Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2012

Κλειστοφοβίες και άλλα .....

Σήμερα θα σας μιλήσω για τα στενάχωρα πράγματα που σιγά - σιγά εισέβαλαν στη ζωή μου και δεν μπορώ να τα ελέγξω.
Η αρχή έγινε πριν 12 χρόνια περίπου όταν κλείστηκα σε ένα ασανσέρ στον Ευαγγελισμό.
Μπήκα στο ασανσέρ γύρω στις 4 το μεσημέρι από την επάνω πτέρυγα του Ευαγγελισμού και αφού θα κατέβαινα 2 ορόφους θα βρισκόμουν στο 2ο υπόγειο που ήταν στο ίδιο επίπεδο του ισογείου της κάτω πτέρυγας. Από εκεί  ένας διάδρομος θα με οδηγούσε στην κάτω πτέρυγα.
Το ασανσέρ ήταν μεγάλο και μπήκαμε μέσα 8 άτομα και ένα καροτσάκι μεταφοράς ασθενών. Ξαφνικά βρισκόμαστε σταματημένοι μεταξύ 1ου και 2ου υπογείου.
Χτυπάμε το κουδούνι για να μας ακούσουν. Καμιά απάντηση.
Ξαναχτυπάμε. Τίποτε.
 Ένας νοσοκόμος που βρισκόταν ανάμεσά μας λέει: "Εδώ δεν θα μας ακούσει κανείς. Ο όροφος είναι άδειος γιατί γίνονται επισκευές και δεν υπάρχει άνθρωπος" .
Ξαφνικά νοιώθω ένα πρώτο κύμα κρύου ιδρώτα να με λούζει από πάνω ως κάτω.
Διατηρώ την ψυχραιμία μου παρόλο που αρχίζω να νοιώθω έντονη ζέστη και τα ρούχα μου βαριά επάνω μου.
Αρχίζουν και βγαίνουν τα κινητά. Προσπαθούν να ειδοποιήσουν κάποιον για να μας απεγκλωβίσουν αλλά τα κινητά το ένα μετά το άλλο αποτυγχάνουν λόγω έλλειψης σήματος.
Ο νοσοκόμος δίνει το τελευταίο χτύπημα λέγοντας: " Εδώ θα μείνουμε και όταν αύριο το πρωί έρθουν οι εργάτες θα μας βρουν".
Μόλις το ακούω δεύτερο κύμα ιδρώτα με λούζει κι αρχίζω να βγάζω το μπουφάν μου.
Νοιώθω ότι ασφυκτιώ, ότι τελειώνει ο αέρας. Φουντώνω περισσότερο. Βγάζω και το σακάκι που φορούσα μέσα από το μπουφάν. Για να μην τα πολυλογώ ήμουν έτοιμη να κάνω στριπτήζ χωρίς καμιά αναστολή. Χάνω το χρώμα μου και νοιώθω να ζαλίζομαι. Είμαι έτοιμη να βάλω  τις φωνές.
Ευτυχώς μια κυρία που κατάλαβε ότι έχω πρόβλημα με  βάζει να καθίσω στο καροτσάκι των ασθενών και αρχίζει να μου κάνει αέρα με τη βεντάλια της.
Νοιώθω τάση για λιποθυμία. Θέλω να βγάλω κραυγή και νομίζω ότι δεν έχω φωνή.....
Σκέφτομαι έντονα ότι θα τελειώσει ο  αέρας. Θέλω ξαφνικά να πάω τουαλέτα και αυτό δεν γίνεται. Βάζω στο νου μου ότι αν δεν μας βρουν ως το πρωί θα χρειαστούμε όλοι τουαλέτα. Και τότε τι θα γίνει;   Προσπαθώ να μην φωνάξω.....Δεν ξέρω πόση ώρα κράτησε αυτό. Πάντως εκεί που κάποιος πάταγε τα κουμπιά επιτέλους ξαναπαίρνει μπρος το ασανσέρ και κατεβαίνουμε στο 2ο υπόγειο.
Αυτό ήταν η αρχή μιας κατάστασης που συνεχίστηκε με διάφορες μορφές έως σήμερα.  
Μπορώ να σας πω ότι από τότε διαλέγω να μπω σε ασανσέρ μόνο εάν μπουν έως 3 άτομα - ποτέ με περισσότερα - και ακόμη και τότε διστάζω. Όταν είμαι μόνη μου δεν με πειράζει καθόλου. Έχω λύσει τα προβλήματά μου μέσα στο μυαλό μου. Ο αέρας για ένα άτομο θα είναι αρκετός. Αν θελήσω και τουαλέτα, μόνη μου έστω και στη γωνίτσα κάπως θα βολευτώ.
Δεύτερη φορά που ένοιωσα απαίσια ήταν μέσα σε αεροπλάνο. Ένα όχι μεγάλο αεροπλάνο με τετραπλές κολλητές θέσεις, στριμωχτά τα πόδια μας τόσο που ακουμπούσαν στο μπροστινό κάθισμα και η θέση μου όχι δίπλα σε παράθυρο ούτε στο διάδρομο.Ο κλιματισμός υπολειτουργούσε. Το αεροπλάνο αφού μπήκαμε μέσα έκανε 2 ώρες να ξεκινήσει. Το αεροπλάνο θα αναχωρούσε από Μπρατισλάβα για Αθήνα. Οι αεροσυνοδοί που ήταν Σλοβάκοι δεν μιλούσαν καλά ούτε Αγγλικά και δεν είχαν τη διάθεση να μας εξηγήσουν γιατί δεν φεύγουμε. Ένοιωθα φυλακισμένη ειδικά όταν σκεφτόμουν πως δεν μας άφηναν να βγούμε έξω καθώς είχαμε μπει μέσα από μια στοά φυσαρμόνικα και δεν επιτρεπόταν να επιστρέψουμε.
Να μην τα πολυλογώ ένοιωσα τα ίδια συναισθήματα. Έκλεισα τα μάτια μου και προσπαθούσα να διατηρήσω την ψυχραιμία μου ενώ ένοιωθα να αγχώνομαι ακόμη περισσότερο.
Επιτέλους μας άφησαν να φύγουμε, αφού φώναξαν μια Ελληνίδα του γκρούπ μας, στης οποίας τις αποσκευές είχαν βρει ένα γκαζάκι, που είχε πάρει μαζί της για να φτιάχνει Ελληνικό καφέ και το οποίο ήταν επικίνδυνο να εκραγεί στο χώρο αποσκευών του αεροπλάνου.
Σημειωτέον ότι από το Ελληνικό αεροδρόμιο είχαν αφήσει την κυρία με το γκαζάκι να πετάξει για Πράγα χωρίς πρόβλημα. Πάλι καλά που δεν έσκασε το γκαζάκι καθώς πηγαίναμε...
Όταν αποσύρθηκε η φυσαρμόνικα νόμισα πως μπήκε στο αεροπλάνο οξυγόνο και συνήλθα.
Έκτοτε ένοιωσα κλειστοφοβία όταν με έβαλαν για εξέταση σε μαγνητικό τομογράφο, όταν επισκέφθηκα στο σπήλαιο του Αγ. Γερασίμου στην Κεφαλλονιά που βρίσκεται κάτω από τη γη και για να μπεις πρέπει να συρθείς και να περάσεις κάτω από μια τρύπα (εννοείται ότι δεν πέρασα) και αρκετές ακόμη φορές που δεν τις θυμάμαι.
Τελευταία φορά που έπαθα πανικό από κλειστοφοβία ήταν μέσα στο γκαράζ ενός Φέρι μπόουτ.
Ήταν Αύγουστος, καύσωνας και τα αυτοκίνητα τόσο στριμωγμένα και κολλημένα το ένα δίπλα στο άλλο, που μπορούσες να περπατήσεις μόνο πλαγίως.
Μπροστά απ' το αυτοκίνητό μας ήταν σταματημένο ένα τεράστιο φορτηγό, πράγμα που σημαίνει ότι δεν υπήρχε καμία οπτική επαφή  με την έξοδο.  Για να κάτσω στη θέση του συνοδηγού μπήκα από τη θέση του οδηγού  στριμωχτά ενώ ήδη  είχα αρχίσει να νοιώθω δυσφορία.
Μόλις μπήκε και ο οδηγός μέσα και έκλεισε την πόρτα του εγώ κόντεψα να πάθω υστερία. Μη σας πω ότι νόμιζα πως με πλάκωσε ταφόπετρα. Έβαλα τις φωνές βγήκε ο οδηγός κι εγώ σχεδόν πηδώντας πάνω από τα σταματημένα αυτοκίνητα ξαναγύρισα στο σαλόνι να πάρω αέρα και στο τέλος βγήκα έξω από τις σκάλες. Έκτοτε δεν ξανακατέβηκα σε γκαράζ φέρυ μπόουτ.
Σας διηγήθηκα τους πανικούς μου αυτούς, οι οποίοι με τα χρόνια γίνονται όλο και πιο έντονοι και πιο συχνοί, γιατί τώρα τελευταία με στενοχωρεί πολύ και το απόγευμα όταν παύει η μέρα και σιγά σιγά βραδιάζει. Η ώρα του σούρουπου μου δημιουργεί την ίδια στεναχώρια κυρίως όταν βρίσκομαι μέσα σε κλειστό χώρο.
Τώρα που έρχεται ο χειμώνας και αναγκαστικά είμαστε μέσα, νυχτώνει και νωρίς, το πρόβλημα αυτό οξύνεται. Δεν σας κρύβω ότι η αλλαγή της ώρας στο τέλος του Οκτώβρη πάντα με κάνει να νοιώθω σαν φυλακισμένη. Ιδίως ο Νοέμβριος είναι για μένα μήνας βασανιστικός.
 Όταν έρθει 12 Δεκεμβρίου του Αγίου Σπυρίδωνα, που λένε ότι αρχίζει η μέρα να μεγαλώνει σπυρί σπυρί, παίρνω μια ανάσα και κάνω κουράγιο ξέροντας ότι θα φτάσουμε και στην πολυπόθητη άνοιξη.
Το ξέρω πως είναι λάθος σκέψεις αυτές που μου δημιουργούν το πρόβλημα αλλά δεν μπορώ να τις σταματήσω και να τις ελέγξω.
Τώρα τελευταία ευτυχώς έχω βρει ένα τρόπο να ηρεμώ λίγο παίρνοντας γρήγορες και κοφτές ανάσες.
Επίσης σκέφτομαι πως αυτή η στεναχώρια μου δημιουργήθηκε όταν δούλευα  και το χειμώνα με σκοτάδι έφευγα από το σπίτι το πρωί  και με σκοτάδι επέστρεφα το απόγευμα χωρίς να χαίρομαι την ημέρα. Επομένως τώρα που δεν δουλεύω έχω χρόνο να χαρώ ολόκληρο το πρωινό με το φως του ήλιου. Πάντως η διάθεσή μου θα αλλάξει μόνο όταν αρχίσει να μεγαλώνει η μέρα.
Ας είμαστε καλά  να περάσουν πάλι οι μήνες και να έρθει με το καλό η άνοιξη  για να μεγαλώσει  η μέρα.



Και για να μην ξεχνάμε:
Σας περιμένω να λάβετε μέρος στο 3ο παιχνίδι μας 
"ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"
Για περισσότερες πληροφορίες 
σχετικά με το παιχνίδι και τους όρους του στο:

15 σχόλια:

  1. Δεν είμαι ειδικός, αλλά με τη λογική σου δινω μία απλή συμβουλή.

    Εκτός από τις βαθειές ανάσες, όταν νοιώθεις έτσι να να προσπαθείς να σκέφτεσαι ευχάριστα πράγματα. Ευχάριστες σκηνές που έχεις ζήσει. Σκηνές που σε έκαναν να γελάς. Σκηνές με αγαπημένα πρόσωπα. Προσωπικές ευχάριστες στιγμές μόνη σου, με άλλους, στο σπίτι, στη δουλειά, σε διακοπές....

    Κι αν είσαι σπίτι σου, κάτσε κάπου και κλείσε τα μάτια όταν τις σκέφτεσαι. Όχι βέβαια στο δρόμο, να οδηγείς ή να περπατάς με τα μάτια κλειστά ή με το μυαλό σου αλλού... Μη πάθεις χειρότερα από απροσεξία !

    Εγώ κάνω και κάτι άλλο : κλείνω τα μάτια (το βράδυ στο κρεβάτι, για να ηρεμήσω και να κοιμηθω) και σκέφτομαι εικόνες που έχω δει και μου άρεσαν. Λειβάδια, κήπους με λουλούδια, όμορφες παραλίες... Και φαντάζομαι τον εαυτό μου εκεί...

    Στα λέω όλα αυτά γιατί η άλλη λύση είναι να πας σε κάποιον ειδικό να του μιλήσεις για όλα αυτά. Όπως τα έγραψες. Αλλά δεν ξέρω αν το θέλεις. Άσε που δεν ξέρω και σε τι χέρια θα πέσεις...

    Πάντως με το να τα βγάλεις από μέσα σου και να τα γράψεις έκανες καλό στον εαυτό σου. Και το πρώτο βήμα να τα ξεπεράσεις με τον ένα τρόπο ή τον άλλο.

    Να είσαι όλο και καλύτερα !!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Eυχαριστώ για τις συμβουλές σου. Σε ειδικό έχω πάει αλλά να σου πω την αλήθεια δεν είδα αποτέλεσμα. Τα φάρμακα που δίνουν είναι κατά του στρες κυρίως αλλά δεν μπορείς να υπολογίσεις πότε θα σου συμβεί και τελικά πιστεύω ότι είναι εντελώς εγκεφαλική υπόθεση.

      Διαγραφή
  2. ευχαριστώ που τα μοιράστηκες μαζί μας όλα αυτά...δεν νοιώθεις λιγο πιο καλα τωρα που το μοιραστηκες με αλλους; δεν ειμαι κλειστοφοβικη, αλλα απο αυτα που διαβασα στην αναρτηση σου καταλαβαινω ποσο δυσκολο ειναι για εναν κλειστοφοβικο.. να προσπαθεις να μη το σκεφτεσαι να σκεφτεσαι κατι θετικο εκεινη την ωρα...
    η αλλαγη της ωρας στον χειμωνα ουτε εμενα μου αρεσει που νυχτωνει πιο γρηγορα που με βρισκει η νυχτα απο την ωρα που σχολανω ...θελω το καλοκαιρακι μου...την ανοιξη...
    στην εκκλησια του Αγ.Γερασίμου Κεφαλονιά πήγα, για το σπήλαιο δε γνώριζα τώρα το ακούω

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όταν ξαναπάς στον Αγ. Γεράσιμο να ζητήσεις να σου το δείξουν είναι ένα λαγούμι και μπαίνεις εκεί αφού κατέβεις μια σκάλα μέσα στην εκκλησία. Φιλιά πολλά.

      Διαγραφή
  3. Φλωρίτσα μου, όλοι μας σχεδόν έχουμε φοβίες, αν σου πω τις προσωπικές μου θα κουραστείς να διαβάζεις... Να ξέρεις ότι τις περισσότερες τις αποκτούμε μεγαλώνοντας ή μετά από μια άσχημη εμπειρία. Δεν ήταν και λίγο αυτό που βίωσες στον Ευαγγελισμό αγάπη μου...
    Οι περισσότερες φίλες μου, προκειμένου να κάνουν αξονική, έκαναν ηρεμηστική ένεση, τις φωνές έβαζαν!
    Όταν σουρουπώνει, η μελαγχολία μεταφράζεται σε φοβία, άναψε τα φώτα σε όλα τα δωμάτια, βάλε μουσική και θα νιώσεις καλύτερα κοπέλα μου.
    Έκανες πολύ καλά που τα έγραψες, η καλύτερη ψυχοθεραπεία είναι!

    Φιλάκια πολλά σου στέλνω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ξέρεις η νύχτα δεν με πειράζει. Με πειράζει αυτό το μικρό κομμάτι που δεν είναι ούτε νύχτα ούτε μέρα.Πόσο περίεργο είναι τελικά το μυαλό μας.

      Διαγραφή
    2. Αυτό το κομμάτι της μέρας με ενοχλεί και μένα!
      Έχω κρυφούς φωτισμούς στα περισσότερα δωμάτια και πριν νυχτώσει τα έχω ήδη ανάψει: κάτω από το κρεβάτι, γύρω γύρω από ένα καθρέφτη, πάνω σε κουρτινόξυλα, μέσα στο τζάκι. Στο μπάνιο καίω ρεσώ και κεριά.
      Εμένα με βοηθούν πολύ όλα αυτά. :))

      Διαγραφή
  4. Θα συμφωνήσω με την Μary!
    Κι επειδή το παθαίνω κι εγώ, μέσα στο αυτοκίνητο συνήθως, να σου πω...ότι εγώ κοιτάζω έξω, παίρνω αέρα και κάνω υπομονή...Σκέφτομαι φυσικά κάτι άλλο !
    Φιλιά! Και δύναμη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πολύ καλή μου @iris. Φιλιά κι από μένα.

      Διαγραφή
  5. Εγώ δεν θα έλεγα πως αντιμετωπίζω κάποιον ιδιαίτερο φόβο.
    Να ξέρεις όμως...ότι το μυαλό μας οφείλεται για πολλά!
    Να προσέχεις μην ξαναπάθεις κάτι παρόμοιο.
    φιλιά πολλά:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ξέρεις κι εγώ σε νεαρότερη ηλικία φανταζόμουν ότι δεν με αγγίζουν όλα αυτά. Συνήθως αυτά εμφανίζονται μετά τα 40.νΔεν είναι όμως στο χέρι μας πάντοτε να αποφεύγουμε ότι μας το προκαλεί.
      Φιλιά πολλά.

      Διαγραφή
  6. Φλώρα μου, καλησπέρα! Με το αεροπλάνο μέχρι στιγμής καλά τα έχω πάει, αλλά με ασανσέρ την έχω πατήσει κι εγώ... και σε καταλαβαίνω! Θα μου επιτρέψεις όμως να μην επεκταθώ περισσότερο σχετικά -δε θέλω να σε τρομάξω παραπάνω!

    Συμφωνώ με τα κορίτσια που σου είπαν να σκέφτεσαι ευχάριστα πράγματα. Κάνε όλα όσα σε ευχαριστούν και απέφυγε βασικά να σκέφτεσαι τον ίδιο σου το φόβο! Πρέπει να φανείς δυνατή και να προσπαθήσεις να ξεπεράσεις τους φόβους σου, όσο και όπως μπορείς (και καλύτερα χωρίς φάρμακα)... Όλα μέσα στο μυαλό μας είναι! Αν τα βρίσκεις σκούρα και τώρα και αργότερα μέσα στο χειμώνα, να μπαίνεις και να γράφεις εδώ και να επικοινωνείς μαζί μας, είμαστε εδώ και να σε ακούσουμε και να μιλήσουμε όταν το χρειάζεσαι... Σιγά σιγά, όλες μαζί κάτι θα καταφέρουμε! Γι΄αυτό δεν είναι οι φίλοι;

    Καλό απόγευμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Ξέρω πως δύσκολα αντιμετωπίζονται οι φοβίες αλλά το προσπαθώ συνεχώς γιατί ξέρω πως είναι βαθύ το πηγάδι κι αν αφεθείς θα πέσεις μέσα.
      Για να ξεφύγεις βέβαια πρέπει όλα στη ζωή σου να είναι ήρεμα και χωρίς προβλήματα ώστε να ξεχνιέσαι με ωραία πράγματα και να μην σε φοβίζουν οι βλακείες του εγκεφάλου σου.
      Φιλιά και θα τα λέμε συνεχώς.

      Διαγραφή
  7. flora! me lene kevin kai eime 18 xronwn. teleutaia suniditopoio pws isws eime k egw ligo kleistofovikos . 8elwas loipon n ma8w pragmata g thn kleistofovia etuxe na dw kai n diavasw auta p exeis grapsei kai borw n paw pws einai polu safes kai realistika . h dikia m teleutaia ebeiria egine to fetino kalokairi mesa ston proastiako 3afnika g 1th fora vlepodas na mhn yparxei para8uro anoixto m epiase enas panikos sthn arxh ustera taxupalmia. perito na pw pws kai egw apofeugw ta ansanser !telos prosfata emfanistike edelws aprosmena kai mia allh fovia m aneferes kai esu parapanw . meta t apogevma otan arxizei kai vradiazei ais8anomai kapws asxhma na mhn borw n anapneusw kai 8elw n ginei pali mera. 8a to ekthmousa polu an m voh8ouses kuriws gia to teleutaio gt t 8ewrw polu xazo ! kai eime polu mikros g n me apasxoloun auta !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή