σκιρτούσαν για ένα της «ναι», αλλά πάντα ένοιωθε ότι θα την απομάκρυναν από τους στόχους της. Η αγάπη δεν χωρούσε στην ζωή της, θα την αποδιοργάνωνε! Αυτό δεν έλεγε στην αδερφή της κάθε φορά που της θύμιζε ότι ξεχνάει πως είναι  γυναίκα και κλείνει την πόρτα στην ευτυχία;
«Πως έκανα το  λάθος να σκεφτώ πως η επιτυχία φέρνει την ευτυχία;» αναρωτήθηκε αγκαλιάζοντας το γέρικο δέντρο και ξέσπασε σε γοερό κλάμα. Έμεινε εκεί πολλή ώρα κάνοντας αναθεώρηση των πιστεύω της και των προτεραιοτήτων της. Αυτή την φορά τα όνειρά της περιλάμβαναν έναν σύντροφο που θα την αγαπούσε, τα δικά της παιδιά να ανοίγουν δώρα γύρω από ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο, εγγόνια να της λένε τα κάλαντα και δάκρυα ευτυχίας στα μάτια της… Αποφασισμένη να χαλαρώσει τους μεντεσέδες και να ανοίξει την πόρτα στην αγάπη,  ανανέωσε την υπόσχεσή της στον λόφο. Ευχήθηκε  να μην είναι αργά και έφυγε….  

16.Καληνύχτα στο χτες!
Άναψε το πορτατίφ κι ανακάθισε στο κρεβάτι της. Η καρδιά της χτυπούσε τρελά. Τι ήταν κι αυτό απόψε; Ένας δυνατός θόρυβος την είχε ξυπνήσει απότομα. Τα πορτοπαράθυρα από ξύλο κέδρου , το αγαπημένο της δέντρο -  σ' έναν κέδρο χάραξαν μαζί κάποτε το "θα σ'αγαπώ για πάντα"-  χτυπούσαν άγρια από τον αέρα.... άνοιγαν κι έκλειναν κι έκαναν το θόρυβο-τρόμο, στα μάτια της νεαρής γυναίκας.
Μισούσε το ξύλο απόψε. Μισούσε τον αέρα. Σηκώθηκε να ασφαλίσει το παράθυρο αλλά πρόσεξε ότι δεν μπορούσε. Ένας μεντεσές είχε λασκάρει στη μία του βίδα, είχε στραβώσει κι εμπόδιζε το κλείσιμο. Μια βρισιά ανέβηκε στο στόμα της, μα προσπάθησε να τη διώξει. Τι ωφελούσε να βρίζει; Μήπως με τις βρισιές θα έδιωχνε τον πόνο; Θα ξόρκιζε τον τρόμο; Αυτή, μια γυναίκα που ποτέ της δεν δείλιασε, που ήταν γεμάτη ζωή, γεμάτη πάθος, που ζούσε τρελά κι επικίνδυνα, απόψε έλιωνε από το φόβο της σαν κερί.
Μισούσε το φόβο απόψε. 
Την είχε κάνει δειλή λοιπόν! Και πόσο τον μισούσε κι αυτόν! Που την άφησε κι έφυγε. Που της πήρε τα χρόνια. Που της πήρε τη χαρά. Μα πάνω απ' όλα που της πήρε την πίστη στον εαυτό της!
Αυτή, μια γυναίκα που έκανε ορειβασία σε δυσκολοπρόσιτες βουνοπλαγιές, που δεν λύγισε κάνοντας παρά πέντε, που αντιμετώπισε έναν μασκοφορεμένο άντρα μια νύχτα χωρίς φεγγάρι, όταν της επιτέθηκε- λιώμα θα τον είχε κάνει αν δεν το είχε βάλει στα πόδια - αυτή η ατρόμητη γυναίκα φοβόταν απόψε ένα χαλασμένο παράθυρο!
Ντράπηκε!
Κι η ντροπή έγινε θυμός!
Κι ο θυμός την ταρακούνησε!
Και να που μέσα σε λίγα λεπτά έγινε το κλικ! Μερικές φορές φτάνει ένα χαλασμένο παράθυρο για να σε ταρακουνήσει και  να δεις τη "χαλασμένη" σου ζωή. Μερικές φορές φτάνουν ελάχιστα λεπτά για να δεις τη ζωή σου όλη, σαν ταινία όπου κάποια άλλη πρωταγωνιστεί. Κι εσύ απλά θέλεις να της φωνάξεις τι να κάνει. Ποια απόφαση να πάρει!
Ανακάθισε στο κρεβάτι της. Έψαξε για το ημερολόγιό της, στο κομοδίνο. Είχε καιρό, μήνες να το συμπληρώσει. Δεν έβρισκε τίποτα καινούργιο να γράψει.
Πήρε το μολύβι με τρεμάμενα χέρια, από τον ενθουσιασμό που ξαφνικά την κυρίεψε κι έγραψε όσο πιο έντονα μπορούσε:  "Αύριο ξαναφτιάχνω τα χαλασμένα πράγματα στη ζωή μου!  Πρωί πρωί  στάση στου κυρ-Θωμά την κιγκαλερία : Να αγοράσω καινούργιο μεντεσέ. 
Καληνύχτα στο χτες! 
Καλημέρα ζωή! "

17.Χαρά
    Άνοιξε τα μάτια της κοιτώντας προς το παράθυρο. Αυτό που αντίκρισε την έκανε να ξεφωνίσει από χαρά και να πετάξει από πάνω της τα σκεπάσματα. Έτρεξε και κόλλησε τη μύτη της στο γυαλί του παραθύρου. Πράγματι χιόνιζε! Εδώ και ώρες, απ' ότι καταλάβαινε μιας και όλα κάτω ήταν λευκά. Ακόμη κι ο μεγάλος και ψηλός κέδρος ήταν κάτασπρος. Έτρεξε να πάρει τη ζακέτα της και μες στη φούρια της αναποδογύρισε το πορτατίφ που έπεσε με ένα πνιχτό γδούπο στο χαλί. Του έριξε μια ματιά, είδε πως δεν είχε σπάσει, ανασήκωσε τους ώμους και πήρε τα χνουδωτά μποτάκια της από την ντουλάπα. 
    Δεν πρόλαβε να ανοίξει την εξώπορτα και την πρόδωσε το τρίξιμο του μεντεσέ αφού δευτερόλεπτα μετά άκουσε μια φωνή:
" Που πας; Ήμουν σίγουρος πως με το που ξυπνούσες θα προσπαθούσες να το σκάσεις έξω, με τις πιτζάμες! Ολόκληρη γυναίκα και κάνεις χειρότερα από τα παιδιά σου!" 
    Χαμογέλασε, έστειλε ένα φιλί στον άντρα της κι έκλεισε την πόρτα βγαίνοντας. Δυο ζευγάρια μάτια καρφώθηκαν πάνω της. Γελώντας έφτιαξε μια χιονόμπαλα και την πέταξε στον μεγάλο της γιο ενώ πήρε αγκαλιά την μικρή που βρέθηκε δίπλα της σε δευτερόλεπτα, για να την προστατέψει από τα αντίποινά του. Συνέχισαν να παίζουν μέχρι που μούδιασαν τα δάχτυλα των χεριών της. Θα μπορούσε κάποιος να πει πως το να παίζει με τα παιδιά της ήταν το πάθος της. Και ποιος την αδικούσε; Τίποτα δεν συγκρινόταν με το γέλιο τους!
    Τρία κατακόκκινα, από το κρύο, πρόσωπα, μπήκαν μέσα στο σπίτι, συνοδεύοντας τρεις ανάλαφρες και ευτυχισμένες καρδιές!

 18.Τι να σου πω και να με πιστέψεις...
Άστα να πάνε φίλε μου! Τι το' θελα εγώ κι έβγαινα έξω από το σπίτι; Μια χαρά δεν είχα κλειδαμπαρωθεί μέσα τόσο καιρό; Αλλά μου το φύλαγε η Μοίρα λέμε! Πάνε που λες καμιά δεκαριά μέρες, που είχε φαγωθεί ο φίλος μου ο Μπάμπης να πάμε σ' ένα μπαράκι εδώ κοντά, με ωραία μουσική κι ωραίο...κόσμο! Το 'πιασα το υπονοούμενο! Άντε και πήγα. Σιγά τα λάχανα! Κάτι παρακμιακά ντισκομπαρόκ σουξεδάκια, απορώ κι από που τα είχανε ξεθάψει! Kι από κόσμο;;; Κάτι "μπάζα" που είχαν σκάσει μύτη ολοφάνερα για να χτυπήσουν κανά "τεκνό" άρον-άρον! Αφού ήπια το πρώτο...πικρό ποτήρι, λέω στο Μπάμπη: "φίλε εγώ την κάνω!". Κι όπως βάζω το μπουφάν να φύγω, ανοίγει η πόρτα και μπαίνει μέσα "Η" γυναίκα! Τώρα πως βρέθηκε εκεί, μέσα σ' αυτήν την παρακμή, μια τέτοια ομορφιά, θα σε γελάσω και δεν το θέλω! Σημασία έχει πως εγώ μια ώρα μετά, δήλωνα κεραυνοβολημένος! Το καλό βέβαια ήταν πως κι εκείνη μου έριχνε ματιές γεμάτες πάθος. Έτσι πήρα το θάρρος κι εγώ και την πλησίασα. Για να μην στα πολυλογώ, κουβέντα στην κουβέντα, τη ρωτάω αν θα ήθελε να ξαναβρεθούμε. 
"Ραντεβού απόψε στο σπίτι στο δάσος" μου απαντάει γεμάτη μυστήριο και μου κάνει σ' ένα πρόχειρο χαρτί ένα σχεδιάγραμμα. Ποιο δάσος Παναγία μου; Τι δουλειά έχουμε τώρα μέσα στο άγριο δάσος; Σκιάχτηκα, δε στο κρύβω, αλλά το σκέφτηκα...σοφότερα και λέω "θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό!"... Κι αρχίζω το...γνωστό τσεκάρισμα: Σώβρακο καθαρό: ok! Άρωμα: ok! Προφυλακτικά: ok! Τσίχλες για το χνώτο: ok! 
Και δίνουμε ραντεβού στο...δάσος, σύμφωνα με τις οδηγίες της μυστηριώδους ύπαρξης... Και φτάνω σε μια σκοτεινή βίλα στη μέση του πουθενά -σόρρυ! του δάσους!- μέσα στα πεύκα, τα έλατα, τις αλεπούδες, τις αρκούδες(...) κι έναν κέδρο δίπλα στην είσοδο. Η κοπελιά με περίμενε ήδη εκεί, μέσα στα μέλια και μου δίνει το κλειδί να ανοίξω, έτσι για να νιώσω ο άντρας του σπιτιού! Μαγκώνει που λες φίλε ο μεντεσές της πόρτας και δεν έλεγε να ανοίξει η ρημάδα με τίποτα! Εμ, βέβαια, ποιος ξέρει από πότε είχε να πατήσει ανθρώπου...πόδι εδώ πέρα μέσα!
Με τούτα και με κείνα, πάντως και πριν μας φάνε οι αρκούδες, κατάφερα να την ανοίξω και βρισκόμαστε στο σκοτεινό σαλόνι να φιλιόμαστε με τέτοιο πάθος, που ξέχασα και το όνομα μου!
"Δίπλα στο τζάκι είναι ένα πορτατίφ" μου σιγοψιθυρίζει εκείνη κι αφού το βρίσκω ψαχουλευτά, το ανάβω και μένω...το ημίγυμνο άγαλμα! Μια κάννη όπλου σημάδευε τα μάτια μου κι ένας νταγκλαράς ίσα με εκεί πάνω, μου λέει: "αν κουνηθείς σου την άναψα"!
Αν περιμένεις τώρα εσύ να μάθεις από μένα το παρακάτω, μάλλον θα περιμένεις πολύ!... "Το παλικάρι της φακής" -εγώ!- σωριάζομαι, λιποθυμώ κι όταν κάποτε άνοιξε το μάτι μου.....όχι μόνο είχε ξημερώσει, είχε πια μεσημεριάσει, είχα αργήσει για τη δουλειά, αλλά τρόμαξα να συνειδητοποιήσω πως μόλις είχα βγει μέσα από...ένα όνειρο!!!
Κι ύστερα ξαφνικά θυμήθηκα! Το ραντεβού με το Μπάμπη είναι για αύριο το βράδυ! Σιγά μην πάω!...
Είμαι εγώ τώρα για...πάθη, δάση, αρκούδες, βίλες, νταγκλαράδες και...κάννες;;; Βρε, ας το να πάει στην ευχή καλύτερα!


42 σχόλια:

  1. Συγχαρητήρια σε όλους όσοι έλαβαν μέρος ! Συγχαρητήρια και σ΄εσένα Φλώρα που εμπνεύστηκες αυτό το παιχνίδι και που το φροντίζεις μέχρι σήμερα με τρόπο αξιοσημείωτο ! Οι βαθμολογίες μου είναι οι εξής :
    3 στην υπ’ αριθμ. 12 ιστορία με τίτλο «Η ασήμαντη ιστορία μιας πεταλούδας που τη λέγανε Σιμόνα». Συγκλονιστική ! Οι αλληγορικές εικόνες του επιλόγου είναι συναισθηματικά συντριπτικές. Μπράβο !!!
    2 στην υπ’ αριθμ. 2 ιστορία με τίτλο «Περασμένα μεγαλεία». Είναι πολύ καλοφτιαγμένη και ποιητικά μελαγχολική.
    1 στην υπ’ αριθμ. 9 ιστορία με τίτλο «Τελευταία φορά». Για το ρεαλισμό και το μήνυμα που εκπέμπει. Αν την έντυνα μουσικά θα επέλεγα για κατακλείδα το «feeling good» από τη Nina Simone που είναι - για μένα - ύμνος στην ελευθερία από τα … πάθη.
    Ξεχώρισα επίσης την υπ’ αριθμ. 7 ιστορία («Το δωμάτιο με τους αρουραίους») που θυμίζει ανατριχιαστικά έντονα Lovecraft. Υπό άλλες συνθήκες θα την ψήφιζα, αλλά εν μέσω εορτών δεν έχω το σθένος !
    ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΆ και πάλι καλή μου Φλώρα ! Εύχομαι να περάσεις μια όμορφη Πρωτοχρονιά !!! Σε φιλώ πολύ πολύ !!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Eυχαριστώ πολύ για την βαθμολόγησή σου, για την ανάλυσή σου και γενικά για τη σοβαρότητα με την οποία αντιμετωπίζεις το παιχνίδι μας.
      Καλή σου μέρα.

      Διαγραφή
    2. Φλωρίτσα μεταφέρω το σχόλιό μου στην 1η ανάρτηση των ιστοριών, γιατί τώρα είδα ότι εκεί έπρεπε να το είχα γράψει. Ελπίζω να μην σε ταλαιπωρώ πολύ :)))

      Διαγραφή
  2. ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΦΛΩΡΑ ΜΟΥ!!!!!
    ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!
    ΠΡΩΤΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΗΡΑ ΜΕΡΟΣ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ!!!!!!!
    ΟΛΕΣ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΜΕ ΟΔΗΓΟΥΣΑΝ ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΚΑΤΙ ΜΕ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟ ΗΘΕΛΑ ΟΧΙ ΛΟΓΩ ΓΙΟΡΤΩΝ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΟΥΝ ΤΕΤΟΙΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ!!
    ΤΕΛΙΚΑ,ΑΠΟ Ο,ΤΙ ΕΙΔΑ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ!!
    ΕΙΝΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΚΑΛΟΓΡΑΜΜΕΝΕΣ , ΑΛΛΑ ΜΕ ΠΟΝΕΣΑΝ ΚΑΙ ΜΕ ΕΚΑΝΑΝ ΝΑ ΚΛΑΨΩ!!!!
    Η ΚΟΡΗ ΜΟΥ ΕΔΩ ΘΑ ΕΛΕΓΕ, ΑΜΑΝ ΒΡΕ ΜΑΜΑ, ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΕΙΝΑΙ, ΟΠΩΣ ΛΕΕΙ ΟΤΑΝ ΜΕ ΒΛΕΠΕΙ ΝΑ ΚΛΑΙΩ ΟΤΑΝ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΩ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΕΤΟΙΟΥ ΕΙΔΟΥΣ!!!!!!
    ΔΙΑΛΕΞΑ ΛΟΙΠΟΝ , ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΤΥΧΗ, ΑΛΛΑ ΓΙΑΤΙ ΜΟΥ ΑΡΕΣΑΝ, ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ 6, ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΦΤΕΡΟ ΚΑΙ ΔΙΝΩ ΤΟΥΣ 3 ΒΑΘΜΟΥΣ ΣΕ ΑΥΤΗ, ΓΙΑΤΙ ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤΟΥΣ ΚΥΚΛΟΥΣ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΜΗΝΥΜΑ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑΣ!!!!!
    ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ 17, ΧΑΡΑ, ΔΙΝΩ 2 ΒΑΘΜΟΥΣ,ΓΙΑΤΙ ΧΑΡΗΚΑ ΚΙ ΕΓΩ ΜΕ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ!!!!!!
    1 ΒΑΘΜΟ ΔΙΝΩ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ 14, ΜΑΤΙΝΑ Η ΑΛΧΗΜΙΣΤΡΙΑ, ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΓΕΛΑΣΩ!!!!!
    ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΜΕ ΠΟΝΕΣΕ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΑΠΟ ΟΛΕΣ , ΕΙΝΑΙ Η 12, Η ΑΣΗΜΑΝΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΙΑΣ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΛΕΓΑΝ ΣΙΜΟΝΑ!!!!
    Η ΙΣΤΟΡΙΑ 7 , ΜΕ ΤΑΡΑΞΕ ΠΟΛΥ!!!
    ΜΠΡΑΒΟ ΠΑΝΤΩΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΕΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ!!!!
    ΕΙΝΑΙ ΟΛΕΣ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΟΓΡΑΜΜΕΝΕΣ, ΤΟ ΞΑΝΑΛΕΩ, ΑΛΛΑ ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΣΑ ΜΕ ΤΟ ΠΡΩΣΟΠΙΚΟ ΜΟΥ ΓΟΥΣΤΟ!!!!
    ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΩ ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΚΙ ΕΓΩ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΦΟΡΑ!!!!!
    ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!!
    ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΠΡΟ[Σ]ΚΛΗΣΗ!!!!


    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μας έλειψες, αλλά είμαι σίγουρη πως στο επόμενο θα είσαι μαζί μας.
      Φιλιά πολλά και ευχαριστώ για τη βαθμολόγησή σου και την ανάλυσή της.

      Διαγραφή
  3. Δυστυχώς δε πρόλαβα να στείλω τη δική μου ιστορία αυτή τη φορά. θα δώσω όμως σίγουρα τους βαθμούς μου αφού ξαναδιαβάσω τις συμμετοχές.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε περιμένω καλή μου Κατερίνα, με την υπέροχη κάρτα σου, που με συγκίνησε ιδιαίτερα.

      Διαγραφή
    2. Αποφάσισα και δίνω 3 βαθμούς στν ιστορία νο6, 2 βαθμούς στην νο12 και 1 βαθμό στην ιστορία νο10. Καλή επιτυχία σε όλους. Περιμένω το επόμενο παιχνίδι γιατί αυτή τη φορά μου έλειψε.

      Διαγραφή
    3. Ευχαριστώ πολύ Κατερινάκι μου.

      Διαγραφή
  4. Δύσκολη η απόφαση και αυτή την φορά!! Θα συμφωνήσω με την Ρένα ότι οι λέξεις παραπέμπουν σε θλιβερή ιστορία κάτι που επίσης δυσκολεύει την αξιολόγηση μιας και είναι όλες συγκινητικές... Κατάφερα να ξεχωρίζω την ιστορία 6 με τίτλο το χρυσό φτερό στην οποία και δίνω τους 3 βαθμούς, την ιστορία 16 με τίτλο καληνύχτα στο χθες που δίνω 2 πόντους και την 17 με τίτλο χαρά που παίρνει τον 1 βαθμό... Αφήνουν όλες μια αισιοδοξία ...μεταφέρουν ένα μήνυμα...με άγγιξαν λίγο περισσότερο από τις άλλες...λίγο το τονίζω!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άσπα μου, ευχαριστώ πολύ για τη βαθμολόγησή σου.
      Φιλιά.

      Διαγραφή
  5. Συγχαρητήρια για τη διοργάνωση. Για να πω την αλήθεια, αυτή τη φορά δεν δυσκολεύτηκα ιδιαίτερα να επιλέξω την ιστορία που θα πάρει τους 3 βαθμούς. Δίνω λοιπόν 3 βαθμούς στο 15. Η επιτυχία δεν φέρνει την ευτυχία… και 3 βαθμούς στο 16.Καληνύχτα στο χτες!. Ευχαριστώ πολύ και για το δώρο, το παρέλαβα εδώ και καιρό,αλλά εξαιτίας διαφόρων υποχρεώσεων ξεχάστηκα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στη διοργανώτρια αρχή :) Καλή επιτυχία σε όλους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μάλλον στο 16 δίνεις 2 βαθμούς γιατι δεν επιτρέπεται να δώσεις σε
      δυο ιστορίες απο 3 βαθμούς! Αν θες διόρθωσέ το για να μην ληφθεί ως άκυρη η βαθμολ´γησή σου!

      Διαγραφή
    2. Δίνω λοιπόν 3 βαθμούς στο 15. Η επιτυχία δεν φέρνει την ευτυχία…
      και 2 βαθμούς στο 16.Καληνύχτα στο χτες!. Και ευχαριστώ πολύ για τη διόρθωση, γιατί δεν θα το' χα καταλάβει αλλιώς μάλλον :)

      Διαγραφή
    3. Ευχαριστώ πολύ για τη βαθμολόγησή σου.
      Και εις άλλα με υγεία...

      Διαγραφή
  6. Ανώνυμος8:07 μ.μ.

    Μπαινω πρωτη φορα στο blog σας και ομολογω οτι η διοργανωση αυτου του ειδους διαγωνισμων με μικρες ιστοριες που περιλαμβανουν υποχρεωτικες λεξεις μου αρεσε πολυ.Συγχαρητηρια. Λοιπον επι της ψηφοφοριας τωρα. Εν ολιγοις , κατα την γνωμη μου, οι περισσοτερες ιστοριες ηταν καλες αλλα ειχαν ενα προβλημα. Οπου δεν εβγαινε το θεμα ,εχουν πεταξει και μια προταση που περιεχει μια υποχρεωτικες λεξεις, που βεβαια ειναι σχεδον ξεκαρφωτη. Δινω λοιπον 3 βαθμους στην ιστορια 12 για το υπεροχα αλληγορικο θεμα της αλλα και επικαιρο.Δινω 2 βαθμους στην ιστορια 2 γιατι μου αρεσε η ποιητικη προσεγγιση και πολυ σωστα στημενη με βαθυτερα νοηματα. Δινω 1 βαθμο στην ιστορια 14 γιατι με εκανε να γελασω και να μην ψαξω καν να εντοπισω τις υποχρεωτικες λεξεις και να απολαυσω την "Ματινα"!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ανώνυμος8:17 μ.μ.

    Α, και συγνωμη για την παραλειψη, το τελευταιο σχολιο του ανωνυμου , δεν ειναι ανωνυμο, ξεχασα να βαλω ονομα >> Χρηστος Λαλ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευτυχώς που έβαλες όνομα γιατί δεν θα μπορούσα να δεχτώ τη βαθμολόγησή σου.
      Ευχαριστώ πολύ. Καλό βράδυ.

      Διαγραφή
  8. Φλώρα μου αρκετώ καιρό εχω να συμετασχω στο παιχνιδι των λεξεων ....πέσανε μαζεμενες δουλειες και ελπίζω μετα τις γιορτες να μπορεσω να το κανω...πουλύ ενδιαφερουσες ολες οι ιστορίες που τις διαβασα σε ενα διάλειμα μου.. τους 3 βαθμους μου τους πέρνει ο αριθμος 12 με την ασημαντη ιστορία της Σιμονας....καταπλικτική γραφή...ο αριθμος 2... περασμενα μεγαλεια....παιρνει 1 βαθμούς γιατί μου αρεσει και ο έμετρος λόγος...και ο αριθμός 6...Το χρυσό φτερο...του δινω 2 βαθμους γιατι
    μου ΄δινει μια ελπιδα για το μελλον.. σου ευχωμαι ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ.....ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ρούλα μου ευχαριστώ πολύ και ελπίζω να είσαι μαζί μας την επόμενη φορά με ιστορία σου...

      Διαγραφή
  9. Ομολογώ ότι η βαθμολόγηση με δυσκόλεψε!
    3 βαθμοί πανε στην ιστορία 12 της Σιμόνας. Μου άρεσε η παραστατική περιγραφή της Σιμονας ως πεταλούδας στην πλούσια αρχή και στο δραματικό τέλος της ιστορίας.
    Για τις άλλες δυο βαθμολογίες θα επανέλθω μόλις αποφασίσω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρία μου ευχαριστώ πολύ για την μέχρι τώρα βαθμολόγηση.

      Διαγραφή

  10. Κάθε φορά οι ιστορίες γίνονται καλύτερες και η βαθμολογία δυσκολότερη!
    Θα δώσω τους 3 βαθμούς στην Σιμόνα για το υπέροχο θέμα και την ανάπτυξή του,
    τους 2 βαθμούς στο Ν.2 για τον έμμετρο αβίαστο λόγο και τέλος τον 1 βαθμό
    στο Ν.15 γιατί τελειώνει με την ελπίδα πως κάτι θα αλλάξει ...
    Και θα ευχηθώ σε όλες και σε όλους τους αναγνώστες σου Φλωράκι μου να
    έχουν καλή Πρωτοχρονιά και το 2013 να σας φέρει ότι επιθυμείτε !!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πολύ καλή μου Λεβίνα.

      Διαγραφή
  11. Καλησπέρα,

    Καλή χρονιά με υγεία και αγάπη σε όλους!Πιστεύω είναι η πρώτη φορά που βρίσκω τόσες πολλές ιστορίες να μου αρέσουν..Οπότε η βαθμολογία γίνεται αυτομάτως πιο δύσκολη!Θα μπορούσα να επιλέξω τουλάχιστον άλλες 3 ....Μένω όμως στα παρακάτω!
    18.Τι να σου πω και να με πιστέψεις...--->3 βαθμοί
    2.Περασμένα μεγαλεία--->2 βαθμοί
    4.Μοιραίο πάθος--->1 βαθμός

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πολύ καλέ μου γυρολόγε που δεν μας ξεχνάς στη διαδικασία της βαθμολόγησης. Θα χαιρόμουν αν έγραφες κιόλας.

      Διαγραφή
  12. Συγχαρητήρια για το βήμα που δόσατε σε τόσα ταλαντούχα άτομα να εκφραστούν και σε μας να περάσουμε ευχάριστες ώρες.
    Η βαθμολογία μου είναι :
    3 για την ιστορία 5
    2 για την ιστορία 8 και
    1 για την ιστορία 17

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πολύ Μερκέττα μου, για τη βαθμολόγησή σου και τα καλά σου λόγια.

      Διαγραφή
  13. Καλη χρονιά!!! Επανέρχομαι με τις υπόλοιπες βαθμολογίες:
    2 βαθμούς στο ποίημα Περασμένα Μεγαλεία, μου άρεσε που διηγήθηκε ολόκληρη ιστορία κάνοντας ομοιοκαταληξίες.
    1 βαθμό στο 18, τι να σου πω και να με πιστέψεις. Ήταν μια ιστορία με σασπένς και αστείο τέλος (με έκανε να γελάσω!).
    Επίσης, μου άρεσε το χρυσό φτερό...
    Και να αναφέρω ότι το 7 με τους αρουραίους μου θύμησε έντονα ανατριχιαστική σκηνή απο την σειρά μυστηρίου/θρίλερ Παρασκευή και 13, όποιος το έβλεπε μπορει να θυμάται μια σκηνή με έναν που τον κατασπάραζαν οι αρουραίοι....(ο.τι χειρότερο..)
    Αυτα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έλαβα τη βαθμολόγησή σου και περιμένω και το 3άρι σου.
      Μόνο που επειδή είστε πολλές οι Μαρίες, γράψε και ένα ακόμη χαρακτηριστικό για να ξεχωρίσεις απ' τις υπόλοιπες Μαρίες.
      Φιλιά πολλά.

      Διαγραφή
    2. Το 3 το χω ήδη δώσει! Πιο πάνω! Κι έγραψα ότι θα συμπληρώσω τις άλλες βαθμολογίες μόλις αποφασίσω!
      Είμαι η Μαρία που κέρδισε στον προηγούμενο διαγωνισμό με την Ωδή στη ζωη!

      Διαγραφή
    3. ΟΚ Μαρία μου, μόνο σε παρακαλώ και πάλι βάλε ένα ακόμη γράμμα δίπλα στο όνομά σου, για να μην νομίζει κανείς πως η ίδια Μαρία μπαίνει και βαθμολογεί παραπάνω από 1 φορές.
      Φιλιά πολλά.

      Διαγραφή
  14. Φλώρα μαζί με τα Χρόνια Πολλά σου στέλνω και την βαθμολογία μου.
    Σήμερα εδέησα επιτέλους να στρωθώ να διαβάσω τα κείμενα των φίλων μπλογκεράδων και να καταλήξω στην επιλογή των τριών.
    Έχουμε και λέμε λοιπόν:
    3 βαθμούς στο 6 (Το χρυσό φτερό)
    2 βαθμούς στο 9 (Τελευταία φορά)
    1 βαθμό στο 15 (Η επιτυχία δεν φέρνει την ευτυχία…)
    Εύχομαι καλή επιτυχία σε όλους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πολύ xristin για τις ευχές σου και για τη βαθμολόγησή σου.
      Φιλιά πολλά....

      Διαγραφή
  15. Κλαυδία7:35 π.μ.

    Φλώρα μου καλή χρονιά κι ευλογημένη να έχουμε που παρά τις όποιες δυσκολίες και προκλήσεις της θα μας κάνει καλλίτερους ανθρώπους...τώρα θα δώσω τη βαθμολογία μου και τα συγχαρητήριά μου πρώτα σ΄εσένα για το ήθος και τη συνέπεια σου στην άψογη διαξαγωγή του διαγωνισμού και σε όλους όσους συμμετέχουν με τις υπέροχες ιστορίες τους!!! Αληθινά διαμαντάκια είχε κι αυτή τη φορά το παιχνίδι, διάβασα όλες τις ιστορίες πολλές φορές και...μου άρεσαν όλες !!! Καλογραμμένες και πρωτότυπες με συγκινητικό θέμα ή με χιούμορ διακρίνονται για τα ποιοτικά τους χαρακτηριστικά που με δυσκόλεψαν στη βαθμολόγηση..... λοιπόν 3 βαθμοί στην ιστορία 18, 2 βαθμοί στην 11 και 1 βαθμός στην 17

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πολύ Κλαυδία μου για τα πάντα καλά σου λόγια, για την υπέροχη συμμετοχή σου στο παιχνίδι μας, για την ενθάρρυνσή σου, για τα σχόλιά σου.

      Διαγραφή
  16. Φλώρα μου, να 'μαι κι εγώ! Εύχομαι Χρόνια Πολλά και Καλή Χρονιά, με Υγεία και Ευτυχία, σε σένα αλλά και σε όλους τους φίλους του ιστολογίου σου. Το 2013 να σας φέρει όλα όσα επιθυμείτε κι ακόμη περισσότερα!

    Βαθμολογώ την ιστορία 12 (Σιμόνα) με 3 βαθμούς - τη βρήκα εξαιρετική, με πολύ καλή γραφή και με άγγιξε πολύ το θέμα.

    Στην ιστορία 11 (Γέφυρες) θα δώσω τους 2 βαθμούς. Μου άρεσε εξίσου πολύ η γραφή της.

    Στην ιστορία 7 (Το δωμάτιο με τους αρουραίους) δίνω 1 βαθμό - μου αρέσουν οι ιστορίες με λίγη (ή πολλή) δόση τρόμου! Και χαίρομαι που ο συγγραφέας της το τόλμησε εδώ.

    Εύχομαι καλή επιτυχία και καλά αποτελέσματα σε όλους τους συμμετέχοντες. Οφείλω να ομολογήσω ότι ο πήχης ανεβαίνει πολύ, παιχνίδι το παιχνίδι κι αυτό αξίζει πολλά συγχαρητήρια.

    Πολλά φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πολύ καλή μου Funky Monkey που βρίσκεσαι μαζί μας σε κάθε βήμα του παιχνιδιού μας.

      Διαγραφή
  17. Φλώρα άσχετα απ' τη βαθμολογία και την τελική κατάταξη, αν μου επιτρέπεις να καταθέσω κι εγώ τα συγχαρητήριά μου και ένα μεγάλο ευχαριστώ για την επίπονη προσπάθειά σου. Αναγνωρίζω πως είναι πολύ δύσκολο να οργανώσεις και να συντονίσεις κάτι τέτοιο. Άλλοι το κάνουν, έχοντας από πίσω μιαν υποστηρικτική ομάδα. Μπράβο σου! (Θα μπορούσες να περιοριστείς σε αναρτήσεις με ευχές και εορταστικά κείμενα...)
    Λοιπόν, στο δια ταύτα:
    3 βαθμοί στο νούμερο 2 (Περασμένα μεγαλεία), για τον εξαιρετικό στίχο και τη γλυκόπικρη γεύση που αφήνει στον αναγνώστη.
    2 βαθμοί στο νούμερο 14 (στη γλυκιά Ματίνα...) που μ' έκανε να χαμογελάσω με τις αλχημείες της. Πολύ περιγραφική γραφή, σχεδόν μύρισα τις μουσταλευριές και τα ζελέ της.
    1 βαθμό στο νούμερο 17 (Χαρά), για τον ευσύνοπτο λόγο και την αισιόδοξη αύρα που αφήνει πίσω της.
    Καλή συνέχεια και καλή δύναμη ως το τέλος του διαγωνισμού.
    Συγχαρητήρια σε όλους τους συμμετέχοντες για την κατάθεση ψυχής τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ Μαρία μου για την βαθμολόγησή σου, και τα καλά σου λόγια.

      Διαγραφή
  18. Γεια σας,
    καλή προσπάθεια , εμένα μου άρεσε πιο πολύ το 7 με τους αρουραίους!
    3 βαθμούς στην ιστορία 7 "Το δωμάτιο με τους αρουραίους"
    και μετά το 13.Στο Δάσος με τους κέδρους……. , άρα 2 βαθμούς..
    3ο το 18.Τι να σου πω και να με πιστέψεις... , άπειρο γέλιο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πολύ ektorkar για τη βαθμολόγησή σου.

      Διαγραφή