Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2012

4η ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΙΣΤΟΡΙΩΝ - ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΝ 2ου ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ



συνέχεια της 3ης ανάρτησης ιστοριών-παραμυθιών 
του 2ου παιχνιδιού "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"


12.H ΔΙΑΙΤΑ ΤΗΣ ΠΑΝΩΡΑΙΑΣ

Η Πανωραία και η Αριστέα ήτανε αδελφές, με ένα μόλις ένα χρόνο διαφορά και παρ΄ όλο που είχανε τους ίδιους γονείς διαφέρανε τόσο πολύ η μία από την άλλη, στην όψη, στο χαρακτήρα, στη φωνή, στα πάντα ,που οι στενοί φίλοι και συγγενείς λέγανε χαριτολογώντας ότι κάποιο μπέρδεμα θα έγινε στο μαιευτήριο……
Η Πανωραία ήτανε ψηλή, εύσωμη, με πλούσιο στήθος, γεμάτη περιφέρεια, ανοιχτόχρωμο δέρμα , ξέθωρα γαλάζια μάτια , σαρκώδη χείλη και ανοιχτόξανθες μπούκλες…
Η Αριστέα ήτανε μετρίου αναστήματος, ξερακιανή, μελαχρινή, με ελαφρά γαμψή μύτη, λεπτά χείλη, μικρά καστανά μάτια και ίσια μαλλιά βαμμένα καστανοκόκκινα ,  κομμένα καρρέ …
Φορούσανε και οι δύο γυαλιά πρεσβυωπίας, ανοιχτόχρωμα με στράς η Πανωραία, κοκάλινα σοφιστικέ η Αριστέα, όσο για τα ενδιαφέροντά τους, εκδρομές, μπιρίμπα, κινηματογράφος, συνεστιάσεις η Πανωραία, διάβασμα, θέατρο, κονσέρτα, παρουσιάσεις βιβλίων η Αριστέα,
Είχανε μείνει ανύπαντρες και οι δύο, είχε ακουστεί ότι στα νιάτα τους  είχανε πολλές προτάσεις και προξενιά αλλά δεν αποφασίσανε ποτέ να παντρευτούνε γιατί ψιθυριζότανε ότι η μεν Πανωραία είχε αγαπήσει έναν καπετάνιο, παντρεμένο, που χάθηκε σε  ναυάγιο  η δε Αριστέα ήτανε τρελά ερωτευμένη με έναν  λογοτέχνη-ποιητή που τελικά είχε εγκλεισθεί σε Ψυχιατρείο..
Η Αριστέα διακριτική, εσωστρεφής, συνεσταλμένη, ολιγαρκής, είχε εδώ και χρόνια μια μικρή συντροφιά φίλων με τους οποίους σύχναζε  σε μία λέσχη ανάγνωσης, βοηθούσε εθελοντικά στην δημοτική βιβλιοθήκη και ήτανε μέλος της τοπικής χορωδίας.
Η Πανωραία αυθόρμητη, ευχάριστη, πληθωρική, με πλήθος φιλενάδων, παλιών και νέων γνωστών, καλοφαγού και λαίμαργη, βρισκότανε μόνιμα σε δίαιτα, σε ένα διαρκή  αγώνα με τα παραπανίσια κιλά που έμοιαζε με αυτόν του  Ηρακλή  και τη Λερναία ΄Υδρα….
Δεν υπήρχε δίαιτα, ματζούνι, σκεύασμα που να μην το είχε δοκιμάσει ενώ είχε μελετήσει αμέτρητα βιβλία και άρθρα σχετικά με τη διατροφή, το μεταβολισμό, τις θερμίδες, και τις μαγικές ιδιότητες του ανανά, του υβίσκου, του λεμονιού, του μπρόκολου, του ραδικόζουμου, του αγκιναρόζουμου, της κερήθρας, παρ΄ όλα αυτά, ο αριθμός των κιλών της μπορεί να υφίστατο κατά καιρούς κάποιες μικρές διαφοροποιήσεις, η ίδια πάντως παρέμενε υπέρ το δέον τροφαντή και αθεράπευτα λιχούδα  ….
Μετά από πολλές προσπάθειες, συμβουλές και ενημέρωση από φίλες, βιβλία, περιοδικά είχε καταλήξει στην τέλεια δίαιτα για εκείνη.
Την είχε αντιγράψει με ωραία γράμματα σε μία σελίδα και είχε φτιάξει τουλάχιστον πέντε πανομοιότυπα αντίγραφα τα οποία είχε διαμοιράσει στο κομοδίνο της, στην τσάντα της, στο καθιστικό, στην κουζίνα, στο κατάστημα, ενώ δεν παρέλειψε να  κολλήσει και στο ψυγείο την εικόνα μιας ευτραφούς καλλονής, που μετά τη δίμηνη εφαρμογή της προτεινόμενης δίαιτας ….αποκτούσε ιδανικές διαστάσεις !!!
Στο αντίγραφο που είχε πάντα στην τσάντα της η Πανωραία, σημείωνε διάφορες προσωπικές παρατηρήσεις και  κυρίως προσθήκες… κάπως έτσι…
Δευτέρα
Πρωινό : Χυμός πορτοκάλι, 2 φρυγανιές , καφές
Δεκατιανό: 1 μήλο, τσάι
Μεσημέρι: Κοτόπουλο ψητό, χόρτα βραστά με λεμόνι
Απόγευμα: Τσάι
Βράδυ: Τυρί, ντομάτα, 1 παξιμάδι
Σημειώσεις : Δεκατιανό + τυρόπιττα ( με φύλλο της  Πιπίτσας)
Μεσημέρι + 4-5 πατάτες ψητές
Απόγευμα + ένα κομμάτι κηρήθρα + μέλι (για τόνωση)
Βράδυ + 2 φέτες σαλάμι μπύρας + ζουμί από χόρτα      Προ του ύπνου 1 γιαούρτι + 1 σοκολατάκι (μικρό)
Τρίτη
Πρωινό: Καφές , κουάκερ
Δεκατιανό: Χυμός πορτοκάλι
Μεσημέρι: Φασολάκια λαδερά, τυρί
Απόγευμα: Τσάι
Βράδυ:  Αυγό βραστό ,φρυγανιά, 1 μήλο
Σημειώσεις: Δεκατιανό + 2 μπισκότα + 1 κουλούρι με σουσάμι
Μεσημέρι  + 3 φέτες ψωμί ζυμωτό (ολικής)
Απόγευμα + κέηκ(2 φέτες λεπτές)
Βράδυ + 3 φέτες ζαμπόν (άπαχο)
Προ του ύπνου γιαούρτι με μέλι………………………………….
Κυριακή
Πρωινό: Χυμός πορτοκάλι, καφές, 1 φρυγανιά, μέλι
Δεκατιανό: 1 αχλάδι
Μεσημέρι :Ψάρι ψητό, βραστά λαχανικά
Απόγευμα: Τσάι, 2 κουλουράκια
Βράδυ: Χορτόσουπα, 2 φρυγανιές, τυρί
Σημειώσεις:
Μεσημέρι: Καλεσμένη στης Αντωνίας
Κρέπες με σπανάκι και τυρί ( ΄Ονειρο !!!έφαγα μόνο δύο)
Αρνάκι ψητό με πατάτες, σαλάτα λάχανο, καρόττο.(Αριστούργημα!)
Γαλακτομπούρεκο (Υπέροχο!!! έφαγα ένα μάλλον μέτριο κομμάτι)
Απόγευμα (6.30)
Καλεσμένη για μπιρίμπα στης Αγγελικής (έχασα, είχα δίπλα μου τη γρουσούζα τη Φαίη Κουμούζογλου)
Τσάι, σοκολατόπιτα, ραβανί, Εκλαίρ, Τσηζ κέηκ, Λουκουμάδες  Τούρτα Σεράνο
(δοκίμασα λίγο από όλα, ήτανε τέλεια……..πήρα τη συνταγή για το τσηζ κέηκ!!! Φανταστικό!!!)
Μείναμε μέχρι αργά γιατί η παρέα ήτανε καλή και διασκεδαστική…
Στις 9.00  Μεζεδάκι και κρασάκι
Πατάτες φούρνου με μπέηκον, τυρί και κρέμα γάλακτος
Λουκάνικο χωριάτικο στη σχάρα με ρίγανη και λεμόνι
Τυροκροκέττες , Κεφτεδάκια, Σπανακόπιττα, Ντοματίνια, Αγγουράκι, Μαρούλι, Καπνιστός σολωμός, Κριτσίνια, Κρακεράκια
Σημείωση :
(Όλα ήτανε σπιτικά, φρεσκότατα και νοστιμόταταααα!!!)
Δοκίμασα λίγο λουκάνικο, πατάτες με μπέηκον, τυροκροκέττες, κεφτεδάκια, σπανακόπιττα (ένα κομμάτι γωνία), 2-3 ντοματίνια, λίγο σολωμό…. δεν πήρα κρακεράκια και κριτσίνια ούτε ένα …!!!
Αύριο θα φάω μόνο σαλάτα!!! (Αποτοξίνωση)


13. Η ΕΥΧΗ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ

Καθισμένη στην πολυθρόνα της και σκεπασμένη με τη ζεστή καμηλό κουβέρτα, προσπαθούσε να πιεί γουλιά γουλιά το ζεστό ζουμί από αγριοβότανα που της είχε ετοιμάσει με φροντίδα η μικρότερη αδελφή της, η Ευδοκία.
Κάθε μέρα ένοιωθε πιο αδύναμη, αλλά ταυτόχρονα παράξενα δυνατή, η σκέψη της, η λογική της, η μνήμη της λειτουργούσαν στην εντέλεια , παράξενο στ΄ αλήθεια ….πάνε τρείς μήνες τώρα που συνειδητοποίησε με πλήρη διαύγεια ότι  είχε έρθει η ώρα της, στα εξήντα τέσσερα χρόνια της, σημαδιακός αριθμός, στα εξήντα τέσσερα είχε φύγει και η δική της μάνα, στα εξήντα τέσσερα ο άνδρας της ο Λέανδρος, στα εξήντα τέσσερα και η μεγαλύτερη αδελφή της η Ιφιγένεια.
Στο τραπεζάκι δίπλα της ήτανε ακουμπισμένα τα τέσσερα ξύλινα εικονισματάκια, αγιογραφημένα από τις καλόγριες  της Μονής Τιμίου Προδρόμου, που είχε παραλάβει σήμερα το πρωί.
Φόρεσε τα γυαλιά της, πήρε στα χέρια της το πρώτο εικονισματάκι και την πέννα της και με τα ωραία στρωτά καλλιγραφικά της γράμματα έγραψε στο πίσω μέρος «Πολυαγαπημένε μου γιέ Δημήτρη, πορέψου στη ζωή σου με φόβο Θεού, θάρρος , εντιμότητα και την ευχή της μάνας σου» σημείωσε την ημερομηνία και υπέγραψε :  Αριάδνη Γραμματικού Σοφιάδη, τα ίδια ακριβώς λόγια έγραψε και στις άλλες τρείς εικονίτσες αλλάζοντας μόνο τα ονόματα…
Χιόνιζε ασταμάτητα τις τρείς τελευταίες ημέρες και πολλοί δρόμοι είχανε κλείσει, τα πλοία δεμένα στα λιμάνια, τ΄αεροδρόμια κλειστά επίσης… όμως ο Δημήτρης, ο Γιώργης, ο Βασίλης και η Κατερίνα τα κατάφεραν να φθάσουν στο πατρικό τους πριν βραδιάσει.
Η πολυαγαπημένη μάνα τους , η κυρία Αριάδνη, η διδασκάλισσα, έφυγε αθόρυβα και ήρεμα στον ύπνο της το βράδυ της 2 Φεβρουαρίου 2000 μόλις τρείς ημέρες μετά την άφιξη των τεσσάρων παιδιών της. Μετά την τελετή και όλα τα σχετικά, τα τέσσερα αδέλφια στάθηκαν μπροστά στο μεγάλο τζάκι του πατρικού τους και  αγκαλιάστηκαν, άφησαν τα δάκρυα ελεύθερα να κυλήσουν από τα μάτια τους και τ΄ αναφυλλητά να ξεσπάσουν, έπειτα  απόμειναν για κάμποση ώρα σιωπηλοί, ακίνητοι, με βουρκωμένα μάτια και βαριά καρδιά… έβγαλαν τα εικονισματάκια  με την ευχή της μάνας τους, τα ασπάστηκαν και τα έσφιξαν πάνω στην καρδιά τους μέχρι την ώρα του αποχωρισμού, που ο καθένας πήρε το δρόμο του…. ο Δημήτρης για την Αθήνα, ο Γιώργης για τη Νέα Υόρκη, ο Βασίλης για τη Θεσσαλονίκη, η Κατερίνα για τα Χανιά…..
Σαν όνειρο ήρθανε στο νου του Δημήτρη αυτές οι εικόνες σήμερα  .ίσως γιατί  αύριο 2 Φεβρουαρίου είχε κανονιστεί να ξεκινήσει η κατεδάφιση του παλιού διώροφου με τον ευρύχωρο κήπο στην Κηφισιά που του θύμιζε έντονα το πατρικό του … και το δελτίο καιρού προέβλεπε ότι θα χιόνιζε….. όπως τότε ……το Φλεβάρη  του   2000….
Σήκωσε τα μάτια από τα σχέδια που ήτανε απλωμένα μπροστά του,   το βλέμμα του χάιδεψε την εικόνα της γυναίκας του και του γιού που χαμογελούσανε μέσα από την ασημιά κορνίζα, ύστερα κοίταξε τον τοίχο δεξιά του, εκεί που ήτανε κρεμασμένο το αντίγραφο του Πτυχίου του από το Πολυτεχνείο, τη σχολή Πολιτικών Μηχανικών συγκεκριμένα, το Διδακτορικό του και το εικονισματάκι του Αγίου Δημητρίου,  η ευχή της μάνας του !
Ο Γιώργης πάρκαρε το αυτοκίνητο στο υπόγειο γκαράζ του σπιτιού του, ανέβηκε και έβγαλε το παλτό και το κασκόλ του, προχώρησε στην κουζίνα και ετοίμασε ένα ζεστό ρόφημα, άνοιξε το ντουλάπι και έβγαλε το βαζάκι με το μέλι και την κερήθρα που του είχε στείλει η θεία Ευδοκία, το άνοιξε, έκοψε ένα μικρό κομμάτι και το πιπίλησε ηδονικά… ένοιωσε το άρωμα και τη γλύκα να τον πλημμυρίζουν, το είχε τόσο ανάγκη αυτή τη στιγμή, ύστερα  πήρε την αχνιστή κούπα και προχώρησε στο γραφείο του. Κάθισε στην αναπαυτική δερμάτινη πολυθρόνα του έβγαλε τα γυαλιά του και άπλωσε τα πόδια του πάνω στο τραπεζάκι με τη στοίβα των ιατρικών περιοδικών……..
« ευτυχώς σταθεροποιήθηκε έγκαιρα η κατάστασή του σκέφτηκε, ήτανε δύσκολο περιστατικό και στο χειρουργείο παρουσιάστηκαν επιπλοκές, με τη βοήθεια του Θεού τα κατάφεραν…»
Μετά σηκώθηκε και στάθηκε μπροστά στο μεγάλο παράθυρο, το χιόνι έπεφτε σε αραιές νιφάδες , άνοιξε το πρώτο συρτάρι στα δεξιά του γραφείου του, πήρε το εικονισματάκι  του Αγίου Γεωργίου στα χέρια του και το ασπάστηκε … κάτι που έκανε καθημερινά,  ευλαβούμενος τον ΄Αγιο προστάτη του  και τιμώντας  την ευχή της μάνας του….. το βλέμμα του στάθηκε για λίγο  στον ημεροδείκτη πάνω στο γραφείο του,  THURSDAY  02  FEBRUARY….και οι αναμνήσεις τον κατέκλυσαν….
Μόλις είχε συσκευάσει και το τελευταίο δέμα ο Βασίλης και κοίταξε με ανησυχία το ρολόι του, πέρναγε η ώρα και δεν έλεγε να φανεί το φορτηγό…...Ανησυχούσε γιατί είχε δώσει το λόγο του στο δάσκαλο εκείνου του χωριού έξω από την Κοζάνη, ότι  το απόγευμα της 2ας Φεβρουαρίου θα είχε στα χέρια του τα βιβλία που δώριζε στη σχολική βιβλιοθήκη.
Σήκωσε το τηλέφωνο και σχημάτισε τον αριθμό, δεν απαντούσε…. κοίταξε ξανά έξω από το παράθυρο και αναπήδησε, το φορτηγό μόλις είχε σταματήσει μπροστά στην πόρτα της αποθήκης παραδίπλα από τα γραφεία του Εκδοτικού Οίκου που είχε ιδρύσει ο παππούς του, ο διδάσκαλος Βασίλειος Σοφιάδης.
Βγήκε έξω βιαστικά και φώναξε: « παιδιά ελάτε, είναι πέντε κιβώτια στην αποθήκη και 10 δέματα εδώ στο γραφείο , φορτώστε γρήγορα και ξεκινήστε γιατί άκουσα στις ειδήσεις ότι χαλάει ο καιρός, ίσως χιονίσει το απόγευμα…»
Γύρισε ανακουφισμένος στο γραφείο, εντάξει φορτωθήκανε όλα και σίγουρα το απόγευμα θα φθάνανε στον προορισμό τους, με τη βοήθεια του Θεού σκέφτηκε και ύψωσε αυθόρμητα το βλέμμα του  στον ανατολικό τοίχο, δίπλα στις φωτογραφίες του παππού και του πατέρα του,  εκεί ακριβώς που ήτανε  κρεμασμένο το μικρό εικονισματάκι του Αγίου Βασιλείου, η ευχή της μάνας του…. πάνε τώρα  12  χρόνια σκέφτηκε συγκινημένος από εκείνο το Φλεβάρη….
Κρατούσε το μωρό στην αγκαλιά της και παρατηρούσε γεμάτη συγκίνηση το ροδαλό προσωπάκι . Ασυναίσθητα λικνίζοντας απαλά το βρέφος άρχισε να ψιθυρίζει το νανούρισμα που άκουγε κι από τη δική της μητέρα :«Κοιμήσου και παράγγειλα, στην Πόλη τα προικιά σου, στη Βενετιά τα ρούχα σου… και τα διαμαντικά σου….»
Αχ μανούλα αναστέναξε η Κατερίνα… ύψωσε τα βουρκωμένα μάτια της πάνω στη μεγάλη συρταριέρα της κρεβατοκάμαράς της και  στύλωσε το βλέμμα της πάνω στο εικονισματάκι της Αγίας Αικατερίνης, την ευχή της μάνας της…… μ΄ αυτή την ευχή πορευότανε στη ζωή της, όπως και τα αδέλφια της,  είχε γίνει δασκάλα όπως κι εκείνη, πριν πέντε χρόνια είχε αποκτήσει δύο δίδυμα αγόρια και μόλις πριν λίγες  ημέρες στις 2 Φεβρουαρίου  είχε αποκτήσει το τρίτο της παιδί, τη μικρή Αριάδνη…….
Σ΄ ευχαριστώ Θεέ μου ψιθύρισε !!!


14. ΤΑ ΔΙΔΥΜΑ ΣΚΑΝΤΑΛΑ

Άνοιξε την πόρτα και έσυρε το ξεχειλισμένο καρότσι της λαϊκής στο χωλ. Έβγαλε τα σκούρα γυαλιά  του ήλιου και τα ακούμπησε μαζί με τα κλειδιά πάνω στην εταζέρα δίπλα στην πόρτα και φώναξε :
-Γύρισα..!!! Μάνα … Κορίτσια που είστε…!
Ησυχία !!! Ούτε φωνή, ούτε ακρόαση!!! Μπα πού να πήγαν αναρωτήθηκε η Θάλεια και προχώρησε στην κουζίνα…
 - Μάνα  ξαναφώναξε..!!! Κανείς δεν είναι εδώ;
Διέσχισε ανήσυχη το διάδρομο φωνάζοντας Μάνα; Μάνα; Η πόρτα στο δωμάτιο της μάνας της ήτανε μισάνοιχτη, την έσπρωξε και μπήκε κοιτάζοντας ανήσυχα γύρω της…. Μάνα τι κάνεις εκεί; Τι πάθατε καλέ, γιατί δε μιλάς; Που είναι τα κορίτσια;
Η γιαγιά ήτανε πεσμένη στα τέσσερα στο πλάι του κρεβατιού της, αναψοκοκκινισμένη  και την κοίταζε με απόγνωση.
Τι έπαθες μάνα; Έπεσες; Ρώτησε με φόβο για την απάντηση που θα έπαιρνε… πονάς; Που χτύπησες;
Ούτε ήπεσα, ούτε πονώ… απάντησε η γιαγιά Καλλιόπη με φωνή αλλοιωμένη από τη σύγχυση και την ταραχή… ανασηκώθηκε, κάθισε στην άκρη του κρεβατιού και συνέχισε …αυτός ο λούμπουνας… η πρωτοκόρη σου… παράσυρε και τη μικρή και μόλις έφυγες… βάλανε μπρός για το μπουφέ… πήρα βέβαια είδηση αλλά που να τα προλάβω τα σκάνταλα….. είχε ανέβει η μεγάλη στην καρέκλα και η μικρή, ο κολαούζος,  περίμενε από κάτω, ανοίξασι και κατεβάσασι από το πάνω-πάνω ράφι το βάζο με την κερήθρα και το μέλι και την καράφα με το λικέρ το κερασό ….. έβαλα τη φωνή, συνέχισε με κομμένη ανάσα από τη σύγχυση κι αυτές σαστίσασι προς στιγμή,  γλίστρησε της μικρής της Αγγέλας, το βάζο με την κερήθρα κι έγινε κομμάτια, ευτυχώς δεν κόπηκε, πασάλειψε μόνο τα ρούχα και τα παπούτσια της, ενώ η μεγάλη η Μαρκέλλα, («μεγάλη»…. κατά τρισήμισυ λεπτά) στη φούρια της να κατέβει από την καρέκλα έριξε την κρυστάλλινη καράφα με το λικέρ, πάει κι αυτή κλάφτηνε…. τα ζουμιά  περιχύσασι το μισό μπουφέ και το χαλί και εξαφανιστήκασι και οι δύο πριν προλάβω να πω άλλη κουβέντα !!!
Αχ βρε μάνα…!!! Κατατρόμαξα νόμισα πως έπεσες!!! Αφού είσαι καλά εσύ και τα κορίτσια, όλα τα άλλα διορθώνονται… ηρέμησε και θα τις περιλάβω εγώ τώρα…. παιδιά είναι βρε μάνα ….παιδιά… τα ξέχασες τα δικά μας… μη χτυπήσανε μόνο, αυτό με νοιάζει…
Θάλεια !! Αγρίεψε η γιαγιά… μην ξανακούσω «παιδιά είναι»!!!! Γιατί …γιατί… δεν απόσωσα ακόμη…. πριν κάμουσι τη ζημιά… είχανε τρυπώσει και στην κάμαρή μου,  σίγουρα κάτι σκαρώσασι πάλι τα ζουλάπια και μετά σα σίφουνες ορμήσασι στη σκάλα…  ,  φοβέρισά τες …. καλοπήρα τες …τίποτα !!!
΄Ηντα που ’παθα πρωινιάτικα η καλονοικοκυρά… συνέχισε…     (όταν συγχυζότανε η γιαγιά, χρησιμοποιούσε αυτή τη χαρακτηριστική έκφραση καθώς και ένα μεγάλο αριθμό λέξεων της δωδεκανησιακής διαλέκτου)  μπήκα στην κάμαρη να δω ήντα κάμασι , κυρίως ανησύχησα για το καντήλι, που ευτυχώς ήτανε σβηστό, γιατί άξιες τις έχω τις τσαπερδόνες  και φωτιά να βάλουσι εδώ μέσα….
΄Εκανε μια μικρή παύση, πήρε μια βαθειά ανάσα και συνέχισε με πονεμένη φωνή…. ο εξαποδώ τις έβαλε να μου κρύψουσι την …την εικόνα της Παναγίας του Καζάν… η φωνή της έσπασε κι έβγαλε με τρεμάμενα χέρια το μαντήλι από την τσέπη της και σκούπισε τα δακρυσμένα μάτια της…
Της Θάλειας της κόπηκαν τα πόδια, εκεί που είχε ανακουφιστεί όταν κατάλαβε ότι για  παιδική σκανταλιά πρόκειται και ότι η γιαγιά είναι καλά, δεν έπεσε και δεν έσπασε κανένα κόκαλο, το αίμα της ανέβηκε στο κεφάλι !!!
-Μάνα μου ηρέμησε της είπε, έσκυψε και τη φίλησε στο μέτωπο, της έσφιξε τα χέρια και την καθησύχασε χαϊδεύοντας την πλάτη της, αναλαμβάνω εγώ τώρα, μην ανησυχείς….
Ψυχραιμία…  Θάλεια, ψυχραιμία, ψιθύρισε…. αυτόματα της ήρθε στο μυαλό η προηγούμενη φορά που αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει  την ευρηματικότητα των διδύμων στις αταξίες , μόλις τον προηγούμενο μήνα είχαν  ξεκρεμάσει τα απλωμένα με τάξη και διακριτικότητα εσώρουχα της γιαγιάς, από την απλώστρα του μικρού εσωτερικού μπαλκονιού  και τα άπλωσαν σε ένα σχοινί που έδεσαν πρόχειρα, στη μπροστινή βεράντα του σπιτιού… ν΄ ανεμίζουνε πανηγυρικά σε κοινή θέα… τα μαντήλια, τα μεσοφόρια, οι φανέλες, οι κυλόττες και οι στηθόδεσμοι, της γιαγιάς Καλλιόπης….
΄Επιασε τον εαυτό της να χαμογελάει φέρνοντας στο νου αυτή τη σκηνή, μα  την ίδια στιγμή σοβάρεψε ενθυμούμενη ότι  η μάνα της ανέβασε πίεση  20, χρειάστηκε δύο υπογλώσσια και ακόμα δεν είχε ξεπεράσει το σοκ από το ρεζιλίκι… Οι εντεκάχρονες δίδυμες βέβαια το καταδιασκεδάσανε μιας και δεν χάνανε ευκαιρία να σκαρώσουν  διάφορες αθώες φάρσες , συνήθως  κρύβανε τα γυαλιά ή το καπέλο της γιαγιάς, δένανε κόμπο τις κάλτσες και τις καλτσοδέτες της, σπανιότερα κρύβανε το ποτιστήρι, την ομπρέλα  ή τα μανταλάκια, αλλά τώρα… η  εξαφάνιση της εικόνας ήτανε κάτι  σοβαρό και εντελώς διαφορετικό και σαν τέτοιο θα έπρεπε να αντιμετωπιστεί …
Είκοσι λεπτά χρειάστηκε η Θάλεια να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, άκουσε τις εξηγήσεις και τις δικαιολογίες τους, στο τέλος….. ζήτησαν χίλιες φορές συγγνώμη για τη ζημιά και μαζεμένες σαν βρεγμένες γάτες, άκουσαν τις  επιπλήξεις και τις νουθεσίες από τη μητέρα τους…. αφού προηγουμένως ομολόγησαν ότι το πολυαγαπημένο εικονισματάκι της γιαγιάς ήτανε κρυμμένο κάτω από το προσκεφάλι της…
Κατέβηκαν και οι τρείς και μπήκανε προσεκτικά στην κάμαρα της γιαγιάς, τη βρήκανε καθισμένη στην πολυθρόνα της δίπλα στο παράθυρο με τα χέρια σταυρωμένα πάνω στα γόνατά της… η Αγγέλα  πλησίασε με σκυμμένο κεφάλι και της φίλησε το χέρι, η Μαρκέλλα είπε με σβησμένη φωνή και χαμηλωμένα μάτια, «γιαγιούλα… μας συγχωρείς, δεν θέλαμε να σε στενοχωρήσουμε…… δεν θα το ξανακάνουμε ποτέ… σου ορκιζόμαστε», ύστερα έτρεξε σβέλτα στο κρεβάτι, πήρε την εικόνα που ήτανε κρυμμένη κάτω από το κεντητό μαξιλάρι της γιαγιάς και την απόθεσε στα χέρια της….
Αμέσως η γιαγιά αναστέναξε με ανακούφιση, ασπάστηκε την εικόνα και μετά αγκάλιασε τις εγγονές της λέγοντας.. «βρε τρυποκάρυδα… βρε καμωματούδες… τούτη την εικόνα  έβαλέ σας ο εξαποδώ να πειράξετε, που είναι η ευχή του πατέρα μου…. ήφερέ τη από τη Ρωσία, από την Αγία Πετρούπολη… είπα σας την ιστορία τόσες φορές….» έσκυψε και τις φίλησε στην κορυφή του κεφαλιού και με ήρεμη φωνή είπε «συχωρεμένες, συχωρεμένες,  όμως αστεία δεν κάμουσι με τις εικόνες… πάντε τώρα να παίξετε φρόνιμα, Θάλεια  με προσοχή να φροκαλίσεις γύρω στο μπουφέ, έχει σπασμένα γυαλιά και κρύσταλλα  κόρη μου, το νου σου… κόβουνε σαν ξυράφια, με προσοχή τη φροκαλιά…» και σηκώθηκε να τοποθετήσει με ευλάβεια την εικόνα στη θέση της…

15.ΨΑΧΝΩ ΒΟΤΑΝΙ ΜΥΣΤΙΚΟ


Ψάχνω βοτάνι μυστικό
το μαγικό ζουμί να πιώ
που θα μου δώσει υπομονή
και δύναμη παντοτινή
να βλέπω ίσια τα στραβά
και λογικά τα παλαβά !!!
Μέλι κερήθρας καθαρό,
της πηγής γάργαρο νερό,
το νου να εξαγνίσω
τον κόσμο ν΄ αντικρύσω,
σαν μια εικόνα φωτεινή
χαρούμενη… και αληθινή !!!
΄Απειρος είναι ο  αριθμός
της θλίψης ο αναστεναγμός,
ποιός δεν ζητά παρηγοριά
σε μια κουβέντα, μια αγκαλιά,
πίκρα και πόνος σαν σουβλιά,
λέξεις, που κόβουν σαν γυαλιά !!!
Ψάχνω βοτάνι μυστικό,
που θα με κάνει δυνατό,
ν΄ αντέξω  κάθε χτύπημα,
της καρδιάς κάθε τρύπημα,
απώλειες, προδοσίες,
λάθη, αποτυχίες……
Ψάχνω βοτάνι μυστικό
που διώχνει κάθε τι κακό
που την αγάπη φέρνει
και κάθε λύπη παίρνει
να το σκορπίσω μιαν αυγή
και ν΄απλωθεί σ' όλη τη γή!!!

16.ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

 Kάθε φορά που βλέπω τον θείο τον Θανάση  να περνά με το τρακτεράκι του από τον κεντρικό δρόμο του χωριού για να πάει στο κτήμα, σκέπτομαι πως μερικά  πράγματα
παραμένουν τόσο ίδια  για τόσα πολλά χρόνια . Ο  θείος λοιπόν φορεί τα ίδια χοντρά μυωπικά γυαλιά, οδηγεί το ίδιο τρακτεράκι και κάνει την ίδια διαδρομή σπίτι -κτήμα εδώ και σαράντα χρόνια.  Το μόνο που άλλαξε λίγο είναι η εμφάνιση ε φυσικά και οι αντοχές του . Όταν ήμουν μικρή και πηγαίναμε  στο κτήμα να τον επισκεφτούμε   ήταν χαρά Θεού εκεί, ένα σπιτάκι με τις κότες  που τριγυρνούσαν μες στα πόδια μας ,  άλλο πιο δίπλα με τα αρνάκια και τα κατσικάκια να βελάζουν  και φυσικά η  κλούβα με τα κουνέλια αλλά το πιο ενδιαφέρον για μένα ήταν οι κυψέλες με τις μέλισσες . Αυτή η εικόνα που αντίκριζα κάθε φορά όταν τις άνοιγε για να βγουν έξω και  ένας απίθανος αριθμός μελισσών ξεπετάγονταν από τις κυψέλες  και σκέπαζε στην κυριολεξία    τις ανθισμένες πορτοκαλιές,  που υπάρχουν χιλιάδες σε όλο τον κάμπο ,και μας ξεκούφαιναν  με το βουητό τους, προσπαθώντας να ρουφήξουν όσο περισσότερο  ζουμί μπορούσαν από τα κατάλευκα ανθη , μου έχει μείνει αξέχαστη   αλλά πιο αξεχαστη εδώ που τα λέμε ήταν η νοστιμιά που είχε το  μέλι με την κερήθρα που μας κέρναγε  κάθε φορά που τρυγούσε, ήξερε βέβαια πόσο λιχούδα ήμουν πάντα. Η γεύση ήταν μοναδική αφού οι καημένες οι μέλισσες την είχαν  χτίσει  σταγόνα σταγόνα και είχαν αποθέσει εκεί το κεχριμπαρένιο θαύμα τους με άρωμα από τα  άνθη πορτοκαλιάς. Τώρα πια δεν μπορει να έχει μέλισσες γιατι ο κάμπος γεμισε εξοχικά και θείος γερασε για να αλλάξει τωρα  θέση στις κυψέλες και εμένα μου έμεινε μια όμορφη ανάμνηση καθε φορά που τον βλεπω να περνά.  

17.ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΡΑΜΜΕΝΗ ΤΟ ΒΡΑΔΥ


Αγαπητό μου Ημερολόγιο,
Έχει περάσει καιρός από τότε που σου έγραψα τελευταία φορά. Βλέπεις είχαν κατακλύσει το μυαλό μου σκέψεις που προσπαθούσα να ξεχάσω. Αναμνήσεις που δημιούργησε το καλοκαίρι και που το φθινόπωρο τόσο επιδειχτικά προσπαθεί να διαγράψει. Μα πες μου αγαπημένο μου ημερολόγιο, πως διαγράφεις κομμάτια της ζωής σου, του εαυτού σου, της καρδιάς σου; Πες μου…
Απόψε είναι Σάββατο, ένα ακόμα Σάββατο που με βρίσκει κλεισμένη στο σπίτι. Βρέχει και εγώ κάθομαι με το κεφάλι μου κολλημένο στο τζάμι και παρατηρώ τους δρόμους που αφήνονται στην βροχή να τους λυτρώσει.  Λίγο πιο κάτω ένας οδοκαθαριστής πριν τελειώσει την βάρδια του, μαζεύει κάτι  γυαλιά απ’ την άκρη του πεζοδρομίου. Το τζάμι είχε  θολώσει και παραλίγο να μην διακρίνω πως ήταν κομμάτια απ’ την καρδιά μου.
Χαζεύω τους ανθρώπους που προσπαθούν όπως - όπως να προστατευθούν λες και η βροχή θα τους πληγώσει και γελάω, γιατί ξέρεις πόσα πράγματα και πόσοι άνθρωποι προσπαθούν να μας πληγώσουν και δεν κάνουμε τίποτα; Η βροχή μας τρομάζει… ειρωνικό έτσι; Οι λάμπες του δήμου φωτίζουν τους δρόμους και αφήνουν τις σκιές να χορέψουν τον σαγηνευτικό χορό τους, για να αποπλανήσουν ένα όνειρο που είναι δανεικό.
Αναστενάζω, όλο αυτό κάνω τελευταία.
Με έχει στοιχειώσει η εικόνα του, έχω την αίσθηση πως τον βλέπω παντού, σε κάθε πρόσωπο που αντικρίζω, σε κάθε στιγμή που βιώνω. Θυμάμαι την ημέρα που γνωριστήκαμε σε ένα σοκάκι της Μάνης που προσπαθούσα σαν μικρό παιδί να αποφύγω μία μέλισσα. Εκείνος φάνηκε σαν από μηχανής Θεός για να με σώσει. Ακόμα θυμάμαι το γέλιο του, τόσο όμορφο , τόσο αληθινό. Θυμάμαι πως με πήρε απ’ το χέρι και με πήγε στα μελίσσια του, γιατί μου είπε πως τον φόβο πρέπει να τον αντιμετωπίζεις όχι να τον αφήνεις να σε παρασύρει. Πήγαμε εκεί, μου έδειξε τις μέλισσες από κοντά, μιλήσαμε αρκετά και  μάλιστα πριν φύγω μου έδωσε ένα βαζάκι με λίγη κερήθρα γιατί πάνω στην κουβέντα ανάφερα πως αρέσει στην μαμά μου. Το παραδέχομαι ήταν έξυπνη κίνηση από μέρους του. Δεν ξέρω πως πέρασαν οι μήνες από εκείνη την ημέρα, θυμάμαι μόνο πώς χτύπαγε η καρδιά μου κάθε φορά που τον κοιτούσα, κάθε φορά που με άγγιζε.
Όσο ήμασταν μαζί, μόνο χαμογελούσα, γιατί νόμιζα πως η Μοίρα μού χαμογέλασε, νόμιζα πως εκείνος για εμένα ήταν ο πρώτος αριθμός του λαχείου. Και ήταν! Απλά η ζωή είχε άλλα σχέδια για μας. Και έτσι τώρα κάθομαι μόνη, αποκομμένη απ’ όλα και βράζω στο ζουμί μου, αφήνοντας τις σκέψεις να με πηγαίνουν όπου θέλουν αυτές, ακόμα σε διαδρομές που με φοβίζουν, γιατί δεν θέλω να σκέφτομαι εκείνον. Θα γίνω καλά, θα γελάσω ξανά, θα βγω ξανά και θα ζήσω ξανά, μα όλα θέλουν τον χρόνο τους. Δεν θέλω να βάλω μια μάσκα με ένα ψεύτικο χαμόγελο ζωγραφισμένο επάνω και να προσποιηθώ πως νιώθω υπέροχα, για να βγω με τους φίλους μας. Δεν θέλω και να με δουν θλιμμένη, δεν θέλω να το μάθει εκείνος και να στεναχωρηθεί. Άλλωστε είναι τόσα χιλιόμετρα μακριά, τι θα μπορούσε να κάνει.
Με αγαπά και το να το ξέρω αυτό, με σκοτώνει. Μα θα πονούσα πιο πολύ αν τον κρατούσα εδώ και δεν τον άφηνα να κυνηγήσει το όνειρο του. Άλλωστε που ξέρεις πως θα τα φέρει η ζωή, ίσως κάποια μέρα η θλίψη που νιώθω τώρα να είναι απλά μια ανάμνηση, ίσως κάποτε να είμαστε ξανά μαζί. Το ελπίζω και το εύχομαι. Και κάνω αυτές τις ελπίδες προσευχή και τις στέλνω στον Θεό μου για να εισακουστούν. Σωπαίνω, τα άστρα απόψε τραγουδούν το τραγούδι μας, που έχει για στίχους τις στιγμές μας και για μελωδία την αγάπη μας. Αφήνω τα δάκρυα μου να μπερδευτούν με τις στάλες της βροχής. Και ίσως όταν τελειώσει, να βγει το ουράνιο τόξο κι εγώ να μαζέψω τα κομμάτια μου. Θα φύγει η συννεφιά κάποια στιγμή και ο ήλιος θα  στεγνώσει τα δάκρυα.
 Μέχρι να σου ξαναγράψω ελπίζω πως όλα θα είναι καλά…

18.ΚΑΝΕ ΚΙ ΕΣΥ ΤΟ ΤΕΣΤ ΓΙΑ ΑΛΤΣΧΑΪΜΕΡ. ΜΠΟΡΕΙΣ.

Αν είστε άντρας και υποψιάζεστε ότι εκτός από την κρεατοελιά στην μύτη και την πλατυποδία, έχετε κληρονομήσει και την......αφηρημάδα της γιαγιάς σας, που ενώ την ψάχνει το .....SILVER ALERT εκείνη μαζεύει βρούβες, ζοχούς και καυκαλήθρες στο βουνό, μην επαναπαυτείτε και τρέξτε να κάνετε το τεστ για την νόσο του Αλτσχάιμερ.
Πάμε λοιπόν:
1. Ξεχνάτε που έχετε βάλει τα γυαλιά σας;
Don’t worry, δεν είναι  Αλτσχάιμερ, η αφηρημάδα σας φταίει που τα ξεχνάτε άλλοτε στον...... πάγκο της κουζίνας της......κουμπάρας και άλλοτε στον........καναπέ της κουμπάρας.
2Ξεχνάτε μονίμως τον αριθμό των χαπιών που πρέπει να πάρετε;
Κανένας λόγος ανησυχίας, αφού το ένα και θαυματουργό Viagra δεν το ξεχνάτε ποτέ!
3. Ξεχνάτε να κάνετε έρωτα με την νεότατη σύζυγο σας ενώ φροντίζετε με επιμέλεια το μεστωμένο και γεμάτο καμπύλες και καμάρες κορμί της κουμπάρας;
Mην ανησυχείτε, δεν είναι Αλτσχάιμερ ούτε αφηρημάδα, αλλά η βαθιά εμπέδωση της ρήσης ότι η παλιά .....κουμπάρα έχει το.......ζουμί!
4. Σας ανησυχεί που έχετε εγκαταλείψει η περιορίσει χόμπι όπως η....... μελισσοκομεία, για το οποίο κάποτε τρελαινόσασταν;
Μην χτυπιέστε ,δεν είναι Αλτσχάιμερ ούτε καν αφηρημάδα, αλλά η διαπίστωση ότι του κορμιού της κουμπάρας  το μέλι το ηδονικό είναι πιο γλυκό από το μέλι της κερήθρας!
5. Ξεχάσατε που στον κόρακα βάλατε την εικόνα της Παναγίας της Γουρλομάτας  και η γυναίκα σας υποψιάζεται ότι αυτό αποτελεί πρώιμη ένδειξη Αλτσχάιμερ;
Μην σκάτε καλέ!
Σημασία έχει ότι θυμάστε που κρύψατε την εικόνα της Παναγίας της Γλυκοφιλούσας που σας έφερε η κουμπάρα από την Μυτιλήνη και για χάρη σας σκαρφάλωσε στον Ιερό βράχο μετρώντας ένα προς ένα...... 114 σκαλοπάτια, σε αντίθεση με την σύζυγο που μέτρησε μόνο.....5 ανεβαίνοντας στο εκκλησάκι της Λέρου!
Conclusion (συμπέρασμα καλέ!)
Από τα αποτελέσματα του τεστ προκύπτει ότι μπορείτε να κοιμάστε ήσυχος με την.....κουμπάρα, καθότι Αλτσχάιμερ σίγουρα δεν έχετε, απλώς η κουμπάρα σας έχει πάρει τα μυαλά!



Μη φύγετε..... δεν τελειώσαμε......

η συνέχεια στην αμέσως παλαιότερη απ' αυτήν ανάρτηση



10 σχόλια:

  1. Χρυσομέλισσες12:37 π.μ.

    Φλώρα μου,τι υπέροχες ιστορίες και ποιήματα!!! Τι θαυμάσια εμπειρία και τι ωραία δουλειά έκανες !!!Συγχαρητήρια σ΄εσένα και σε όλους τους συμμετέχοντες !!! Ρίξε μια ματιά , μήπως λείπει ο τελευταίος στίχος απο το ποίημα Ψάχνω βοτάνι μυστικό....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα το δω αμέσως. Βασανίστηκα πολύ από τον όγκο γιατί δεν χώραγε πολλά κάθε ανάρτηση και έπαιρνα από εδώ, κόλλαγα εκεί. 2 ώρες βασανίζομαι και ομοιόμορφο αποτέλεσμα δεν έχω καταφέρει.

      Διαγραφή
    2. Είχες δίκιο. Το διόρθωσα. Τώρα είναι εντάξει.

      Διαγραφή
  2. και στην ιστορία 14. ΤΑ ΔΙΔΥΜΑ ΣΚΑΝΤΑΛΑ δίνω 1 βαθμό

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πολύ. Να είσαι καλά και στα επόμενα παιχνίδια.

      Διαγραφή
  3. Είδα και επαθα Φλώρα μου να βγάλω ακρη απο'δω μέσα!
    Ολες είναι υπέροχες και θα σου πρότεινα την επόμενη φορά να βάζεις όρια στις λέξεις είναι κρίμα να χαντακώνονται ιστορίες μεγάλες γιατί είναι κουραστική η ανάγνωση εξ'αιτίας του μεγάλου αριθμού συμμετοχών.
    Ένας λογικός αριθμός 300-400λέξεων θα'ταν ότι έπρεπε για να είναι όλες ισάξιες.
    Τώρα για τη βαθμολογία
    θα δώσω το 3στο 10 ο τύπος-ιπισσα έχει ταλέντο!
    Το 2στη 13 έχει χιούμορ και έξυπνο!
    1στο 18 και θα μου επιτρέψεις να βάλω άλλο ένα βαθμό στο 26!

    Να διευκρινίσω ότι τις διάβασα όλες και θα'θελα να τις βαθμολογούσα όλες γιατί αξίζει η προσπάθεια απ'ολα τα μέλη!

    Τα θαλασσινά μου φιλιά για καλή εβδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ζουζού μου, δεν ξέρω αν κάνω σωστά που δέχομαι τον ένα παραπάνω βαθμό που έβαλες. Αφού όμως παραβίασα τους κανόνες του παιχνιδιού "μικρές ιστορίες" και δέχτηκα ιστορίες μεγαλύτερες από μικρές, δεν θα σου χαλάσω το χατηράκι.
      Ελπίζω να μην μου θυμώσει κανείς.Ευχαριστώ που μπήκες στον κόπο και βαθμολόγησες.

      Διαγραφή
    2. Ζουζού μου, λυπάμαι πολύ αλλά τελικά δεν θα δεχθώ την μία επιπλέον βαθμολογία σου γιατί έφθασαν ήδη στο e mail μου παράπονα που ζητούν να τηρηθούν πιστά οι όροι του παιχνιδιού και είμαι υποχρεωμένη να τους τηρήσω. Κρατώ λοιπόν το 1 που έβαλες στο 18 εκτός και αν προτιμάς το 1 να πάει στο 26. Ξανασκέψου το και αν θέλεις αλλαγή πες μου σε παρακαλώ να διορθώσω.
      Και πάλι λυπάμαι είμαι υποχρεωμένη να σεβαστώ τα παράπονα όπως δεσμεύομαι απέναντί σου ότι στο επόμενο παιχνίδι θα ορίσω πλαφόν λέξεων για κάθε ιστορία γιατί έχεις απόλυτο δίκιο ότι μαζεύεται μεγάλος όγκος που αποτρέπει κάποιον να φτάσει διαβάζοντας και στην τελευταία ιστορία.
      Συγχώρα με αν σε στενοχώρησα....

      Διαγραφή
    3. Έννοια σου δεν τρέχει τίποτα απλώς και'γω ήμουν αναποφάσιστη μακάρι να μπορούσα να τις βαθμολογούσα όλες!
      Μήπως θα'ταν αυτό το καλύτερο να βαθμολογούμε όλες τις ιστορίες απο το 1-5 έτσι θα παίρνουν όλες βαθμό και δεν θα νιώθει αδικημένος κανένας.
      Το λέω σαν παθούσα απ'τον προηγούμενο διαγωνισμό που δεν έλαβα ούτε ένα βαθμό αυτό όπως βλέπεις δεν με έριξε ίσα που πείσμωσα περισσότερο και ξανάγραψα:))

      Διαγραφή
    4. Ζουζού μου ξέρεις τι μεγάλο μπέρδεμα είναι η βαθμολογία.
      Να μην ξεχάσεις κανένα βαθμό, να μην ανακατέψεις κατά λάθος τίποτε.
      Πριν αναρτήσω κάνω 2 φορές έλεγχο.
      Θα δούμε αν μπορεί να γίνει κάτι. Μην απογοητεύεσαι καθόλου για τη βαθμολογία σου.
      Έπειτα ήταν μόνο ένα παιχνίδι. Δεν πέρασαν δέκα για να στεναχωρηθείς.
      Σ' αυτό μπορεί να έχεις πάει καλά δεν ξέρεις.

      Διαγραφή