Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2012

1η ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΙΣΤΟΡΙΩΝ - ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΝ 4ου ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"


Θέλω να ευχαριστήσω όλους τους συμμετέχοντες στο παιχνίδι μας γιατί με  εμπιστεύτηκαν και ξόδεψαν χρόνο  και σκέψη για να γράψουν και να λάβουν μέρος.
Η συμμετοχή και στο 4ο παιχνίδι μας ήταν κι αυτή τη φορά αθρόα και  μάλιστα με καινούριους συμμετέχοντες!!!
Η τιμή που μου κάνατε παλιοί και νέοι συμμετέχοντες είναι πολύ μεγάλη!!!
Δυστυχώς για οικονομία χώρου αναγκάστηκα και έκοψα από τις ιστορίες σας διαστήματα ανάμεσα στις παραγράφους.


[Θέλω να συγχωρήσετε μερικές ατέλειες που προέκυψαν κατά την ανάρτηση των ιστοριών και έχουν να κάνουν με διαφορά χρώματος στο πίσω μέρος της ανάρτησης, διαφορά χρώματος και έντασης γραμμάτων κ.α., αλλά δυστυχώς δεν κατάφερα να τα διορθώσω περισσότερο.]
Εξακολουθεί να υπάρχει το πρόβλημα  με το ρολόι της ανάρτησης και δεν ξέρω πως να το διορθώσω. Σας ενημερώνω ότι η ανάρτηση έγινε μετά τα μεσάνυχτα της 30.11.12 (για να μην μου παραπονεθείτε, ότι έκανα πρόωρα την ανάρτηση). Παρεπιπτόντως αν κάποιος ξέρει πώς διορθώνεται αυτό ας με ενημερώσει.

Τώρα ήρθε η ώρα να μπείτε στον κόπο να βαθμολογήσετε. 

    Οι βαθμοί που μπορείτε να βάλετε είναι 3, 2 και 1 ξεκινώντας από 3 για την καλύτερη και φθάνοντας στο 1 για την τρίτη  κατά σειρά.

    Δεν είναι υποχρεωτικό να βαθμολογήσετε 3 ιστορίες. 
    Μπορείτε να βαθμολογήσετε μόνο 1 ή 2 ιστορίες.
    Δεν μπορείτε να δώσετε σε 2 ιστορίες ίδιο βαθμό. 
    Δεν μπορείτε να βαθμολογήσετε ανώνυμα.
    Δεν μπορείτε να βαθμολογήσετε τη δική σας ιστορία.

   Εμένα θα μου επιτρέψετε να μην βαθμολογήσω επειδή:
α) έχω διαβάσει τις ιστορίες πολύ πριν από εσάς
β) γνωρίζω ποιος έστειλε κάθε ιστορία και 
γ) κουράστηκα να τις αναρτήσω, άρα θέλω διάλειμμα όσο εσείς 
    βαθμολογείτε  (αυτό μην το πάρετε στα σοβαρά - πλάκα κάνω)

Τις βαθμολογίες σας θα τις στείλετε με σχόλιό σας στο τέλος της ανάρτησης αυτής. 

Χαρά μου θα ήταν να ακούσω και τα σχόλιά σας, θετικά ή αρνητικά για τις ιστορίες  ή για κάτι που πήγε ή δεν πήγε καλά σ' αυτό το παιχνίδι ώστε στο επόμενο να έχει διορθωθεί. 

Εξ αιτίας του όγκου των ιστοριών - παραμυθιών καλό θα ήταν διαβάζοντας να κρατάτε και σημειώσεις με τους αριθμούς των κειμένων που σας εντυπωσίασαν και στο τέλος να επιστρέψετε για μια 2η ανάγνωση  όσων ξεχωρίσατε ώστε να πάρετε τη σωστή απόφαση για τη βαθμολογία που θα δώσετε.



ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΒΑΘΜΟΛΟΓΕΙΤΕ 
ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ 7/12/2012


Στο 4ο παιχνίδι μας 
μαζεύτηκαν  20  ιστορίες - παραμύθια
 βασισμένες στις λέξεις:
χτύπος, μουσούδα, ασήμι, κάρβουνο, σοφία

και μοιράστηκαν σε αυτήν και την αμέσως παρακάτω  ανάρτηση.



1.Μεταξένια

Βραδάκι χειμωνιάτικο… Το φεγγάρι έλουζε τα δέντρα της αυλής με ασήμι, ασήμιζαν και τα φύλλα της ελιάς, καθώς τα ταλάντευε ελαφρά το κρύο αεράκι. Ο κυρ- Βασίλης είχε ανάψει τη φωτιά στο τζάκι και καθόταν με την αγαπημένη του κουβερτούλα στα γόνατά του, πίνοντας ένα ζεστό.  Ζούσε εδώ και κάποια χρόνια μόνος του, έχοντας χάσει τη γυναίκα του νωρίς, αλλά…
Αλλά είχε τουλάχιστον τη Μεταξένια.  Η όμορφη γατούλα του, με τα σπινθηροβόλα μάτια και το απαλό, κανελί της τρίχωμα, ήρθε ένα απόγευμα στο σπίτι του, πριν τρία χρόνια. Την τάισε κι εκείνη, αφού τριγύρισε στο χώρο, κοίταξε καλά-καλά τον κυρ-Βασίλη, κουλουριάστηκε κοντά του και δεν έφυγε έκτοτε. Για να έχει πρόσβαση στην αυλή όποτε το ήθελε, της είχε φτιάξει ένα άνοιγμα στην εξώπορτα, αλλά εκείνη επέλεγε να περνά σχεδόν όλες τις ώρες της ημέρας της κοντά του και σπάνια χρησιμοποιούσε το πορτάκι.
«Μεταξένια, πού είσαι;»
Ήρθε κοντά του αμέσως, αλαφροπατώντας. Ξάπλωσε στα γόνατά του, απαλά, μην τον πονέσει. Τη χάιδεψε. Εκείνη έτριψε τη μουσούδα της στο χέρι του, αποζητώντας κι άλλο χάδι.
«Πόσο πιο όμορφη γίνεται η ζωή, όταν έχεις κάποιον να αγαπάς…» της είπε και μέσα στα μάτια του απλώθηκε όλη η σοφία του κόσμου και των χρόνων. «Ζεσταίνονται τα κρύα, χειμωνιάτικα βράδια… ζεσταίνονται και οι καρδιές! Ευτυχώς έχω κι εσένα!»
Ένα κάρβουνο έσκασε, πετάχτηκε έξω από το τζάκι. Σηκώθηκε να το μαζέψει και ξάφνου, η καρδιά του έχασε ένα χτύπο. Σωριάστηκε. Το τελευταίο πράγμα που πρόλαβε να δει ήταν η Μεταξένια.
Άνοιξε τα μάτια του, μην μπορώντας να καταλάβει πού βρισκόταν. Στην αρχή έβλεπε θολά, έπειτα η όρασή του καθάρισε. Νοσοκομείο; Πώς ήρθε εδώ;
Δίπλα του, λαγοκοιμόταν η γειτόνισσά του, η κυρία Μαρία.
«Τι… έγινε;» ψέλλισε.
«Ξύπνησες, κυρ-Βασίλη;» τινάχτηκε εκείνη. «Είσαι καλά, όλα καλά. Η καρδιά σου…»
«Πώς… βρέθηκα… εδώ;»
«Η Μεταξένια!  Ήρθε στο σπίτι μου, αγριεμένη, νιαούριζε, τριγύριζε… στην αρχή δεν κατάλαβα, αλλά έκανε σαν να ήθελε να την ακολουθήσω. Με έφερε στο σπίτι σου με τα πολλά. Ευτυχώς! Σε βρήκα, βρήκα κι ένα αναμμένο κάρβουνο έξω από το τζάκι… ευτυχώς κυρ-Βασίλη!
Δάκρυσε ο κυρ-Βασίλης. Στράφηκε, κοίταξε έξω από το παράθυρο του ισόγειου δωματίου. Είδε μια σκιά, προσπάθησε να εστιάσει καλύτερα. Η Μεταξένια ήταν εκεί, στο περβάζι! Τριβόταν πάνω στο τζάμι… «Δεν επιτρέπονται οι γάτες στα νοσοκομεία» του είπαν τα μάτια της, μέσα στα οποία πλανιόταν όλη η σοφία του κόσμου. «Δεν πειράζει, όμως, εγώ είμαι εδώ…»
Ο κυρ-Βασίλης αποκοιμήθηκε. Η Μεταξένια κουλουριάστηκε κι εκείνη στο περβάζι.

2.Τώρα που η «φούσκα» …. έσκασε!

Βλέπω τριγύρω μου να σπέρνουν τον πανικό,
αγανάκτηση, οργή αλλά και οδυρμό.
Βλέπω όνειρα να γίνονται στάχτες
και φίλους να γίνονται μετανάστες!
Γκρίζα τοπία οι άνθρωποι  μοιάζουν,
κάθε φορά που σε χαράτσια χρήματα μοιράζουν!
Πορτραίτα θυμίζουν με κάρβουνο ζωγραφισμένα,
κι είναι τα μάτια τους παραπονεμένα!
Απορώ που ακόμη υπομένουν…
Τι άραγε να περιμένουν ;

Βλέπω πολιτικούς να πετάνε τις μάσκες
να αποδεικνύουν ότι μας θεωρούν ασήμαντες μάζες…
Ελεεινά ανθρωπάκια που βάζουν μπροστά το «εγώ»,
να τους ακούω, πιστέψτε με, άλλο δεν μπορώ
άλλα να σου λεν μελιστάλαχτα στο «καλημέρα»
και να ψηφίζουν αντίθετα ως το «καλησπέρα»!
 Αχ , πως   θέλω να τους τρίψω στην μουσούδα
ότι τους θεωρώ όλους έναν ακόμη Ιούδα
μα  δεν θα δεχτώ να σταυρώσω και να σταυρωθώ
μόνο και μόνο για το δικό τους το καλό!

Ακούω ανθρώπους  να μιλάνε με οργή
μα άπραγοι να μένουν την ίδια στιγμή…
Ακούω πολιτικούς ανάπτυξη και δουλειές να τάζουν
και την ίδια ώρα την Ελλάδα να μοιράζουν…
Νοιώθω να πνίγομαι από θυμό…
στα παιδιά μου όταν με κρίνουν τι θα πω;
Πώς να δεχτώ ότι ανήκω σε μια γενιά
που δεν πολέμησε για τα ιδανικά;
Νοιώθω τον χτύπο της καρδιάς μου πιο δυνατό  ̇
οφείλω να τους δείξω πως ξέρω να «πολεμώ»!

Θαρρώ πως των προγόνων μας στερούμαι την σοφία
μα πιστεύω πως στα έργα βρίσκεται η ανδρεία.
Όχι, δεν περιμένω τον κόσμο ν’ αλλάξουν οι  πολιτικοί,
 αντίθετα πιστεύω ότι ο λαός, όταν θέλει, όλα τα μπορεί.
Μην σκεφτείτε πως μιλάω εκ του ασφαλούς
δεν θέλω να είμαι όμως ένας από τους πολλούς
Δεν  μου περισσεύει ασήμι και χρυσό
απλά δεν θέλω στην ζωή μου το κακόμοιρο «εγώ»
Θέλω να βοηθήσω όσο και όσους μπορώ
γιατί  πιστεύω πως η αλληλεγγύη είναι όπλο μαγικό.
Θέλω ελπίδα και αγάπη στον κόσμο να πρεσβεύει
και φίλο αυτόν που στον άνθρωπο πιστεύει …

3.Η τέχνη κι εγώ

Εκείνη τη μέρα ξύπνησα χωρίς να έχω χορτάσει τον ύπνο.
Ο ύπνος με πήρε το πρωί γιατί όλη νύχτα σκεπτόμουν τη μέρα που θα ξημέρωνε.
Τεντώθηκα και έτριψα τα μάτια.
Αμέσως ξύπνησε και το μυαλό μου και τρέχοντας έριξα νερό στο πρόσωπό μου και βούρτσισα τα μαλλιά μου.
Πάντα με εντυπωσίαζε, όταν έβλεπα μέσα στα λεωφορεία αγόρια και κορίτσια που κρατώντας σύνεργα  ζωγραφικής, πηγαινοέρχονταν σε εργαστήρια ζωγραφικής ή  στη σχολή καλών τεχνών και είχαν ένα ιδιαίτερο  ατημέλητο στυλ, που στα μάτια μου φαινόταν σαν εξωτικό.
Προσπαθώντας να μιμηθώ το στυλ αυτό φόρεσα το πιο τριμμένο τζιν μου και ένα απλό μακό  μπλουζάκι. Έβαλα και στο δεξί μου χέρι  μια αρμαθιά από 10 βραχιόλια φτιαγμένα από ασήμι και γέμισα τα δάχτυλά με μπόλικα ασημένια δαχτυλίδια για να δώσω τη δική μου πινελιά στο καλλιτεχνικό μου στυλ .
Άρπαξα βιαστικά μια τσάντα πάνινη, μέσα στην οποία είχα βάλει από την προηγούμενη το τελάρο μου με χαρτί canson τέλεια τεντωμένο  πάνω του, έτοιμο να δεχτεί τη δική μου παρέμβαση. Από την προηγούμενη μέρα είχα ξύσει και τα κάρβουνά μου με το κοπίδι μου, ώστε να έχουν μύτη χιλιοστού.
Είπα ένα βιαστικό γεια στη μητέρα μου, δεν ήπια το γάλα μου, γιατί θεώρησα πως ξαφνικά μεγάλωσα για να πίνω γάλα το πρωί και δεν θυμάμαι πως βρέθηκα μέσα στο λεωφορείο να πηγαίνω στο εργαστήρι.
Ήμουν σίγουρη πως όλοι έβλεπαν το τελάρο μου, που εξείχε λίγο από την πάνινη τσάντα, και με δέος κοίταζαν τον αυριανό μεγάλο καλλιτέχνη…
Στην οδό Πινδάρου, έξω από το εργαστήρι με πλησίασε ένα σκυλάκι και με τη μουσούδα  του  με μύρισε και επεδίωξε γνωριμία μαζί μου. Αργότερα έμαθα ότι οι σπουδαστές του εργαστηρίου είχαν αναλάβει τα χάδια και τη διατροφή του.
Όταν έφτασα στο εργαστήρι, είδα παιδιά καθισμένα μπροστά στο καβαλέτο τους, να αποτυπώνουν πάνω στο τελάρο τους τη μορφή κάποιας από τις πολλές προτομές κλασσικού αγάλματος που βρίσκονταν τοποθετημένες σε ράφια ψηλά στο τοίχο.
Κάθισα κι εγώ μπροστά σε ένα καβαλέτο, τοποθέτησα το τελάρο μου, έβγαλα έξω τα κάρβουνά μου και με την καρδιά μου να χτυπάει τρελά, περίμενα να με πλησιάσει ο δάσκαλος και να αρχίσει να μου δίνει οδηγίες, συμβουλές και κομμάτια από τη σοφία του, για να κάνω κι εγώ το ντεμπούτο μου στον κόσμο της τέχνης που απλωνόταν μπροστά μου μαγευτικός.
Από τότε έχουν περάσει 36 χρόνια, μεγάλη καλλιτέχνης δεν έγινα ποτέ, όμως με την τέχνη με συνδέει μια σχέση στην οποία η λέξη διαζύγιο δεν χωράει.
Δεν μπορώ να διανοηθώ τον εαυτό μου χωρίς τέχνη και τα χέρια μου χωρίς σύνεργά της. Με πλήρη γνώση των ελλείψεών μου, μέχρι το τέλος της ζωής μου θα επιδιώκω να βρίσκω πηγές γνώσης της τέχνης. Πάντα θα υπάρχει κάτι νέο για να μάθω,  γιατί η τέχνη και οι τεχνικές δεν έχουν τέλος.
Και η καρδιά μου θα έχει, κάθε φορά που ξεκινάω κάτι καινούριο, τους ίδιους δυνατούς και γρήγορους χτύπους, όπως εκείνη την πρώτη φορά που ακούμπησα δειλά το κάρβουνό μου πάνω στο τελάρο μου.  

4.κι αν συνήθισα

Συνήθισα τα χρόνια μου η αγωνία να κυβερνά
διψασμένο παιδί  να κρέμομαι  απ΄ τα χείλη σου
με  λόγια σοφίας τη φωνή σου ν΄ ακούω να μου μιλά
για αγάπη και για όνειρα, για της ζωής τους δρόμους

Συνήθισα αντανάκλασή σου τα πρωινά να γίνομαι
αποτύπωμα στο ασήμι του σπασμένου σου καθρέφτη’
και σαν βραδιάζει  τα σκοτάδια σου να ντύνομαι
με πυρωμένο κάρβουνο φωτιά στις νύχτες μας να βάζω  

Χορεύοντας με πόδια γυμνά τις σκιές σου ξόρκιζα
σε κάθε της ώρας χτύπο νυχτερινό τους εφιάλτες
τα φαντάσματα έδιωχνα που τις μουσούδες τους
ξεδιάντροπα έχωναν ανάμεσα στον λιγοστό μας χρόνο

Και τώρα καινούργια αρχή σαν τον ήχο σου ακολουθώ
που αλαργεύει χαράζοντας αυλάκια επάνω στ΄ αγκάθια
αφήνω τα ματωμένα μου σημάδια μέσα στην σιωπή
κι αναρωτιέμαι πώς τις συμπληγάδες πια να συνηθίσω
όταν σφιχτά στις δυο μου χούφτες την αγάπη μου κρατώ.

5.Η Μεγάλη Καλεσμένη

¨Αν είναι να 'ρθει, θε να 'ρθεί, αλλιώς θα προσπεράσει… ¨είχαν πει , βάζοντας τέλος σε μια ακόμη συζήτηση για την Αγάπη, οι δυο φίλες, φοιτήτριες τότε, τσουγκρίζοντας τα ποτήρια τους στο βετζετέριαν καφέ-εστιατόριο στην Πλάκα - ήταν κορίτσια ¨ψαγμένα¨- κάποιο βροχερό βράδυ κάποιου Νοέμβρη.
Τα όνειρά τους ακολούθησαν κι οι δυο και δεν τα πρόδωσαν.
Άραγε ήρθε η Μεγάλη Καλεσμένη ή προσπέρασε;
Η Μ. προδωμένη στον πρώτο δυνατό χτύπο της καρδιάς της συμβιβάστηκε για λίγα χρόνια σε μια συμβίωση μέχρι που τίναξε τη συνήθεια κι επέλεξε την ανεξαρτησία και το τίμημα της μοναχικότητας.
Η Ε. έχοντας μεγαλώσει σ΄ ένα τραυματικό οικογενειακό περιβάλλον αντιμετώπιζε δύσπιστα ως απορριπτικά τα ερωτικά καλέσματα. Κι αν περνούσε η Αγάπη κι έβρισκε κλειστή την πόρτα;…
…Άργησαν οι βροχές φέτος. Η Ε. ξαπλωμένη στο στρωματάκι της στο πάτωμα κι έχοντας μόλις τελειώσει την πρωινή της γυμναστική χαϊδεύει με το βλέμμα της την προσωπογραφία με κάρβουνο στον απέναντι τοίχο. Οι ασκήσεις πάντα την βοηθούσαν στην τόσο εύθραυστη ισορροπία της, προσαρμοσμένες βέβαια στην εκάστοτε ηλικία της.
Ηλικία…, δεν επιθυμεί να γυρίσει πίσω. Το ασήμι έχει αρχίσει να κάνει φανερή τη γοητεία του σε κάποια σημεία στα μαλλιά της, γεγονός που αρνείται επίμονα να εμποδίσει εφαρμόζοντας κάποια βαφή.
Και ναι , στο μεγάλο ραντεβού ήταν συνεπής και δεν απογοητεύτηκε. Μα πλήρωσε ακριβό εισιτήριο. Η σοφία της ζωής της δίδαξε ότι μπορεί κάποια πράγματα να είναι ευλογία χαρισμένη μα και συ πρέπει να αποδείξεις αν την αξίζεις...
Στο τζάμι της μπαλκονόπορτας διακρίνει τη μουσούδα της αγαπημένης της σκυλίτσας. Έχει έρθει καλώντας την για δράση με παιχνίδια στον κήπο.
Κοντοστέκεται λίγο ν΄  ακούσει το τελευταίο τραγούδι πριν απενεργοποιήσει το μηχάνημα, ένα από τα αγαπημένα της φοιτητικής περιόδου:
¨Φώναξέ με, αγάπη, φώναξέ με...
 στο νυχτωμένο σπίτι ν΄ ακουστεί η φωνή σου
 προτού μέσα στη νύχτα να χαθώ
 στους λυπημένους κήπους ανατέλλεις.
 Φώναξέ με αγάπη, φώναξέ με...¨

6.Η καρδερίνα ανοίγει τα φτερά της
  Όταν συνάντησα τη Ντίνα, μου φάνηκε πως αντίκρισα μια καρδερίνα. Πρόσωπο χλωμό, καστανά μαλλιά, κατακόκκινα χείλη, μαύρα μάτια σαν από κάρβουνο. Απόμακρη παρουσία... Το μόνο που διέκρινα στο βλέμμα της ήταν δυο στίγματα απορίας. Μου αποκρίθηκε στα γαλλικά, ψελίζοντας, "Το λεξιλόγιο μου είναι φτωχό". 
"Πιθανόν, της απάντησα, αλλά έχεις θησαυρούς μέσα σου και θα τους ανακαλύψουμε παρέα".  Όπως την άφηνα, τα φρύδια της είχαν σμίξει. Στους τοίχους παρατήρησα ένα Φαγιούμ σε φαγωμένο ξύλο, κάποιο ορεινό τοπίο, ένα σήμα περίεργο...
   Στο δεύτερο μάθημα, σκόνταψα σε μιαν ευγενική απροθυμία. Θέλησα να σπάσω τον πάγο ανάμεσά μας. Τοποθέτησα δυο χαρτονένια κασελάκια στο γραφείο, εξηγώντας: "Το πρώτο περιέχει κόκκινες μάρκες. Όποια μιλήσει ελληνικά, επιβαρύνεται με μία. Σκοπός είναι να έχουμε όσο γίνεται λιγότερες. Το δεύτερο, το ασημί, το λέω "κουτί των θησαυρών". Θα συλλέξουμε λέξεις που μας αρέσουνε. Εκεί, είχα τοποθετήσει μονάχα τα ερωτηματικά μόρια...
Βαλθήκαμε να σχηματίσουμε ερωτήσεις.  Το "ΓΙΑΤΙ" συνέχεια επαναλάμβανε. Την παρακολουθούσα να ακροβατεί για να παντρέψει τις λέξεις... Ώσπου μας ξέφυγε και στις δύο μια ελληνική φράση!
Ρωτάει: "Για την άλλη φορά;"...
"Θα βρεις απαντήσεις!"
Αφήσαμε το γέλιο μας να τρέξει και με μολύβι σημείωσα· Το γέλιο είναι η ζωή Le rire, c' est la vie. Εκείνη μπήκε σε περισυλλογή και πρόσθεσε ·Το χειρότερο είναι η λήθη, Le pire c 'est l' oubli.
Αισθάνθηκα δυο χτύπους στην καρδιά μου.
Σιγά- σιγά αρχίσαμε να εξοικειωνόμαστε η μια με την άλλη... Μια μέρα τη βρήκα κλαμένη. Ένιωσα αμήχανη, αδέξια... Είχε απογοητευτεί από τις χαμηλές επιδόσεις της.... Μου εξομολογήθηκε ότι δεν είχε προσπαθήσει καθόλου, κάτι την απασχολούσε βαθιά... Ένας συμμαθητής της είχε φύγει από ναρκωτικά... Όλο εκεί επέστρεφε η σκέψη της... Τώρα μπορούσα να αναγνωρίσω το σήμα του ΟΚΑΝΑ και να το συσχετίσω με το Φαγιούμ... Πήγε να τα φέρει κοντά και ρίχτηκε σ' έναν μονόλογο συγκινητικό...
    Διαβάσαμε μαζί κάμποσα άρθρα περί ναρκωτικών στα γαλλικά ώσπου να εξαντλήσουμε το θέμα... Μια φορά, την έβαλα να τραβήξει από το κουτάκι τρείς λέξεις στην τύχη και να γράψει μ' αυτές μια ιστοριούλα. Έτσι άρχισε ένα παιχνίδι που της άρεσε φοβερά... Έβγαλε και δική της ακροστιχίδα με τη λέξη « 
σοφία ».
Περιττό να αναφέρω πως το κουτάκι με τις μάρκες ήταν πλέον διακοσμητικό! Εκείνο με τις λέξεις, το είχε ονομάσει "το κουτί των εκπλήξεων"... Μήπως εκεί δεν χωρέσαμε  τις πιο απίθανες λέξεις; "επαίτης, ανεξαρτησία, πυρκαγιά, μουσούδα, αφουγκράζομαι, άβυσσος, χαραυγή".
 Ώσπου το κουτάκι ξεχείλισε! 
Στις διακοπές του Πάσχα, μου μήνυσε πως θα έφευγε με τους γονείς της και την αδελφή της. Μιλήσαμε για εκείνο το ορεινό τοπίο απ' όπου κατάγονταν ο πατέρας της. Τότε μου φανέρωσε μια δική της πρωτοβουλία. Είχε ξεκινήσει ένα μικρό ημερολόγιο όπου χρησιμοποιούσε όσες λέξεις μπορούσε γύρω από τις αισθήσεις. Τί γεύτηκε, τί άκουσε, τις μυρωδιές της εξοχής και τις αστείρευτες ομορφιές της! Ρουφούσε τη ζωή και την ξένη γλώσσα με την ίδια λαχτάρα.
   Είχαμε βρει ένα δικό μας δρόμο, πλαγιές εύκολες, άλλες πιο απαιτητικές. Όταν ήρθε η ώρα των εξετάσεων  ήταν πια αποφασισμένη. Λίγη συμπαράσταση ακόμη και η καρδερίνα θα πετούσε προς τους δικούς της ορίζοντες.

7.Θεόσταλτη συντροφιά

Κόντευαν μεσάνυχτα όταν άρχισαν να πέφτουν οι πρώτες σταγόνες βροχής. Από νωρίς είχαν μαζευτεί βαριά σύννεφα στον ουρανό, σύννεφα που το χρώμα τους ήδη προμήνυε την επερχόμενη σφοδρή καταιγίδα. Όμως η εγκυμοσύνη τους ήταν βασανιστικά πολύωρη. Έτσι αυτές οι βαριές πρώτες στάλες σχεδόν ανακούφιζαν όσους περίμεναν τον τοκετό της θεομηνίας όλο εκείνο το μουντό απόγευμα.
Στο μικρό σπιτάκι της στην άκρη της πόλης κοντά στο ποτάμι η κυρά Δέσποινα περίμενε κι αυτή... Δυο δωματιάκια όλα κι όλα και σιμά είχε χτίσει ο μακαρίτης ο κυρ Νίκος ένα μικρό μαγειρειό ανάμεσα στο σπίτι και στο πλυσταριό με την τουαλέτα που ήταν στην αυλή. Για πόρτα μια μπατανία από εκείνες τις βαριές υφαντές της προίκας της, να κόβει τον αέρα που έμπαζε από κει και το κρύο. Η στέγη στο μαγειρειό τσίγκινη. Οι σταγόνες έπεφταν βαριές πάνω της και ο χτύπος τους γινόταν όλο και πιο δυνατός και μονότονος. Φόβος την κυρίεψε. Ήταν και μόνη. Δεν είχε ψυχή να πει μια κουβέντα.
Η βροχή δυνάμωσε για τα καλά. Το βουητό και οι βροντές έκαναν την κυρά Δέσποινα να μαζευτεί σαν κουβάρι δίπλα στο μικρό τζάκι που την ζέσταινε. Ο φόβος και η αίσθηση της μοναξιάς κρατούσαν μακριά τον Μορφέα απόψε. Σκάλισε τα κάρβουνα κι έβαλε άλλο ένα κούτσουρο στην φωτιά. Καλά που σκέφτηκε να πάρει μερικά μέσα στο σπίτι... Αλλιώς ποιος να έβγαινε τέτοια ώρα και με τέτοιο καιρό ως το πλυσταριό...
Πέρασε ώρα ξάγρυπνη. Ή μάλλον μισοκοιμισμένη στην πολυθρόνα δίπλα στο τζάκι. Η βροχή άρχισε να κοπάζει. Ήταν έτοιμη να σηκωθεί να πάει στο κρεβάτι της όταν άκουσε κάτι σαν κλάμα αλλά όχι ανθρώπινο. Σηκώθηκε και βγήκε στο κατώφλι. Αφουγκράστηκε με προσοχή. Και να πάλι ο ίδιος κλαψιάρικος ήχος. Έρχονταν από το ποτάμι...
Έτρεξε μέσα κι έριξε ένα χοντρό σάλι επάνω της. Φόρεσε και τις μπότες και βγήκε. Η γεροντίστικη σοφία της δεν στάθηκε εμπόδιο στην τρυφερή καρδιά της. Κι εκείνη ακολούθησε τον δρόμο εκείνης κι όχι της λογικής. Κάποιο πλάσμα του Θεού ζητούσε βοήθεια. Τίποτε δεν θα την σταματούσε. Έτρεξε στην όχθη. Μέσα στο σκοτάδι είδε δυο σπίθες εκεί κάτω όπου τα ορμητικά νερά έστησαν ένα φράγμα από ξύλα ανάμεσα σε δυο δέντρα. Έτρεξε πίσω στο σπίτι πήρε ένα φακό κι ύστερα ένα κουβά κι ένα μακρύ σχοινί από το πλυσταριό. Το έδεσε στο χερούλι και γύρισε στο ποτάμι.
Δυο ματάκια λαμπύρισαν σαν ασήμι στο φως του φακού. Η μουσούδα ενός μικρού σκύλου κρατούσε το σώμα του από ένα ξύλο για να μην παρασυρθεί. Ήταν φανερό πως δεν θα άντεχε άλλο. Πέταξε τον κουβά προς το μέρος του. Εκείνο σαν κατάλαβε άφησε το ξύλο και βρέθηκε στον κουβά. Χρειάστηκε κάμποσος κόπος να τον τραβήξει επάνω. Όμως σαν τα κατάφερε πήρε το κουτάβι αγκαλιά και γύρισε στο σπίτι...
Πρώτα το σκούπισε καλά και το απίθωσε δίπλα στο τζάκι. Μετά άλλαξε κι εκείνη. Το πήρε αγκαλιά κι αποκοιμήθηκαν μαζί στην πολυθρόνα. Το ζωντανό που της εμπιστεύθηκε ο Θεός έμελλε να της ζεσταίνει για χρόνια ακόμα την ψυχή. Έτσι αγκαλιά στην πολυθρόνα τους βρήκαν ξέπνοους ένα πρωί χωρίς να μάθουν ποιος έφυγε πρώτος. 

8.Εξομολόγηση…

Προχθές που λέτε, πέρασα από την Εφορία
τα φράγκα μου κατέθεσα με πλήρη δυσφορία,
πάντοτε ήμουν συνεπής και έντιμη πολίτης
μα τώρα νοιώθω ανόητη , κατηγορίας τρίτης.
Το κράτος δεν αντάμειψε ούτε την προσφορά μου
ούτε δικαίωσε ποτέ, κάποια απ΄ τα όνειρά μου….
Σαν ξύλο μένω ασάλευτη στις σκέψεις βυθισμένη,
ποιό μέλλον θα ‘χει η νέα γενιά και τι την περιμένει,
θα ορθοποδήσει άραγε, ο τόπος μας και πότε ;
και θα μπορέσουν τα παιδιά να πορευτούνε τότε;
Θα τάχει αρπάξει η ξενιτιά , της ανεργίας η  δίνη,
θα ‘χουν ακόμη όνειρα μέχρι την ώρα εκείνη ;;;
Το μέλλον αδιόρατο , σαν κάρβουνου μαυρίλα,
σαν χτύπος αδυσώπητος , σαν βράχου  κατρακύλα,
η πίστη δοκιμάζεται κι  οι άνθρωποι λυγίζουν
η δυστυχία απλώνεται και οι καρδιές ραγίζουν,
τα μάτια στρέφουνε παντού , υψώνουνε τα χέρια,
όμως δεν βρίσκουν διέξοδο, σκοτάδι και δυσχέρεια
που υπομένουνε αυτοί, που φταίξιμο δεν έχουν
μα η σοφία των δυνατών έκρινε πως αντέχουν,
σαν ζωντανά απροστάτευτα κάτω από το ζυγό
με τη μουσούδα χαμηλά, το βλέμμα τους θολό.
Φουντώνει μέσα μου ο θυμός κι η απόγνωση επίσης
και προσπαθώ ν΄ αντισταθώ, αναζητώντας λύσεις,
στις δυσκολίες που ζωές ανθρώπων αφανίζουν
και σε ανάγκες πιεστικές που βίαια γονατίζουν,
κάθε ελπίδα και χαρά και κάθε προσδοκία
γιατί παραδοθήκαμε , φευ ! στη φαυλοκρατία!
Αφανιστήκανε σχεδόν το μέτρο κι οι αξίες,
ισοπεδώθηκαν αρχές, πίστη, ιδεολογίες,
ξεπουληθήκανε με μιας , στη φτήνια όσο-όσο
και αποφασίσανε αυτοί, που για όλα, έφταιξαν τόσο!
Δεν μένω όμως άπραγη, ούτε το βάζω κάτω
και το πικρό ποτήρι μου θα πιώ μέχρι τον πάτο, 
ασήμι είναι οι φίλοι μου, χρυσάφι τα παιδιά μου
και θησαυρός ατίμητος η πίστη στην καρδιά μου,
η ελπίδα σ΄ ένα αύριο, που τη χαρά θα φέρει,
σαν μελωδία αξέχαστη, σαν δροσερό αγέρι,
θα σβήσει κάθε πίκρα μας και θα μας χαλυβδώσει
και για ένα νέο ξεκίνημα, δύναμη θα μας δώσει !!

9.Ο Μπον

΄Ακουγε τον ακατάστατο και γρήγορο χτύπο της καρδιάς του όπως τον έσφιγγε στην αγκαλιά του και έτρεχε βιαστικά στο αυτοκίνητο.
Ψιλόβρεχε και τον είχε τυλίξει πρόχειρα με την κουβέρτα που είχε μόνιμα στο πορτμπαγκάζ , αφού του είχε επιδέσει πρόχειρα το τραύμα, τον ακούμπησε μαλακά στο πίσω κάθισμα  και  οδήγησε με όση περισσότερη ταχύτητα επιτρεπότανε γιατί ο χρόνος ήτανε σημαντικός, το ζώο αιμορραγούσε….
Ευτυχώς πρόλαβε να ειδοποιήσει τη Γλυκερία τη βοηθό και σύντροφό του να ετοιμάσει το χειρουργείο και δεν θα χασομερούσε την αναγκαία επέμβαση, έπρεπε όμως όλα να γίνουν γρήγορα !!!
Ο Αλέξης κάθισε αποκαμωμένος στην πολυθρόνα και άπλωσε τα πόδια του στο τραπεζάκι  , από το πρωί σήμερα έτρεχε σε διάφορα επείγοντα περιστατικά, μία κατσίκα, ένα άλογο, ένα γουρουνάκι, τέλος το νεαρό σκυλί  άσχημα χτυπημένο από αυτοκίνητο στη άκρη του κεντρικού δρόμου….
Είχε μόλις τελειώσει την  επέμβαση, δυστυχώς χρειάστηκε να ακρωτηριάσει το μπροστινό αριστερό πόδι για να σώσει τη ζωή του , ήτανε νεαρό το ζώο, κουτάβι 8-10 μηνών, πανέμορφο, κατάμαυρο σαν κάρβουνο με γλυκά καστανά μάτια και τρυφερή μουσούδα, ημίαιμο , λαμπραντόρ με σέττερ  μάλλον…..
Η Γλυκερία μπήκε και του έφερε ένα φλιτζάνι αχνιστή σοκολάτα, είχε ετοιμάσει και είχε φροντίσει τα πάντα, είχε συμπαρασταθεί στη δυσκολία της απόφασης για το ακρωτηριασμό, είχανε συνεννοηθεί διασταυρώνοντας τις ματιές τους πάνω από το χειρουργικό τραπέζι, μετά τις προσπάθειες να συνδέσουν τα θρυμματισμένα οστά και εκείνη  του έβαλε στο χέρι το αποστειρωμένο εργαλείο….
-         Αλέξη, το πάλεψες, δεν γινότανε διαφορετικά και το ξέρεις… του είπε σιγανά αγγίζοντάς τον ελαφρά τον ώμο.
Είχανε γνωριστεί στο αμφιθέατρο του πανεπιστημίου, στη Θεσσαλονίκη, τριτοετείς και οι δύο με το ίδιο πάθος για την επιστήμη τους, ερωτευτήκανε με την πρώτη ματιά. Ταιριάξανε απόλυτα οι ιδέες τους, οι χαρακτήρες τους, οι προσδοκίες, τα όνειρά τους και όταν πήρανε το πτυχίο τους ήρθανε να εγκατασταθούνε στο μεγάλο κτήμα του παππού του Αλέξη ,του Θεόδωρου Φλωριδάκη, στη Θεσσαλική γη.
Το σπιτικό τους απλό, γεμάτο βιβλία, ζεστασιά, αγάπη, φιλοξενούσε δύο σκυλιά, το ένα τυφλό από το ένα μάτι, το άλλο υπέργηρο, 3 γάτες,  και έναν παπαγάλο Ζακό.
Ένα μήνα σχεδόν μετά το περιστατικό, με την καθημερινή φροντίδα , τα χάδια , την περιποίηση, τα φάρμακα , την καλή τροφή, ο άτυχος σκύλος περπατούσε άνετα με τα τρία γερά πόδια του, μιας και ο Δημιουργός εν τη σοφία του μερίμνησε τα τετράποδα, να έχουν αυτή τη δυνατότητα και με κάθε τρόπο έδειχνε την ευγνωμοσύνη του στους σωτήρες του, τον Αλέξη και τη Γλυκερία που χωρίς να ανταλλάξουν λέξη θεώρησαν αυτονόητο ότι και αυτός ο σκύλος θα γινότανε μέλος της οικογένειάς τους.
Το μόνο που τους προβλημάτισε ήτανε το όνομα που θα του δίνανε, ο Αλέξης πρότεινε το Θρή Πί  και η Γλυκερία το ΜΠΟΝ , από το charbon που επικράτησε βεβαίως και γράφτηκε σε ασήμι στο περιλαίμιό του.
΄Ετσι ο ΜΠΟΝ παρά την ατυχία του, είχε την τύχη να ζήσει ευτυχισμένος σ΄ ένα υπέροχο σπιτικό και να χαρίσει την αγάπη και την αφοσίωσή του σε δύο πολύ ξεχωριστούς και σπάνιους ανθρώπους!!


10.Ο Μαυρούλης και το δάσος- μπαμπού

Σε ένα μακρινό δάσος από μπαμπού στην Κίνα, ζούσε ένα μικρό χαριτωμένο πάντα. Το πάντα αυτό το έλεγαν Μαυρούλη, γιατί είχε μαύρα, κατάμαυρα μάτια και αυτιά μαύρα σαν το κάρβουνο και αυτά.
Ο Μαυρούλης ήταν πολύ αγαπητός στα άλλα ζωάκια του δάσους γιατί τα βοηθούσε όποτε χρειαζόταν. Τα ζώα του δάσους κάθε πρωί με την ανατολή του ήλιου καλημερίζονταν, μετά έψαχναν για τροφή και το μεσημέρι στις φωλίτσες τους έτρωγαν κι έπαιρναν έναν υπνάκο.
Ένα απόγευμα όμως, τον ύπνο τους διατάραξε ένας επίμονος, ενοχλητικός χτύπος που συνεχιζόταν επί δύο ώρες. Το μικρό μας πάντα που μέχρι πριν λίγο κοιμόταν του καλού καιρού, ανασήκωσε αργά τη μουσούδα του. «Μα τι γίνεται εδώ πέρα;», αναρωτήθηκε νυσταγμένο και βγήκε από τη φωλιά του. Βλέποντας τα άλλα ζωάκια σε αναμπουμπούλα, αποφάσισε να σκαρφαλώσει σε ένα θεόρατο μπαμπού 40 μέτρα ύψους, και κοίταξε τριγύρω του…
Εκεί αρκετά μέτρα προς τα δεξιά του, βλέπει δυο τρεις ανθρώπους με φόρμες εργασίας – υλοτόμοι, δηλαδή δολοφόνοι για τον Μαυρούλη -, οι οποίοι έκοβαν ένα δέντρο για να προστεθεί στο σωρό με καμιά δεκαριά ήδη κομμένα μπαμπού.
«Πω πώ, συμφορά που μας βρήκε!», αναφώνησε ο Μαυρούλης μας. «θα πάω αμέσως στον Γέρο-Πάντα που η σοφία του ξεπερνάει τη σοφία όλων των ζώων μαζί. Αυτός θα ξέρει πώς να σώσουμε το δάσος μας».
Μια και δυο, ο Μαυρούλης έφτασε έξω από τη σπηλιά όπου ζούσε μόνος του ο Γέρο-Πάντα. Του είπε τον προβληματισμό του και ο Γέρο-Πάντα όσο σκεφτόταν, χάιδευε το άκρο από το μπαστούνι του που ήταν φτιαγμένο από ασήμι αργά σαν να τελούσε ιεροτελεστία. Το βλέμμα του αφηρημένο και η φωνή του βαθιά: «Μαυρούλη, όλη μας η ζωή είναι αυτά τα ευλογημένα μπαμπού αλλά οι άνθρωποι αδιαφορούν για την επιβίωσή μας. Θέλουν μόνο να φτιάχνουν έπιπλα, πλοία, χαρτιά… Αν πάμε να τους σταματήσουμε, θα μας σκοτώσουν…», είπε δακρύζοντας. «Δεν μπορεί, αντιστάθηκε ο Μαυρούλης, κάποια λύση θα υπάρχει», κι έφυγε γρήγορα.
Έφτασε κοντά στους ανθρώπους και πήγε και γαντζώθηκε με τα νύχια του στο καλάμι που ετοιμάζονταν να κόψουν. Οι υλοτόμοι είχαν αρχίσει να εκνευρίζονται με το μικρό, επίμονο πάντα, όταν εμφανίστηκε από το πουθενά ο Γέρο-Πάντα. Ο πάνσοφος γέρος ήξερε τη γλώσσα των ανθρώπων κι αποφάσισε να ανταλλάξει το ασημένιο του μπαστούνι με την ακεραιότητα του υπόλοιπου δάσους. Ο αρχηγός των υλοτόμων κοίταξε με οίκτο το γέρικο πάντα, ωστόσο μόλις το μάτι του έπεσε στο ασημένιο χερούλι του μπαστουνιού, έβγαλε μια κραυγή έκπληξης. «Μα τα χίλια μπαμπού, αυτό το μπαστούνι ανήκει από αρχαιοτάτων χρόνων στην οικογένειά μου, να, φέρει το οικόσημό μας», αναφώνησε δείχνοντας το μπαστούνι στους άλλους. «Εντάξει, τυχερά πάντα, δεν θα ξανακόψουμε τα μπαμπού σας».
Τα ζωάκια όλα χοροπηδούσαν από τη χαρά τους και αγκάλιαζαν τον σοφό Γέρο-Πάντα και τον Μαυρούλη. Πλέον, απολαμβάνουν τα πρωινά και τα δειλινά στο δάσος χωρίς φόβο για το μέλλον τους!

Μη φεύγετε η συνέχεια στην αμέσως παρακάτω ανάρτηση.

36 σχόλια:

  1. Καλημέρα και καλό μήνα εύχομαι. Υπέροχες και πάλι οι ιστοριούλες. Αυτή τη φορά θα είμαι πιο αποφασιστική.....έτσι δίνω αμέσως τους 3 βαθμούς στην εξομολόγηση (νο 8) και για τους άλλους θα επανέλθω. Τα φιλιά μου για ένα όμορφο Σαββατοκύριακο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πολύ Κατερινάκι μου.
      Περιμένω και τις υπόλοιπες βαθμολογίες σου.

      Διαγραφή
  2. Καλημέρα και καλό μήνα!!!
    Μπαίνω ευθύς στην βαθμολόγηση, δίνοντας 3 βαθμούς στο Νο11(ωδή στην ζωή), 2 βαθμούς στο Νο8 (εξομολόγηση)και 1 βαθμό στο Νο20 (Νόρα)
    Καλή επιτυχία σε όλους!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άσπα μου, ευχαριστώ πολύ για τη βαθμολόγησή σου.

      Διαγραφή
  3. Φλώρα μου καλημέρα! Είχα στείλει κι εγώ ιστοριούλα. Τι έκανα λάθος και δεν τη βλέπω μέσα στις ιστορίες;
    Θα επανέλθω το απόγευμα να διαβάσω και να βαθμολογήσω.
    Σου εύχομαι ολόψυχα καλό μήνα και ένα υπέροχο ΣΚ !
    Φιλάκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λυπάμαι τόσο πολύ, αλλά έψαξα πάλι στα mail μου και δεν βρήκα την ιστορία σου. Δεν ξέρω τι συνέβη. Πες μου σε παρακαλώ αν έλαβες απάντησή μου όταν έστειλες την ιστορία, ότι την παρέλαβα. Συνήθως για να ξέρουν οι φίλοι ότι παρέλαβα την ιστορία τους στέλνω ευχαριστώ για απάντηση.
      Αν δεν έχεις λάβει απάντηση σημαίνει ότι δεν την έλαβα καθόλου.
      Αν πήρες απάντησή μου σημαίνει ότι εγώ την έσβησα καθώς μετέφερα.
      Έχω σκάσει από στεναχώρια τώρα.
      Είναι αυτό που φοβάμαι πιο πολύ απ' όλα όταν μεταφέρω τις ιστορίες από τo mail.

      Διαγραφή
    2. Όχι , δεν έλαβα καμία απάντηση! Νόμιζα όμως ότι με την πληθώρα ιστοριών ίσως να μην προλάβαινες να απαντήσεις για αυτό και δεν ανησύχησα καθόλου!
      Φλώρα μου , δεν θέλω να στενοχωριέσαι!
      Θα τη δημοσιεύσω σήμερα-αύριο- μεθαύριο εδώ και θα τη δεις ! Την έστειλα στο mail που είχες δίπλα στην δεξιά στήλη ..δεν ξέρω κι εγώ τι πήγε στραβά! Θα την δεις - εκτός συναγωνισμού βέβαια - και θα μου πεις τη γνώμη σου ε; Μου αρκεί!
      Φιλιά!

      Διαγραφή
    3. εδώ εννοώ το μπλογκ μου! Σου μετέφερα αυτούσιο το σχόλιο μου από το μπλογκ μου ;-)
      Δεν θέλω να μου στεναχωριέσαι! Προς στιγμή...στενοχωρήθηκα λίγο που δεν είμαι εδώ αλλά δεν πειράζει! Μου έδωσες την ευκαιρία κι έγραψα την πρώτη μου ιστορία έτσι ...χωρίς συγκεκριμένο θέμα .... μόνο 5 λέξεις!
      Θα τη βάλω στο μπλογκ μου και θα τη δεις ναι;
      Ένα φιλί μου φτάνει! Θα είναι το καλύτερο βραβείο! ;-)

      Διαγραφή
    4. Aπό φιλιά πολλά πολλά.
      Λυπάμαι ειλικρινά. Πιστεύω να μην απογοητευτείς και δεν ξαναγράψεις την άλλη φορά. Και τότε δεν θα μας ξεφύγει με κανένα τρόπο.

      Με αγωνία θα περιμένω την ιστορία σου να τη διαβάσω και να απολαύσω τον τρόπο που εσύ ξέρεις να γράφεις.
      Σαν μικρό δείγμα συγνώμης σε παρακαλώ πολύ να μου στείλεις στο mail μου μια διεύθυνση για να σου στείλω με πολλή αγάπη κάτι δικό μου.
      Καλό βράδυ και πάλι φιλιά.

      Διαγραφή
    5. Φλώρα μου το μόνο που θέλω είναι να επιβεβαιώσω το mail σου , μήπως κι έστειλα αλλού την ιστορία μου! Η αγάπη που μου δείχνεις τόσο καιρό με υπερκαλύπτει γλυκιά μου! :))
      Φυσικά και θα προσπαθήσω ξανά σε επόμενο διαγωνισμό. Κι ακόμα χρωστάω να έρθω να διαβάσω ΟΛΕΣ τις ιστορίες για να βαθμολογήσω!
      flora27031960@gmail.com αυτή ήταν η διευθυνση που έστειλα το mail μου!
      Καλημέρα γλυκιά μου!
      Θα επανέλθω !

      Διαγραφή
    6. Επιτέλους ολοκλήρωσα το διάβασμα!
      Συγχαρητήρια σε όλους καταρχήν !
      Δίνω 3 βαθμούς στην ιστορία με το Νούμερο 1 ( βαθιά ανθρώπινη και συγκινητική)
      και δύο βαθμούς στο ποίημα Νο 19.
      Καλό βράδυ! :)))

      Διαγραφή
  4. Χαίρεται!
    Ήλθα για μια γρήγορη επίσκεψη και για να ευχηθώ καλό μήνα!
    Θα επιστρέψω για να περιπλανηθώ στο βλογ σου κάποια άλλη στιγμή που θα έχω περισσότερο χρόνο. Βλέπεις πρέπει να φύγω για τη δουλειά. Έτυχε κάτι έκτακτο...
    Οπότε θα τα πούμε λίαν συντόμως!
    Καλό μεσημέρι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε περιμένω Αθηνά μου σε επίσημη επίσκεψη.

      Διαγραφή
  5. Εγώ ακόμη διαβάζω!
    Όπου νάναι τελειώνω!
    Φιλάκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κουράγιο και καλή κρίση να έχεις.

      Διαγραφή
  6. Καλησπέρα! Αφού δεν μπορώ να βαθμολογήσω τα δικά μου... :(
    (αστειάκι), τότε θα βαθμολογήσω τις εξής ιστορίες:
    3 βαθμοί στην ιστορία 1, μεταξενια
    2 βαθμοί στην ιστορία 7, θεόσταλτη συντροφιά
    1 βαθμός στο ποίημα 8, εξομολόγηση
    Αναμένω με αγωνία τις τελικές βαθμολογίες!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρία μου ευχαριστώ πολύ για τη βαθμολόγησή σου.
      Όλοι έχουμε αγωνία για το τέλος.

      Διαγραφή
  7. Λοιπόν....
    Μετά από προσεκτική ανάγνωση και με βάση τα κριτήρια του τι ζητούσες ακριβώς, σκαρτάροντας την συμμετοχή μου υποχρεωτικά, θα δώσω:
    1 βαθμό στην ιστορία Νο 12 Στο βουνό για το σουρεάλ τέλος (έφαγε την Νο 20 στην στροφή)....
    2 βαθμούς στην ΜΌΝΗ ΙΣΤΟΡΊΑ γραμμένη σε έμμετρο λόγο (αγαπώ πολύ την ποίηση) την Νο 19 Η βαρκάδα!
    Και τέλος οι 3 βαθμοί πάνε...... (λόγω κάποιων αναλογιών που εσύ Φλώρα θα καταλαβαίνεις.....) στην ιστορία........
    (τυμπανοκρουσία έντονη ακολουθούμενη από χτύπημα πιάτου στα drums )No .......(παύση αγωνίας) 1 Μεταξένια!!!! (με μια μόνη νότα που με χαλάει.... το όνομα... εξ αιτίας της διαφήμισης που μαζί με τα άλλα χαρίζει και εκείνο το ζωύφιο την Μεταξένια και μας κάνει πλύση εγκεφάλου και πιθανόν ενέπνευσε το όνομα της γάτας στον/στην δημιουργό! Θα προτιμούσα κάτι δικό του/της)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ που μας ακολούθησες πιστά από την έναρξη ως τώρα. Ευχαριστώ ιδιαίτερα για την σοβαρή βαθμολό γησή σου. Επίσης πολύ μου άρεσε η ανάλυση που έκανες στα κριτήρια που σου έβγαλαν αυτή τη βαθμολογία.
      Να είσαι καλά και στο επόμενο.

      Διαγραφή
    2. Για όλα ήταν χαρά μου!!!!!

      Διαγραφή
  8. Φλώρα μου, ακόμα δεν αποφάσισα κι έχω ολοκληρώσει το διάβασμα..θα επανέλθω αύριο να ψηφίσω..καλή σου νύχτα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. καλό μήνα Φλώρα μου!!! έτοιμη η ιστορία μου, σου είχα ζητήσει και μια διευκρίνιση και νόμιζα πως έληγε 5 Δεκέμβρη η συμμετοχή!!! και είχα και έμπνευση.. δεν πειράζει, θα ξαναπεράσω να βαθμολογήσω! φιλάκια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μπορείς αν θέλεις να την στείλεις να την προσθέσω στο τέλος εκτός βαθμολόγησης ή να την αναρτήσεις στο δικό σου blog.
      Eίναι αμαρτία να μην διαβαστεί η έμπνευσή σου.
      Στο άλλο παιχνίδι πιστεύω να μην μπλεχτείς με τις ημερομηνίες και να ξαναέχεις έμπνευση.
      Φιλιά πολλά και λυπάμαι που τελικά δεν ήσουν κι εσύ μέσα στους συμμετέχοντες.

      Διαγραφή
    2. θα στη στείλω να την έχεις και δεν πειράζει! :) ελπίζω την επόμενη φορά!! πηγαίνω να διαβάσω και τις υπόλοιπες ιστορίες για να βαθμολογήσω! τα λέμε σε λιγάκι πάλι! :)

      Διαγραφή
  10. Φλώρα,τελείωσα(επιτέλους!) το διάβασμα και περνάω στην βαθμολογία.

    3 βαθμούς στο 10 (Ο Μαυρούλης και το δάσος- μπαμπού) γιατί μου άρεσε η περιγραφή της προσπάθειας του μικρού πάντα να σώσει το δάσος.

    2 βαθμούς στο 14 (Όλα γίνονται για καλό!) για την ζεστασιά που απέπνεε το κείμενο και κυρίως για την διαπίστωση ότι ευτυχία είναι τα απλά καθημερινά πράγματα και η πεποίθηση ότι μας αγαπούν.

    1 βαθμό στο 19 (Η βαρκάδα) γιατί ο/η παίζει στα δάχτυλα την ζευγαρωτή ομοιοκαταληξία, χωρίς όμως να χάνει ο στοίχος την σπιρτάδα του.

    Αυτά, και καλή επιτυχία σε όλους!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πολύ xristin μου.
      Να είσαι καλά και στο επόμενο παιχνίδι.

      Διαγραφή
  11. Έτοιμη κι εγώ να βαθμολογήσω!!!!
    Δίνω, 3 βαθμούς στην ιστορία νο1, Μεταξένια.
    Δίνω, 2 βαθμούς στην ιστορία νο7, Θεόσταλτη συντροφιά.
    Και 1 βαθμό, δίνω στην ιστορία νο11, Ωδή στη Ζωή
    Είχα άλλες 2 υποψήφιες ιστορίες, αλλά τελικά με κατάφεραν αυτές οι τρεις!! χιχι!
    Καλό μήνα!! Φιλιά!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μόλις συνειδητοποίησα πως δεν ευχήθηκα, Καλή Επιτυχία σε Όλους!!!!

      Διαγραφή
  12. Πολύ δύσκολο είναι να ψηφίζω τελικά..
    Θα δώσω 3 βαθμούς στο νο 19 Η βαρκάδα
    2 βαθμούς στην ιστορία νο 1 Μεταξένια
    1 βαθμό στο νο 8 Εξομολόγηση.. πολύ με άγγιξε..ειδικά που σήμερα πλήρωσα και χαράτσι...χαχα!
    Πάντως μου άρεσαν πολλές ιστορίες και νιώθω πως αδικώ αρκετές..έπρεπε όμως να αποφασίσω επιτέλους..καλή επιτυχία σε όλους!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Mαρία μου ευχαριστώ πολύ που ασχολήθηκες σοβαρά και με κόπο ψήφισες.

      Διαγραφή
  13. Επανήλθα με 2 βαθμούς για το 16 και 1 βαθμό για το 10. Καλά αποτελέσματα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Eυχαριστώ πολύ Κατερινάκι μου.

      Διαγραφή
  14. Βρε τι γίνεται...... Τα συγγραφικά ταλέντα πήραν φωτιά!!!
    Συγχαρητήρια σε όλους του συμμετέχοντες και φυσικά στη Φλώρα που το οργανώνει όλο αυτό!!!
    Δίνω 3 βαθμούς στην ιστορία Νο 19 (Η βαρκάδα).
    Είναι τόσες οι ιστορίες που μου άρεσαν που δε θα βαθμολογήσω άλλη... θα ήθελα να βάλω 2 και 1 βαθμούς σε τόσες πολλές!!!
    Καλή επιτυχία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πολύ Φιλία μου.
      Να είσαι καλά να ξαναβαθμολογήσεις.

      Διαγραφή
  15. Φλωράκι μου
    δίνω τους 3 βαθμούς στην Μεταξένια
    τους 2 στην Μεγάλη Καλεσμένη
    και τον 1 στον Μπον.

    Τα φιλιά μου κι από εδώ
    και καλή επιτυχία σε όλα τα όμορφα έργα
    κάθε φορά βρίσκω και καλύτερες ιστορίες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πολύ Levina μου που άλλη μια φορά μπήκες στον κόπο να ασχοληθείς και να βαθμολογήσεις.

      Διαγραφή