Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2012

Η νίκη θα είναι δική μας αρκεί να μη νοιώθουμε ηττημένοι

Πάντα φάνταζαν στα μάτια μου ξένες όλες αυτές οι ιστορίες που διηγούνταν παλιοί  Μικρασιάτες πρόσφυγες.
Ήταν άνθρωποι που από τον πόλεμο έφτασαν κυνηγημένοι στην Ελλάδα, με ένα δεματάκι ο καθένας στο χέρι του ή και χωρίς αυτό.
Βρέθηκαν σε μια χώρα ξένη, φτωχή, ταλαιπωρημένη, που πάσχιζε να κλείσει τις πληγές της που ακόμη αιμορραγούσαν μετά από πολλά δεινά.
Ποτέ σ' αυτή τη χώρα δεν είχαν πάψει τα δεινά. Κι ενώ λοιπόν πάσχιζαν να χορτάσουν ψωμάκι, να ξαναφτιάξουν το σπιτικό τους σε μια νέα  πατρίδα, πολλοί τους αντιμετώπιζαν αφιλόξενα ως ανεπιθύμητους επισκέπτες.
Λίγοι τους βοήθησαν, λίγοι τους στάθηκαν.Έμειναν σε παράγκες, σε παραπήγματα, δούλεψαν σκληρά αλλά τα κατάφεραν.
Όταν οι μνήμες οι δικές μου φτάνουν πίσω θυμάμαι αυτούς τους ανθρώπους σε ηλικίες μεγάλες πια, να έχουν τακτοποιηθεί και νοικοκυραίοι πλέον με πρόσωπα κουρασμένα, αυλακωμένα από ρυτίδες ταλαιπωρίας και σκληρής βιοπάλης, να ξεκουράζονται και να αφηγούνται την γεμάτη και όμορφη ζωή που ζούσαν πριν το μεγάλο κακό, τις ανέσεις και τον πολιτισμό που μονομιάς χάθηκε, τη ζωή τους που ήρθε πάνω κάτω. Και μετά άρχιζε η διήγηση των άπειρων δυσκολιών που αντιμετώπισαν, που από αφέντες έγιναν δούλοι, όμως δεν κατέβασαν το κεφάλι και πάσχισαν και τα κατάφεραν.
Και δεν μπορούσες να το αμφισβητήσεις αυτό γιατί τα χέρια τους ήταν πολύ δουλεμένα, τραχιά και μεγάλα.Πράγματι τα χέρια μεγαλώνουν, γίνονται πλατιά από τις χειρονακτικές εργασίες.
Και μπορεί τα χέρια να γέρασαν και να έγιναν τραχιά, όμως η πολιτισμένη συμπεριφορά και οι καλοί τρόποι έμειναν εκεί να μαρτυρούν μεγαλείο ψυχής που δεν χάνεται από τις δυσκολίες αλλά γιγαντώνεται.

Τελικά η ζωή των Μικρασιατών προσφύγων έπαψε να είναι ξένη στα μάτια μου.
Με κίνδυνο να φανούμε φαιδροί γιατί τα δικά τους πάθη δεν μπορούν να συγκριθούν με την  οικονομική πίεση που μας επιβλήθηκε, μήπως να τολμούσαμε να κάνουμε  παραλληλισμό, μόνο και μόνο για να διδαχθούμε από το δικό τους ψυχικό σθένος  και τη στάση τους απέναντι στις δυσκολίες; 

Βλέπετε η άνετη ζωή και ανέμελη που ζούσαμε μέχρι πριν λίγο καιρό  αντιμετωπίστηκε ως έγκλημα και μας καταλογίστηκε  ισόβια ποινή να χάσουμε ότι απολαμβάναμε γιατί "όλοι μαζί τα φάγαμε" λέει. 
Και δεν έχουμε ούτε το δικαίωμα να το αμφισβητήσουμε και να αποδείξουμε ότι το μεγάλο φαγοπότι έγινε πέρα από τη δική μας γειτονιά
Η αλήθεια ήταν πως παίρναμε χαμπάρι τι γινόταν αλλά δεν νοιαζόμασταν και πολύ αφού κι εμείς ζούσαμε μια εύκολη ζωή και άνετη ζωή.
Όλα ήταν προσιτά σε όλους, τα πολυτελή σπίτια, τα ακριβά αυτοκίνητα, τα ταξίδια, τα παντός είδους αγαθά, οι υπηρεσίες , όλα στα πόδια μας με το πλαστικό χρήμα να μεσουρανεί και το "δε βαριέσαι" να  χαρακτηρίζει τη ζωή μας και τις πράξεις μας. 
Βοήθησαν και όλοι οι ξένοι που μπήκαν στην ζωή μας κι εμείς χρησιμοποιώντας τη δική τους δυστυχία αποκτήσαμε συνήθειες αρχόντων και αφήσαμε γι αυτούς την αγγαρεία και τις χειρονακτικές εργασίες.
Όλες οι δύσκολες δουλειές ανατέθηκαν σ' αυτούς.
Το χρήμα μπορούσε να αγοράσει ότι ποθούσε η ψυχή μας και το αποκτούσαμε εύκολα. Υπερεκτιμήθηκαν και οι εαυτοί μας.
Γίναμε πολύ γρήγορα άπληστοι.
Η ψυχή μπουχτισμένη δεν εντυπωσιαζόταν από τίποτε. 
Τίποτε δεν είχε μεγάλη σημασία πια. Όλα είχαν χάσει την πραγματική τους αξία, όλα μπορούσαν να αγοραστούν και να εξαγοραστούν. 
Και τώρα που το μπαλόνι έσκασε και όλα αυτά χάθηκαν δια παντός μήπως να παραδειγματιστούμε κι εμείς από τη στάση των προσφύγων Μικρασιατών για να επιζήσουμε;
Ως λαός ξέρουμε να προσαρμοζόμαστε και να επιβιώνουμε.
Μάλλον έφθασε η ώρα να σηκώσουμε ανάστημα και να μην αφήσουμε τη μιζέρια να μας καταβάλει. 
Γιατί έχει τον τρόπο της να εισβάλλει στη ζωή μας. 
Μήπως πρέπει να ανασκουμπωθούμε και να δουλέψουμε περισσότερο (όσοι βέβαια έχουμε ακόμη δουλειά). 
Και όσοι τη χάσαμε να βρούμε τρόπους να γίνουμε παραγωγικοί μέσα στην ζωή μας, την οικογένειά μας, τον περίγυρό μας, τον τόπο μας . 
Να κάνουμε πράγματα μόνοι μας που πριν ούτε περνούσε απ' το μυαλό μας πως θα μπορούσαμε να καταπιαστούμε με αυτά. Να μην νοιώσουμε άχρηστοι γιατί έχουμε ικανότητες και μπορούμε να τις χρησιμοποιήσουμε.
Να διαβάσουμε εμείς τα παιδιά μας, και όχι οι δασκάλες και οι καθηγήτριες.
Να μαγειρέψουμε εμείς κάτι πρόχειρο αντί να παραγγείλουμε απ' έξω. 
Να καθαρίσουμε μόνοι μας τα σπίτια μας.
Να μπαλώσουμε και καμιά κάλτσα αν χρειάζεται.
Να προσπαθήσουμε να φτιάξουμε καμιά βρύση αντί να φέρουμε υδραυλικό που έμαθε να πληρώνεται σαν γιατρός. 
Να βάψουμε μόνοι μας το σπίτι μας και τόσα άλλα που απαιτούν χρήματα. 
Μήπως αυτά δεν είναι δουλειά; Δεν είναι σαν να δουλεύουμε;
Και τέλος αν πιάνουν τα χέρια μας, ή κόβει το μυαλό μας, ας βοηθήσουμε  σε ότι μπορούμε φίλους, συγγενείς, γνωστούς, την κοινωνία μας...
Η αλληλεγγύη είναι ίσως πιο χρήσιμη  από ποτέ για όλους μας.
Μην αφήσουμε τον εαυτό μας να σκεφτεί ούτε μια στιγμή ότι είμαστε απροστάτευτοι και δεν θα τα καταφέρουμε. Ο ένας ας υπάρχει και για τον άλλον. Τα υλικά είναι ανθεκτικά όταν τα μόριά τους έχουν συνοχή.
Μπορεί να δυσκολευτούμε αλλά θα τα βγάλουμε πέρα. 
Ας αξιολογήσουμε τι είναι καλό, τι είναι καλύτερο, τι είναι άριστο. 
Οι ηθικές αξίες ας πάρουν τη θέση που τους πρέπει. 
Ας μην σπαταλούμε τον εαυτό μας σε αμφίβολης ποιότητας ζωή. 
Στο εξής πρέπει να στοχεύουμε  περισσότερο στην  ουσιαστική ποιότητα  της διαβίωσης που δεν είναι η πολυτέλεια. 
Και η ποιότητα δεν βρίσκεται στην αφθονία. H ποιότητα  ίσως  είναι το αντίθετο της ποσότητας και συνήθως βρίσκεται στο λίγο.... 
Λίγα ρούχα, λίγα στολίδια, λίγες διασκεδάσεις, λίγους φίλους  αλλά όλα  αυτά τα λίγα διαλεγμένα ποιοτικά και με ουσία
Δεν μας περισσεύει ζωή για να τη σπαταλάμε σε σαβούρες  και σκουπίδια παντός είδους. Διώχνουμε τα σκουπίδια απ' τη ζωή μας....
Και είμαι σίγουρη πως πια ότι θα αποκτούμε θα  έχει διπλή αξία, γιατί δεν αποκτήθηκε εύκολα.
Ίσως με τον τρόπο αυτό να χαιρόμαστε σαν παιδιά το κάθε τι που ομορφαίνει τη ζωή μας. 
Και όταν τα χρόνια θα περάσουν θα έχουμε αποκομίσει  σοφία και  ηρεμία, γιατί είχαμε στη ζωή την ευκαιρία να ζήσουμε και με τις παχιές και με τις ισχνές αγελάδες.
Το συμπέρασμα θα είναι πως η δύναμη που κρύβουμε μέσα μας απελευθερώνεται όταν οι συνθήκες γίνουν δύσκολες και τότε είναι που εμείς γινόμαστε λιοντάρια για να τις παλέψουμε. 
Τότε θα έχουμε κατακτήσει την ηρεμία, όταν συνειδητοποιήσουμε ότι οι δυσκολίες  έρχονται για να μας δυναμώσουν.  
Να έχουμε κι εμείς να περηφανευτούμε για έναν πόλεμο που τον κερδίσαμε. Γιατί στο τέλος  η νίκη θα είναι δική μας αρκεί να μην νοιώθουμε ηττημένοι.




ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΕΧΝΙΕΣΤΕ

ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΑΣ ΤΡΕΧΕΙ
 ΚΑΙ ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ
Πληροφορίες στο :  
Έναρξη 2ου παιχνιδιού
                                  "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"                                         http://texnistories.blogspot.gr/2012/09/2.html


29 σχόλια:

  1. Απαντήσεις
    1. Καλώς ήρθες Joan, να έρχεσαι συχνά εδώ και αν θέλεις να πάρεις μέρος και στο παιχνίδι μας.

      Διαγραφή
  2. ΚΑΛΗΜΕΡΑ!!!
    ΕΧΟΥΜΕ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙ ΟΤΙ ΣΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ΕΝΩΝΟΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΜΕ ΘΑΥΜΑΤΑ!!!!!!!
    ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΜΗ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΝ ΚΑΙ ΜΑΣ ΒΑΛΟΥΝ ΝΑ ΦΑΓΩΘΟΥΜΕ ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ, ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ!!!!!!
    ΣΥΜΦΩΝΩ ΜΑ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΕΣ!!!!!!1
    ΦΙΛΙΑ!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κοίτα Ρένα μου, νομίζω πως αυτό που έκαναν όσο ολέθριο και αν είναι μπόρεσε να μας ενώσει. Μην νομίζεις πως έχουν καλύτερη διαβίωση και αυτοί που έχουν δουλειά από αυτούς που δεν έχουν. Όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε. Τώρα μένουν 2 εκδοχές ή να ξεχυλίσει το καζάνι ή χαμηλώσει το σημείο βρασμού. Δεν θέλω να προβλέψω το μέλλον, ποτέ δεν ήμουν μελλοντολόγος, ούτε καφέ δεν ξέρω να λέω.Ο Θεός να βάλει το χέρι του.... για το καλό των ανθρώπων.

      Διαγραφή
  3. Ολα αυτά καλά για εκείνους που έχουν μια δουλειά και ένα μισθό.Για τους υπόλοιπους που δεν έχουν ούτε μισθό ούτε εισοδήματα είναι θεωρίες.
    Και μη ξεχνάς ότι τότε που ήρθαν οι Μικρασιάτες η χώρα άνθιζε,υπήρχαν εργοστάσια,δουλειές που μπορούσαν να βγάλουν ένα κομμάτι ψωμί!Τώρα η δουλειά είναι πολυτέλεια!
    Ας σκύψουμε το κεφάλι και ας γίνουμε τα δουλικά των Γερμαναράδων με 3και 60 αυτό θέλουν!

    Τα θαλασσινά μου φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θέλουν αυτοί εμείς όμως όχι κι αυτό λέει πολλά....

      Διαγραφή
  4. Ο Ταχυδρόμος με βραδύ βήμα από το πάχος, χτύπησε μια φορά, άπλωσε την χοντρή του χερούκλα και έδωσε στην κοπέλα στο μαγαζί μου έναν φάκελο που έφερε το μακροσκελές όνομα μου.
    Τον άνοιξα και άνοιξε μ' αυτόν η καρδιά μου. Χιλιάδες ευχαριστώ για την τιμή αλλά και για την ομορφιά του δώρου- βραβείου.
    Να είσαι πάντα καλά και να αναλαμβάνεις τέτοιες πρωτοβουλίες που ανεβάζουν το ηθικό αλλά και την ποιότητα της καθημερινότητάς μας.
    Και πάλι 10000000000 ευχαριστώ.

    Υ.Γ Δυστυχώς δεν έχω τώρα τον χρόνο να διαβάσω την ανάρτηση σου γιατί βρίσκομαι μεταξύ διαφόρων ρυθμίσεων υποχρεώσεων προς το δημόσιο (ας μην το αποκαλέσω αλλιώς)!
    Θα τα καταφέρω όμως!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χριστόφορε δεν αξίζει τον κόπο ούτε για 1 ευχαριστώ.
      Η τιμή που μου έκανες είναι τεράστια να συμμετέχεις στο παιχνίδι μου.
      Βλέπεις παρ' όλα τα χρόνια μου ακόμη παίζω, ακούω και φτιάχνω παραμύθια.
      Είναι η άμυνά μου σ' όλο αυτό που γίνεται έξω.
      Και συ καλά ξεμπερδέματα με το δημόσιο......

      Διαγραφή
  5. Τρελάθηκες????Να βάψουμε μόνοι μας το σπίτι μας?? να φτιάξουμε το καζανάκι?? για ποιούς μας πέρασες?
    Βάζω και στοίχημα οτι θα βρείς τον μπελά σου με αυτή την ανάρτηση.


    υγ.Στερνή μου γνώση.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλέ μου θαλασσοκράτορα,εγώ κάνω και χειρότερα από αυτά άμα λάχει.
      Κι αφού έλαχε τα κάνω με χαρά....

      Διαγραφή
    2. νά ξερες πόσο συμφωνώ μαζί σου!

      Διαγραφή
  6. Φλώρα μου σε πολύ γενικές γραμμές συμφωνώ μαζί σου. Διαφωνώ όμως΄στο ότι είχαμε μιά άνετη και ανέμελη ζωή. Διαφωνώ ότι είχαμε μάθει να ζούμε σε πολυτελή σπίτια, με ακριβά αυτοκίνητα και ταξίδια. Μήπως μας έχει πείσει ο Πάγκαλος φίλη μου ότι μαζί τα φάγαμε???Εγω βέβαια μπορώ να μιλήσω για την στενή και ευρύτερη οικογένεια μου και πάρα πολλόύς φίλους μου, συναδέλφους στη δουλειά, και πολύ κόσμο που όπως και τώρα τά έφερνε δύσκολα βόλτα. Αναφέρομαι σε οικογένειες με δύο εργαζόμενους και με παιδιά.
    Ασφαλώς υπήρχαν πολλοί που κέρδιζαν τη ζωή τους πολύ πιο εύκολα και ζούσαν όπως περιγράφεις, αλλά νόμίζεις οτι΄άλλαξε κάτι στη ζωή αυτών?? Στη δικιά μας ζωή ήρθαν τα πάνω κάτω.
    Τώρα πρέπει να μάθουμε απο την αρχή να περνάμε με πόσο λιγότερα??? Ούτε σε αυτό έχουν κατασταλάξει. Κάθε μήνα παίρνω και διαφορετικό ποσό σαν σύνταξη που σε λίγο θα είναι φιλοδώρημα. Και δεν βγήκα με μειωμένη σύνταξη αλλά με πλήρη στα 35 χρόνια δουλειάς.
    Και στο τέλος δεν με νοιάζει για μένα όσο για τα άνεργα παιδιά που όπως μαθαίνω σιγά σιγά φευγουν μετανάστες.
    Με συγχωρείς για τα πολλά που έγραψα
    καλό απόγευμα φίλη μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρία μου μιλάω για πολυτέλεια και ας μην ήταν ποτέ τόση η άνεση.
      Όπως όμως μας έχουν καταντήσει τώρα ναι όλα τα προηγούμενα φαντάζουν σαν πολυτέλεια.
      Κι εγώ συνταξιούχα θέλω να λέγομαι αλλά είμαι απλήρωτη 13 μήνες και ένας Θεός ξέρει αν και πότε θα πληρωθώ.
      Και ο άντρας μου συνταξιούχος είναι και ξεκίνησε με μια καλή σύνταξη και τώρα δεν φτάνουν αυτά που παίρνει για να πληρώσουμε το στεγαστικό μας....
      Το καζάνι είναι μεγάλο και χωράει το 80% των Ελλήνων μέσα.
      Οι έξω έχουν την κουτάλα και μας μαγειρεύουν κατά τα γούστα τους.

      Διαγραφή
  7. Να σου πω ότι συμφωνώ σε πάρα πολλά από όσα λες. Ναι ζήσαμε ή μας σερβίρανε μια φαινομενικά "άνετη ζωή". Αλλά είμαι βέβαιος ότι όλα αυτά ήταν μέσα σε ένα σχέδιο για να καταλήξουμε εδώ σήμερα. Υπάρχουν εκείνοι που ήξεραν και εφήρμοσαν το σχέδιο.
    Πάντως σε κείνο που δεν υπάρχει αμφιβολία είναι ότι τώρα είναι που πρέπει να δείξουμε όπως λες την αλληλεγγύη μας.
    Δεν πρέπει βέβαια να λησμονήσουμε όσους μας οδήγησαν μεθοδικά εδώ. Όμως εμείς οι μικροί ας είμαστε δίπλα-δίπλα όπως παλιά όπως πολύ σωστά λες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νομίζω πως η αλληλεγγύη και η ζεστή κουβέντα αξίζει πιο πολύ απ' όλα τα δις που χρωστάμε. Ίσως στο τέλος βγούμε καλύτεροι άνθρωποι και πιο δυνατοί.
      Επειδή όμως η ψυχή θέλει κι άλλα πράγματα εκτός απ' τη σκληρή δουλειά πρέπει να γεμίζουμε τη ζωή μας με ότι ζεσταίνει την ψυχή μας.

      Διαγραφή
  8. Καλώς σε βρήκα!!!Και με τι ανάρτηση...!!!Πολύ ωραία τα λες...Το καλό μετά την φούσκα που έσκασε είναι όλη αυτή η αλληλεγγύη που ξεπετάχτηκε από το χρονοντούλαπο...Θα μου επιτρέψεις να διαφωνήσω στα σκουπίδια...όχι τα έμψυχα...τα ανακυκλώσιμα θα τα κρατήσω όμως στην ζωή μου...γιατί με αυτά...παίζω τον καλλιτέχνη!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άσπα μου, καλωσόρισες και φεύγω αμέσως να δω τι σκαρώνεις εκεί με τα σκουπίδια.
      Είσαι και συ απ' αυτά τα ζουζούνια που μέσα στα σκουπίδια ανακαλύπτουν πρώτη ύλη που τη μετατρέπουν με τα χεράκια τους σε θησαυρό;

      Διαγραφή
  9. Να αγιάσει το στοματάκι σου Φλώρα μου!
    Ας δούμε αυτήν την τραγική κατάσταση σαν μια ευκαιρία να δοκιμαστούμε ως άνθρωποι,συνάνθρωποι,φίλοι, καταναλωτές κλπ.
    Έλα μωρέ μου που θα μας πάρει από κάτω!
    Ψιλά το κεφάλι και προχωράμε!
    Όχι δεν είμαι άρρωστη γιατρέ!

    Τι είπες;
    Να μπαλώσουμε και καμιά κάλτσα;
    Εννοείς με αυτό το ψηλόλιγνο μεταλλικό αντικείμενο που έχει και μια τρύπα;
    χα,χα,χα,

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. xristin μου, μια που ο λόγος έφερε το μπάλωμα της κάλτσας, θυμάσαι μήπως τις μανταρίστρες στις οποίες οι μαμάδες μας πήγαιναν τις νάϋλον κάλτσες για μαντάρισμα όταν είχαν φύγει πόντοι;

      Διαγραφή
    2. Ναι θυμάμαι,και θυμάμαι ακόμη ότι έβαζαν την ναύλον κάλτσα σε.....λάμπα για να μαντάρεται ευκολότερα.
      Για τα WATT της λάμπας δεν είμαι πρόχειρη να σου απαντήσω!

      Διαγραφή
    3. Μάθε που θα βρούμε τέτοια μανταρίστρα γιατί μας βλέπω χωρίς 2ο καλσόν το χειμώνα.

      Διαγραφή
  10. Απαραίτητη η σύμπνοια και το να πορευόμαστε στα δύσκολα χέρι χέρι !!
    Καλά τα λες !!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αρκεί αυτό να μας γίνει συνείδηση.

      Διαγραφή
  11. Φλορα μου συνφωνώ με αυτά που γραφεις και οντως έτσι ακριβώς ειναι τα πραγματα..αλλα για εμας που ξεκινίσαμε απο το μηδέν χωρίς καμια βοήθεις απο πουθενα...και δουλεψαμε μια ζωή για να έχουνε ενα καλήτερο μελον τα παιδιά μας (ειμαι και εγώ μια απ τις μαμάδες που μανταραμε τις κάλτσες) και για να περασουμε καλα γεραματα...που δεν το βλεπω...ειναι άδικο το ξερουμε...αλλα εννοείται οτι δεν θα το βαλουμε κατω..δεν ειναι στο αιμα του Ελληνα η ητοπάθεια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ρούλα μου παρόλο που σου απάντησα το μεσημέρι τώρα δεν βλέπω την απάντησή μου.
      Πάντως ναι έχεις δίκιο αλλά η δική μας δύναμη θα κάνει και τα παιδιά μας δυνατά που τα μεγαλώσαμε μοσχοαναθρεμένα και τώρα έπεσαν στα βαθιά νερά χωρίς σωσίβιο.

      Διαγραφή
  12. Φλώρα τρέχα στου http://laburdius.blogspot.gr/ να διαβάσεις μια σπαρταριστή ανάρτηση από τον laburdius (τώρα τον ανακάλυψα και εγώ) που ψάχνει να βρει κρυφά νοήματα στους στοίχους της Λίνας Νικολακοπούλου.
    Σίγουρα θα σκάσει το χειλάκι σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Πολύ καλά τα λες κι απόλυτο δίκιο έχεις! Καιρός είναι να κουνήσουμε λίγο το κεφαλάκι μας και να σκεφτούμε πως αφεντικά δεν είμαστε πια. Πέρασαν αυτοί οι καιροί και μας χαιρετούνε τώρα!!
    Καλό βράδυ Φλώρα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Nαι αφεντικά δεν είμαστε αλλά να μην είμαστε και δούλοι....

      Διαγραφή