Σάββατο, 29 Δεκεμβρίου 2012

1η ανάρτηση ιστοριών - παραμυθιών 5ου παιχνιδιού "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"


Θέλω να ευχαριστήσω όλους τους συμμετέχοντες στο παιχνίδι μας γιατί με  εμπιστεύτηκαν και ξόδεψαν χρόνο  και σκέψη για να γράψουν και να λάβουν μέρος.
Η συμμετοχή και στο 5ο παιχνίδι μας ήταν κι αυτή τη φορά μεγάλη, πλην όμως λίγο αργοπορημένη, αφού πολλές ιστορίες έφθασαν στο παρά πέντε. Προφανώς οι γιορτές σας απασχόλησαν αρκετά και έμεινε το παιχνίδι για την τελευταία στιγμή. Σημασία όμως έχει ότι δεν το ξεχάσατε και συμμετείχατε τιμώντας με για ακόμη μια φορά.
Δυστυχώς για οικονομία χώρου αναγκάστηκα και έκοψα από τις ιστορίες σας διαστήματα ανάμεσα στις παραγράφους.


[Θέλω να συγχωρήσετε μερικές ατέλειες που προέκυψαν κατά την ανάρτηση των ιστοριών και έχουν να κάνουν με διαφορά χρώματος στο πίσω μέρος της ανάρτησης, διαφορά χρώματος και έντασης γραμμάτων κ.α., αλλά δυστυχώς δεν κατάφερα να τα διορθώσω περισσότερο.]

Τώρα ήρθε η ώρα να μπείτε στον κόπο να βαθμολογήσετε. 

    Οι βαθμοί που μπορείτε να βάλετε είναι 3, 2 και 1 ξεκινώντας από 3 για την καλύτερη και φθάνοντας στο 1 για την τρίτη  κατά σειρά.

    Δεν είναι υποχρεωτικό να βαθμολογήσετε 3 ιστορίες. 
    Μπορείτε να βαθμολογήσετε μόνο 1 ή 2 ιστορίες.
    Δεν μπορείτε να δώσετε σε 2 ιστορίες ίδιο βαθμό. 
    Δεν μπορείτε να βαθμολογήσετε ανώνυμα.
    Δεν μπορείτε να βαθμολογήσετε τη δική σας ιστορία.

   Εμένα θα μου επιτρέψετε να μην βαθμολογήσω επειδή:
α) έχω διαβάσει τις ιστορίες πολύ πριν από εσάς
β) γνωρίζω ποιος έστειλε κάθε ιστορία και 
γ) κουράστηκα να τις αναρτήσω, άρα θέλω διάλειμμα όσο εσείς 
    βαθμολογείτε  (αυτό μην το πάρετε στα σοβαρά - πλάκα κάνω)

Τις βαθμολογίες σας θα τις στείλετε με σχόλιό σας στο τέλος της ανάρτησης αυτής. 

Χαρά μου θα ήταν να ακούσω και τα σχόλιά σας, θετικά ή αρνητικά για τις ιστορίες  ή για κάτι που πήγε ή δεν πήγε καλά σ' αυτό το παιχνίδι ώστε στο επόμενο να έχει διορθωθεί. 

Εξ αιτίας του όγκου των ιστοριών - παραμυθιών καλό θα ήταν διαβάζοντας να κρατάτε και σημειώσεις με τους αριθμούς των κειμένων που σας εντυπωσίασαν και στο τέλος να επιστρέψετε για μια 2η ανάγνωση  όσων ξεχωρίσατε ώστε να πάρετε τη σωστή απόφαση για τη βαθμολογία που θα δώσετε.



ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΒΑΘΜΟΛΟΓΕΙΤΕ 
ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ 4/1/2013

Το Σάββατο  5/1/13 
θα αναρτηθούν τα αποτελέσματα της βαθμολογίας σας 
και θα ανακηρυχθούν οι 3 νικητές του 5ου παιχνιδιού.

Στο 5ο παιχνίδι μας 
μαζεύτηκαν   18 ιστορίες - παραμύθια
 βασισμένες στις λέξεις:
πάθος, γυναίκα, κέδρος, πορτατίφ, μεντεσές

και μοιράστηκαν σε αυτήν και την αμέσως παρακάτω  ανάρτηση.

ιστορίες 1 έως 10
                                                   
1.     Χωρίς τίτλο
Πόσο της άρεσε η ησυχία. Πάντα την αποζητούσε. Απόψε ήταν μια ήσυχη νύχτα. Για πρώτη φορά μετά από καιρό η νύχτα ήταν ήσυχη. Κάθισε αναπαυτικά στον καναπέ του μικρού αλλά άνετου σπιτιού της, έχοντας σβήσει πρώτα όλα τα φώτα του σπιτιού. Της άρεσε ο συνδυασμός ησυχίας και χαλάρωσης που συνοδευόταν από το απαλό φως του μικρού πορτατίφ που υπήρχε στο τραπεζάκι δίπλα στον καναπέ. Άλλες φορές πάλι, της άρεσε αντί για το φως του πορτατίφ να ανάβει διάφορα αρωματικά κεριά και να τα απολαμβάνει μαζί με την αγαπημένη της μουσική να παίζει στο cd. Ήταν μια γυναίκα γεμάτη ρομαντισμό, γεμάτη πάθος. Το μόνο που χαλούσε την ησυχία της νύχτας κάποιες φορές ήταν το απαλό χτύπημα των κλαδιών του κέδρου στο παράθυρο του σαλονιού. Δεν την ενοχλούσε όμως καθόλου αυτό. Αντίθετα, άνοιγε το παράθυρο της με λίγη δυσκολία μιας και οι μεντεσέδες έτριζαν και έμενε εκεί με τις ώρες να απολαμβάνει την ησυχία της νύχτας, τον όμορφο κέδρο που υπήρχε έξω ακριβώς από το παράθυρο της και τον γεμάτο αστέρια ουρανό.


2.   Περασμένα μεγαλεία
Έζησε τόσο έντονα, γνώρισε τόσα μέρη,
τώρα των ενθυμήσεων εφύσηξε τ΄ αγέρι
και την ταξίδεψε ξανά, στις δόξες τις παλιές,
σ΄ έρωτες, σε ειδύλλια σε λάβρες αγκαλιές,
που σαν γυναίκα απόλαυσε με όλες τις αισθήσεις
και ζωντανεύουνε ξανά μέσα απ΄ τις αναμνήσεις…
Τότε που τη λατρεύανε στους «ΚΕΔΡΟΥΣ ΤΟΥ ΛΙΒΑΝΟΥ»
μετά το χειροκρότημα, τη σήκωναν επάνου,
ποτάμι  τ΄ ακριβά πιοτά , τα δώρα, τα στολίδια,
λουλούδια είχε στα πόδια της, στα χέρια δαχτυλίδια,
σωροί χαρτονομίσματα, βραχιόλια και πετράδια,
γέλια, χειροφιλήματα, ξεφάντωμα τα βράδια,
οι θαυμαστές αμέτρητοι, νέοι, .ώριμοι και γέροι
λαχτάραγαν το βλέμμα της, έν΄ άγγιγμα στο χέρι,
κι εκείνη πάντα απόμακρη, δοσμένη όμως με πάθος
σε έναν έρωτα πικρό, πέρα για πέρα λάθος,
που την καρδιά της έκαιγε κι έτρωγε την ψυχή της
χωρίς αντίσταση καμιά, πέρα απ΄ τη λογική της !! !
Πόσα χρόνια περάσανε, θρίαμβοι, επιτυχίες,
φυλλομετρά ένα σωρό παλιές φωτογραφίες ,
εφημερίδες εποχής  με  άρθρα προς τιμήν της,
ιλλουστρέ πρωτοσέλιδα , με την ωραία μορφή της
κι οι λίγοι φίλοι που έμειναν ,συχνά της τα θυμίζουν,
τα μεγαλεία τ΄ αλλοτινά , τους δίσκους που σπανίζουν!!!
Το τρίξιμο του μεντεσέ  της φέρνει ανατριχίλα,
τη συνταράζει η θύμηση, ως της καρδιάς τα φύλλα,
η προσμονή, κάθε στιγμή μέσα της ζωντανεύει
κι ο πόνος πάλι έρχεται και τηνε συντροφεύει,
στο μαλακό προσκέφαλο σαν γέρνει αργά το βράδυ,
όταν σβήνει το πορτατρίφ και γίνεται σκοτάδι,
απελπισμένα λαχταρά εκείνον ν΄ ανταμώσει,
στ΄ όνειρο να παραδοθεί  που θα τηνε λυτρώσει .
Τ΄ αυλάκι από τα δάκρυα μένει στο μαγουλό της,
σαν μάρτυρας αδιάψευστος στο βραδυνό όνειρό της ,
κι η νέα μέρα ξεκινά κι η νύχτα αργοπεθαίνει
μα εκείνη ζεί το παρελθόν , στο πάθος της δοσμένη……..
  
3. ΄Ησυχα γεράματα.
Κάνει το σταυρό της,  σβήνει το πορτατίφ  στο μικρό κομοδίνο, και πλαγιάζει να ξεκουράσει τα πονεμένα κόκαλά της.
Και πριν την πάρει ο ύπνος σαν ταινία περνάει μπροστά της η ζωή της.
Ήταν όμορφη κοπέλα, λυγερή, σαν τα κρύα τα νερά. Όλοι στο πέρασμά της χάζευαν την ομορφιά της.
Οι γονείς της άνθρωποι τίμιοι, καλοβαλμένοι, που με τον κόπο τους αυγάτισαν  το βιός τους  και το όνειρό τους ήταν να καλοπαντρέψουν τη μοναχοκόρη τους, να την δουν ευτυχισμένη πλάϊ σ’ έναν καλό άνθρωπο.
Δεν ζήταγαν πολλά οι άνθρωποι. Ταπεινά τα όνειρά τους, συνηθισμένα, σαν αυτά που κάνουν όλοι οι γονείς για τα παιδιά τους.
Σαν πάτησε τα εικοσιένα, σ’ ένα σεργιάνι που έκανε μαζί με τη φίλη της στο Ζάππειο, γνώρισε ένα όμορφο μελαχρινό νέο με ωραίο παράστημα και τον ερωτεύτηκε παράφορα.
Σε λίγο καιρό, πήγε σπίτι της και τη ζήτησε απ’ τους γονείς της.
Η όψη του  έκρυβε καλά το χαρακτήρα του και τα πάθη του.
Την πάντρεψαν με γάμο λαμπρό οι γονείς της όπως άρμοζε στην μονάκριβη θυγατέρα τους.
Ακόμη θυμάται μια γυναίκα που τους ευχήθηκε: «Να ζήσετε σαν τους κέδρους του Λιβάνου».
Δεν ήξερε τι σήμαινε αυτό και η  γυναίκα της εξήγησε πως ήταν ευχή για να αποκτήσει το ζευγάρι την μεγαλοπρέπεια και την μακροζωία  των κέδρων και ο γάμος τους τις βαθιές και δυνατές ρίζες του.
Δεν πέρασε πολύς καιρός και τα βάσανα άρχισαν.
Εκείνη έμεινε έγκυος κι εκείνος άρχισε τα ξεπορτίσματα.
Έπινε, έπαιζε χαρτιά, γύρναγε με γυναίκες, και από δουλειά δεν στέριωνε πουθενά.
Άνθρακας ο θησαυρός!
Και σαν γύρναγε, βρισιές,  φασαρίες και ξύλο. Ακόμη σαν ακούει μεντεσέ στην πόρτα να τρίζει, τρομάζει όπως τρόμαζε σαν τον άκουγε να ανοίγει την πόρτα και να μπαίνει μέσα ξενύχτης και πιωμένος.
Μαράζωσαν κι οι γονείς της κι έφυγαν νωρίς, πρώτα ο πατέρας της και σύντομα η μάνα της, που δεν άντεχε μόνη της να βλέπει τα βάσανα της μονάκριβής  της.
Και τότε ήταν που αυτός την καλόπιασε και την έπεισε να πουλήσει την πατρογονική περιουσία της για να τον ξελασπώσει απ’ τα χρέη του τζόγου.
Και σαν είδε πως δεν είχε τίποτε πια να πάρει από εκείνη  έφυγε και δεν ξαναγύρισε.
Εκείνη έμεινε μόνη, με ένα μικρό παιδί στα χέρια της  χωρίς κανένα στήριγμα.
Βγήκε στη βιοπάλη, καθάριζε σπίτια το πρωί, έκανε τη λατζέρισα στην ταβέρνα της γειτονιάς το βράδυ, έπλεκε δαντέλες και τις πούλαγε, έκανε ότι μπορούσε για να αναστήσει το αγόρι της.
Κι αυτό μεγάλωσε κι έγινε όμορφο παλληκάρι  με τα ίδια μεγάλα μαύρα αμυγδαλωτά μάτια του πατέρα του.
Ευτυχώς το παιδί της, έγινε προκομμένο, εργατικό και σεβαστικό.
Κι αφού τακτοποιήθηκε ο γιός της και παντρεύτηκε με μια καλή κοπέλα, σταμάτησε εκείνη τη βιοπάλη και ντάντευε τα εγγόνια, που της χάρισε.
Και πέρασαν τα χρόνια και η μνήμη της εξασθένησε, αλλά τα βάσανά της τα θυμάται ένα προς ένα.
Και δοξάζει κάθε βράδυ το Θεό που, αν και δεν πέρασε καλά νιάτα,  ζει ήσυχα γεράματα. Στο τέλος της προσευχής παρακαλάει και για κείνον, αν ακόμη ζει, να είναι καλά όπου κι αν βρίσκεται.


4.Μοιραίο πάθος
«Δεν ξέρω για εσάς αλλά εγώ χρειάζομαι το πάθος στη ζωή μου. Είναι σαν το αλατοπίπερο στο φαγητό. Πρέπει να βάλεις τόσο όσο, αλλά αν δεν βάλεις καθόλου, το φαί χάνει τη νοστιμιά του. Έτσι και με το πάθος, καλό είναι να τηρούνται οι ισορροπίες, γιατί αν δεν υπάρχει καθόλου, κάνεις μια ανιαρή ζωή, ενώ αν υπάρχει μόνο πάθος χωρίς καμιά λογική, τότε μπορεί να καταστραφείς σε ποικίλα επίπεδα.
Για του λόγου το αληθές, ήταν πριν χρόνια μια γυναίκα, νομίζω την έλεγαν  Πηνελόπη που μόνο πιστή δεν ήταν. Μεγάλωσα με τη μάνα μου να με φοβερίζει με το πάθημά της για να αποφύγω τυχόν παραστρατήματα. Αυτή η Πηνελόπη λοιπόν, παντρεύτηκε με προξενιό, όπως συνηθιζόταν τότε, έναν πολύ μεγαλύτερό της που ήταν καπετάνιος. Του έκανε και δυο παιδιά και ήταν άξια νοικοκυρά σεβόμενη τον σύζυγό της όταν εκείνος έλειπε μήνες σε ταξίδια…
 Ώσπου μια μέρα της χτύπησε την πόρτα ο έρωτας. Αυτή έκανε να μην του ανοίξει, γιατί είχε χαλάσει και ο μεντεσές, μην της έμενε κι η πόρτα κρεμάμενη, αλλά μπα, τίποτα, ο έρωτας εκεί να χτυπάει επιμένοντας! Του άνοιξε τελικά, κι ήταν ένα παλικάρι δυο μέτρα, μελαχρινό, λυγερόκορμο, με κάτι πράσινα μάτια σαν τα φύλλα ενός κέδρου, μπουκιά και συχώριο. Μια δυο τρεις, πόσο να αντισταθεί κι αυτή, τριάντα κάτι, το κορμί της έζησε τόσα, αλλά όχι, τον έρωτα τώρα θα τον γευόταν. Πέρασαν μαζί στιγμές ανείπωτου πάθους. Επί πέντε μήνες που ο σύζυγός της έλειπε ταξίδι στο εξωτερικό, χαίρονταν ο ένας το κορμί του άλλου. Τα πρωινά πάντα, όταν τα παιδιά πήγαιναν σχολείο, το παλικάρι όλο και κάποια δικαιολογία έβρισκε κι επισκεπτόταν το σπίτι της Πηνελόπης. Δεν ήθελε και πολύ για να βουίξει η γειτονιά αλλά δεν τους ένοιαζε…
Όσο πλησίαζε ο καιρός να επιστρέψει ο άντρας της, η Πηνελόπη αρνιόταν να αποχωριστεί το παλικάρι της και σκεφτόταν πώς θα καταφέρει να συνεχίσει να ζει τον έρωτά της. Ένα μεσημέρι κι ενώ απολάμβανε την αγκαλιά του μετά από πολύωρη προπόνηση, μοιράστηκε μαζί του τις ανησυχίες της. Το παλικάρι στενοχωρήθηκε, την είχε αγαπήσει την Πηνελόπη του αλλά πώς θα την χώριζε από τον καπετάνιο; Υπήρχαν και τα παιδιά στη μέση. Δεν ήξεραν τι να κάνουν και δεν πρόλαβαν κιόλας. Εκείνο το μοιραίο μεσημέρι επέστρεψε ο καπετάνιος από τα καράβια και έγινε μάρτυρας του έρωτά τους. Το παλικάρι χτυπήθηκε άγρια με το πορτατίφ και η Πηνελόπη απλά δεν άντεξε την απώλεια κι έπεσε από το μπαλκόνι. Ο καπετάνιος έμεινε μόνος με τα δυο παιδιά. Ίσως να ξανάφτιαξε τη ζωή του. Ποιος ξέρει.
Ναι, ήταν ένα πάθος που δεν είχε χάπυ έντ. Ένα πάθος, λάθος. Α, ρε μάνα, με τις δραματικές ιστορίες σου! Εγώ θα ζήσω τον έρωτα χωρίς πικρή γεύση, θα προσπαθήσω τουλάχιστον!».   

5.Άρωμα Κέδρου
Η Ρόουζ όλα τα χειμωνιάτικα απογεύματα των τελευταίων τριών χρόνων συνήθιζε να κάθεται στο αναπαυτικό ανάκλιντρο του σαλονιού της και να ασχολείται είτε με διάβασμα είτε με κέντημα είτε απλά χαζεύοντας έξω από τη μεγάλη τζαμαρία το δάσος και ονειροπολώντας.
Το δάσος από ψηλά έλατα και αρωματικούς κέδρους πάντα της εξήγειρε την φαντασία. Είχε ανέμελα παιδικά χρόνια. Θυμόταν τα λόγια του πατέρα της ότι ο κέδρος προσφέρει την πολύτιμη σκιά του για να αναπτυχθεί το έλατο. Έτρεχε χαρούμενη στο δάσος και κρυβόταν πίσω από τα μεγάλα δέντρα κάνοντας την γκουβερνάντα της να ανησυχεί και να θυμώνει ψάχνοντάς την επί ώρες! Ο πατέρας της την κατσάδιαζε μετά στο σπίτι αλλά ένιωθε την αγάπη στο βλέμμα του- όντως τη λάτρευε και σπάνια της χάλαγε χατίρι.
«Αχ, ωραία ξέγνοιαστα χρόνια!», αναστέναξε προς στιγμή η Ρόουζ. Κατόπιν, φώναξε την κυρά-Μάρτα να της φέρει ένα φλιτζάνι ζεστό τσάι. Όταν η αχνιστή κούπα έφτασε, η Ρόουζ αισθάνθηκε αγαλλίαση. Έπιασε το βιβλίο που είχε αφήσει από χτες στα πλαϊνά του ανάκλιντρου, βυθίστηκε στις μαξιλάρες και άρχισε να διαβάζει. Ήταν ένα ροζ μυθιστόρημα. Η ηρωίδα ήταν μια γυναίκα δυναμική που παρά την συντηρητική εποχή της, ίππευε το κάτασπρο άλογό της φορώντας παντελόνια και διέσχιζε με αυτό βουνά, δάση και ποτάμια αψηφώντας τους κινδύνους. Σε μια από τις περιπέτειές της η γυναίκα αυτή ερωτεύτηκε έναν νεαρό τυχοδιώκτη και αυτό έκανε την Ρόουζ να αναλογιστεί πόσο θα ήθελε να ερωτευτεί και η ίδια κάποιον όμορφο κι έξυπνο άντρα.
Όμως, είχε πλέον παγιδευτεί σε μια μποέμικη ζωή- από το κρεβάτι στο ανάκλιντρο και τούμπαλιν. Ο δικός της δυναμισμός περιοριζόταν στις οδηγίες που έδινε στο υπηρετικό προσωπικό. Αχ, πώς της έλειπε το πάθος. Να νιώσει τον έρωτα σε κάθε σπιθαμή του κορμιού της. «Πού να είναι αυτός ο άντρας που θα με κάνει να αναστενάξω από πάθος;».
Αποκοιμήθηκε παραπονεμένη με το βιβλίο αγκαλιά. Το σκοτάδι είχε απλωθεί για τα καλά έξω στο δάσος και μέσα στο σαλόνι. Ένας θόρυβος ακούστηκε και η Ρόουζ τρομαγμένη ξύπνησε κι άναψε το πορτατίφ δίπλα της να δει τι συνέβη. Ακούστηκε για δεύτερη φορά ένα αργόσυρτο τρίξιμο. Η βαριά μπροστινή πόρτα του σπιτιού είχε τρίξει κλείνοντας. Κάποιος μεντεσές φαίνεται είχε χαλαρές βίδες ή ήθελε λάδωμα. «Ο πατέρας μου με αυτά τα μαστορέματα καταπιανόταν», ανακάλεσε με νοσταλγία η Ρόουζ.
«Δεσποινίς Ρόουζ!», την επανέφερε η φωνή της κυρά-Μάρτας από την είσοδο, «Έχετε επισκέπτη». Τα μάτια της Ρόουζ έλαμψαν από χαρά και πρωτόγνωρο ενθουσιασμό. Ο αγαπημένος της φίλος από τα παιδικά τους χρόνια που είχε φύγει μακριά να βρει την τύχη του, ήταν τώρα εδώ μπροστά της. Η Ρόουζ φίλησε τον φίλο της στο μάγουλο και αμέσως σκέφτηκε ότι η βραδιά θα κυλούσε υπέροχα με ή χωρίς πάθος…!

6.Το χρυσό φτερό
Νέα, εύπορη, ήταν μια γυναίκα που διακατεχόταν από ένα μεγάλο, ασίγαστο πάθος: τα ταξίδια. Ονειρευόταν να πάει παντού, ήθελε να γνωρίσει τα πάντα.  Σε κάθε ευκαιρία που της δινόταν, ταξίδευε. Τη δεδομένη χρονική στιγμή ετοιμαζόταν να πραγματοποιήσει ένα από τα όνειρά της, καθώς βρισκόταν στο αεροπλάνο που την πήγαινε, πολύωρα και βασανιστικά, ως την Κεντρική Αφρική. Θα περνούσε εκεί μία εβδομάδα.
Περνώντας οι μέρες, εκείνη γνώριζε, παρατηρούσε, φωτογράφιζε…  Ζούσε την κάθε στιγμή του ονείρου. Κάποια στιγμή, επισκέφθηκε μια τοπική, υπαίθρια αγορά. Θαύμαζε τα προσφερόμενα υφάσματα, όταν ένα αγόρι, ξυπόλητο και τυλιγμένο με κουρέλια, πέρασε βιαστικά από δίπλα της .  Από μια ατυχία της στιγμής, έπεσαν ο ένας πάνω στον άλλο. Ένα μικρό, χρυσό φτερό από το πολυαγαπημένο της κολιέ αποκολλήθηκε, χωρίς να το καταλάβει κανείς από τους δυο τους  και σκάλωσε στα ρούχα του παιδιού.  Η αμήχανη στιγμή πέρασε, το παιδί εξαφανίστηκε, εκείνη συνέχισε το δρόμο της.
Όταν το παιδί, το βράδυ πια, στο φτωχικό του κτίσμα, ανακάλυψε το χρυσό φτερό, δεν ήξερε τι να υποθέσει.  Κατάλαβε ότι εκεί έξω, πέρα μακριά, τα πράγματα ήταν διαφορετικά, πιο όμορφα από ό,τι είχε συνηθίσει να βλέπει. Το χρυσό φτερό ήρθε για να του πει να μην ξεχάσει να πετάξει, να φύγει, να γνωρίσει, να γίνει κάποιος. Έδεσε το χρυσό φτερό στο στήθος του και το έκανε φυλακτό.
Αρκετά χρόνια αργότερα, σε μια Πολιτεία της Αμερικής, ένας καταξιωμένος γιατρός ετοιμαζόταν για το προγραμματισμένο ραντεβού του.  Θα δεχόταν μια κυρία μιας κάποιας ηλικίας στο ιατρείο του, μια κυρία που έπασχε από μια σοβαρή ασθένεια. Καθώς εκείνη ερχόταν από μακριά, του είχε σταλεί ο ιατρικός της φάκελος και είχε ήδη προλάβει  να τον μελετήσει. Ήξερε ότι ήταν ο μόνος που μπορούσε να τη βοηθήσει, εκεί όπου όλοι οι άλλοι είχαν αποτύχει. Ήξερε ότι μπορούσε να της σώσει τη ζωή.
Στη βιβλιοθήκη πίσω του, πλάι σε ένα πορτατίφ, βρισκόταν μια μικρή, γυάλινη προθήκη, που ισορροπούσε πάνω σε ένα καλογυαλισμένο κομμάτι από ξύλο κέδρου. Μέσα της, λαμπύριζε ένα μικρό, χρυσό φτερό.
Κάποιος χτύπησε την πόρτα του, την άνοιξε. Σημείωσε νοερά να επισκευάσει το μεντεσέ της, που έτριζε πάλι. Η κυρία που περίμενε, είχε έρθει. Μόλις κάθισε απέναντί του, πάγωσε. Στο λαιμό της κρεμόταν ένα κολιέ, γεμάτο μικρά, χρυσά φτερά, ίδια με το δικό του. Για δέκατα του δευτερολέπτου, απέμεινε σαστισμένος. Έψαξε με το βλέμμα. Πάνω δεξιά, υπήρχε ένα μικρό κενό. Ένα από τα μικρά, χρυσά φτερά έλειπε. Ήξερε πού ήταν.
«Σας περίμενα», είπε απλά.

7. Το δωμάτιο με τους αρουραίους
      Ήταν βράδυ, περίπου μία ώρα πριν από τα μεσάνυχτα όταν ακούστηκε εκείνο το τρομαχτικό αλύχτισμα. Εκεί που έμενε συνήθιζε να ακούει παρόμοιους ήχους, μα ποτέ δεν είχε ακούσει κάτι τόσο τρομαχτικό.
       Ο κύριος Ιάκωβος σηκώθηκε από την παλαιική του πολυθρόνα. Το αλύχτισμα τον είχε ξυπνήσει. Λυπήθηκε, γιατί έβλεπε ένα ωραίο όνειρο. Είχε καιρό να δει όνειρα. Για την ακρίβεια, από τότε που είχε χάσει την γυναίκα του κάθε βράδυ έβλεπε εφιάλτες.
         Σήμερα όμως, για πρώτη φορά μετά από έξι μήνες περίπου, έβλεπε ένα ωραίο όνειρο που τον έκανε να ξεχάσει τα προβλήματα που αντιμετώπιζε. Είχε μεταφερθεί σ’ έναν κόσμο όπου οτιδήποτε σκεφτόταν μπορούσε να πραγματοποιηθεί. Ίσως, αυτός να ήταν και ένας από τους λόγους που του άρεσε να ονειρεύεται.
         Ξαφνικά, μπροστά του πετάχτηκε ένας γιγάντιος αρουραίος. Στο σπίτι του ποτέ δεν είχε ξαναδεί ένα τέτοιο βρωμερό πλάσμα. Παρότι είχε γεράσει φρόντιζε πάντοτε να κρατάει καθαρό το σπίτι. Άρα, πως ήταν δυνατόν να υπάρχει ένας αρουραίος;
          Τα μάτια του ζωντανού δεν ταράχτηκαν από τη ξαφνική συνάντηση. Είχε δει πολλές φορές τον γέροντα Ιάκωβο. Εκείνος έδειχνε ψηλός, μα το ζωντανό γνώριζε άριστα πως δεν μπορούσε να τον πειράξει. Του χαμογέλασε κι ύστερα χάθηκε κατευθυνόμενο μέσα στα σκοτάδια προς το υπόγειο.
         Ο γέροντας προσπάθησε να ξεχάσει το συμβάν, μα τα γρατζουνίσματα στο υπόγειο του διέγειραν την περιέργεια. Θα κατέβαινε κάτω για να έβλεπε τι συνέβαινε.
          Καθώς λοιπόν κατέβαινε προς το υπόγειο, άρχισε να μυρίζει μια έντονη δυσοσμία. Η μακάβρια ατμόσφαιρα επιτάθηκε καθώς δεν άναβαν τα φώτα του υπογείου. Σταμάτησε μπροστά από την ξύλινη πόρτα. Έψαξε να βρει κάτι που θα μπορούσε να του προσφέρει φως. Για καλή του τύχη, στα δεξιά του υπήρχε ένα παρατημένο πορτατίφ. Το έβαλε στην πρίζα, μα δεν άναψε. Ο ήχος των γρατζουνισμάτων αυξήθηκε. Έπρεπε να μπει μέσα στο σκοτεινό υπόγειο.
            Χωρίς να σκεφτεί τις συνέπειες των πράξεών του άνοιξε την πόρτα διστακτικά. Παράλληλα, άναψε το διακόπτη του φωτός. Το ελάχιστο φως της λάμπας έδιωξε κάπως το σκοτάδι. Αυτό που είδε τον σόκαρε.
           Μέσα στο υπόγειο, υπήρχε μια αγέλη από αρουραίους που κατασπάραζε κάτι σάρκες. Από τα ρυπαρά του δόντια έτρεχε αίμα μπόλικο. Όταν τον είδαν φάνηκαν να χαμογελούν. Σταμάτησαν μονομιάς το τσιμπούσι και ξεκίνησαν να τρέχουν μανιωδώς προς το μελλοντικό τους θύμα.
           Ο κύριος Ιάκωβος έτρεξε και έκλεισε πίσω του την πόρτα. Η πόρτα είχε κατασκευαστεί από ξύλο κέδρου, οπότε θα άντεχε το βάρος της αγέλης. Ωστόσο η πρόβλεψη του ηλικιωμένου ήταν εντελώς λάθος. Οι αρουραίοι έπεσαν όλοι πάνω στην πόρτα. Οι μεντεσέδες έτριξαν. Η ξύλινη πόρτα έπεσε.
              Ο ηλικιωμένος παρέμεινε να κοιτάζει το αποκρουστικό θέαμα. Δεν συνέχισε να τρέχει, όχι γιατί δεν μπορούσε να ξεφύγει, αλλά γιατί γνώριζε πως είχε έρθει το τέλος του. Άλλωστε, γιατί να ζούσε, αφού δεν είχε πια εκείνο το πάθος για τη ζωή που διέκρινε την πλειονότητα των ανθρώπων.
               Άφησε κάτω την μαγκούρα. Άνοιξε τα χέρια σαν τον εσταυρωμένο και δέχτηκε το ξέσκισμα της σάρκας του από τους διώκτες του. Πάραυτα, οι οιμωγές του ακούστηκαν σ’ όλο το χωριό. Εγώ, ακόμα τις θυμάμαι…

8. Η επιλογή της Άλκηστης
΄Εβγαλε το μεγάλο σιδερένιο κλειδί και ξεκλείδωσε με δυσκολία τη μεγάλη σιδερένια εξώπορτα, ύστερα διέσχισε βιαστικά το χαλικοστρωμένο μονοπάτι, ανέβηκε τα πέντε μαρμάρινα σκαλιά και έβγαλε από την τσάντα της το δεύτερο κλειδί, ξεκλείδωσε τη βαρειά δίφυλλη καρυδένια πόρτα και μπήκε στο μεγάλο χολ.
΄Εσπρωξε με δέος και συγκίνηση τη μεγάλη ξύλινη πόρτα απέναντι ακριβώς από τη σκάλα και βρέθηκε στο μεγάλο δωμάτιο με το βαρύ δρύινο γραφείο του παππού της, την δερμάτινή του πολυθρόνα, τις βιβλιοθήκες που καλύπτανε όλους τους τοίχους μέχρι επάνω ψηλά, το ταβάνι με τα περίτεχνα γύψινα στολίδια, το τζάκι με τα μαρμάρινα
φουρούσια.
Για μια στιγμή της φάνηκε ότι μια μυρωδιά καπνού πλανιότανε στο δωμάτιο ανακατεμένη με τη μυρωδιά των παλιών βιβλίων, της σκόνης και του καμένου ξύλου. Μόλις την περασμένη εβδομάδα τα πέντε ξαδέλφια της και η ίδια, είχανε υπογράψει σ΄ αυτό το δωμάτιο τα απαραίτητα έγγραφα για την παραχώρηση του σπιτιού, της οικοσκευής και της βιβλιοθήκης στο Δήμαρχο της πόλης, σύμφωνα με την επιθυμία του παππού.
Τα ξαδέλφια της είχανε ήδη πάρει τα προσωπικά αντικείμενα και βιβλία που τους ανήκαν και η ίδια έπρεπε να βιαστεί  να κάνει το ίδιο γιατί η διορία είχε σχεδόν εκπνεύσει, σε τρείς ημέρες θα έπρεπε να παραδώσει τα κλειδιά.
Κάθισε στην παλιά δερμάτινη πολυθρόνα και άναψε το παλιό μπρούτζινο πορτατίφ, ύστερα άπλωσε στο γραφείο  τους καταλόγους  των βιβλίων και ξεχώρισε αυτή που είχε σημειωμένα αυτά που θα κρατούσε.
Η ΄Αλκηστις χρησιμοποιώντας τη φορητή ξύλινη σκάλα άρχισε να κατεβάζει  από τα ράφια τα βιβλία που είχε επιλέξει, ενώ ταυτόχρονα σημείωνε στον κατάλογο τους τίτλους.
 Σηκώθηκε και άνοιξε τα δύο  μπαούλα από ξύλο κέδρου που είχε βρεί στην αποθήκη τις προάλλες, οι μεντεσέδες τους έτριξαν παραπονεμένα μετά από τόσα χρόνια αχρηστία, αλλά παραδόξως ανοίξανε με σχετική ευκολία.
Αργά το απόγευμα, τα δύο μπαούλα είχανε σχεδόν γεμίσει και εκείνη καθισμένη στη μεγάλη δερμάτινη πολυθρόνα, στύλωσε το βλέμμα της απέναντι στα πορτραίτα του παππού και της γιαγιάς της,
που την κοιτάζανε στοχαστικά  μέσα από τις φαρδιές επιχρυσωμένες κορνίζες τους.
-    Λοιπόν είπε φωναχτά η Άλκηστις, τώρα που οι επιθυμίες σας έχουν εκπληρωθεί, θα σας παρακαλέσω να με βοηθήσετε να επιλέξω το θέμα της Διδακτορικής μου Διατριβής.
΄Απλωσε τα βιβλία που είχε ακουμπισμένα στο γραφείο μπροστά της και πρόσθεσε:
-   Έχω ήδη αποφασίσει να ασχοληθώ με μία σπουδαία γυναίκα, Ελληνίδα, γεννημένη τον περασμένο αιώνα, λογία, με αξιόλογο συγγραφικό έργο, με πάθος για τη λογοτεχνία όμως δεν μπορώ να αποφασίσω με ποιά ακριβώς…….
Αμφιταλαντεύομαι ανάμεσα στην Κορνηλία Πρεβεζάνου Ταβανιώτου και την Κλεαρέτη Δίπλα Μαλάμου…..
Εκείνη ακριβώς τη στιγμή  ο χτύπος του κινητού της την έκανε να αναπηδήσει.  ΄Απλωσε το χέρι να το πιάσει από την τσάντα της παρασύροντας άθελά της ένα από τα βιβλία που είχε μπροστά της,
το οποίο προσγειώθηκε μαλακά στα γόνατά της, ήτανε η βραβευμένη  το 1902 Ποιητική συλλογή « ΠΑΠΥΡΟΙ»  της Κορνηλίας Πρεβεζάνου Ταβανιώτου…..
 Παράξενο, αλλά μόλις ένα δευτερόλεπτο πριν απαντήσει στο κινητό της, είχε πάρει την απάντηση σχετικά με το θέμα της διατριβής της…..

9. Τελευταία φορά.
Μέχρι το μεσημέρι μπαινόβγαινε ακούραστα στα καταστήματα , ήθελε να μεταμορφωθεί σε  μια μοναδική γυναίκα, για Εκείνον μόνο!
Είχαν τόσες μέρες να συναντηθούν, εκείνος όπως πάντα είχε πολύ δουλειά , δεν έβρισκε χρόνο  ούτε καν να μιλήσουν στο τηλέφωνο κι έτσι όταν το προηγούμενο βράδυ είδε τον αριθμό που την καλούσε στο κινητό της , παραπάτησε από την λαχτάρα της ν΄ ακούσει την φωνή του.
«Περίμενέ με αύριο, γύρω στις εννιά θα είμαι σπίτι σου» Μόνο αυτό της είπε κι έκλεισε … έτσι χωρίς πολλά λόγια, ούτε καν την ρώτησε τι κάνει κι εκείνη ξεχύθηκε στην αγορά αξημέρωτα,  για να βρει καινούργια ρούχα, να την δει όπως δεν την είχε ξαναδεί, να τον θαμπώσει καθώς ονειρευόταν αυτή την βραδιά, γεμάτη από πάθος και έρωτα!
Επέστρεψε φορτωμένη με τα ψώνια της πετώντας στα σύννεφα! Η καρδιά της σαν σκουριασμένος μεντεσές βροντοχτυπούσε στο στήθος της από αγωνία. Άραγε θα προλάβαινε να τα ετοιμάσει όλα όσα υπολόγισε για Εκείνον ?
 Στις οκτώ, τα είχε καταφέρει,  όλα ήταν έτοιμα . Το τραπέζι στρωμένο με το λινό τραπεζομάντιλο, το στόλιζαν  λευκές πορσελάνες, κρυστάλλινα ποτήρια και  το μπουκάλι με το κόκκινο κρασί που θα συνόδευε το φαγητό τους στεκόταν στην σαμπανιέρα που ήταν γεμάτη με κύβους πάγου, το φαγητό έτοιμο, τα κεριά αναμμένα και στο ψυγείο περίμενε μια μικρή αμαρτία ! Μια τούρτα σε σχήμα καρδιάς με την αγαπημένη του γεύση, φράουλα – σοκολάτα !
 Κοιτάχτηκε για ακόμα μια φορά στον καθρέφτη φτιάχνοντας μια άτακτη μπούκλα που έπεφτε στο μέτωπό της, ίσιωσε για χιλιοστή φορά το καινούργιο στο κόκκινο της φωτιάς φόρεμά της, ξανάφτιαξε το μακιγιάζ της και ανακάλυψε δεκάδες ψεγάδια  επάνω της.
 Στις εννέα το τηλέφωνο ήταν σιωπηλό, ίσως καθυστερούσε λιγάκι, ήταν πάντα τόσο πολυάσχολος κι εκείνη είχε τον χρόνο δικό της, να τον περιμένει. 
Στις δέκα η καρδιά της άρχισε να χάνει τους χτύπους της καθώς στέκεται ακόμα όρθια στην μέση του σαλονιού περιμένοντας. 
Στις έντεκα τα κεριά έχουν λιώσει, το κρασί κολυμπάει στο χλιαρό νερό της σαμπανιέρας ,  έχει ανάψει το πορτατίφ και κάθεται σαν χαμένη στον καναπέ ολομόναχη .
 Δώδεκα η ώρα και το τηλέφωνο ακόμα νεκρό.
Έκλεισε το στερεοφωνικό,  άνοιξε την τηλεόραση κι έπιασε ένα περιφερειακό κανάλι που μιλάει για την ανάπτυξη του κέδρου και πόσο καλό κάνουν τα βρασμένα κεδρόμηλα στο ουροποιητικό …τι ειρωνεία! Αντί να ζει μια γεμάτη πάθος βραδιά να βλέπει ντοκιμαντέρ για την χρησιμότητα των κεδρόμηλων !
Άνοιξε το κρασί , πήρε στην αγκαλιά της την τούρτα και με τα δάχτυλα κόβει κομμάτια και μπουκώνεται ενώ πίνει γερές γουλιές από το μπουκάλι και σε λίγο έχει λεκιάσει το κόκκινο  φόρεμα με σαντιγές, ζαχαρωμένες φράουλες και κόκκινες σταγόνες κρασί.
 Το πρόσωπο της είναι λερωμένο από το μακιγιάζ που κυλάει με τα δάκρυα απόγνωσης που τρέχουν από τα μάτια της και της λερώνουν τα μάγουλα.
«Ποτέ ξανά» υποσχέθηκε στον εαυτό της και μπουκώθηκε με μια χούφτα σοκολάτας ακόμα.
                                                      
10.Μια αλλιώτικη Πρωτοχρονιά
   Ήταν Πρωτοχρονιά όταν η γυναίκα του εμφανίστηκε στην είσοδο της κρεβατοκάμαρας φορώντας αυτό το αποκαλυπτικό εσώρουχο που είχε αγοράσει ο άνδρας της ειδικά γι’ αυτήν την περίπτωση.
  Το θεσπέσιο σώμα της με τους καλλίγραμμους γοφούς αναδεικνυόταν με εξαιρετική ενάργεια. Τα μακριά μαύρα της μαλλιά έφταναν μέχρι τη μέση της πλάτης της, εκεί όπου υπήρχε το κούμπωμα του στηθόδεσμου. Το κόκκινο σκουφάκι που παρέπεμπε στον Άγιο Βασίλη φανέρωνε το εορταστικό κλίμα που επικρατούσε. Παράλληλα, τα μαύρα της τακούνια την ψήλωναν και αναδείκνυαν εκείνα τα σμιλευμένα από τους θεούς πόδια που θα ζήλευε η πλειονότητα των γυναικών.
  Έκλεισε απαλά την πόρτα της κρεβατοκάμαρας, μα οι σκουριασμένοι μεντεσέδες την έκαναν να τρίξει ανατριχιαστικά. Για λίγο, η πανέμορφη γυναίκα ένιωσε ένα πρωτόγνωρο ρίγος να διαπερνάει το σώμα της. Ωστόσο, το αχαλίνωτο πάθος της για να παρασυρθεί σε ασυνήθιστα ερωτικά παιχνίδια με το σύζυγό της δεν την άφηναν να ανησυχήσει γι’ αυτό το απρόοπτο.
   Εκείνος, με τους καλλίγραμμους κοιλιακούς του βρισκόταν ολόγυμνος κάτω από τα σκεπάσματα του κρεβατιού. Τον αγαπούσε όχι τόσο για το γυμνασμένο του σώμα, αλλά για το ψυχικό του κόσμο. Αυτός ο άνθρωπος είχε κάτι ξεχωριστό μέσα του. Ήταν τόσο καλός, τόσο γλυκός, τόσο  μοναδικός, τόσο υπέροχος. Την κρατούσε ερωτευμένη εδώ και περίπου δέκα χρόνια. Σε όσες φίλες της το έλεγε την κοίταζαν περίεργα και ισχυρίζονταν με περισσή ευκολία ότι τους κορόιδευε. Δεν ήταν δυνατόν να είναι ερωτευμένη με τον ίδιο άνδρα για περίπου δέκα χρόνια.
   Με το γεμάτο υποσχέσεις βλέμμα της έκλεισε το αναμμένο πορτατίφ στα αριστερά του διπλού κρεβατιού. Ύστερα, χώθηκε κι εκείνη κάτω από τα σκεπάσματα. Ο άνδρας της είχε ήδη κοιμηθεί. Πρέπει να είχε κουραστεί από την πολύωρη δουλειά. Ποτέ της δεν είχε καταλάβει γιατί ήταν δύσκολη η συγγραφή βιβλίων. Ναι, ο άνδρας της ήταν ένας αρκετά επιτυχημένος συγγραφέας.
   Με τρυφερά λόγια τον ξύπνησε και τον φίλησε παθιάρικα στο λαιμό. Εκείνος ξύπνησε απότομα. Βλέποντας την γυναίκα του μ’ αυτή την αμφίεση έμεινε εμβρόντητος. Στο πρόσωπό του είχε σχηματιστεί μια πονηρή έκφραση. Προσπάθησε να δικαιολογηθεί για το γεγονός ότι τον είχε πάρει ο ύπνος, μα η θεόπνευστη ύπαρξη που στεκόταν δίπλα του του έκλεισε το στόμα με το δείκτη του δεξιού χεριού της. Τον προσκάλεσε να συμμετάσχει στο ερωτικό παιχνίδι.
   Ο συγγραφέας χωρίς να περιμένει άλλο κυλίστηκε μαζί της στο κρεβάτι κι ύστερα στο πάτωμα. Μύρισαν ο ένας τον άλλον, τα κορμιά τους έγιναν ένα. Κάτω από το αμυδρό φως του φεγγαριού αναζωογόνησαν τον έρωτά τους. Παρότι βρισκόταν εδώ και δέκα χρόνια παντρεμένοι ο ένας λάτρευε και αγαπούσε παράφορα τον άλλον…
   «Κλείσε το βιβλίο επιτέλους Ευρυδίκη. Σήμερα είναι η τελευταία μέρα του χρόνου και θα πρέπει να είμαστε εγκαίρως σπίτι », φώναξε μια ηλιοκαμένη γυναίκα που έστεκε κάτω από έναν κέδρο.
 «Ναι, έρχομαι. Μην ανησυχείς θα είμαστε εγκαίρως σπίτι», είπε η Ευρυδίκη καθώς έκλεινε το βιβλίο και κατευθυνόταν προς τη φίλη της.
   Κι εκείνη ήταν παντρεμένη για περίπου δέκα χρόνια, μα ποτέ της δεν είχε τολμήσει κάτι παρόμοιο με όσα είχε διαβάσει. Ίσως σήμερα να κατάφερνε να εξιτάρει τον άνδρα της, ώστε να τον παρασύρει σε ερωτικά παιχνίδια.

                              Η συνέχεια στην παρακάτω ανάρτηση.

33 σχόλια:

  1. ΟΡΘΗ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ !
    Συγχαρητήρια σε όλους όσοι έλαβαν μέρος ! Συγχαρητήρια και σ΄εσένα Φλώρα που εμπνεύστηκες αυτό το παιχνίδι και που το φροντίζεις μέχρι σήμερα με τρόπο αξιοσημείωτο ! Οι βαθμολογίες μου είναι οι εξής :
    3 στην υπ’ αριθμ. 12 ιστορία με τίτλο «Η ασήμαντη ιστορία μιας πεταλούδας που τη λέγανε Σιμόνα». Συγκλονιστική ! Οι αλληγορικές εικόνες του επιλόγου είναι συναισθηματικά συντριπτικές. Μπράβο !!!
    2 στην υπ’ αριθμ. 2 ιστορία με τίτλο «Περασμένα μεγαλεία». Είναι πολύ καλοφτιαγμένη και ποιητικά μελαγχολική.
    1 στην υπ’ αριθμ. 9 ιστορία με τίτλο «Τελευταία φορά». Για το ρεαλισμό και το μήνυμα που εκπέμπει. Αν την έντυνα μουσικά θα επέλεγα για κατακλείδα το «feeling good» από τη Nina Simone που είναι - για μένα - ύμνος στην ελευθερία από τα … πάθη.
    Ξεχώρισα επίσης την υπ’ αριθμ. 7 ιστορία («Το δωμάτιο με τους αρουραίους») που θυμίζει ανατριχιαστικά έντονα Lovecraft. Υπό άλλες συνθήκες θα την ψήφιζα, αλλά εν μέσω εορτών δεν έχω το σθένος !
    ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΆ και πάλι καλή μου Φλώρα ! Εύχομαι να περάσεις μια όμορφη Πρωτοχρονιά !!! Σε φιλώ πολύ πολύ !!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ΄ευχαρίστησα και στην παρακάτω ανάρτηση. Δεν υπήρχε πρόβλημα να μεταφέρεις τη βαθμολογία σου γιατί πολλοί βαθμολογούν μετά την 2η ανάρτηση κι έτσι τις μαζεύω και από τα δύο μέρη.
      Φιλιά πολλά.

      Διαγραφή
  2. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Νομίζω ότι περιττεύει να σου πω και πάλι πόσο μου αρέσουν αυτά τα παιχνίδια -αν και δεν είναι πάντα αξιόπιστα τα αποτελέσματα για τους γνωστούς λόγους- και πόσο καλό κάνεις προάγοντάς τα μέσα από το blog σου. Πριν δώσω βαθμολογία να πρέπει να πω ότι έκανα μια πρώτη αξιολόγηση με βάση το πόσο αβίαστα μπήκαν οι υποχρεωτικές λέξεις από την οποία μου έμειναν στο καλάθι με σειρά εμφάνισης οι ακόλουθες ιστορίες.... 2 Περασμένα μεγαλεία 3 Ήσυχα γεράματα 6 Το χρυσό φτερό 8 Η επιλογή της Άλκηστης 9 Τελευταία φορά 12 Η ασήμαντη ιστορία μιας πεταλούδας που την έλεγαν Σιμόνα 15 Η επιτυχία δεν φέρνει την ευτυχία.... Κατόπιν ένιωσα την ανάγκη να πω σε όλες τις αναγνώστριες να λάβουν σοβαρά υπ' όψιν τους τις ιστορίες 15 και 9 πριν είναι αργά και τις έβγαλα από το καλάθι.... Μετά αποφάσισα ότι η 3 και η 8 ήταν καλοφτιαγμένες αλλά όχι όσο οι άλλες και προχώρησα στην αφαίρεση.... Τώρα τα δύσκολα.... Ο κλήρος θα αδικούσε... Μέσα μου ο ποιητής πάλευε με τον πεζογράφο.... Λέει ο ποιητής στον πεζογράφο “Άνιση μάχη!!!! Εγώ ένα μόνο όπλο, εσύ δύο! Άσε το ένα να παλέψουμε!”. Δυσκολεύτηκε ο πεζογράφος.... Με λύπη αφήνει να πέσει Το χρυσό φτερό.... Άρχισε ο αγώνας τώρα... Πάλευαν, πάλευαν, πάλευαν... Όμως η μάχη πήρε το ρυθμό από τις ρίμες και το μέτρο και τελικά νίκησε στα σημεία ο ποιητής...
    Έτσι: 3 βαθμοί πήγαν στο 2) “Περασμένα μεγαλεία” που κατάφεραν να διηγηθούν μια ιστορία με σεβασμό στις ρίμες, τον ρυθμό και το μέτρο.
    2 βαθμοί πήγαν στο 12) στην καθόλου “ασήμαντη ιστορία μιας πεταλούδας που την έλεγαν Σιμόνα” που συγκινεί βαθιά τον αναγνώστη.
    1 βαθμός πάει στο 6) “Το χρυσό φτερό” γιατί εκτός από την ελπίδα που δίνει, μας χαρίζει μια αναπάντεχη συνάντηση που θα μπορούσε όντως να συμβεί στην ζωή...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Eυχαριστώ πολύ για τη βαθμολόγησή σου, όσο για τα αποτελέσματά τους προσπαθώ όσο περνάει απ΄το χέρι μου να είναι αξιόπιστα.
      Σημασία όμως έχει περισσότερο η συμμετοχή παρά η βράβευση.
      Καλό σου βράδυ.

      Διαγραφή
  4. Φλώρα μου να μαι κι εγώ. Απο ψες είδα τις αναρτήσεις σου αλλά ήταν αργά, ήταν περασμένη ώρα και είπα θα έρθω σήμερα με καθαρό μυαλό να τις διαβάσω με την ησυχία μου.

    Χαίρομαι που το ωραίο παιγνίδι σου έχει καθε φορά ανταπόκριση και ωραίες ιστορίες. Κι αυτή τη φορά όλες οι ιστορίες έιναι πολύ ωραίες και ενδιαφέρουσες.

    Μου άρεσαν πολλές, δυσκολεύτηκα να αποφασίσω ποιες να βαθμολογήσω, τελικά όμως κατάληξα σε αυτές:

    3 βαθμοί στο νούμερο 12-Η ασήμαντη ιστορία μιας πεταλούδας που την έλεγαν Σιμόνα - που καθόλου ασήμαντη δεν μου φάνηκε, με συγκίνησε
    2 βαθμοί στο νούμερο 11-Γέφυρες
    1 βαθμό στο νούμερο 6-Το χρυσό φτερό

    Καλή επιτυχία σε όλους τους συμμετέχοντες

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πολύ Δελφινάκι μου για τη βαθμολόγησή σου.

      Διαγραφή
  5. Καλησπέρα Φλώρα μου !
    Ασυζητητί και χωρίς πολλά πολλά δίνω κατευθείαν 3 βαθμούς στην ασήμαντη ιστορία μια πεταλούδας κλπ κλπ κλπ!
    Πανηγυρικά ξεχωρίζει, εντυπωσιάζει , επισκιάζει οποιαδήποτε άλλη - η δική μου είναι τόσο φτωχική μπροστά της!
    Λάτρεψα τη γραφή - μη σου πω ότι τη ζήλεψα κιόλας!
    Σόρρυ αλλά όλες ωχριούν μπροστά της! Δεν δίνω αλλού βαθμούς! Είναι τόσο ξεχωριστή, τόσο ιδιαίτερη....
    Μπράβο και ξανα μπράβο για τη διεξαγωγή του παιχνιδιού! Αν είναι να διαβάζουμε τόσο όμορφα πράγματα ...δεν έχει σημασία ποιος έρχεται πρώτος και δεύτερος!
    Όποιος έγραψε την πεταλούδα Σιμόνα να του δώσω τα συγχαρητήρια μου άσχετα από τι κατάταξη θα πάρει!!!!!

    Φιλιά!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πολύ @iris μου, βγαίνει φαβορί μου φαίνεται η ασήμαντη ιστορία της Σιμόνας...

      Διαγραφή
  6. Αποφάσισα κι εγώ..
    3 βαθμούς στην 12.Η ασήμαντη ιστορία μιας πεταλούδας που τη λέγανε Σιμόνα...το τέλος της με συγκλόνισε..πάρα πολύ δυνατή ιστορία!
    2 βαθμοί στην ιστορία 6.Το χρυσό φτερό
    1 βαθμό στην 9.Τελευταία φορά
    Και μακάρι να μπορούσα να δώσω κι άλλους βαθμούς...καλό ξημέρωμα Φλώρα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Eυχαριστώ πολύ Μαρία μου για τη βαθμολόγησή σου.

      Διαγραφή
  7. Xρόνια πολλά Φλώρα, σου εύχομαι μια καλή και δημιουργική χρονιά με υγεία πάνω απ όλα.
    Λοιπόν θα δώσω την βαθμολογία μου, είδα βεβαίως -βεβαίως ότι αυτές οι λέξεις έδωσαν την αφορμή να < χυθεί > πολύ πάθος !!!Δίνω 3 βαθμούς στο Νο 6, 2 βαθμούς στο Νο 2 και 1 βαθμό στο Νο 8.
    Ακόμη ζητώ την άδεια από τον συγγραφέα του Νο 8 να κάνω μια διόρθωση.
    Επειδη τυχαίνει να είμαι η εγγονή της Κορνηλίας Πρεβεζιώτου- Ταβανιώτου, θα ήθελα να διορθωθεί το όνομα της που εκ παραδρομής γράφτηκε λάθος.
    Πρεβεζιώτου λοιπόν και όχι Πρεβεζάνου.
    Ευχαριστώ πολύ και ζητώ συγγνώμη και από τον συγγραφέα και από εσένα που έκανα αυτή την παρεμβολή.
    Καλή πρωτοχρονιά με υγεία και ότι καλύτερο για τον καινούργιο !χρόνο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Eυχαριστώ πολύ Μαρία μου για τη βαθμολόγησή σου.
      Φιλιά.
      Οι διορθώσεις δεκτές με πολλή αγάπη.

      Διαγραφή
  8. Φλώρα σε ευχαριστώ πολύ για τις ευχές! :) Επειδή δεν έχω προλάβει να κάνω τη βόλτα μου όπως πρέπει, μάλλον το νέο έτος το βλέπω, θα βαθμολογήσω αργότερα (πιστεύω να προλάβω!) Ακόμα χρωστάω να σου στείλω την ιστορία του προηγούμενου διαγωνισμού (την έχω γραμμένη σε χαρτί που πρέπει να ψάξω να βρω για να την περάσω ηλεκτρονικά!) Εύχομαι το νέο έτος να σε βρει καλά, με υγεία και πολύ αγάπη! Να έρθουν τα καλύτερα για όλους! :) Φιλάκια, να περάσεις όμορφα με την οικογένειά σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φιλιά κι από μένα evonita μου και άπειρες ευχές για το νέο έτος.

      Διαγραφή
  9. Και φυσικά ξέχασα το σπουδαιότερο, να ευχαριστήσω τον συγγραφέα της
    ιστορίας για αυτήν την ομολογουμένως πολύ ευχάριστη έκπληξη, να
    αναφερθεί στο έργο της γιαγιάς μου,η οποία όντως υπήρξε μια πολύ σπουδαία γυναίκα για την εποχή της με τρομερή μόρφωση και σπουδαίο συγγραφικό έργο.
    Σταματώ εδώ γιατί δεν θέλω να πείτε ότι τα λέω αυτά επειδή ήταν η μητέρα του πατέρα μου, αλλά το έργο της υπάρχει και ο καθείς μπορεί να το βρει αν θέλει.
    Σας φιλώ πολύ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρία μου, όλοι έχουμε μια ιδιαίτερη αδυναμία στις γιαγιάδες μας, που η κάθε μια με τον τρόπο της τα δύσκολα χρόνια έδρασε ηρωϊκά για την οικογένειά της και το κοινό καλό.
      Εσύ ένα παραπάνω έχεις αυτή τη γιαγιά και αξίζει να είσαι πολύ περήφανη.

      Διαγραφή
  10. Καλησπέρα Φλώρα μου, χρόνια πολλά!!! Συγχαρητήρια σε όλους όσους γράψανε τις ιστορίες τους, μου άρεσαν πολύ όλες!!! Σε πολλές μάλιστα, οι υποχρεωτικές λέξεις μπαίνουν τόσο αβίαστα και όχι επειδή πρέπει!!! Εγραψα κι εγώ μια ιστορία, ήταν όμως κάπως μεγάλη και δεν σου την έστειλα...
    Συμμετέχω όμως βαθμολογώντας, δίνω 3 βαθμούς στο Νο12 "Η ασήμαντη ιστορία μιας πεταλούδας που τη λέγανε Σιμόνα", την ιστορία που με έκανε να κλάψω!!! 2 βαθμούς στο Νο7 "Το δωμάτιο με τους αρουραίους" που μου θύμισε έντονα Poe! Και 1 βαθμό στο Νο2 "Περασμένα μεγαλεία" γιατί μου αρέσει και ο έμμετρος λόγος!!! Καλή συνέχεια!!! Φιλιά!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Eυχαριστώ πολύ Φωτεινή μου για το σχόλιό σου και τη βαθμολόγησή σου.Την άλλη φορά θα περιμένω οπωσδήποτε την ιστορία σου.

      Διαγραφή
  11. nice blog and beautiful header! :)
    Do you want to follow each other? :)
    http://fantasyfashioned.blogspot.de/

    - happy new year ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Φλώρα μου σου εύχομαι καλή χρονιά με υγεία, χαρά και αισιοδοξία.
    Θα επανέλθω με βαθμολογία!
    Φιλάκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ελένη μου κι εσύ εύχομαι ότι επιθυμείς να γίνει πραγματικότητα με τη νέα χρονιά

      Διαγραφή
  13. Καλή χρονιά να ευχηθώ με υγεία και χαρά.Τέλος η μιζέρια και η μουρμούρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ και σε σένα Κατερινάκι μου.
      Πολλά φιλιά.

      Διαγραφή
  14. Ανώνυμος7:38 μ.μ.

    Καλή χρονιά Φλώρα! Εύχομαι το 2013 να σου φέρει χαρά, ευτυχία και ότι δεν σου έφεραν όλες οι προηγούμενες χρονιές μαζί!
    Οι ιστορίες όλες υπέροχες, κρίμα που δεν μπορώ να βαθμολογήσω παραπάνω από τρεις. Οπότε η βαθμολογία μου είναι:
    3 βαθμούς στην ιστορία 12 "Η ασήμαντη ιστορία μιας πεταλούδας που τη λέγανε Σιμόνα"
    2 βαθμούς στην ιστορία 2 "Περασμένα μεγαλεία" και
    1 βαθμό στην ιστορία 7 "Το δωμάτιο με τους αρουραίους"
    Μπράβο σε όλους όσους γράψανε ιστορίες και καλή επιτυχία! Μπράβο και σε εσένα Φλώρα για τον συντονισμό και την οργάνωση του παιχνιδιού!!
    Τα φιλιά μου!!

    Pippo Tina - http://taelia88.blogspot.gr/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Eυχαριστώ πολύ για τη βαθμολόγησή σου Pippo Tina, αλλά γιατί μπήκες να βαθμολογήσεις σαν ανώνυμος;
      Υπάρχει μήπως κανένα πρόβλημα με τη φόρμα σχολίων μου;
      Τελευταία με ενημέρωσαν πως δημιουργεί κάποια προβλήματα.

      Διαγραφή
    2. Όχι!! Τίποτα τέτοιο, έλειπα στην Αθήνα και δεν μπορούσα να συνδεθώ από τον λογαριασμό μου γιατί δεν θυμόμουν τον κωδικό!! χιχι! Τώρα είμαι σπίτι!!
      Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον :)

      Διαγραφή
  15. xara pappa11:03 μ.μ.

    kalispera,
    euxomai xronia polla kai kali xronia!

    sygxaritiria se osoys symmeteixan kai se ayti tin prospatheia!

    egw me ti seira mou dinw 3 vathoys stin istoria 5"arwma kedroy" kai
    dinw kai 2 vathmoys stis istoria 4 "moireo pathos"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πολύ για τη βαθμολόγησή σου.

      Διαγραφή
  16. καλησπερα καλη χρονια! μπραβο σε ολα τα παιδια για αυτη την ωραια προσπαθεια που κανουν, ολες οι ιστοριες ηταν πολυ αξιολογες καθε μια για διαφοερτικο λογο, αλλα αυτες που με αγγιξαν περισσοτερο ειναι οι παρακατω και γι'αυτο δινω 3 βαθμους στην ιστορια 4"μοιραιο παθος" και 2 βαθμους στην ιστορια 5"αρωμα κεδρου" συνεχιστε την καλη δουλεια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πολύ Άρη μου, για τη βαθμολόγησή σου.

      Διαγραφή
  17. Καλημέρα Φλώρα μου
    Ήρθα και εγώ για να δώσω τα συγχαρητήρια μου σε σένα και σε όσους έγραψαν τις ιστορίες αυτές. Είναι όλες πολύ καλές.
    Όμως θα δώσω τους 3 βαθμούς στο Νο 6 "Το χρυσό φτερό", είναι μια ιστορία που διαφέρει από τις άλλες και μου άρεσε πολύ.
    Τους 2 βαθμούς στο Νο 2 "Τα περασμένα μεγαλεία" και τον 1 βαθμό στο Νο 9.
    Καλή χρονιά σε όλους με φαντασία και δημιουργικότητα.
    Φιλάκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ελένη μου, ευχαριστώ πολύ για τη βαθμολόγησή σου.
      Καλή χρονιά και σε σένα.

      Διαγραφή