Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2012

Τότε... τα δικά μου Χριστούγεννα...

Με μεγάλο σεβασμό περίμενα να περάσει το Πολυτεχνείο για να μπω στις προετοιμασίες των Χριστουγέννων. 
Προς το παρόν βρίσκομαι στις καθαριότητες. Αρχές όμως Δεκεμβρίου θα στολίσω παρ' όλη τη μαυρίλα που επικρατεί γύρω και εντός  μου.
Και να τα Χριστούγεννα που έρχονται.
Καλώς να ορίσουν, εμείς θα τα περιμένουμε με αγάπη  και με στρωμένο τραπέζι.
Μπορεί να είναι πιο φτωχικό από πέρυσι αλλά θα στρωθεί.
Φέτος όσοι κάτσουμε σε αυτό το τραπέζι θα είμαστε πιο δεμένοι και πιο αγαπημένοι μεταξύ μας, γιατί οι δυσκολίες της ζωής ξεκαθαρίζουν τις σχέσεις και αυτοί που απομένουν στο τέλος υπάρχουν ουσιαστικά  ο ένας για τον άλλο...
Και το σπίτι θα το στολίσουμε με πολλή αγάπη και περσινά στολίδια. Τα καινούρια θα τα αφήσουμε στις βιτρίνες στολισμένα, γιατί  μπορούμε να χαρούμε ακόμη και με τα παλιά.
'Αλλωστε, τόσα χρόνια που όλο και κάποια καινούρια αγοράζαμε, δεν θυμάμαι να έγιναν καλύτερα τα Χριστούγεννά μας.
Στο νου μου έρχονται τα παιδικά μου Χριστούγεννα.
Θυμάμαι,  το δεντράκι που στολίζαμε ήταν μικρό και με λίγα στολίδια. Είχε άφθονο βαμβάκι πάνω στα κλαδιά του και μόνο μια σειρά φωτάκια στην πλευρά που φαινόταν.
Η πλευρά του που ήταν γυρισμένη στον τοίχο ήταν πάντα άδεια. Ποτέ δεν ήταν γεμάτο στολίδια.
Βέβαια, όπως όλα τα πολύτιμα πράγματα του πατρικού μου σπιτιού, στολιζόταν στην σαλοτραπεζαρία. Μην φανταστείτε τίποτε πολύτιμο, απλά η μητέρα μου φύλαγε καλά ότι αγαπούσε μην το χαλάσουμε, μην το καταστρέψουμε κι ας είμαστε ήσυχα παιδιά.Όλα τότε είχαν αποκτηθεί μετά από στερήσεις και οι άνθρωποι τους έδιναν άλλη αξία.
Η σαλοτραπεζαρία ήταν ένα μεγάλο διπλό δωμάτιο, που  καθαριζόταν με μανία κατά την περίφημη "γενική καθαριότητα" της μητέρας μου  και στρωνόταν με δυο χαλιά, τα οποία δεν επιτρεπόταν να τα πατήσουμε παρά μόνο χωρίς παπούτσια, αν τύχαινε κάποια φορά να χρειαστεί να μπούμε μέσα.
Έβγαιναν και  τα κλαρωτά καλύμματα του σαλονιού, που το προστάτευαν από τη σκόνη του καλοκαιριού και άλλαζε η  όψη του. Το χρυσαφί  βελούδο του  φάνταζε στα παιδικά μου μάτια και με έκανε να νομίζω πως όλη η χλιδή του κόσμου βρίσκεται σε αυτό το σαλόνι. Αλλαζόταν και οι κουρτίνες και όλα περίμεναν το στόλισμα του δέντρου για να έρθουν τα Χριστούγεννα.
Ξέχασα να σας πω ότι είχαμε και μια μικρή φάτνη ακουμπισμένη πάντα στο κάτω μέρος του δέντρου.
Η φάτνη μου φαινόταν πάντα πολύ θλιβερή. Ήταν ολόκληρη πλαστική με πλαστικά προβατάκια και βόδια και πλαστικούς τον Ιωσήφ την Παναγία και το Χριστούλη. 
Τόσο πλαστικό μαζεμένο όλο μαζί σε μια φάτνη!!!
Πάντα σκεφτόμουν πως όταν μεγαλώσω θα βρω μια ωραία μεγάλη Φάτνη  με ωραίο Χριστούλη κι ως τώρα δεν έχω αγοράσει ακόμη γιατί ποτέ δεν βρήκα μία αντάξια των προσδοκιών μου.
Το στόλισμα όλου του σπιτιού ήταν 
το δέντρο, η φάτνη και μερικά μπαλόνια φουσκωμένα, που έφερνε η μαμά μου από την οδό Αγίου Μάρκου. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί πάντα  από την οδό Αγίου Μάρκου, άραγε σ' ολόκληρη την Αθήνα δεν πούλαγαν τα μαγαζιά μπαλόνια;
Το φαιδρό της υπόθεσης είναι ότι δεν αγγίζαμε τα φουσκωμένα μπαλόνια μην τα σπάσουμε, φυσώντας τα μετακινούσαμε, και στο τέλος μετά από κάποιες μέρες αυτά ζάρωναν μισοφουσκομένα και ήταν για λύπηση.
Κάθε χρόνο ζήταγα από τη μαμά μου  να στολίσουμε τα τζάμια μας με αυτοκόλλητα ή με spray.
Έβλεπα τα τζάμια άλλων σπιτιών στολισμένα και ήθελα τόσο πολύ να είναι και τα δικά μας έτσι.
Η μητέρα μου όμως ποτέ δεν μου έκανε το χατήρι γιατί, όπως έλεγε, ότι κι αν βάζαμε στα τζάμια θα ήθελε ξυραφάκι για να βγει και θα γέμιζαν τα τζάμια γρατζουνιές.
Και αφού το δωμάτιο ήταν έτοιμο, η μητέρα μου άναβε τα φωτάκια κι  έκλεινε τη συρόμενη πόρτα κι εμείς χαζεύαμε πίσω από το ριγωτό τζάμι της συρόμενης πόρτας το αναβόσβημα από τα χρωματιστά φωτάκια  με το φως τους θαμπό και αλλοιωμένο.
Και ούτε κουβέντα για να μείνει ανοιχτό το σαλόνι να το βλέπουμε. Ήταν ένα δωμάτιο σαν μαυσωλείο ή μάλλον αποστειρωμένο σαν χειρουργείο και προοριζόταν μόνο για να δεχτεί επισκέπτες. Για μας ήταν απολύτως απαγορευμένο.
Καθώς πλησίαζαν τα Χριστούγεννα η μητέρα μου έφτιαχνε κουραμπιέδες και μελομακάρονα και στόλιζε δύο μεγάλες πιατέλες που τις τύλιγε με σελοφάν,  για να μην σκονίζονται τα γλυκά κι έπαιρναν κι αυτές τη θέση τους στο τραπέζι της τραπεζαρίας, δεξιά κι αριστερά από την φοντανιέρα με τα σοκολατάκια.
Η κλειστή σαλοτραπεζαρία επιτέλους άνοιγε την ημέρα των Χριστουγέννων, που είχαμε πάντα τραπέζι στους  συγγενείς θείους, θείες και ξαδέλφια και μπορούσαμε μαζί με τα ξαδέλφια μας να καμαρώνουμε το δέντρο και τα ταπεινά στολιδάκια του από απόσταση και χωρίς να τα αγγίζουμε.
Για τα φαγητά των Χριστουγέννων δεν θυμάμαι τίποτε, λες και έσβησε ο σκληρός μου δίσκος, γιατί τότε το μόνο πράγμα που δεν με ενδιέφερε ήταν το φαγητό. Φαντάζομαι όμως πως θα είχε παραδοσιακά μαμαδίστικα φαγητά. Τα φαγητά και τα γλυκά ήταν τα μόνα στα οποία μπορούσαμε ελεύθερα να έχουμε πρόσβαση, αφού όπως καταλάβατε όλα τα υπόλοιπα δεν έπρεπε ούτε να τα αγγίζουμε. Τα χαιρόμασταν μόνο από μακρυά.
Η πιο χαρούμενη μέρα  των Χριστουγέννων, ήταν η μέρα που έκλειναν τα σχολεία.
Την τελευταία μέρα στο σχολείο φοράγαμε τα καλά μας ρούχα και τα καινούρια λουστρίνια  παπούτσια μας.
Μετά από τη γιορτή του σχολείου με τις απαγγελίες των ποιημάτων μας γυρνούσαμε στο σπίτι και τότε δεν κρατιόμασταν να δώσουμε τα δώρα που είχε αγοράσει η μητέρα μου για τα ξαδέλφια μας και για τα παιδιά της γειτόνισσας.
Ξέραμε πως όταν δώσουμε εμείς τα δώρα τους θα πάρουμε και τα δικά μας. Kαι η μητέρα μας δεν μας εμπόδιζε γιατί αυτό ήταν ένα πανηγύρι που μόλις ξεκίναγε για όλα μας. Άλλωστε τα δώρα μας ήθελαν χρόνο για να τα χαρούμε οπότε καλό ήταν να τα έχουμε από το ξεκίνημα των χριστουγεννιάτικων διακοπών μας.


Και τι ήταν τα δώρα; Βιβλία. Τα βιβλία ήταν ένα προσιτό δωράκι για τους γονείς που τα αγόραζαν και για μας πολύτιμα, γιατί είχαμε απασχόληση για το 15ήμερο της αργίας.
Όταν διαβάζαμε τα δικά μας βιβλία, τα δανείζαμε στα άλλα παιδιά κι αυτά μας δάνειζαν τα δικά τους, πράγμα που σήμαινε πως για το 15ημερο των Χριστουγέννων το κάθε παιδί θα είχε για να διαβάσει περίπου 10 βιβλία. Η Παναγία των Παρισίων, οι  Άθλιοι,  Χωρίς Οικογένεια,  Με Οικογένεια, Μικρές Κυρίες, ο Όλιβερ Τουίστ, η καλύβα του Μπάρμπα Θωμά, ο Τομ Σώγερ, η Τζέϊν Έϋρ, ο Ροβινσώνας Κρούσσος, το μυστηριώδες νησί και πολλά άλλα που δεν έρχονται στο νου μου, διαβάστηκαν όλα στις διακοπές των Χριστουγέννων.
Μόλις τα έπαιρνα στο χέρι μου τα χάιδευα, τα μύριζα τα ξεφύλλιζα να τα νοιώσω  στην αφή και να μυρίσω το μελάνι τους.
Για μένα είχε μεγάλη σημασία η εικονογράφησή τους. Συνήθως είχαν σκληρό illustration εξώφυλλο με ωραία εικόνα και  εσωτερικά είχαν πολύ λίγες ασπρόμαυρες εικόνες.
Άφηναν έτσι στο δικό μας μυαλό το περιθώριο να φτιάξει τις δικές του εικόνες.
Αφού τελείωνα το διάβασμα του βιβλίου, έγραφα κάπου τους τίτλους των υπόλοιπων βιβλίων του εκδοτικού οίκου, που  δεν είχα διαβάσει. Τους έβρισκα στις τελευταίες σελίδες των βιβλίων σε λίστα, και τους έδινα στη μαμά μου για να αγοραστούν τα επόμενα Χριστούγεννα.

Θυμάμαι επίσης τα επιτραπέζια παχνίδια, που παίζαμε ώρες ατέλειωτες τα απογεύματα με τα ξαδέλφια μου. 
Είχαμε την τύχη  κάθε χρόνο ο εξάδελφός μου ο Αντρέας να παίρνει δώρο από την Εθνική Τράπεζα, όπου δούλευε ο θείος μου, ένα πολύ ωραίο επιτραπέζιο παιχνίδι που το ευχαριστιόμασταν όλοι μαζί.


Τι "Γκρινιάρης"! τι "Ντόμινο"! τι "Φιδάκι"! τι "Μονόπολη"!. Έλιωναν τα πιόνια και τα ζάρια στα χέρια μας να παίζουμε ατέλειωτα και να τσακωνόμαστε και να τα ξαναβρίσκουμε αμέσως.
Κι ενώ εμείς παίζαμε οι γονείς μας δίπλα στη σόμπα έψηναν κάστανα και  συζητούσαν.
Άλλοτε πάλι με πασατέμπο και σταφίδες πέρναγαν βράδια παρέας.


Για τα κάλαντα δεν συζητώ. 
Τα είπα λίγες φορές και μάλιστα σε πολύ συγκεκριμένα σπίτια συγγενικά, μετά από πολύ γκρίνια. Της μητέρας μου δεν της άρεσε  να πηγαίνουμε για κάλαντα, αφενός για να μην ξεμακραίνουμε από το σπίτι  και  αφετέρου από χαζό καθωσπρεπισμό της, επειδή δεν ήθελε τα δικά της παιδιά να λένε τα κάλαντα για να τους δίνουν λεφτά.


Παρόλο που τα δικά μου παιδικά Χριστούγεννα, 
δεν ήταν πλούσια  και ιδιαίτερα, 
για μένα  θα είναι υπέροχα Χριστούγεννα, 
που δεν μπορούν με τίποτε να συγκριθούν 
με τα επόμενα της ζωής μου.


Μην ξεχνάτε
το 4ο παιχνίδι μας 
"ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"
περιμένει τη συμμετοχή σας 
οι οδηγίες στο

30 σχόλια:

  1. ομορφη,συγκινητικη,ρομαντικη,γεματη αναμνησεις και ομορφα γραμμενη αναρτηση..με συγκινησε η αναρτηση σου κυρία Φλώρα μου..και οι εικονουλες που εβαλες μου αρεσαν

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φιλάκια μικρό μου Δελφινάκι.

      Διαγραφή
  2. Καλή μου Φλώρα τα Χριστουγεννα είναι η αγαπημένη μου εποχή όλου του χρόνου. Γιατί έχω τόσο ωραίες αναμνήσεις απ' τα παιδικά μου χρόνια που για μένα είναι ολόκληρη ιεροτελεστία και την απολαμβάνω σε κάθε στιγμή.
    Ίσως αυτά τα Χριστούγεννα να είναι πιο μετρημένα και πιο φτωχικά αλλά θα είναι και πιο ουσιαστικά, γεμάτα αγάπη και εκτίμηση σε αυτά και αυτούς που έχουμε.
    Με ταξίδεψε αυτή σου η ανάρτηση. Έζησα μαζί σου την ανάμνηση σου απ' τα Χριστούγεννα των παιδικών σου χρόνων.
    Εύχομαι τα φετινά Χριστούγεννα να είναι για εσένα μαγικά και να τα περάσεις με ανθρώπους που αγαπάς και σε αγαπούν. Φιλάκια πολλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το ίδιο εύχομαι και για σένα καλή μου Μαρίνα.

      Διαγραφή
  3. Φλώρα μου μας έβαλες στο κλίμα των Χριστουγέννων. Κάπως έτσι θυμάμαι και εγώ τα Χριστούγεννα των παιδικών μου χρόνων, τα οποία δεν αλλάζω με τίποτα.
    Να είσαι καλά.
    Καλό απόγευμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είδες πόσο πιο απλά αλλά και πόσο πιο όμορφα ζούσαμε;

      Διαγραφή
  4. Συγκινήθηκα που διάβασα τις αναμνήσεις σου... Τα Χριστούγεννα ήταν για μένα πάντοτε μια μαγική εποχή/γιορτή του χρόνου και θυμάμαι κι εγώ τα παιδικά μου Χριστούγεννα με νοσταλγία. Συμφωνώ μαζί σου με όσα είπες στην αρχή: αξία έχουν οι άνθρωποι, το δέσιμο, η αγάπη, οι στιγμές και όχι η υπερβολή και τα πλουμιστά στολίδια. Τώρα που τείνουμε (αναγκαστικά) να αφήσουμε στην άκρη τον υπερβολικό καταναλωτισμό μας, ίσως δώσουμε περισσότερη βαρύτητα πάλι εκεί που πρέπει: σε όλες αυτές τις μικρές, αγνές, ζεστές και όμορφες για να θυμόμαστε οικογενειακές, χριστουγεννιάτικες στιγμές. Πολλά φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι από μένα φιλιά καλή μου φίλη και να έχουμε καλά Χριστούγεννα.

      Διαγραφή
  5. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ταυτίστηκα σε κάποιες από τις αναμνήσεις σου... Κι αφού έφερες τα Χριστούγεννα πάρε και μια χριστουγεννιάτικη ιστορία μου για δώρο...
    http://spirogyrismata.blogspot.gr/2011/02/blog-post_05.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πολύ πολύ καλέ μου Σπύρο. Πάω να παραλάβω την ιστορία σου και να δω αν θα μπορέσω να σου γράψω κανένα σχόλιο επιτέλους στο blog σου.

      Διαγραφή
  7. Φιδάκι... παιδάκια με λούστρινα παπούτσια... τόσες λιχουδιές...

    Πολύτιμες αναμνήσεις. Τι καλά έκανες που το έβαλες !!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μη μου πεις καλέ μου GIP ότι κάτι απ' αυτά δεν ήταν και δική σου ανάμνηση.

      Διαγραφή
  8. Τι μας θύμισες τώρα!!!!!Καπως έτσι περνούσαμε τα Χριστούγεννα,πριν από...αρκετά χρόνια!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν ξέρω εσένα αν η μαμά σου έκλεινε το δέντρο μέσα στο σαλόνι. Εγώ αυτό το θεωρώ διαστροφή. Γελάω μόνη μου σκεπτόμενη ότι αυτό που γίνεται για τη χαρά των παιδιών τελικά τους απαγορευόταν.

      Διαγραφή
  9. Φλώρα μου......έκλαψα!
    Είμαι πάνω κάτω της ίδιας γενιάς!
    Έτσι μεγάλωσα κι εγώ!
    Θα μπορούσα κάλλιστα να το έχω γράψει εγώ!
    Λέξη δεν θα άλλαζα...ίσως μόνο τη φάτνη ...εγώ δεν είχα ποτέ φάτνη!
    Όλα τα άλλα ...πανομοιότυπα! Και η τζαμαρία, και το δέντρο μέσα, και τα καλύμματα που σηκώνονταν μόνο στις γιορτές, και η ταπετσαρία χρυσό βελούδο!
    Ω! Τι μου θύμισες απόψε!
    Κι όμως δεν ένιωσα θλίψη! Συγκίνηση ένιωσα!
    Τι όμορφα ήταν ...κι ας μην αγγίζαμε!
    Αφήνω ένα δάκρυ και φεύγω :)
    Φιλι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Xαίρομαι πολύ που συγκινήθηκες με κάτι από μένα γιατί μου το όφειλες. Να ήξερες πόσες φορές έχω συγκινηθεί εγώ με τις δικές σου αναρτήσεις!!!
      Φιλιά λοιπόν παλιάς εποχής Χριστουγεννιάτικα.

      Διαγραφή
    2. χεχε! Τώρα το είδα αυτό! :))))
      Φιλιά πολλά πολλά, σε συμπαθώ απίστευτα!

      Διαγραφή
  10. Φλωρίτσα μου, πόσο τρυφερή και νοσταλγική η σημερινή γραφή σου!

    Να είσαι πάντα καλά και να γιορτάζεις τα Χριστούγεννα με υγεία και πολλή αγάπη γύρω σου!

    Την αγάπη μου σου στέλνω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εύχομαι και σε σένα να περνάς πολύ όμορφα Χριστούγεννα
      γεμάτα χαρά, αγάπη με δικούς σου ανθρώπους ολόγυρα.

      Διαγραφή
  11. Τι όμορφα μας μετέφερες το κλίμα εκείνων των Χριστουγέννων..και πόσα αναγνωρίζω από δικά μου παιδικά Χριστούγεννα στις εικόνες σου..
    Τελικά τα παιδικά μας Χριστούγεννα είναι αυτά που μας μένουν ανεξίτηλα, ίσως και τα Χριστούγεννα των παιδιών μας όταν είναι μικρά ακόμα...αφορμή για νοσταλγικό ταξίδι η ανάρτησή σου..
    Σου εύχομαι να έχεις πάντα υγεία και να γιορτάζεις με τους αγαπημένους σου τις άγιες μέρες..
    Καλή σου μέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Kαι σε σένα εύχομαι να έχεις χαρούμενα Χριστούγεννα και ότι άλλο επιθυμεί η ψυχή σου.

      Διαγραφή
  12. Τι μου θύμισες,τι μου θύμισες Φλώρα!
    Στο δικό μας σπίτι όλοι οι χώροι ήταν προσβάσιμοι σε όλη την οικογένεια και όλες τις ώρες,αλλά στο σπίτι της θείας μου το σαλόνι άνοιγε δύο φορές τον χρόνο για τις ονομαστικές γιορτές της θειάς και του θειού μου, όταν η νοικοκυρά αποφάσιζε να ανοίξει τις πύλες του για να περάσει όλο το σόι και να θαυμάσει τα σεμεδάκια και το βελούδινο χεστή χρώμα των καλυμμάτων του σαλονιού . Όταν λοιπόν ερχόταν εκείνη η μέρα η πλάκα που κάναμε δεν περιγράφεται.
    Στεκόμασταν έξω από την πόρτα και λέγαμε «Σουσάμι άνοιξε» .
    Όταν άνοιγε το σαλόνι είχε μια μυρωδιά υγρασίας και αχρηστίας μαζί.
    Ένα ολόκληρο σαλόνι για δύο ονομαστικές γιορτές.
    Να συμπληρώσω ότι το σπίτι της θείας είχε ένα πολύ μεγάλο σαλόνι με τους υπόλοιπους χώρους να υστερούν σε τετραγωνικά. Ενώ θα μπορούσαν λοιπόν να λειτουργήσουν όλους τους χώρους εντούτοις η οικογένεια στριμώχνονταν σε μια......κουζίνα!
    Είχα παρατηρήσει δε ότι το σύνδρομο του κλειστού σαλονιού το συναντούσες κυρίως σε σπίτια ανθρώπων από την επαρχία.
    Έχω την εξήγηση γιαυτό το φαινόμενο, αλλά δεν είναι της παρούσης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όπως ακριβώς τα λες είναι πλην της υγρασίας.
      Όσο για την εξήγηση αξίζει ανάρτηση για να εμβαθύνεις και να το μελετήσουμε όλοι μαζί.

      Διαγραφή
  13. Φλώρα μου καλησπέρα, είμαι βέβαια πολύ μεγαλύτερη απο σένα αλλά οι αναμνήσεις απο τα Χριστούγεννα είναι ίδιες με τις δικές σου, ακόμα θυμάμαι τα μαγαζάκια στην Αγίου Μάρκου που αγοράζαμε τα φτηνά στολίδια για το δέντρο μας. Οι κλειστές σαλοτραπεζαρίες πόσα μου θυμίζουν. Με τον αδελφό μου λέγαμε αυτό το πολύ μεγάλο δωμάτιο "Ο βόρειος πόλος". Αυτά όλα στη δεκαετία του 60. Αργότερα στην δεκαετία του 70 τα σπίτια μας άνοίχτηκαν και έγιναν κατοικήσιμοι όλοι οι χώροι. Τότε ήταν πολύ σπάνιο να βρείς σαλόνι κλειστό. Πάντως πολύ καλά έκανες και μας τα θυμησες όλα αυτά, πρέπει να θυμόμαστε και τις πιο δύσκολες εποχές που νομίζω ότι θα ξαναέρθουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Eγώ τα θυμάμαι αυτά περίπου ως το 75 και αργότερα όμως η μαμά μου είχε τη φιλοσοφία ότι πρέπει πάντα ένας χώρος να είναι καθαρός και περιποιημένος μην τυχόν και έρθει απρόσμενα κανένας επισκέπτης, οπότε ναι είχε ανοίξει η συρόμενη πόρτα αλλά μόνο για να βλέπουμε από το χωλ την τηλεόραση που ήταν στο σαλόνι.

      Διαγραφή
  14. Adorable! would you like to follow each other? let me know or you can follow me and I will follow you back!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. I have already visited you and followed you.
      I'm happy will be friends.

      Διαγραφή
  15. Γράφεις πολύ όμορφα,Φλώρα!!Η κλαυδία μου μίλησε για το blog σου (είμαι καινουργια στο χώρο του blogging -το blog μου είναι ηλικίας 2 μηνών) και χαίρομαι που πριν απο λίγο έγινα μέλος του blog σου.Εχω πολλή ώρα που περιφέρομαι και διαβάζω το blog σου . Θα συνεχίσω αύριο.
    Νίκη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Γραφεις πολύ όμορφα,Φλώρα !!Η Κλαυδία μου μίλησε για το blog σου και χάιρομαι που ,πριν από λίγο, έγινα μέλος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή