Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2012




Αγάπη  κι έρωτα να δυναμώσουμε.

Μου λες πως τίποτε πια δε με νοιάζει
ότι σου έλειψε ένα μου χάδι.
Μου λες πως πια δεν σου μιλάω
κι όλο πιο σπάνια τώρα γελάω.

Μπας όμως σκέφτηκες τι έχει φταίξει
ποιο ρόλο άραγε να έχουν παίξει
τα τόσα χρόνια που μας έχουν κουράσει
κι οι τόσες έγνοιες μας έχουν γεράσει.

Τον ενθουσιασμό μου τον αποθάρρυνες
αυτά τα χρόνια που τόσο βάρυνες.
Τώρα σου φαίνομαι πολύ απόμακρη
και της αγάπης πως είμαι απόμαχη.

Σε αγαπάω πολύ μα αφέθηκα
έρμαιο της θλίψης μου αλυσοδέθηκα
από τις έγνοιες  μου και τα προβλήματα
τέλειωσαν πλέον τα διαλείμματα.

Μόνη δεν γίνεται να το παλέψω
και μου είναι δύσκολο ν’ ανακατέψω
νερά που λίμνασαν κι έχουν βαλτώσει
αυτή η σχέση να μην πατώσει.

Κάνε κι εσύ μια μικρή προσπάθεια
για να ξεφύγεις απ’ την απάθεια
μεσ’ την ψυχή μου βαριές  κακώσεις
εσύ τον πόνο μου θα μαλακώσεις.

Νέα πορεία μαζί ας χαράξουμε
και τα νερά μας να τα ταράξουμε.
Αγάπη κι έρωτα να δυναμώσουμε
ο ένας τον άλλο να ανταμώσουμε.




και μην ξεχνάτε
το παιχνίδι μας
"ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"
περιμένει τις ιστορίες - παραμύθια σας 
μέχρι τα μεσάνυχτα της Παρασκευής
Αν συμμετέχετε στο παιχνίδι μας
 ίσως διακριθεί η δική σας ιστορία.
Πληροφορίες στο http://texnistories.blogspot.gr/2012/11/4.html

Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2012

Ο χωρισμός μας




Και να που φτάσαμε στο χωρισμό
αφού σκεφτήκαμε με ρεαλισμό
αν όμως ήταν αλλιώς τα πράματα
δεν θα ξέσπαγα σε τέτοια κλάματα.

Αυτές τις μέρες δίπλα σου που πέρασα
κι αν έφυγα ποτέ δεν τις ξεπέρασα.
Από τη σκέψη μου πώς να σε βγάλω
αυτό είναι πρόβλημα πολύ μεγάλο.

Αυτή η σχέση πριν καν αρχίσει
φινάλε είχαμε προγραμματίσει
ότι  θα ήτανε απλό νομίζαμε
κι εξ ίσου εύκολα θα το ρυθμίζαμε.

Τώρα που σ’ άφησα πώς να ξεχάσω
και μοναχή μου πώς απόψε να βραδιάσω
οι δυο μας ζήσαμε μεγάλο πάθος
αισθήματα που ‘χανε μεγάλο βάθος.

Το χωρισμό μας εύκολα υποτίμησα
την ψυχική μου δύναμή υπερτίμησα
με τρέλα  θέλω να επιτρέψω
σε μένα πλάι σου να επιστρέψω.

Δίπλα σου ένοιωθα  πως υστερούσα
κι όσο κι αν το ‘θελα και λαχταρούσα
για πάντα οι δυo μας μαζί αν ζούσαμε
στο τέλος σίγουρα θα δυστυχούσαμε.

Αυτό που πάντα θα μας ενώνει
όσο κι αν πόνεσε και μας στοιχειώνει
θα ‘ναι η  δύσκολη ώρα του χωρισμού  μας
και το φιλί μας το στερνό του αποχωρισμού μας.

Χωρίς τα αισθήματα να έχουν παλιώσει
χωρίς ο  έρωτας να ‘χει τελειώσει
τα δυο μου  χείλια τρέμοντας αντίο ψέλλισαν
τα δάκρυά μου βαριά να τρέξουν θέλησαν.

Μα όταν κάποτε συναντηθούμε
τότε οπωσδήποτε θα θυμηθούμε
ερωτευμένοι ακόμη ότι  χωρίσαμε
και τις ζωές μας βάναυσα χώρια ορίσαμε.

                                        Αφιερωμένο στη σχέση ενός νέου ζευγαριού,
                                        που ήξερε απ' την αρχή πως ήταν καταδικασμένη.



και μην ξεχνάτε
το παιχνίδι μας
"ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"
περιμένει τις ιστορίες - παραμύθια σας 
μέχρι τα μεσάνυχτα της Παρασκευής
Αν συμμετέχετε στο παιχνίδι μας
 ίσως διακριθεί η δική σας ιστορία.
Πληροφορίες στο http://texnistories.blogspot.gr/2012/11/4.html

Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2012

Επιδόρπιο με φιρίκι.

Ήρθε η ώρα για ωραίο γλυκάκι.




Α΄ Στάδιο

Τα μήλα
Χρειαζόμαστε:
1 κιλό περίπου φιρίκια,
750 gr λικέρ μέντα ή κίτρο (αν θέλουμε το γλυκό πράσινο)
ή τριαντάφυλλο (αν θέλουμε το γλυκό κόκκινο),
1 ποτήρι ζάχαρη.



Από την προηγούμενη μέρα

Καθαρίζουμε γύρω γύρω τα φιρίκια 
και με το ειδικό εργαλείο βγάζουμε τα κουκούτσια απ' το κέντρο.
Tα ρίχνουμε σε μια λεκάνη με νερό και χυμό ενός λεμονιού για να μην σκουρίνουν.
Αφού τα καθαρίσουμε όλα, τα στραγγίζουμε,  τα τοποθετούμε  μέσα στην κατσαρόλα
και ρίχνουμε πάνω τους το λικέρ και τη ζάχαρη.
Βράζουμε σε αρκετά δυνατή φωτιά  μέχρι να εξατμισθεί  σχεδόν όλο το λικέρ.
Στο τέλος το ελάχιστο σιρόπι που θα μείνει
θα έχει γίνει σαν  ζελέ,
εξαιτίας της πηκτίνης που περιέχουν τα μήλα.
Τα μήλα δεν παίρνουν το βαθύ πράσινο ή κόκκινο χρώμα όσο βράζουν.
Όταν τελειώσει ο βρασμός
και μόλις τα μήλα αρχίσουν να κρυώνουν,
θα έχουν αποκτήσει το τέλειο πράσινο ή κόκκινο χρώμα
ανάλογα με το λικέρ, μέσα στο οποίο τα βράσαμε.
Φυλάμε τα μήλα στο ψυγείο.
Μην φοβηθείτε το οινόπνευμα που περιέχει το λικέρ,
γιατί εξατμίζεται όλο και μένει μόνο το άρωμά του.


Β΄ Στάδιο

Η συνοδευτική κρέμα.


Χρειαζόμαστε:
3 φλιτζάνια γάλα εβαπορέ,
1 φλιτζάνι ζάχαρη,
2 αυγά,
6 κουταλιές corn flower,
2 βανίλιες άρωμα,
1 κουτί τυρί κρέμα mascarpone,
1 σφηνάκι λικέρ της αρεσκείας σας.


Από την προηγούμενη μέρα
Χτυπάμε στο multi  το 1 φλιτζάνι γάλα, τα αυγά, τη ζάχαρη, το corn flower και τις βανίλιες για να ενοποιηθούν.
Βάζουμε στην κατσαρόλα τα 2 φλιτζάνια γάλα και  μόλις φτάσουν στο σημείο βρασμού,
ρίχνουμε μέσα τα υπόλοιπα υλικά, 
που έχουμε χτυπήσει  στο multi.
Ανακατεύουμε καλά μέχρι να πήξει η κρέμα με προσοχή, μη μας σβολιάσει.
Την αποσύρουμε απ' τη φωτιά
και την βάζουμε σε ένα μπολ σκεπασμένη με μεμβράνη για να μην δημιουργήσει κρούστα στην επιφάνειά της.
Στο σημείο αυτό την τοποθετούμε μέσα στο ψυγείο να κρυώσει καλά.
Όταν η κρέμα μας  κρυώσει,  την χτυπάμε με το μίξερ να αφρατέψει
και προσθέτουμε 1  κουτάκι τυρί mascarpone συνεχίζοντας το χτύπημα.
Αμέσως αλλάζει η υφή της κρέμας η οποία είναι όμως ακόμη σφιχτή.
Ενώ εξακολουθούμε να χτυπάμε με το μίξερ, προσθέτουμε σταδιακά το λικέρ μέχρι να γίνει η κρέμα μας πιο αφράτη αλλά όχι ρευστή.
Η υφή και η γεύση της κρέμας αυτής σίγουρα θα σας μαγέψει.....

Την ημέρα που θα το προσφέρουμε είναι όλα έτοιμα, 
απλά σερβίρουμε στο πιάτο 1 μήλο και τη λευκή κρέμα δίπλα του 
και στολίζουμε με γλυκό κυδώνι ή κερασάκι κόκκινο,αν το μήλο είναι πράσινο,
ή  με πράσινο κερασάκι μαρασκίνο, αν το μήλο είναι κόκκινο.

Εναλλακτικές    
Αν θέλουμε να το σερβίρουμε σε πιατέλα
στο κέντρο βάζουμε την κρέμα 
γύρω τα φιρίκια
και στη μέση  της κρέμας λίγο γλυκό κυδώνι ή κερασάκια για χρώμα.

Το ίδιο γλυκό μπορεί να γίνει με μεγάλα μήλα.
Στην περίπτωση αυτή ανοίγουμε μεγαλύτερη τρύπα στο κέντρο του μήλου 
και με ένα κορνέ γεμίζουμε με κρέμα. 
Φτιάχνουμε και μια ροζέτα με κρέμα στην κορυφή
και γαρνίρουμε πάλι με ένα κερασάκι.

                                                                                                   Καλή σας όρεξη

Για την αποφυγή τυχόν παρεξηγήσεων
Τη συνταγή για τα μήλα μου την είχε δώσει παλιά μια φίλη μου από την Πάτρα.
Η ιδέα για την κρέμα είναι από την εκπομπή "chef on air",
όπου παρουσιαζόταν ως κρέμα για τιραμισού.
Εκεί αντί για λικέρ στο τέλος  προσέθεταν καφέ εσπρέσσο
για να γίνει πιο αφράτη η κρέμα.
Επίσης οι δοσολογία για την βασική κρέμα
είναι αυτή για την παρασκευή της κλασσικής κρέμας ζαχαροπλαστικής.

και μην ξεχνάτε
το παιχνίδι μας
"ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"
περιμένει για 1 ακόμη εβδομάδα 
τις ιστορίες - παραμύθια σας. 
Μην το αγνοείτε.
Ίσως η δική σας ιστορία είναι η καλύτερη!!!
Πληροφορίες στο http://texnistories.blogspot.gr/2012/11/4.html

Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2012

Ύστατο κέρμα



Που να μιλήσω, τι να ζητήσω
αυτό που πέρασε κι έμεινε πίσω
μοιάζει τυφώνας  που όλα τα γκρέμισε,
συντρίμμια  ολόγυρα το μέρος γέμισε.

Περνώντας πάνω μου με ισοπέδωσε
σκληρά χαστούκια η μοίρα μου έδωσε.
Γκρεμός και άβυσσος μοιάζει το αύριο
και η ζωή μου θρίλερ μακάβριο.

Σέρνω  τα πόδια μου σ'  έρημη πόλη
που εγκατέλειψαν οι κάτοικοι όλοι.
Όλοι τριγύρω μου απομακρύνθηκαν
δάκρυα απ΄ τα μάτια μου ποτάμια χύθηκαν.

Το άγνωστο αύριο  σε σειρά πασχίζω
να βάλω μόνη μου και συνεχίζω.
Δρόμοι  μ’ αγκάθια και εμπόδια εμπρός μου
σταυρό φορτώθηκα ως την άκρη του κόσμου.

Στου τούνελ την άκρη καμιά αχτίδα
μοιάζει χαμένη κι  αυτή η παρτίδα
μα αποφάσισα να φτάσω  τέρμα
στα  ζάρια παίζω το ύστατο κέρμα.

Ότι  κομμάτι μου έχει απομείνει
σε σένα χάρισα,  κι αν στάχτη γίνει ,
μπήκα μονάχη μου σ’ αυτή τη δίνη
δεν σε βαραίνει καμιά ευθύνη.
                           Για σχέσεις ματωμένες με αμφίβολο αύριο.

Το  4ο παιχνίδι μας
"ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"
περιμένει τη συμμετοχή σας. 
Πληροφορίες στο:

Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου 2012

Αν ήμουν... από την @iris και δωράκια από το Κατερινάκι


Μετά από τη φίλη μου Αριστέα με το υπέροχο  blog της
"η ζωή είναι ωραία"
 http://princess-airis.blogspot.gr/
παίρνω τη σκυτάλη του 
" Αν ήμουν ", 
που πρώτη ξεκίνησε, 
και συνεχίζω. 




Αν ήμουν κινούμενο σχέδιο, θα ήμουν  η  Μini Mouse  με τα βλέφαρα που πεταρίζουν  από νάζι.
Αν ήμουν χρώμα, θα ήμουν  το βαθύ μπλε του πελάγου.
Αν ήμουν αντικείμενο, θα ήμουν ακριβό φλιτζάνι πορσελάνης γιατί  ο ήχος του όταν το ακουμπάς στο πιατάκι είναι τόσο μελωδικός που νομίζεις πως είναι νότα μουσικής παιγμένη  από ένα άγνωστο όργανο .
Αν ήμουν λουλούδι, θα ήμουν εκατόφυλλο τριαντάφυλλο γιατί το άρωμά του είναι μοναδικό.
Αν ήμουν ζώο, θα ήμουν ψαράκι της γυάλας γιατί λένε πως έχει  μνήμη δευτερολέπτων επομένως δεν έχει μνήμες που το κάνουν να λυπάται.
Αν ήμουν γλυκό, θα ήμουν πλούσια ρευστή σοκολάτα πάνω σε αφράτη κρέμα και σαβαγιάρ ποτισμένα με λικέρ πορτοκάλι.
Αν ήμουν ποίημα, θα ήμουν  ο Ερωτόκριτος, γιατί πάντα με μάγευαν οι στίχοι με κατατρεγμένες αγάπες.
Αν ήμουν ποτό, θα ήμουν λικέρ baileys  με πάγο γιατί μου αρέσει η πλούσια υφή του.
Αν ήμουν βιβλίο, θα ήμουν "Το χρώμα του φεγγαριού" της Αλκυόνης Παπαδάκη.
Αν ήμουν ταινία, θα ήμουν "Το κορίτσι με τα μαύρα" γιατί δίνει μάθημα αξιοπρέπειας .
Αν ήμουν επάγγελμα, θα ήμουν καπετάνιος, γιατί  ζει και χαίρεται  τις προκλήσεις της θάλασσας.
Αν ήμουν μουσική, θα ήμουν το "spente le stelle" τραγουδισμένο από την Εmma Shapplin.
Αν ήμουν τέχνη, θα ήμουν πίνακας ζωγραφικής με άγρια αφρισμένη θάλασσα, για να βγάζω από μέσα μου το θυμό που μου περισσεύει .
Αν ήμουν συναίσθημα, θα ήμουν έρωτας, γιατί είναι κυρίαρχος όταν υπάρχει.  
Αν ήμουν φυσικό φαινόμενο, θα ήμουν το βόρειο σέλας γιατί είναι φως μεταβαλλόμενο.
Αν ήμουν σημείο στίξης , θα ήμουν θαυμαστικό γιατί κάτι σημαντικό θα είχε γραφτεί πριν από μένα κι εγώ θα έπρεπε να του δώσω την ένταση που του αξίζει.
Αν ήμουν ιδέα, θα ήμουν αλτρουϊσμός, για να απαλύνω τη δυστυχία των ανθρώπων.
Αν ήμουν αξία, θα ήμουν σεβασμός και τιμιότητα.
Αν ήμουν αμαρτία, θα ήμουν η αυτοκτονία , ώστε να βλάψω εμένα και όχι  άλλους.

Αν ήμουν ψίθυρος, θα ήμουν "σ' αγαπώ".
Αν ήμουν μυρωδιά, θα ήμουν αυτή που βγάζει το χώμα μετά τη βροχή.
Αν ήμουν λέξη, θα ήμουν το "πάθος" ή το "λάθος" γιατί το πάθος είναι λάθος  και οι δυο λέξεις οδηγούν σε επικίνδυνα μονοπάτια.

Μπορείτε αν θέλετε να πάρετε κι εσείς τη σκυτάλη...

Αλλά μην ξεχνάτε το παιχνίδι μας 
"ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ".
Οδηγίες και πληροφορίες για το 4ο παιχνίδι μας
θα βρείτε στο
http://www.texnistories.blogspot.gr/2012/11/4.html

Πρωί πρωί Τετάρτης 22/11/12
με μεγάλη μου χαρά 
παρέλαβα από το courier
το υπέροχο δωράκι 
που μου χάρισε το Κατερινάκι
από το blog Δημιουργώ άρα υπάρχω
λόγω γενεθλίων 
και είμαι διπλά ευχαριστημένη '
γιατί είναι η πρώτη φορά
στα 52 χρόνια μου 
που κερδίζω κάτι 
και μάλιστα κάτι χειροποίητο 
και τόσο προσεγμένο.
Μαζί με αυτό που ήδη βλέπετε 
το γλυκό Κατερινάκι 
μου έστειλε και ένα βραχιολάκι 
πλεγμένο με μακραμέ 
σε χρώμα μελί-χρυσαφί
που μου άρεσε επίσης πολύ.
Λόγω έλλειψης φωτογραφικής μηχανής αυτή τη στιγμή δεν 
θα δείτε το βραχιολάκι αλλά σας διαβεβαιώ είναι υπέροχο.

Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2012

Τότε... τα δικά μου Χριστούγεννα...

Με μεγάλο σεβασμό περίμενα να περάσει το Πολυτεχνείο για να μπω στις προετοιμασίες των Χριστουγέννων. 
Προς το παρόν βρίσκομαι στις καθαριότητες. Αρχές όμως Δεκεμβρίου θα στολίσω παρ' όλη τη μαυρίλα που επικρατεί γύρω και εντός  μου.
Και να τα Χριστούγεννα που έρχονται.
Καλώς να ορίσουν, εμείς θα τα περιμένουμε με αγάπη  και με στρωμένο τραπέζι.
Μπορεί να είναι πιο φτωχικό από πέρυσι αλλά θα στρωθεί.
Φέτος όσοι κάτσουμε σε αυτό το τραπέζι θα είμαστε πιο δεμένοι και πιο αγαπημένοι μεταξύ μας, γιατί οι δυσκολίες της ζωής ξεκαθαρίζουν τις σχέσεις και αυτοί που απομένουν στο τέλος υπάρχουν ουσιαστικά  ο ένας για τον άλλο...
Και το σπίτι θα το στολίσουμε με πολλή αγάπη και περσινά στολίδια. Τα καινούρια θα τα αφήσουμε στις βιτρίνες στολισμένα, γιατί  μπορούμε να χαρούμε ακόμη και με τα παλιά.
'Αλλωστε, τόσα χρόνια που όλο και κάποια καινούρια αγοράζαμε, δεν θυμάμαι να έγιναν καλύτερα τα Χριστούγεννά μας.
Στο νου μου έρχονται τα παιδικά μου Χριστούγεννα.
Θυμάμαι,  το δεντράκι που στολίζαμε ήταν μικρό και με λίγα στολίδια. Είχε άφθονο βαμβάκι πάνω στα κλαδιά του και μόνο μια σειρά φωτάκια στην πλευρά που φαινόταν.
Η πλευρά του που ήταν γυρισμένη στον τοίχο ήταν πάντα άδεια. Ποτέ δεν ήταν γεμάτο στολίδια.
Βέβαια, όπως όλα τα πολύτιμα πράγματα του πατρικού μου σπιτιού, στολιζόταν στην σαλοτραπεζαρία. Μην φανταστείτε τίποτε πολύτιμο, απλά η μητέρα μου φύλαγε καλά ότι αγαπούσε μην το χαλάσουμε, μην το καταστρέψουμε κι ας είμαστε ήσυχα παιδιά.Όλα τότε είχαν αποκτηθεί μετά από στερήσεις και οι άνθρωποι τους έδιναν άλλη αξία.
Η σαλοτραπεζαρία ήταν ένα μεγάλο διπλό δωμάτιο, που  καθαριζόταν με μανία κατά την περίφημη "γενική καθαριότητα" της μητέρας μου  και στρωνόταν με δυο χαλιά, τα οποία δεν επιτρεπόταν να τα πατήσουμε παρά μόνο χωρίς παπούτσια, αν τύχαινε κάποια φορά να χρειαστεί να μπούμε μέσα.
Έβγαιναν και  τα κλαρωτά καλύμματα του σαλονιού, που το προστάτευαν από τη σκόνη του καλοκαιριού και άλλαζε η  όψη του. Το χρυσαφί  βελούδο του  φάνταζε στα παιδικά μου μάτια και με έκανε να νομίζω πως όλη η χλιδή του κόσμου βρίσκεται σε αυτό το σαλόνι. Αλλαζόταν και οι κουρτίνες και όλα περίμεναν το στόλισμα του δέντρου για να έρθουν τα Χριστούγεννα.
Ξέχασα να σας πω ότι είχαμε και μια μικρή φάτνη ακουμπισμένη πάντα στο κάτω μέρος του δέντρου.
Η φάτνη μου φαινόταν πάντα πολύ θλιβερή. Ήταν ολόκληρη πλαστική με πλαστικά προβατάκια και βόδια και πλαστικούς τον Ιωσήφ την Παναγία και το Χριστούλη. 
Τόσο πλαστικό μαζεμένο όλο μαζί σε μια φάτνη!!!
Πάντα σκεφτόμουν πως όταν μεγαλώσω θα βρω μια ωραία μεγάλη Φάτνη  με ωραίο Χριστούλη κι ως τώρα δεν έχω αγοράσει ακόμη γιατί ποτέ δεν βρήκα μία αντάξια των προσδοκιών μου.
Το στόλισμα όλου του σπιτιού ήταν 
το δέντρο, η φάτνη και μερικά μπαλόνια φουσκωμένα, που έφερνε η μαμά μου από την οδό Αγίου Μάρκου. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί πάντα  από την οδό Αγίου Μάρκου, άραγε σ' ολόκληρη την Αθήνα δεν πούλαγαν τα μαγαζιά μπαλόνια;
Το φαιδρό της υπόθεσης είναι ότι δεν αγγίζαμε τα φουσκωμένα μπαλόνια μην τα σπάσουμε, φυσώντας τα μετακινούσαμε, και στο τέλος μετά από κάποιες μέρες αυτά ζάρωναν μισοφουσκομένα και ήταν για λύπηση.
Κάθε χρόνο ζήταγα από τη μαμά μου  να στολίσουμε τα τζάμια μας με αυτοκόλλητα ή με spray.
Έβλεπα τα τζάμια άλλων σπιτιών στολισμένα και ήθελα τόσο πολύ να είναι και τα δικά μας έτσι.
Η μητέρα μου όμως ποτέ δεν μου έκανε το χατήρι γιατί, όπως έλεγε, ότι κι αν βάζαμε στα τζάμια θα ήθελε ξυραφάκι για να βγει και θα γέμιζαν τα τζάμια γρατζουνιές.
Και αφού το δωμάτιο ήταν έτοιμο, η μητέρα μου άναβε τα φωτάκια κι  έκλεινε τη συρόμενη πόρτα κι εμείς χαζεύαμε πίσω από το ριγωτό τζάμι της συρόμενης πόρτας το αναβόσβημα από τα χρωματιστά φωτάκια  με το φως τους θαμπό και αλλοιωμένο.
Και ούτε κουβέντα για να μείνει ανοιχτό το σαλόνι να το βλέπουμε. Ήταν ένα δωμάτιο σαν μαυσωλείο ή μάλλον αποστειρωμένο σαν χειρουργείο και προοριζόταν μόνο για να δεχτεί επισκέπτες. Για μας ήταν απολύτως απαγορευμένο.
Καθώς πλησίαζαν τα Χριστούγεννα η μητέρα μου έφτιαχνε κουραμπιέδες και μελομακάρονα και στόλιζε δύο μεγάλες πιατέλες που τις τύλιγε με σελοφάν,  για να μην σκονίζονται τα γλυκά κι έπαιρναν κι αυτές τη θέση τους στο τραπέζι της τραπεζαρίας, δεξιά κι αριστερά από την φοντανιέρα με τα σοκολατάκια.
Η κλειστή σαλοτραπεζαρία επιτέλους άνοιγε την ημέρα των Χριστουγέννων, που είχαμε πάντα τραπέζι στους  συγγενείς θείους, θείες και ξαδέλφια και μπορούσαμε μαζί με τα ξαδέλφια μας να καμαρώνουμε το δέντρο και τα ταπεινά στολιδάκια του από απόσταση και χωρίς να τα αγγίζουμε.
Για τα φαγητά των Χριστουγέννων δεν θυμάμαι τίποτε, λες και έσβησε ο σκληρός μου δίσκος, γιατί τότε το μόνο πράγμα που δεν με ενδιέφερε ήταν το φαγητό. Φαντάζομαι όμως πως θα είχε παραδοσιακά μαμαδίστικα φαγητά. Τα φαγητά και τα γλυκά ήταν τα μόνα στα οποία μπορούσαμε ελεύθερα να έχουμε πρόσβαση, αφού όπως καταλάβατε όλα τα υπόλοιπα δεν έπρεπε ούτε να τα αγγίζουμε. Τα χαιρόμασταν μόνο από μακρυά.
Η πιο χαρούμενη μέρα  των Χριστουγέννων, ήταν η μέρα που έκλειναν τα σχολεία.
Την τελευταία μέρα στο σχολείο φοράγαμε τα καλά μας ρούχα και τα καινούρια λουστρίνια  παπούτσια μας.
Μετά από τη γιορτή του σχολείου με τις απαγγελίες των ποιημάτων μας γυρνούσαμε στο σπίτι και τότε δεν κρατιόμασταν να δώσουμε τα δώρα που είχε αγοράσει η μητέρα μου για τα ξαδέλφια μας και για τα παιδιά της γειτόνισσας.
Ξέραμε πως όταν δώσουμε εμείς τα δώρα τους θα πάρουμε και τα δικά μας. Kαι η μητέρα μας δεν μας εμπόδιζε γιατί αυτό ήταν ένα πανηγύρι που μόλις ξεκίναγε για όλα μας. Άλλωστε τα δώρα μας ήθελαν χρόνο για να τα χαρούμε οπότε καλό ήταν να τα έχουμε από το ξεκίνημα των χριστουγεννιάτικων διακοπών μας.


Και τι ήταν τα δώρα; Βιβλία. Τα βιβλία ήταν ένα προσιτό δωράκι για τους γονείς που τα αγόραζαν και για μας πολύτιμα, γιατί είχαμε απασχόληση για το 15ήμερο της αργίας.
Όταν διαβάζαμε τα δικά μας βιβλία, τα δανείζαμε στα άλλα παιδιά κι αυτά μας δάνειζαν τα δικά τους, πράγμα που σήμαινε πως για το 15ημερο των Χριστουγέννων το κάθε παιδί θα είχε για να διαβάσει περίπου 10 βιβλία. Η Παναγία των Παρισίων, οι  Άθλιοι,  Χωρίς Οικογένεια,  Με Οικογένεια, Μικρές Κυρίες, ο Όλιβερ Τουίστ, η καλύβα του Μπάρμπα Θωμά, ο Τομ Σώγερ, η Τζέϊν Έϋρ, ο Ροβινσώνας Κρούσσος, το μυστηριώδες νησί και πολλά άλλα που δεν έρχονται στο νου μου, διαβάστηκαν όλα στις διακοπές των Χριστουγέννων.
Μόλις τα έπαιρνα στο χέρι μου τα χάιδευα, τα μύριζα τα ξεφύλλιζα να τα νοιώσω  στην αφή και να μυρίσω το μελάνι τους.
Για μένα είχε μεγάλη σημασία η εικονογράφησή τους. Συνήθως είχαν σκληρό illustration εξώφυλλο με ωραία εικόνα και  εσωτερικά είχαν πολύ λίγες ασπρόμαυρες εικόνες.
Άφηναν έτσι στο δικό μας μυαλό το περιθώριο να φτιάξει τις δικές του εικόνες.
Αφού τελείωνα το διάβασμα του βιβλίου, έγραφα κάπου τους τίτλους των υπόλοιπων βιβλίων του εκδοτικού οίκου, που  δεν είχα διαβάσει. Τους έβρισκα στις τελευταίες σελίδες των βιβλίων σε λίστα, και τους έδινα στη μαμά μου για να αγοραστούν τα επόμενα Χριστούγεννα.

Θυμάμαι επίσης τα επιτραπέζια παχνίδια, που παίζαμε ώρες ατέλειωτες τα απογεύματα με τα ξαδέλφια μου. 
Είχαμε την τύχη  κάθε χρόνο ο εξάδελφός μου ο Αντρέας να παίρνει δώρο από την Εθνική Τράπεζα, όπου δούλευε ο θείος μου, ένα πολύ ωραίο επιτραπέζιο παιχνίδι που το ευχαριστιόμασταν όλοι μαζί.


Τι "Γκρινιάρης"! τι "Ντόμινο"! τι "Φιδάκι"! τι "Μονόπολη"!. Έλιωναν τα πιόνια και τα ζάρια στα χέρια μας να παίζουμε ατέλειωτα και να τσακωνόμαστε και να τα ξαναβρίσκουμε αμέσως.
Κι ενώ εμείς παίζαμε οι γονείς μας δίπλα στη σόμπα έψηναν κάστανα και  συζητούσαν.
Άλλοτε πάλι με πασατέμπο και σταφίδες πέρναγαν βράδια παρέας.


Για τα κάλαντα δεν συζητώ. 
Τα είπα λίγες φορές και μάλιστα σε πολύ συγκεκριμένα σπίτια συγγενικά, μετά από πολύ γκρίνια. Της μητέρας μου δεν της άρεσε  να πηγαίνουμε για κάλαντα, αφενός για να μην ξεμακραίνουμε από το σπίτι  και  αφετέρου από χαζό καθωσπρεπισμό της, επειδή δεν ήθελε τα δικά της παιδιά να λένε τα κάλαντα για να τους δίνουν λεφτά.


Παρόλο που τα δικά μου παιδικά Χριστούγεννα, 
δεν ήταν πλούσια  και ιδιαίτερα, 
για μένα  θα είναι υπέροχα Χριστούγεννα, 
που δεν μπορούν με τίποτε να συγκριθούν 
με τα επόμενα της ζωής μου.


Μην ξεχνάτε
το 4ο παιχνίδι μας 
"ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"
περιμένει τη συμμετοχή σας 
οι οδηγίες στο

Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2012

Επειδή αγαπάμε τα γυμνά κλαδιά του φθινοπώρου




δεν είναι απαραίτητο
 να έχουν πάντα χρώμα κόκκινο και χρυσαφί 
μπορούν να παίξουν και σε γαλάζιο
χωρίς να αφαιρέσουν τίποτε 
από τη φθινοπωρινή ατμόσφαιρα

Μην ξεχνάτε
το 4ο παιχνίδι μας 
"ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"
περιμένει τη συμμετοχή σας 
οι οδηγίες στο

Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2012

Έναρξη 4ου παιχνιδιού "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"



Σήμερα ξεκινάει 
το 4ο παιχνίδι μας
 " ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"
             
   Μέχρι  και  30 Νοεμβρίου                    
 μπορείτε να στέλνετε τις ιστορίες - παραμύθια σας.




ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΜΕΡΟΣ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΑΣ 

  Θα ήθελα να σας ενημερώσω ότι μέσα από το παιχνίδι  αυτό θα αφήσουμε το μυαλό μας να τρέξει σε εικόνες και ιστορίες,  αληθινές ή μη, δημιουργώντας μικρά πεζά κειμενάκια, ιστορίες, παραμύθια, ευθυμογραφήματα, σοβαρούς προβληματισμούς και ότι άλλο μας βγαίνει. 
  Βέβαια ιδιαίτερα ευπρόσδεκτος θα είναι και ο έμμετρος λόγος, στον οποίο πολλοί φίλοι μου έχουν ιδιαίτερο ταλέντο.

 Οι ιστορίες θα βασίζονται σε πέντε λέξεις.
 Οι  λέξεις  αυτές, διαλέχτηκαν από την Funky Monkey, την νικήτρια του 3ου παιχνιδιού μας, και είναι οι εξής:

          χτύπος                                                           μουσούδα

                                   
                                              
                                                                                             
    


  ασήμι                                                                          κάρβουνο
                               

σοφία
                                  
  
Θα εκπλαγείτε σε πόσο διαφορετικά μονοπάτια τρέχει ο νους του καθενός παρόλο που κοινή συνισταμένη  των ιστοριών  είναι   πέντε κοινές  για όλους τους συμμετέχοντες λέξεις.







        
  ΟΡΟΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ 

Οι  5  προτεινόμενες  λέξεις  θα αναρτώνται  και  θα παραμένουν αναρτημένες για χρονικό διάστημα περίπου
 3 εβδομάδων  και μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε οποιαδήποτε μορφή τους δηλαδή ονομαστική,  γενική, αιτιατική και  κλητική

Δεν επιτρέπεται να αλλάζουν μορφή σε υποκοριστικά δηλαδή
το "κάρβουνο" δεν μπορεί να γίνει "καρβουνάκι" καθώς επίσης και να χρησιμοποιηθούν παράγωγα αυτών.
Επίσης η λέξη "σοφία" είναι αφηρημένο ουσιαστικό και δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως όνομα.


     Μέσα στο διάστημα αυτό, όσοι επιθυμούν να συμμετέχουν,  θα πρέπει  να στείλουν  τη δική τους ιστορία – παραμύθι  στο  mail μου – flora27031960@gmail.com.
    
 Μέσα στα κείμενα  καλό θα ήταν οι πέντε λέξεις να είναι γραμμένες με κόκκινο χρώμα για να εντοπίζονται εύκολα απ’ όλους.

 Τα κείμενα  ας φροντίσουμε να είναι μικρά περίπου 400 λέξεις. 


            Δεν θα γίνονται δεκτά κείμενα που υπερβαίνουν τις 500 λέξεις. 

(Εάν γράφετε σε word η καταμέτρηση των λέξεων δεν θα σας κουράσει επειδή γίνεται αυτόματα και εμφανίζεται στο κάτω αριστερό μέρος της οθόνης). 

Η απόφαση αυτή λήφθηκε μετά από πολλά παράπονα φίλων που ζητούν γενικότερα ο όγκος των κειμένων να είναι μικρός για να διαβάζονται ευκολότερα και για να έχουν την ίδια βαθμολογική αντιμετώπιση.

   Δεν επιτρέπεται κάποιος να στείλει  πάνω από δύο (2) ιστορίες.

Σε περίπτωση  που και οι 2 ιστορίες έχουν υψηλές βαθμολογίες που  τις κατατάσσουν ανάμεσα στις 3 νικήτριες θα ανακηρύσσεται νικήτρια μόνο η μία από τις δύο, αυτή με την μεγαλύτερη βαθμολογία.

 Και αυτός ο όρος προέκυψε μετά από παράπονα και τον θεωρώ λογικό εξ αιτίας και πάλι του μεγάλου όγκου που συσσωρεύεται.
   
 Την επόμενη της ημερομηνίας λήξης  του παιχνιδιού μας οι   ιστορίες   μας  θα  αναρτώνται  από  εμένα  σε  κοινή  θέα, ανώνυμες και αριθμημένες, σύμφωνα με τη σειρά αποστολής τους  στο mail μου.

ΠΩΣ  ΘΑ ΒΑΘΜΟΛΟΓΟΥΝΤΑΙ  ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ – ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

   Κάθε επισκέπτης του blog, ανεξάρτητα αν συμμετέχει  ή όχι στο παιχνίδι, θα έχει δικαίωμα να βαθμολογήσει τρεις (3) ιστορίες – παραμύθια με τους βαθμούς 3 , 2  και 1 .

  Ο βαθμός 3 θα δίνεται στην καλύτερη , κατά την άποψή σας ιστορία, ο βαθμός 2 στην επόμενη της προτίμησής σας  και ο βαθμός 1 στην τρίτη κατά σειρά προτίμησής  σας.

 Ο χρόνος που δίνεται απ’ την στιγμή της ανάρτησης των ιστοριών – παραμυθιών,   για να βαθμολογήσετε, θα είναι μία (1) εβδομάδα για τη λήξη της οποίας θα σας ενημερώνω  με ανάρτηση.

  Στο τέλος της διαδικασίας θα αθροίζονται οι βαθμολογίες και θα ανακηρύσσεται πανηγυρικά  ο νικητής.

Σας εύχομαι ολόψυχα