Παρασκευή, 7 Σεπτεμβρίου 2012

ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΙΣΤΟΡΙΩΝ-ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΝ 1ου ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ (α)


ΠΡΟΣΟΧΗ
Έχετε προθεσμία να βαθμολογήσετε
 έως και τις 13 Σεπτεμβρίου 2012.
---------------------------------------------------------------------
α΄ μέρος ανάρτησης παραμυθιών - ιστοριών 
από το 1ο παιχνίδι "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"

Θέλω να ευχαριστήσω όλους τους συμμετέχοντες στο παιχνίδι μας γιατί με  εμπιστεύτηκαν και ξόδεψαν χρόνο  και σκέψη για να γράψουν και να λάβουν μέρος.
Η συμμετοχή σας ειδικά τις τελευταίες μέρες ήταν αθρόα και πολύ με χαροποίησε, όμως αυτό δεν μου επέτρεψε να  επισκέπτομαι συχνά τις δικές σας αναρτήσεις, οπότε σας παρακαλώ συγχωρήστε με.
Η τιμή που μου κάνατε είναι πολύ μεγάλη.
Δυστυχώς για οικονομία χώρου αναγκάστηκα και έκοψα από τις ιστορίες σας διαστήματα ανάμεσα στις παραγράφους.
Επίσης  αναγκάστηκα να διαγράψω τις εικόνες  από μια εικονογραφημένη ιστορία-παραμύθι  (παρόλο που κάποιος κουράστηκε γι αυτό), επειδή οι εικόνες έδιναν άλλη εντύπωση στο μάτι και δεν είναι σωστό κάποιος να βαθμολογήσει επηρεασμένος από το στόλισμα των εικόνων.
[Θέλω να συγχωρέσετε μερικές ατέλειες που προέκυψαν κατά την ανάρτηση των ιστοριών και έχουν να κάνουν με διαφορά χρώματος στο πίσω μέρος της ανάρτησης, διαφορά χρώματος και έντασης γραμμάτων κ.α., αλλά δυστυχώς δεν κατάφερα να τα διορθώσω.]

Τώρα ήρθε η ώρα να μπείτε στον κόπο να βαθμολογήσετε. 

    Οι βαθμοί που μπορείτε να βάλετε είναι 3, 2 και 1 ξεκινώντας από 3 για την καλύτερη και φθάνοντας στο 1 για την τρίτη  κατά σειρά.

    Δεν είναι υποχρεωτικό να βαθμολογήσετε 3 ιστορίες. 
    Μπορείτε να βαθμολογήσετε μόνο 1 ή 2 ιστορίες.
    Δεν μπορείτε να δώσετε σε 2 ιστορίες ίδιο βαθμό. 
    Δεν μπορείτε να βαθμολογήσετε ανώνυμα.
    Δεν μπορείτε να βαθμολογήσετε τη δική σας ιστορία.

   Εμένα θα μου επιτρέψετε να μην βαθμολογήσω επειδή:
α) έχω διαβάσει τις ιστορίες πολύ πριν από εσάς
β) γνωρίζω ποιος έστειλε κάθε ιστορία και 
γ) κουράστηκα να τις αναρτήσω άρα θέλω διάλειμμα όσο εσείς 
    βαθμολογείτε  (αυτό μην το πάρετε στα σοβαρά - πλάκα κάνω)

Τις βαθμολογίες σας θα τις στείλετε με σχόλιό σας στο τέλος της ανάρτησης αυτής. 

Χαρά μου θα ήταν να ακούσω και τα σχόλιά σας, θετικά ή αρνητικά για τις ιστορίες  ή για κάτι που πήγε ή δεν πήγε καλά σ' αυτό το παιχνίδι ώστε στο επόμενο να έχει διορθωθεί. 




Σας εύχομαι
  να ευχαριστηθείτε το ταξιδάκι σας στις ιστορίες - παραμύθια
και ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑ.

Στο 1ο μας παιχνίδι
μαζευτήκαμε 20 συμμετέχοντες 
και παίξαμε με τις λέξεις:
κούπα
μάχη
γλάσο
ζαρκάδι
κεραμίδι

Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε 12 από τις ιστορίες - παραμύθια, που στάλθηκαν για το παιχνίδι μας, αριθμημένες σύμφωνα με τη σειρά άφιξής τους .
Τις υπόλοιπες  8   θα βρείτε στην αμέσως  πάρα κάτω ανάρτηση και αυτό έγινε επειδή δυστυχώς δεν δέχεται το blog τόσο μεγάλες αναρτήσεις ώστε να χωρέσουν όλες μαζί οι ιστορίες σε μία ανάρτηση.     

1.ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ 

 "Καθάρισα την κούπα από τα υπολείμματα του γλάσου  και έβαλα νερό να πιεί το ζαρκάδι, που μόλις είχε κερδίσει την μάχη στα κεραμίδια.  Και έζησε αυτό καλά κι εμείς καλύτερα"

2.ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ

Κοίταξε από το παράθυρο τη βροχή να πέφτει. Της άρεσε να το κάνει αυτό. Της θύμιζε τις φορές, που μικρή περνούσε ατέλειωτες ώρες με την μύτη της κολλημένη στο παγωμένο τζάμι και την ανάσα της να θολώνει σταδιακά το πεδίο όρασής της. Κι έπειτα, να σχεδιάζει λουλούδια, σπιτάκια, λιβάδια, ένα λαγό, ένα ζαρκάδι, μια πεταλούδα.. Ότι της ερχόταν στο μυαλό. Ότι καινούριο της μάθαινε η δασκάλα της , στο σχολείο. Μια φορά, μάλιστα, είχε προσπαθήσει να ζωγραφίσει τη μάχη του Μαραθώνα. Οι στρατιώτες απλές γραμμούλες στο γυαλί.. προσπαθώντας να τελειώσει το αριστούργημά της πριν χαθεί η ανάσα της στο τζάμι, και η μητέρα της να γελάει πιο πίσω με τις προσπάθειές της. Εκείνη την ημέρα –θυμάται- έφτιαχνε τούρτα, ήταν τα γενέθλιά της, και είχε πασαλειφθεί με γλάσο… Τί αναμνήσεις ήταν αυτές ξαφνικά; Από πού ήρθανε; Τώρα τελευταία σκεφτόταν όλο και πιο συχνά την παιδική της ηλικία. Να! Όπως προχθές! Σκεφτόταν τα παιχνίδια που έπαιζε μικρή. Είχε περάσει πάνω από ένα μισάωρο προσπαθώντας να θυμηθεί το παιχνίδι με το κεραμίδι. Τελικά το κατάφερε. "Τσους" , το έλεγε ο παππούς της!
« Όχι ακόμη», είπε.
Πήρε την κούπα με τον καφέ της και σηκώθηκε από την πολυθρόνα. Δυο ματάκια την κοιτάξανε με απορία.
«Τι έχεις γιαγιά;»
Χαμογέλασε…

3.ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟ ΠΡΩΙΝΟ


Υπάρχει άραγε τίποτα πιο απολαυστικό από ένα καλοκαιριάτικο λαμπερό πρωινό σε μια σκιερή βεράντα με θέα την καταγάλανη θάλασσα και τα αχνογάλανα βουνά στο βάθος ;
Καθισμένη αναπαυτικά στην πολυθρόνα, με τα πόδια απλωμένα στο χαμηλό σκαμνί, ονειροπολώ απολαμβάνοντας το θέαμα των γλάρων που γοργοπετούν αντίκρυ μου, τόσο κοντά που νομίζω πως αν απλώσω το χέρι, θα μπορούσα να τους αγγίξω….
Στο τραπέζι δίπλα μου, η κούπα με τον μυρωδάτο καφέ και η τσάντα με το κέντημά μου περιμένουν υπομονετικά… γιατί έτσι συνηθίζω όλα τα πρωινά εδώ στο νησί, ξυπνώ νωρίς, φτιάχνω τον καφέ μου και αφού ονειροπολήσω κάμποσο, πιάνω τη βελόνα, ξεδιπλώνω τις κλωστές και πίνοντας γουλιές από τον καφέ μου, βάζω τον καμβά στα γόνατά μου και κεντάω  γεμάτη αγαλλίαση και χαρά !
Αυτό το πρωινό όμως, πριν ξεκινήσω τη συνηθισμένη διαδικασία,αφού απόλαυσα τις πρώτες γουλιές του καφέ, πήρα στα χέρια μου κι άρχισα  να περιεργάζομαι το κομμάτι το κεραμίδι που μάζεψαν την προηγουμένη τα παιδιά μου από τη θάλασσα μαζί με κάμποσα γιαλόξυλα, πέντε-έξι  κάτασπρα βότσαλα, ένα κομμάτι πράσινο γυαλί και μια χούφτα κοχύλια.
Από το σωρό των θαλασσινών θησαυρών , αυτό το κομμάτι το κεραμίδι τράβηξε την προσοχή μου από την πρώτη στιγμή… ήταν αρκετά μεγάλο, λείο, στρογγυλεμένο τέλεια από τη μάχη με τα κύματα, πόσον καιρό άραγε; Τώρα βρέθηκε στα χέρια μου και έχω την αίσθηση ότι κάτι θα πρέπει να το κάνω…
Κατά καιρούς με πιάνει η δημιουργική μανία και καταπιάνομαι με διάφορα, άλλοτε με υφάσματα, με κόλλες, με μπογιές, με σύρματα, με κολλητήρια, άλλοτε με κατσαρόλες και ταψιά όπου ρίχνομαι με ενθουσιασμό στη δημιουργία φαγητών και γλυκών προς τέρψιν των μελών της οικογένειας και των φίλων.
Τελευταία μάλιστα, το γλάσο με ενθουσίασε τόσο πολύ, που επί μήνες έφτιαχνα μόνο κέικ με επικάλυψη γλάσου βανίλιας, μέντας, πορτοκαλιού, σοκολάτας, φράουλας, ώσπου στο τέλος το βαρέθηκαν όλοι και  σταμάτησα για να ριχτώ με τον ίδιο ενθουσιασμό στην αναζήτηση συνταγών με κυνήγι, κάποιες εκ των οποίων πραγματοποίησα με επιτυχία στο τραπέζι που έκανα στη γιορτή του άνδρα μου (πάπια με πορτοκάλι, λουκάνικα αγριογούρουνου ψητά, ζαρκάδι με σος από κυδώνια και δαμάσκηνα) παρότι εκείνος μου εξομολογήθηκε ότι όλα ήταν εξαιρετικά αλλά… θα προτιμούσε αρνάκι στο φούρνο με πατάτες…..
Τώρα χαϊδεύοντας το λείο κεραμίδι χίλιες σκέψεις περνούν από το μυαλό μου, ίσως πάρω ιδέες ξεφυλλίζοντας τα περιοδικά μου, ίσως τριγυρίζοντας στο διαδίκτυο και στις μπλογκογειτονιές … δεν βιάζομαι….. σίγουρα μια λαμπρή ιδέα θα ξεπηδήσει από κάπου….


4.ΟΙ ΦΟΥΡΙΕΣ ΤΗΣ ΜΕΛΠΟΜΕΝΗΣ


Μόλις είχα ετοιμάσει τον πρωινό καφέ μου και ετοιμαζόμουνα να καθίσω στη συνηθισμένη μου θέση στο τραπέζι της κουζίνας, δίπλα στο παράθυρο , όταν χτύπησε το τηλέφωνο….
Παραξενεύτηκα, γιατί ήτανε πολύ νωρίς για τηλεφωνήματα, και ανησύχησα όταν άκουσα τη φωνή της αδελφής μου βιαστική και αγχωμένη από την άλλη άκρη της γραμμής. «΄Ελα αδελφή, καλημέρα… δεν σε ξύπνησα, σε παίρνω νωρίς γιατί καίγομαι… δεν μπόρεσα να σε πάρω χθες γιατί γυρίσαμε πολύ αργά από τη γιορτή του κουμπάρου μας, αλλά τώρα πρέπει να τρέχω σαν ζεματισμένη γιατί ο άνδρας μου, τον ξέρεις τώρα τον Καλόγνωμο… μου κανόνισε στα ξεκούδουνα..και με το έτσι θέλω… σύναξη για απόψε… .θα είσαι σπίτι; Να περάσω;» Ένα ναι… πρόλαβα να αρθρώσω και το τηλέφωνο έκλεισε.
Mελπομένη, Μελπομένη, πάλι είσαι μπερδεμένη…. σκέφτηκα……
Ετσι είναι η αδελφούλα μου η Μελπομένη… πάντα βιαστική, πάντα πελαγωμένη, πνιγμένη στις υποχρεώσεις, τα μουσαφιριά, τα τραπεζώματα….. όλους να τους ευχαριστήσει, για όλους να τρέξει, όλα να τα προλάβει, αλλά και ο άνδρας της ο Μάξιμος δεν πάει πίσω… στο μάξιμουμ της φιλοτιμίας, της καλοσύνης, της περιποίησης, της προσφοράς για όλους, συντρέχτης σε οικογένεια, συγγενείς, συναδέλφους, φίλους….
΄Αφησα την κούπα με τον καφέ και πήρα από το ράφι τα βιβλία της μαγειρικής, το παλιό τετράδιο της πεθεράς μου και το ντοσιέ με τα αποκόμματα συνταγών που κατά καιρούς είχα συγκεντρώσει και τα αράδιασα στο τραπέζι της κουζίνας γιατί είχα καταλάβει πολύ καλά ότι θα χρειαστούν… κατεπειγόντως…!!!
Την ίδια στιγμή χτύπησε το κουδούνι της πόρτας και έτρεξα να ανοίξω στη φουριόζα και αναστατωμένη αδελφούλα μου.
Προχωρήσαμε στην κουζίνα και καθίσαμε στο τραπέζι των μεγάλων αποφάσεων, των σχεδιασμών και των δημιουργιών και άρχισε με να μου εξηγεί γεμάτη έξαψη ότι το βράδυ στις 8.30 πρέπει να ετοιμάσει τραπέζωμα για οκτώ άτομα με ειδικές…. προδιαγραφές…!
Ο κουμπάρος τους είχε στην κατάψυξη κυνήγι, ζαρκάδι παρακαλώ, το οποίο η σύζυγός του ούτε ιδέα είχε, ούτε διάθεση να το μαγειρέψει και ο φιλότιμος και καλοπροαίρετος Μάξιμος πρότεινε αυθόρμητα και εντελώς φυσικά «Ε! και δεν έρχεστε αύριο, να το φτιάξει η Μέλπω, να το
συνοδεύσουμε και  με το κρασί μου, που φέτος έχει γίνει αριστούργημα και να το ευχαριστηθούμε; Τι λέτε;»
Ναι είπανε όλοι, προθυμότατα και με μια φωνή, η δε κουμπάρα ανακουφισμένη, έσπευσε να βγάλει το ζαρκάδι από την κατάψυξη και να τους το δώσει πακέτο πριν την καληνύχτα!
Βέβαια… στη διαδρομή για το σπίτι έγινε μάχη…. .γιατί η Μέλπω δεν του χαρίζεται του Μάξιμου μετά απο κάτι τέτοιες πρωτοβουλίες, αλλά αυτό γίνεται μια ζωή, οπότε προσπάθησα να αλλάξω κουβέντα και να την καθησυχάσω παρόλα αυτά επανερχότανε διαρκώς  στο θέμα για να εκτονώσει τα νεύρα της….
«Μα δεν βάζει μυαλό αυτός ο άνθρωπος… χωρίς να με ρωτήσει αν μπορώ, αν έχω όρεξη βρέ αδελφέ, άλλο που δεν ήθελε ο κουμπάρος ,που για να φάει μαγειρευτό φαγητό πρέπει να κάνει ευχέλαιο..  η κουμπάρα μας όλο πίτσες και σαλάτες τους ταϊζει και δε έφθανε αυτό αλλά συναποφάσισαν ερήμην μου να καλέσουν και το συμμαθητή τους το Φαρμακοποιό με τη γυναίκα του τη γλωσσοκοπάνα και τον Προϊστάμενό τους τον κ. Κεραμίδη μετά της συζύγου… της κερμιδόγατας., σου έχω μιλήσει γι αυτήν που γουργουρίζει σα γάτα …..
Λοιπόν ψυχραιμία, τη διέκοψα εγώ, ηρέμησε κι έλα να δούμε συνταγές για το ζαρκάδι, θα κάνεις μία ωραία πλούσια σαλάτα, ένα ρυζότο ή πατατούλες , το κρασάκι υπάρχει και ένα γλυκό και τέλος !!!
«Τι τέλος μωρέ, άστραψε πάλι η Μελπομένη, δεν θα κάνω  ένα ορεκτικό, μια τυρόπιττα, μια κρέπα, ο Κεραμίδης τρελαίνεται για ντολμαδάκια…. άσε που μου έσπασε και το κολλιέ γιατί το τραβολόγαγα από τα νεύρα μου μέσα στο αυτοκίνητο, και μάζευα μία μία τις πέτρες κάτω από τα καθίσματα , νυχτιάτικα… να εδώ τις έχω …και σε παρακαλώ να μου το φτιάξεις… να το βάλω το βράδυ…»
Αναστέναξα και πήρα το σακκουλάκι με τις σκόρπιες χάντρες, προσπάθησα να συγκεντρωθώ και ταυτόχρονα άνοιξα το πρώτο βιβλίο που ήτανε μπροστά μου στο Κεφάλαιο  «ΚΥΝΗΓΙ»
Ευτυχώς το ίδιο έκανε και η Μελπομένη και μετά από σχετικά σύντομο φυλλομέτρημα πήρε χαρτί και μολύβι και κατέγραψε λεπτομερώς τα ψώνια που είχε να κάνει, αφού βεβαίως είχε συμφωνήσει προηγουμένως ότι δεν χρειαζότανε να υπερβάλλει… Αφού έδωσα τη σχετική μάχη με τα ανάλογα επιχειρήματα, την έπεισα ότι μία τυρόπιττα κλασσική ήτανε ότι έπρεπε για αρχή, μία πλούσια σαλάτα με διάφορα λαχανικά, ντοματίνια, ρόκα κλπ, πατατούλες ριγανάτες, λεμονάτες φούρνου και το ζαρκάδι μαγειρεμένο στη γάστρα με κόκκινη σαλτσούλα  αποτελούσαν το τέλειο γεύμα!!!!! Για επιδόρπιο, Τούρτα σεράνο με γλάσο σοκολάτας, αγαπημένη συνταγή από το τετράδιο της πεθεράς μου, την οποία ανέλαβα να ετοιμάσω προσωπικώς, λόγω πολυετούς εξάσκησης και εξασφαλισμένης επιτυχίας..!!!
Περιχαρής και φανερά ανακουφισμένη ήπιε τον καφέ της, έφαγε το συκκαλάκι γλυκό που της είχα σερβίρει, ήπιε δύο ποτήρια νερό, έκλεισε ραντεβού στο κομμωτήριο και με αποχαιρέτησε χαμογελώντας ….» ΄Αντε γειά, πάω τώρα να κάνω τα ψώνια, θα σου φέρω τα υλικά για την τούρτα και κατά τις 6.30-7.00 θα στείλω το Μάξιμο να την πάρει !!! Μην ξεχάσεις το κολλιέ !!! Αδελφούλα μου είσαι ένας θησαυρός !!!»
Η πόρτα έκλεισε πίσω της κι εγώ συμμάζεψα τα βιβλία, το ντοσιέ και το τετράδιο των συνταγών και αφού τα έβαλα στη θέση τους στο ράφι, κάθισα στη συνηθισμένη μου θέση στο τραπέζι της κουζίνας δίπλα στο παράθυρο, παραμέρισα την κούπα με τον καφέ και άνοιξα το σακκουλάκι με τις χάντρες…..  


 5.ΜΕΛΙΟΣ, ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΖΑΡΚΑΔΙ


Αυτό το καλοκαίρι, το πρώτο της ζωής μου, τριγυρνώντας με την οικογένειά μου ,συγκεκριμένα με τον πατέρα και τη μητέρα μου στο δάσος, ανακαλύπτω κάθε μέρα τόσα θαυμάσια πράγματα, που ανυπομονώ όταν βραδιάζει, πότε θα ξημερώσει πάλι….
Είμαι ο Μέλιος, γεννήθηκα μόλις τον περασμένο Μάίο στο βουνό ΄Ιταμος στη Χαλκιδική , στην Ελλάδα όπως μου είπε ο πατέρας μου και η μαμά μου,  είμαι ζαρκάδι (CAPREOLUS-CAPREOLUS), δορκάς όπως έλεγαν οι αρχαίοι ΄Ελληνες, και μου περιέγραψαν τις διαφορές  από τα άλλα παρόμοια θηλαστικά του είδους μας, το μεγαλοπρεπές ελάφι (CERVUS ELAPHUS)  και το πανέμορφο Πλατόνι (CERVUS DAMA) που ζεί στη Ρόδο.
Μόλις χθές είχα την ευκαιρία να δώ  την εικόνα μου ! Ητανε μια θαυμάσια εμπειρία πραγματικά !!! Μέχρι τώρα θαύμαζα τον πατέρα μου με το ωραίο του παράστημα και τα επιβλητικά κέρατα που στολίζουν  το κεφάλι του και τη μαμά μου που είναι βέβαια πιό μικρόσωμη αλλά τόσο χαριτωμένη , με τα καστανοκόκκινο τρίχωμά της , τις άσπρες βούλες στη ράχη της και τα γλυκά υγρά καστανά μάτια της. Σίγουρα άξιζε η μάχη που έδωσε ο πατέρας μου  με τρία άλλα αρσενικά για να την κατακτήσει  και να παραμείνουν ζευγάρι για όλη τους τη ζωή, έτσι κάνουν άλλωστε όλα τα ζαρκάδια, είναι χαρακτηριστικό του είδους μας !
Χθες λοιπόν βρεθήκαμε σε μια λιμνούλα για να πιούμε νερό και όπως έσκυψα είδα ολοκάθαρη την εικόνα μου… τα καστανά μου μάτια έκπληκτα παρατήρησαν όλες τις λεπτομέρειες… μια μικρογραφία των γονιών μου ήμουνα …ακριβές αντίγραφο με τις άσπρες μου βούλες στη ράχη, το λευκό τρίχωμα στο στήθος και το λευκό «κάτοπτρο» γύρω από τη βάση της ουράς… μόνο που δεν έχω κέρατα, για να αποκτήσω θα πρέπει να περιμένω να μεγαλώσω.
Τα πρωινά και τα απογεύματα τριγυρίζουμε στο δάσος, τα αλπικά λιβάδια και σπανιότερα στις παρυφές καλλιεργημένων εκτάσεων για να βρούμε τροφή, τρυφερούς θάμνους, ποώδη φυτά, βατόμουρα που είναι τα αγαπημένα μου…  
Η μαμά με προσέχει, είναι πάντα σε επιφυλακή, με φροντίζει και με συμβουλεύει συνέχεια, νοιώθω ευτυχισμένος και ασφαλής μαζί της γιατί μου έχει εξηγήσει τους κινδύνους που παραμονεύουν…. Είμαστε βλέπετε η φυσική λεία των σαρκοφάγων, και ο άνθρωπος είναι  μεγάλος εχθρός μας, γιατί μας κυνηγάει, παράνομα βέβαια, αλλά αυτό συμβαίνει δυστυχώς !!! Μεγάλος εχθρός είναι η καταστροφή των φυσικών βιοτόπων μας, είτε από φυσικές αιτίες, φωτιές κλπ η συχνότερα από ανθρώπινη παρέμβαση, που μας στερούν την  τροφή μας και μας εκθέτουν σε κινδύνους.
Μόλις πριν λίγες μέρες πήγαμε σε μία περιοχή που η μαμά μου γνώριζε από παλιά και θυμότανε τα άφθονα τρυφερά θαμνοειδή που φύονταν εκεί και τώρα αντικρίσαμε μια χέρσα έκταση γεμάτη σκουπίδια, μπάζα, σπασμένα πλακάκια  κεραμίδια, πλαστικές σακκούλες και μεταλλικούς σωλήνες.
Για να παρηγορηθούμε, ανεβήκαμε ψηλότερα στο βουνό, φάγαμε άφθονα τρυφερά φύλλα από σημύδες και φτελιές και επιδοθήκαμε στο αγαπημένο μας παιχνίδι να περπατάμε γύρω-γύρω από τον κορμό ενός δένδρου κάτι σαν γύρω-γύρω όλοι….
Μετά το παιχνίδι διψάσαμε και πήγαμε σε ένα σημείο που τρέχει ένα ρυάκι και πέφτει από ψηλά σχηματίζοντας έναν μικρό καταρράχτη που κυλάει ανάμεσα σε βράχια. Ακριβώς λίγο πιο κάτω ,σε ένα πλάτωμα , τα βράχια, σχηματίζουν μια απλόχωρη κούπα και εκεί ήπιαμε άφθονο δροσερό νερό , μασουλίσαμε και κάτι βρύα που απλώνονταν στις ρίζες των δέντρων σαν πράσινο γλάσο  και καταφύγαμε  στη σκιά των πλατύφυλλων δέντρων.
Αποκαμωμένος από τη ζέστη και την κούραση αποκοιμήθηκα, σίγουρος ότι η μαμά με πρόσεχε και είχε το νού της για κάθε πιθανό κίνδυνο, έτσι έκανε άλλωστε πάντα, όσο κουρασμένη και αν ήταν, και ονειρεύτηκα ότι συναντήσαμε κι άλλα ζαρκάδια, μεγάλα αρσενικά με τα χαρακτηριστικά τους κέρατα, κομψά θηλυκά με βελούδινα μάτια , μικρά ζωηρά και ευάλωτα που δεν ξεμάκραιναν από τους γονείς τους, σε μια μεγάλη  καταπράσινη κοιλάδα…  Ολα είχανε κατέβει από τα ελληνικά βουνά την Πίνδο, τον Όλυμπο, την ΄Οσσα , τη Ροδόπη, την ορεινή Θράκη και ο τόπος ήτανε γεμάτος τρυφερή βλάστηση,  άφθονα βατόμουρα,  αγριοτριανταφυλλιές, κρανιές ……
Μετά… δύο ντουφεκιές !!! Εκκωφαντικές, αποτρόπαιες, καθοριστικές… τα πουλιά τρομαγμένα πέταξαν ψηλά και το σκοτάδι τύλιξε το όνειρο του Μέλιου…….


6.TO KEΡΑΜΙΔΙ…….


Είμαι ένα κομμάτι σπασμένο, ταλαιπωρημένο κεραμίδι ριγμένο σ΄έναν απαίσιο σκουπιδότοπο ανάμεσα σε σωρούς από άχρηστα
υλικά, μπάζα, ξύλα, σκουριασμένους σωλήνες, χαρτόκουτα, κουρέλια και ότι κατά καιρούς προστίθεται σ΄αυτή τη φρικτή χωματερή.
Εχω το προνόμιο βέβαια να βρίσκομαι στην κορυφή ενός λόφου σχηματισμένου από κομμάτια τσιμέντου και σπασμένα πλακάκια, έτσι μπορώ να εποπτεύω με άνεση όλη την περιοχή, να ενημερώνομαι άμεσα για τις νέες αφίξεις και να παρατηρώ ανενόχλητα αυτους που τριγυρίζουν καθημερινά εδώ αναζητώντας κάτι χρήσιμο…
Ειδικά τώρα τελευταία, έχουν γίνει πολλοί, αυτοί οι εξερευνητές με τις σακούλες και τα τρίκυκλά τους που περιδιαβαίνουν σκαλίζοντας τους σωρούς ,κρατώντας μεταλλικά ραβδιά και γάντζους …
Ευτυχώς για μένα, το ενδιαφέρον τους είναι στραμμένο στους θερμοσίφωνες, τα σώματα καλοριφέρ, τα καλώδια, τα κουτιά των αναψυκτικών και κάποτε-κάποτε στα χαρτόκουτα , τα ξύλα και τα γυάλινα μπουκάλια.
Εχω ξεχάσει πιά πόσον καιρό βρίσκομαι εδώ, θυμάμαι όμως πολύ καλά που βρισκόμουνα παλιά και αυτή η ανάμνηση με κάνει να χαμογελώ θλιμμένα….γιατί για πολλά-πολλά χρόνια ήμουνα στη στέγη ενός  νεοκλασσικού διώροφου σπιτιού, στην Αθήνα….οδός Γαληνού και Δυοβουνιώτη γωνία.
Εκεί ψηλά στο κέντρο της πρόσοψης στήριζα και συντρόφευα ένα υπέροχο ακροκέραμο και από εκεί είχα την ευχέρεια να παρατηρώ τα γύρω σπίτια, το δρόμο, τα μπαλκόνια με τα μαρμάρινα φουρούσια και τα περίτεχνα κιγκλιδώματα, τις στολισμένες γύψινες οροφές των ψηλοτάβανων δωματίων , τους ενοίκους….τα πάντα….
Τι υπέροχα χρόνια !!! Αξέχαστα πραγματικά….έχω χιλιάδες όμορφες αναμνήσεις από βεγγέρες με κόσμο χαρούμενο, καλοντυμένο , να διασκεδάζει στις ολόφωτες σάλες, να χορεύει ….και η μουσική…τι εξαίσιο πράγμα η μουσική που ξεχύνεται από τα ανοικτά παράθυρα…..
Μετά…ακολούθησαν  θλιβερά γεγονότα, οι παππούδες έφυγαν, τα παιδιά μεγάλωσαν και τράβηξαν το δρόμο τους, οι ενήλικες έγιναν υπερήλικες και με τη σειρά τους χάθηκαν κι αυτοί, το σπίτι ερήμωσε και για χρόνια έμεινε άδειο κι άρχισε να ρημάζει….ώσπου ήρθε η φωτιά να αποτελειώσει ότι απέμεινε….και τα αποκαίδια μαζί με ένα σωρό από πέτρες και κεραμίδια καταλήξαμε ένα βράδυ εδώ……
Κάποια ακροκέραμα που γλίτωσαν άκουσα ότι τα μάζεψαν κάποιοι άνθρωποι και κάποιος είπε ότι  τα μαρμάρινα σκαλιστά  φουρούσια, το τζάκι και το κιγκλίδωμα του μπαλκονιού με τους αντικριστούς γρύπες , πουλήθηκαν σε παλιατζήδες….
Προ ημερών  ήρθαν κι εδώ, γύρω στα μεσάνυχτα κάποιοι, μάλλον παλιατζήδες θα ήταν και πέταξαν εδώ δίπλα κάτι σπασμένες κορνίζες, δυό τρείς σπασμένες καρέκλες, ένα τραπέζι που του λείπουν δύο πόδια, έναν θρυψαλιασμένο καθρέφτη και μερικά τσακισμένα ποτήρια, ένα σπασμένο πορσελάνινο ανθοδοχείο και μία κούπα…
Όταν ξημέρωσε, είδα καθαρά τα πεταμένα έπιπλα και συγκινήθηκα γιατί έμοιαζαν ακριβώς με αυτά που στόλιζαν τα παλιά νεοκλασσικά αρχοντικά …
Οι χρυσωμένες κορνίζες με τα περίτεχνα σκαλίσματα στις γωνιές, σπασμένες και πεταμένες, κάποτε στόλιζαν τους τοίχους στις σάλες και τα δωμάτια, θυμήθηκα μάλιστα ένα πίνακα, που έβλεπα στο απέναντι σπίτι, στον τοίχο αντίκρυ στην μεγάλη δίφυλλη μπαλκονόπορτα, που παρίστανε ένα πανέμορφο αρσενικό ζαρκάδι με τα χαρακτηριστικά του κέρατα και τα αμυγδαλωτά μάτια με φόντο το καταπράσινο δάσος.
Κάτω από το πεταμένο παλιό τραπέζι με τα δύο πόδια, βρήκε καταφύγιο μια γάτα, ετοιμόγεννη, και χθές το βράδυ αντιλήφθηκα πως έγινε το θαύμα…..έχω τη βεβαιότητα ότι γεννήθηκαν τα μικρά, αλλά θα πρέπει να περιμένω …..για να τα δώ….
Γίνονται και θαύματα σε τούτο τον απαίσιο τόπο, συνηθέστερα όμως γίνονται καυγάδες και μάχες όπως τις προάλλες, που κατέφθασε εδώ μία αγέλη, με πέντε σκυλιά ταλαιπωρημένα και πεινασμένα είναι η αλήθεια ,που έδωσαν σκληρή μάχη μεταξύ τους για να γλείψουν κάτι κουτιά ζαχαροπλαστείου πασαλειμμένα με λίγη κρέμα και γλάσο και να εξασφαλίσουν ένα κομμάτι ξεραμένη πίτσα….
Τι να πώ…..το μόνο που μπορώ να κάνω όσο βρίσκομαι εδώ, είναι να παρατηρώ και να ελπίζω….τίποτα άλλο… και στο μόνο που ελπίζω είναι μια μπόρα, μια μεγάλη μπόρα που θα με παρασύρει από αυτό το φρικτό μέρος και θα με αποθέσει σε μια ακρογιαλιά…αυτό είναι το όνειρό μου και η μοναδική μου  επιθυμία !
Θα πραγματοποιηθεί άραγε ;


7.ΟΤΑΝ Η ΑΣΗΜΟΥΛΑ ΟΝΕΙΡΕΥΤΗΚΕ ΤΗ… ΜΕΡΚΕΛ


-Μήτσο΄μ  είδα ένα πολύ άσχημο όνειρο.
-Τι ονειρεύτηκες νοικοκυρά του σπιτικού μου, άσπρε σίφουνα της τουαλέτας μας, ανθέ της κολοκυθιάς μου;
-Ονειρεύτηκα την Μέρκελ Μήτσο΄μ  και ταράχτηκα!
-Γιατί ταράχτηκες κολόνα του σπιτιού μου, τις σκέψης μου στολίδι, του τραπεζιού μας τσεβρέ;
-Είδα όνειρο ότι ενώ είχα βάλει τον καφέ μου στην κούπα και κάπνιζα την τσιγαρούκλα μου, σκέφτηκα να ξεπετάξω και ένα κέικ με γλάσο, γιατί ξέρω πόσο σου αρέσει, Γκουσγκούνη του κρεβατιού μας και τίγρη του καναπέ μας, αλλά με μπάνισε η Μέρκελ, ξίνισε την μούρη της και μου τάψαλε.
-Και τι σου είπε η «Φράου Νάιν», που να πέσει στον έρωτα του Τσίπρα και να μην την θέλει;
-Μου είπε, άι στο διάβολο μαρή καραβλαχάρα, που θες και γλάσο στο κέικ σου. Είχες και στο Μεσδάνι Καρδίτσας γλάσο και γλάσαρες τη μαμαλίγκα. Τρέχα μωρή να ξεπληρώσεις κάνα δάνειο, που έχετε φεσώσει το ΔΝΤ και όλη την Ευρώπη, και έτσι όπως το πάτε θα ψάχνετε τα κεραμίδια του σπιτιού σας, γιατί το κεραμίδια του εξοχικού μην τα είδατε μην τα απαντήσατε.
-Δεν της είπες Ασημούλα΄μ  ότι εμείς δίνουμε μάχη να τους ξεπληρώσουμε, και έχουμε κάνει το σκατό μας παξιμάδι, αφού έχουμε κόψει από παϊδάκια μέχρι.........πορδοκόφτες;
-Για τα παϊδάκια τα είπα τίγρη μου....... αλλά τους πορδοκόφτες μόνη μου τους έκοψα γιατί φοβήθηκα μην μου πει ο Πάγκαλος ότι .......μαζί τους φορέσαμε , και κράτησα μόνο την πεταλούδα στο δεξί κωλομέρι.
Μήτσο΄μ τις είπα ακόμη, τι .....IQ θα παραδώσεις μωρή, που είναι μικρότερο και από την ηλικία σου, και αν συνεχίσεις να μας πιέζεις θα δεις τον Χρηστό......Γκέμπελς και την Παναγία ..... Εύα Μπράουν, κακιασμένη ξαδέλφη του Χόνεκερ και άξιο παιδί του Κόλ(-ου), που αν ζητούσες ακρόαση από τον Θεό θα σου έλεγε να αλλάξεις πλανήτη, που και το "και εσύ τέκνο Βρούτε" νομίζεις ότι είναι "και εσύ με τεκνό Βρούτε, που να γυρίσεις σπίτι και να βρεις ξένες παντόφλες κάτω από το κρεβάτι σου και να είναι του butcher της γειτονιάς σου.
Ήμουνα πολύ σκληρή Μήτσο΄μ  μαζί της και της είπα να μας αφήσει στην ησυχία μας να συνέλθουμε και ας ασχοληθεί καλύτερα με το πόδι της χήνας που έχει στρογγυλοκαθίσει στους οφθαλμούς της, που ο Θεός να το κάνει πόδι, γιατί με πατούσα ελέφαντα μοιάζει, και αντί να χτυπήσει τα ασπράδια για το κέικ στο blender,να τα φορέσει στην μούρη της και αν δεν πιάσει αυτό (που δεν θα πιάσει σε τέτοια ξινισμένη μούρη),να "ταπετσάρει" την φάτσα της με χοιρινές μπριζόλες, με προτίμηση στην σπάλα, για να απλώσει καλύτερα, και αν δεν πιάσει και αυτό έχουμε εμείς έναν Φουστάνο που όταν δεν κυνηγάει τα φουστάνια εγχώριων αοιδών ,κάνει μερεμέτια στις μούρες, και αν θέλει να πειστεί για τα αποτελέσματα των μερεμετιών του, να την στείλουμε στην δικιά μας Βικούλα με το μεγάλο και......καθαρό κούτελο, που την κατσίκα της στάνης της την είδε...... ζαρκάδι και το σπίτι στο χωριό.......παλάτι της Αρεοπαγίτου.
-Καλά τις τα είπα Μήτσο΄μ;
-Ονειρικά, όνειρο ......καλοκαιρινής νυχτός μου !

8A ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΥ ΖΑΡΚΑΔΙΟΥ


Η μαμά ζαρκαδίνα εδώ και μέρες έτρεχε και δεν έφτανε μέσα στο μικρό σπιτάκι της στο μεγάλο δάσος.
 Το έβαψε, το καθάρισε και το διακόσμησε κατάλληλα, γιατί σε λίγες μέρες το μικρό της
 ζαρκάδι είχε γενέθλια.
Έφτιαξε δωράκια για τους φίλους του γιου της,  γλυκά και χυμούς από τα φρούτα του δάσους και μια ωραία τούρτα…
Σήμερα που επιτέλους έφτασε η μέρα που το μικρό ζαρκάδι περίμενε με ανυπομονησία, έπρεπε να ετοιμάσει  το  γλάσο  σοκολάτας, που θα περιέχυνε την τούρτα.
Αράδιασε με προσοχή τα υλικά πάνω στον πάγκο της κουζίνας και έριξε μια τελευταία ματιά στη συνταγή. Χρειαζόταν...
60 γρ. σοκολάτα κουβερτούρα, 1 κούπα ζάχαρη άχνη,
2 κουταλιές κονιάκ και 2 κουταλιές κακάο σε σκόνη
Σε ένα κατσαρολάκι έλιωσε  τη σοκολάτα, πρόσθεσε τη ζάχαρη και το κονιάκ και τέλος το κακάο. Ανακάτεψε καλά και έτοιμο το γλάσο!
Περιέχυσε με αυτό την τούρτα και την διακόσμησε με αγριοφράουλες και βατόμουρα και την έβαλε στο ψυγείο.
Νωρίς το απόγευμα το μικρό ζαρκάδι φόρεσε τα καλά του και περίμενε τους φίλους του.
Πρώτα έφτασαν  δύο μικρά αρκουδάκια με τη μαμά τους
και μετά το ξαδερφάκι του το ελαφάκι συνοδευόμενο από  τη μαμά του.
Σε λίγο να... και τα τρία αγριογούρουνα με τη μαμά τους και αυτά.
Παρούσα και η φίλη του μία όμορφη ζαρκαδίτσα.
Τελευταίος ως συνήθως ο λαγός.
Τα ζωάκια έπαιξαν, χόρεψαν  και το μικρό ζαρκάδι έσβησε τα δύο κεράκια της τούρτας του.
 Οι φίλοι του, του ευχήθηκαν χρόνια πολλά τραγουδώντας  το γνωστό τραγουδάκι...
Να ζήσεις ζαρκαδάκι και χρόνια πολλά  μεγάλος να γίνεις με άσπρα μαλλιά...
Ενώ δυο πουλάκια επιμελούνταν τη μουσική.
Μετά άνοιξε τα δώρα που του έφεραν οι φίλοι του και τους ευχαρίστησε γι’ αυτή τους την χειρονομία.
Όλα ήταν πολύ ωραία, μα πιο πολύ του άρεσε το δώρο της όμορφης ζαρκαδίτσας, που ήταν μία κούπα για να πίνει το γάλα του, ζωγραφισμένη με πολλές καρδούλες.
Τελευταίο άνοιξε το δώρο της γιαγιάς του...
Ήταν ένα κεραμίδι που πάνω του ήταν ζωγραφισμένα καράβια,
ένα θαλασσόξυλο και ένα αληθινό κοχύλι.
Όλα τα ζωάκια κοίταξαν με περιέργεια το παράξενο δώρο...για παιχνίδι δεν έμοιαζε...
-Τι είναι αυτό γιαγιά; ρώτησε το μικρό ζαρκάδι.
-Πριν πολλά χρόνια, όταν ο παππούς σου....
Όλοι κατάλαβαν πως άλλη μια ιστορία της γιαγιάς ξεκινούσε και μαζεύτηκαν γύρω της να ακούσουν.
-Όπως ξέρεις ο παππούς σου ήταν σπουδαίος κολυμβητής, άρχισε η γιαγιά.
Πριν πολλά χρόνια λοιπόν εκεί που κολυμπούσε μαζί  με
άλλα ζαρκάδια πηγαίνοντας σε ένα νησί του Αιγαίου, έδωσε μάχη με δυο θαλάσσια τέρατα για να σώσει μια μικρή γοργόνα και αυτή για να τον ευχαριστήσει του χάρισε αυτό το κεραμίδι με το κοχύλι, για να ακούει τα κύματα του Αιγαίου και να την θυμάται… 
Τώρα που ο παππούς σου πήγε ψηλά στον ουρανό, ανήκει σε σένα..


9.ΣΤΡΑΓΑΛΑΚΗΣ  ΚΑΙ ΣΙΑ


 Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας μουστακαλής παππούς, γεροδεμένος και με τεράστια δάχτυλα αργασμένα απ΄ τις δουλειές του χωραφιού. Έτσι έζησε ο μπάρμπα-Γιάννης , πάντα ενωμένος με τη γη του , που την πονούσε τόσο και την καταλάβαινε σαν να ‘ταν ερωμένη του , γυναίκα του , παιδί του. Κάθε φορά που έφερνε ο καιρός μπουρίνι και κατέβαζε το βουνό τόνους νερό, πάντα καρδιοχτυπούσε μην κακοπαθήσουν τα δέντρα του, ειδικά εκείνη η τοσοδούλα ελίτσα, που την φύτεψε πέρσι, σχεδόν στη άκρη του χωραφιού του, στο Δρίμισκο.
Λιγομίλητος ο μπάρμπα -Γιάννης με μάτια ήσυχα και  καλοσυνάτα , που εκεί μέσα τους , βυθιζόταν πάντα το στερνό και μικρούλι εγγόνι , από την κόρη του τη Μαριώ , ο Νικολός  ή Στραγαλάκης, ένεκα που είχε ένα αθεράπευτο χούι , να πετάει  τα στραγάλια στον αέρα  και να τα τρώει ζογκλερικά, όπως στο τσίρκο, εξ ου και παρότι παιδί της πόλης έχαιρε μεγάλης εκτίμησης από την μαρίδα του χωριού, η οποία τον χειροκροτούσε και προέβλεπε  πεδίον δόξης λαμπρό όχι στο σχολείο  φυσικά και ο νοών νοείτω.
Η μάχη του  Στραγαλάκη  με τη μαριδοπαρέα  του χωριού δεν ήταν μόνο  περί τα παιχνίδια σχετική, όπου εκεί κάνανε τρέλες με κορδέλα πολλή , διότι μοιράζανε κάθε μέρα  Όσκαρ , ακόμα και για την μακριά γαϊδούρα .Το Νόμπελ δεν το χρησιμοποιούσανε , είτε από άγνοια , είτε διότι σπάνια παίζανε  « πνευματικά » παιχνίδια, με κορυφαίο την κρεμάλα . Και η αλήθεια τι Νόμπελ να μοιράσεις , με τόση ανορθογραφία  καλέ !
Ένα από τα αγαπημένα σπορ της  παρέας ήτανε να μαζεύονται τα βράδια κάτω από την κληματαριά  του μπάρμπα -Γιάννη και να τον παρακαλάνε  να τους πει  κι απόψε κάτι τι , να τους το φανερώσει , έτσι του λέγανε.
Κι εκείνος , ο γλυκός άνθρωπος , με τη ζυμαρένια καρδιά , και τα λιγοστά μα πολύτιμα λόγια του, δεμένα  στο μαντήλι , αρχινούσε και τέλειωνε , μια σκέψη , ένα ανέκδοτο , μια μονάχα ιστορία κάθε φορά.
Δεν το 'κανε αυτό από τουπέ και φτηνιάρικη κοκεταρία , όπως ορισμένοι δήθεν μορφωμένοι της τηλεόρασης , αλλά μονάχα για τον απλούστατο λόγο ότι ήθελε να μένει ένα πράγμα σημαντικό κάθε φορά στο μυαλουδάκι των παιδιών κι έπειτα πλάγιαζε νωρίς,  τον βάρυναν και τα χρόνια.
Μία  αποσπερίδα λοιπόν, από κείνες τις εκλεκτές, ακροβολίστηκαν οι μπόμπιρες στα χτιράκια , κάτω από τη θεϊκή κληματαριά  του μπαρμπα - Γιάννη, κι ακούγανε σφουγγάρια τα λόγια του:
Λοιπόν σήμερα πουλάκια μου , θα βάλετε ένα χεράκι σ' ένα πρόβλημα , γιατί  μονάχος μου συλλογίζομαι πολύ και μου φαίνεται ότι βρίσκω περισσότερες από μία λύσεις.
Ή είναι λάθος το πρόβλημα ή είναι δύσκολο πολύ , οπότε χρειάζομαι  τη βοήθειά σας. Ιδού τι θέλω να πω:
Λέγε, λέγε μπάρμπα - Γιάννη, κάνανε αυτά σαν κορακιασμένα για νερό , και τα αυτιά τους σέσουλες, ν'ακούσουνε τα  παρακάτω.
Που λέτε παιδιά, κάποιοι παλιάνθρωποι, όχι  πολύ μακριά από δω, μας κηρύξανε λέει  πόλεμο, μάχη κανονική κοντολογίς , ρίχνουνε σίδερο και μπόμπες και ρουκέτες , να μας αφανίσουνε. Μας χτυπάνε  στα πεδινά , αλλά και στα ψηλά βουνά  κι εκεί ξεσπάνε οι άτιμες οχιές ακόμα και στα κακόμοιρα τα ζωντανά , τις αρκούδες , τους λαγούς , τα ζαρκάδια.
Έρχεται λοιπόν μια επιτροπή, απ' αυτούς, όλοι σκυλιά , ούτε το σάλιο τους δεν πετάνε  αυτοί, όχι τον πονεμένο κόσμο να βοηθήσουνε , και λένε σε σας έξυπνα πουλάκια μου : 
Σας δίνουμε μονάχα τέσσερα πράγματα στον καθένα  για να ζήσετε :
Ένα σπίτι με κεραμίδια, μία κούπα μεγάλη, ένα ωραίο γλυκό με γλάσο σοκολάτας και ένα νεαρό ζαρκάδι.
Απ' αυτά μπορείτε όμως να χρησιμοποιήσετε μονάχα τα τρία .
Το τέταρτο  θα το κρατάμε εμείς  ενέχυρο ,και όσοι από σας καταφέρετε να επιβιώσετε, θα το πάρετε πίσω , σαν επιβράβευση των προσπαθειών σας, δικό σας θα γίνει άλλωστε κι αυτό.
Στύψτε τώρα το κεφάλι σας μοσχαράκια μου και αποφασίστε ποια τρία θα διαλέγατε εσείς για να κερδίσετε τη  μάχη της ζωής . Καλό είναι  να συζητήσετε μαζί, αλλά  καλύτερα  μόνος του  να αποφασίσει ο καθένας .
Έπεσε βουβαμάρα στην αρμαθιά των πιτσιρικάδων. Στεναχωρήθηκαν  και θυμώσανε. Ακούς εκεί  να μας στριμώξουνε έτσι στα καλά καθούμενα. Και μετά άκου εκβιασμός. Και βέβαια επίτηδες οι πουλημένοι δεν βάλανε μέσα στα τέσσερα πράγματα, μια πέτρα βρε αδερφέ, για να τους πάρουμε στο κατόπι. Αλλά ηλίθιοι  είναι; Δεν είναι .
Και δώσ’ του ξύνανε την κεφάλα τους και μουρμουρίζανε διάφορα θα και αν και μπορεί και γιατί όχι , μέχρι που ένας - ένας κατέθετε την προσωπική του απόφαση , μουτρωμένος και με κατεβασμένο τα πρόσωπο , σαν ετυμηγορία , ίδια και ασφυκτική από  όλους:
Διαλέξαμε , σπίτι με κεραμίδια , μία κούπα μεγάλη , κι ένα ωραίο γλυκό με γλάσο σοκολάτας. Γιατί όμως αυτά ;ρώτησε τότε ο παππούς με μια σπίθα στο βλέμμα.
Μα να , γιατί μέσα στο σπίτι μπορείς να ζήσεις , μέσα στην κούπα να πίνεις το γάλα σου ,και τέλος να ξεχνάς την λύπη σου μ' ένα  γλυκό, περιχυμένο με γλάσο σοκολάτας .
Και το ζαρκάδι βρε παιδιά , κανένας δεν το διάλεξε το ζαρκάδι , που είναι λεύτερο  να τρέχει στα δάση μοναχό ;
Μα το ζαρκάδι δεν το χωράει το σπίτι βρε παππού, του 'πε συγχυσμένος ο  Στραγαλάκης. Ναι παιδί μου,  δεν το χωράει το σπίτι, αλλά το χωράει η καρδιά.


10.ΤΟ ΑΓΓΙΓΜΑ


    Ήταν η  ώρα που  κόρη του στην κουζίνα ετοίμαζε το βραδινό για τα παιδιά  και τον άνδρα της που σε λίγο θα κατέφθαναν όλοι μαζί λες και είχαν κάθε βράδυ ραντεβού την ίδια πάντα ώρα. Ο εγγονός, ο μεγάλος από τα Γερμανικά και η μικρή –όπως την φώναζαν όλοι κι ας είχε κλείσει τα δεκαεπτά- από κάποιο φροντιστήριο φυσικής ή χημείας. 
 Ο άνδρας της -καλό και εργατικό παιδί- γυρνούσε πάντα πεινασμένος από την διαφημιστική εταιρεία όπου εργαζόταν εδώ και πολλά χρόνια αφού δεν έτρωγε τίποτα για μεσημέρι.
    Εκείνος κατάκοιτος εδώ και μήνες έδινε μια  χαμένη μάχη  με την επάρατο νόσο που του είχε σακατέψει το συκώτι. Από το δωμάτιο μέσα όπου μετρούσε πια τις μέρες, είχε μάθει όλους τους θορύβους και τις μυρουδιές του σπιτιού. ‘Ήξερε ότι η Σοφία, η κόρη του ετοίμαζε την περίφημη σούπα κοτόπουλο αυγολέμονο που την  έφτιαχνε καλύτερα κι από την μακαρίτισσα την μάνα της,
   Σε λίγο θα του έφερνε έναν δίσκο με μια αχνιστή κούπα και Κρητικά παξιμαδάκια. Δεν είχε όμως όρεξη απόψε. Τίποτα δεν πήγαινε κάτω ακόμη και τα αγαπημένα του μπισκότα αμυγδάλου βουτηγμένα σε γλάσο σοκολάτας, να του έφερνε,  ούτε που θα τα άγγιζε.
    Και τότε το αποφάσισε. Δεν το είχε σκεφτεί νωρίτερα. Τώρα του ήρθε η έντονη επιθυμία. Δεν ήξερε γιατί. Μα τι τον είχε πιάσει; Έπρεπε να βιαστεί όμως πριν έρθουν οι άλλοι γιατί μετά θα ήταν αδύνατον. Σηκώθηκε με κόπο από το κρεβάτι και με πόδια που τρέμανε από την αδυναμία, φόρεσε ένα παντελόνι που ήταν κρεμασμένο στο χερούλι της παλιά ντουλάπας, βρήκε και ένα παμπάλαιο μπουφάν, απλωμένο στην καρέκλα, που ούτε που ήξερε τίνος ήταν, το φόρεσε, παρακαλώντας τον Θεό – αν μπορούσε δηλαδή να τον ακούσει κάτω από τα χοντρά κεραμίδια του παλιού σπιτιού- να του δώσει δύναμη και λίγη τύχη για να μπορέσει να βγει από το σπίτι. Να το σκάσει!
    Τα κατάφερε. Η κόρη του ούτε που τον πήρε είδηση.
Νόμιζε πως θα λιποθυμούσε από την αδυναμία. Λαχάνιαζε. Έπρεπε όμως να βάλει τα δυνατά του. Ήταν σίγουρος. Απόψε θα έπεφτε σε κώμα. Όπως ο μακαρίτης ο πατέρας του. Τα ένιωθε τα σημάδια.
Εκείνον όμως δεν θα τον έβρισκαν στο δωμάτιο σε αυτή την κατάσταση. Ας γινόταν όπου αλλού ήθελε. Ας τέλειωνε όπου να ναι, όχι όμως στο κρεβάτι.
Όχι τέτοια ξεφτίλα. Όρθιος θα πήγαινε. Σαν παλικάρι.
    Μόλις βγήκε είχε πια σκοτεινιάσει και έκανε ψύχρα. «Ε και λοιπόν;» μονολόγησε.
    Προχώρησε με αργά ασταθή βήματα. Σαν μεθυσμένος. Ευτυχώς δεν πέτυχε κανέναν γνωστό στο δρόμο. Αλλά και να έβρισκε μήπως θα τον αναγνώριζε κανείς; Δεν σκέφτηκε ούτε για μια στιγμή την ανησυχία της κόρης του. Ήξερε ότι εκείνη θα καταλάβαινε. Του έμοιαζε στον χαρακτήρα.
    Κάποια στιγμή κουράστηκε και αναζήτησε κάπου να κάτσει. Ευτυχώς εκεί ήταν ένα παρκάκι με κάτι ψωραλέα δέντρα που είχε  δυο- τρία παγκάκια. Προχώρησε προς τα εκεί και κάθισε. Ο πόνος δεξιά στην κοιλιά του λες και του έσκαβε τα σωθικά. Έκλεισε για λίγο τα μάτια πήρε μια βαθιά αναπνοή και ακούμπησε πίσω στην ξύλινη πλάτη του πάγκου. Ηρέμησε κάπως.
    Κόντευε να τον πάρει ο ύπνος έτσι, αλλά κάποια στιγμή ένιωσε πρώτα μια παράξενη μυρωδιά και ύστερα κάτι υγρό και άγριο να τρίβεται στο μάγουλό του. Τινάχτηκε με όση δύναμη είχε και αντίκρισε μπροστά του δυο τεράστια λαμπερά μάτια που αντανακλούσαν το φως του δρόμου.
    «Μα ποιος…. » ψέλλισε όταν κατάλαβε ότι εκεί μπροστά του  στο μισοσκόταδο στεκόταν –αν είναι δυνατόν μέσα στην πόλη – ένα μεγάλο ζαρκάδι ή κάτι τέτοιο.
    Τα μάτια του ζώου ήταν καρφωμένα άφοβα στα δικά του. Τον κοίταζε λες και κάτι ήθελε να του πει. Ο γέρος παρά το ξάφνιασμα χαμογέλασε και το ζαρκάδι κούνησε πέρα-δώθε το κεφάλι με τα μακριά του κέρατα. Πλησίασε τον γέρο λίγο ακόμη, έβγαλε την άγρια πλατεία του γλώσσα του και του έγλυψε το άλλο μάγουλο. Τον κοίταξε έντονα για λίγο ακόμη, ύστερα εντελώς αθόρυβα, έκανε μια στροφή, έδωσε ένα σάλτο, πήδηξε πάνω από έναν θάμνο και χάθηκε μέσα στην νύχτα.
    Ο γέρος, έμεινε να κοιτάζει σαν χαμένος το σημείο όπου εξαφανίστηκε το ζώο. Τα μάγουλά του που τα είχε γλύψει το ζαρκάδι, ή ότι άλλο ήταν αυτό που στεκόταν εκεί πριν από λίγο, τον έτσουζαν.
    Όμως τώρα, κάτι μέσα του τον έσπρωχνε να πάει πίσω στους δικούς του. Στο σπίτι του. Στη κόρη και τα εγγόνια του.
    Σηκώθηκε με αρκετή ευκολία και περπάτησε μέχρι το σπίτι. Χτύπησε το κουδούνι. Του άνοιξε η κόρη του έξαλλη φωνάζοντας:
    «Βρε πατέρα που στο καλ…»
    «Σςςςς. Μη φωνάζεις.» Της έκανε εκείνος
    «Μα τα μάγουλά σου. Τι έχουν τα μάγουλά σου; Είναι κατακόκκινα, ερεθισμένα!» είπε εκείνη ανήσυχη.
    «Σςςς. Πάμε να φάμε. » Της είπε εκείνος με σταθερή φωνή. «Πεινάω!»
    Προχώρησαν στην τραπεζαρία και ο παππούς μετά από πολύ καιρό κάθισε στην θέση του, στην κεφαλή του τραπεζιού χαμογελώντας.  Όλοι τον κοίταζαν παράξενα γιατί είχαν μήνες πολλούς να δουν το χαμόγελο του.
    «Και… Σοφία φέρε μας και λίγο κρασί από κείνο το μπρούσκο!» είπε τρίβοντας το δεξί του μάγουλο.
    «Το ξέρετε παιδιά;» γύρισε και είπε στα εγγόνια  του, «Απόψε έμαθα πως το καλό δεν έρχεται με τα παρακάλια. Πρέπει να πηγαίνεις εσύ να το βρεις για να σε αγγίξει. Άντε ας πιούμε στην υγειά μας τώρα!» είπε και άδειασε μονορούφι το ποτήρι  του.
Το άφησε στο τραπέζι και έτριψε χαμογελώντας τα μάγουλα του, που τον έτσουζαν ακόμη…


11.ΤΟ ΜΟΛΥΣΜΕΝΟ ΠΟΤΑΜΙ


Το ζαρκάδι ξύπνησε και τεντώθηκε για να ξεμουδιάσει. Η αλήθεια είναι πως πονούσε λίγο το κορμί του, ύστερα από την μάχη που είχε  δώσει την προηγούμενη μέρα με ένα άλλο ζαρκάδι, για τα μάτια μιας όμορφης ζαρκαδούλας.
Κατευθύνθηκε προς το ποτάμι και καθώς έσκυψε να πιει νερό πισωπάτησε τρομαγμένο. Το νερό είχε ένα περίεργο καφετί χρώμα, κάτι σαν γλάσο σοκολάτας, με τη διαφορά ότι αυτό μύριζε απαίσια… Φοβήθηκε να το δοκιμάσει.
Προχώρησε προς τα πάνω για  να δει τι προκαλούσε την μόλυνση. Στο δρόμο του συναντούσε και άλλα ζώα, ανήσυχα και κείνα για το νερό στο ποτάμι. Κανένα δεν ήξερε τι συμβαίνει. Έτσι ακολούθησαν το ζαρκάδι για να μάθουν.
Καμιά εκατοπενηνταριά μέτρα πιο πάνω συνάντησαν ένα χωματόδρομο και είδαν ένα μεγάλο βυτιοφόρο, με μια τεράστια κούπα ζωγραφισμένη στα πλάγια του, να φεύγει και να χάνεται πίσω από τα πανύψηλα δέντρα του δάσους…
-Λες αυτό να είναι η αιτία της μόλυνσης; αναρωτήθηκε το ζαρκάδι.
Τα περισσότερα  από ζώα που το ακολουθούσαν, δίψασαν και έφυγαν για να βρουν καθαρό νερό. Το ζαρκάδι όμως έμεινε εκεί…
Δεν πέρασε πολλή ώρα και να σου ήρθε ένα δεύτερο βυτιοφόρο, με την ίδια κούπα ζωγραφισμένη πάνω του. Σταμάτησε στην όχθη του ποταμού και κατέβηκε ένας άντρας. Πήγε στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου, άνοιξε μία στρόφιγγα  και αμέσως το καφέ υγρό με την απαίσια μυρωδιά χύθηκε στο ποτάμι.
Το ζαρκάδι αμέσως πήρε φόρα και του όρμησε με τα κέρατά του. Ο άντρας όμως το είδε εγκαίρως και χώθηκε στο αυτοκίνητο. Όταν άδειασε όλο το περιεχόμενο έφυγε…
Το ζαρκάδι τότε έτρεξε να ειδοποιήσει τα άλλα ζώα και εκεί έμαθε πως δύο φίλοι του, που είχαν δοκιμάσει το νερό του ποταμού είχαν αρρωστήσει, ενώ νεκρά ψάρια επέπλεαν στο νερό.
Το επόμενο πρωί, όταν ήρθε άλλο ένα βυτιοφόρο για να αδειάσει το μολυσμένο υγρό, το ζαρκάδι με ένα φίλο του ήταν εκεί και το ακολούθησαν. Έτρεχαν πίσω από το αυτοκίνητο σαν τον άνεμο και μετά από μισή ώρα το αυτοκίνητο σταμάτησε μπροστά από ένα εργοστάσιο, που στην στέγη του είχε μία τεράστια κούπα, όπως αυτή που ήταν ζωγραφισμένη στα αυτοκίνητα.
Κατάλαβαν πως είχαν βρει την πηγή της μόλυνσης.
-Τρέξε, είπε το ζαρκάδι, στο φίλο του να ειδοποιήσεις όλα τα ζώα του δάσους να έρθουν εδώ, για να περικυκλώσουμε το εργοστάσιο, ώστε να μην μπορέσει να βγει κανένα βυτιοφόρο.
Μέχρι το μεσημέρι ο χώρος γύρω από το εργοστάσιο είχε γεμίσει από εκατοντάδες ζώα.
Αρκετοί άνθρωποι που περνούσαν από εκεί αναρωτήθηκαν τι συμβαίνει. Ήρθαν και φιλοζωικές οργανώσεις.
Το ζαρκάδι τους πλησίασε και τους έδωσε να καταλάβουν πως έπρεπε να το ακολουθήσουν. Τους οδήγησε στο ποτάμι και εκεί εκείνοι είδαν το μολυσμένο νερό. Αμέσως κατάλαβαν πως η αιτία της μόλυνσης ήταν το εργοστάσιο και έκαναν μήνυση στους υπευθύνους. Οδηγήθηκαν στα δικαστήρια .
Η αυστηρή ποινή που τους υπέβαλαν έπεσε σαν… κεραμίδι στο κεφάλι τους!

12.ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ 

Ιούνιος 1990
«Φεύγω» είπε η Ισμήνη αφήνοντας την άδεια πλέον κούπα του καφέ στο τραπέζι της κουζίνας.  «Να προλάβω να κάνω μία βόλτα στα μαγαζιά, μπας και βρω τίποτα για το καλοκαίρι».  Σηκώθηκε, έδωσε ένα φιλί στη μητέρα της και σε δυό λεπτά ήταν κάτω. Το κόκκινο φιατάκι της την περίμενε. Χιλιάρι, μεταχειρισμένο αλλά την δουλειά του την έκανε μια χαρά. Δεν την έπαιρνε για κάτι καλύτερο.
 «Την Κυριακή πρέπει να πάρω την μαμά και να πάμε στο νεκροταφείο» σκέφθηκε. «Τρία χρόνια πέρασαν». Η σκέψη την έκανε να βουρκώσει, πάντα η θύμηση του πατέρα της έφερνε αυτά τα αποτελέσματα. Τον αγαπούσε πολύ, τον είχε στην καρδιά της και στο μυαλό της κάθε μέρα.  
Ανοίγοντας την πόρτα του αυτοκινήτου της έριξε μια πεταχτή ματιά στο σπίτι της. Όπως κοίταξε ψηλά, είδε πάνω σε ένα κεραμίδι στη στέγη ένα μεγάλο άσπρο περιστέρι. Καθόταν και την κοίταγε. 
«Τι κοιτάς κόρη μου» άκουσε την μητέρα της, είχε βγει στη βεράντα.
«Ένα μεγάλο άσπρο περιστέρι, στη στέγη μας. Που βρέθηκε ; Δεν το έχω ξαναδεί»
«Καλό σημάδι κόρη μου. Γούρι ! Θα δεις. Και μην αργήσεις ! Μη φάω μόνη μου. Όπως θα έρχεσαι και κανένα εκλαίρ από το ζαχαροπλαστείο, από αυτά που μας αρέσουν, με  γλάσο σοκολάτας»
Η Ισμήνη γέλασε. Λιχούδα η μαμά της, αλλά κι εκείνη αν και πρόσεχε δεν πήγαινε πίσω. Μουρμούρισε ένα «εντάξει», έριξε μία ματιά στο περιστέρι που της τράβαγε ανεξήγητα την προσοχή, μπήκε στο αμάξι της και έβαλε μπροστά. Το περιστέρι την παρακολουθούσε από τη σκεπή, μέχρι που έστριψε στην επόμενη γωνία. Τότε πέταξε.
Σε δυό λεφτά η Ισμήνη θα είχε βγει στην Μεσογείων. Οδηγούσε συνήθως σιγά και προσεκτικά, αλλά τώρα το μυαλό της ήταν στο περιστέρι. Έτσι δεν είδε το άσπρο Ρενώ που έβγαινε από την γωνία. Χωρίς σήμανση ο δρόμος, κανονικά έπρεπε να προσέχει, είχαν γίνει ατυχήματα.
Ευτυχώς και ο οδηγός του Ρενώ πήγαινε σιγά. Το τρακάρισμα ήταν σιγανό, έσπασε μόνο ένα φανάρι δικό του και στράβωσε ο προφυλαχτήρας της Ισμήνης.
«Να προσέχεις !» είπε θυμωμένα η Ισμήνη βγαίνοντας από το φιατάκι της.
«Μάλλον σε σένα πρέπει να το πει κανείς αυτό» απάντησε ο οδηγός του Ρενώ βγαίνοντας και εκείνος από το αυτοκίνητο. Όπως είδε η Ισμήνη ήταν ένας ψηλός μελαχρινός άνδρας, γύρω στα 30 τον έκανε.
Τα επόμενα τρία λεπτά μιλούσαν ταυτόχρονα, προσπαθώντας να βρουν τον φταίχτη.  Μάταιος κόπος, κανείς δεν παραδεχόταν το λάθος του. Όμως δεν το γύρισαν και στον καυγά, ίσως το ότι στον κάθε ένα άρεσε ότι έβλεπε στον άλλο, βοηθούσε σε αυτό.
Η φιλονικία τους πήρε απροσδόκητα τέλος όταν ο οδηγός σήκωσε συμβιβαστικά τα χέρια του, σαν να παρατούσε κάποια μάχη, και της είπε καρφώνοντας τα μαύρα μάτια του στα δικά της.
«Ίσως φταίγαμε και οι δυό.  Με λένε Σπύρο. Δεν πάθαμε μεγάλη ζημιά. Δεν τα παρκάρουμε στην άκρη και να πάμε με τα πόδια στην καφετέρια απέναντι να πιούμε ένα καφέ και να γνωριστούμε καλύτερα αντί να τσακωνόμαστε ;»
«Έχει θράσος !» σκέφτηκε η Ισμήνη αλλά κατά περίεργο τρόπο ένοιωσε τον θυμό της να καταλαγιάζει. Κι αυτά τα μάτια του… Πήγε να τον βρίσει… αλλά… άκουσε τον εαυτό της να δέχεται την αναπάντεχη πρόσκληση, εκπλήσσοντας και αυτή την ίδια.
Σήμερα (2012)
Η Ισμήνη στην αγκαλιά του Σπύρου κοίταζε βουρκωμένη να γκρεμίζουν το πατρικό της σπίτι. Τα τελευταία κεραμίδια της γειτονιάς έπεφταν… Είχαν πάρει βέβαια καλή αντιπαροχή αλλά όσο να ‘ναι… . Κοίταζε τη στέγη, λες και έψαχνε εκείνο το περιστέρι… τότε… 
Τόσα χρόνια μετά από εκείνη την συνάντηση με το περιστέρι και τη μοίρα της… Δεν είχε καταλάβει πως και τότε δέχθηκε την πρόσκληση του Σπύρου, δεν το είχε μετανοιώσει  όμως ούτε στιγμή. Στα 22 χρόνια που ήταν μαζί, κούρνιαζε στην αγκαλιά του είτε σαν χαδιάρα γάτα είτε σαν τρομαγμένο ζαρκάδι που το κυνηγούσε η ζωή και τα ξέχναγε όλα… Τον κρατούσε, την κρατούσε και προχώραγαν…
   

 Μη φύγετε..... δεν τελειώσαμε......

η συνέχεια στην αμέσως παλαιότερη απ' αυτήν ανάρτηση

 

60 σχόλια:

  1. Φλώρα, διάβασα όλες τις ιστορίες και με σειρά προτίμησης γράφω την βαθμολογία μου
    στην 6η ιστορία βάζω 3
    στην 9η ιστορία βάζω 2
    και στην 15η βάζω 1
    Πολύ μου άρεσαν όλες οι ιστορίες αλλά έπρεπε να βαθμολογήσω κάποιε.
    σε φιλώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πολύ για το χρόνο που σπατάλησες και το ενδιαφέρον που έδειξες για το παιχνίδι μας.

      Διαγραφή
  2. Καλημέρα,Φλώρα!Μου άρεσαν πολύ όλες οι ιστορίες!Διακρίνω ένα ταλέντο στο γράψιμο στις περισσότερες.Δυσκολεύομαι πολύ ν'αποφασίσω...Θα επανέλθω αργότερα για τη βαθμολόγηση.
    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Με την ησυχία σου.Μην βιάζεσαι.

      Διαγραφή
  3. καλημέρα σας..σήμερα ανακάλυψα το μπλογκ σας από την καθημερινή μου βόλτα στην μπλογκογειτονιά..κρίμα που δεν πρόλαβα..μου φάνηκε ενδιαφέρον.. :((
    πάω να κάνω την βόλτα μου στο μπλογκ σας
    συγνώμη που ήρθα ακάλεστη, ελπίζω να μην ενοχλώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. δεν φαίνεται η απάντηση σας στο σχόλιο μου γιατί;
    την είδα από το εμαιλ μου, εδώ όμως δεν φαίνεται..δε ξέρω γιατί

    ευχαριστώ πολύ που με δεκτήκατε στο μπλογκ σας , περίμενα απάντηση , τώρα που την είδα πάω να γίνω μέλος / αναγνώστρια
    μου αρέσει να γνωρίζω καινούρια μπλογκς
    και να ευχηθώ καλή αρχή και καλή πορεία αφού είναι νέο το δικό σας (Αύγουστο δημιουργήθηκε)

    δηλαδή τι ακριβώς τι γίνεται με αυτό το παιγνίδι; ποια ειναι η διαδικασία; εξηγήστε μου λίγο παρακαλώ

    ευχαριστώ που θα πέρασεις και σύ από το δικό μου μπλογκ

    καλώς βρεθήκαμε και εύχομαι να τα λέμε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στις προηγούμενες αναρτήσεις μου θα εντοπίσεις κάθε πληροφορία σχετικά με το παιχνίδι μας.
      Αν θέλεις μπορείς να βαθμολογήσεις τώρα και να λάβεις μέρος στο αμέσως επόμενο.
      Όσο για την απάντησή μου πράγματι δεν την βλέπω εδώ δεν ξέρω τι έχει γίνει.
      Έγινα κι εγώ μέλος σου και σε έβαλα στα αγαπημένα μου.

      Διαγραφή
    2. ευχαριστώ θα σε βάλω κι εγώ στα φιλικά μου
      ευχαριστώ που έγινες μέλος μου
      απόψε θα ξαναμπω εδω μεσα να διαβασω στις προηγουμενες για την διαδικασια

      Διαγραφή
    3. Ευχαριστώ πολύ πολύ για όλα.

      Διαγραφή
  5. ειναι ωραία ιδεά παντως αυτό το παιγνίδι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. τότε ακολούθησέ μας

      Διαγραφή
    2. ευχαριστώ για την πρόσκληση

      Διαγραφή
  6. Επειδή μόλις παρέλαβα τον υπολογιστή μου και δεν έχω τον χρόνο να διαβάσω τις ιστορίες όλες πες μου σε παρακαλώ με μέηλ το εξής:
    Για πόσες μέρες μπορούμε ακόμη να βαθμολογούμε;
    Ευχαριστώ πολύ. Πάντως εκ πρώτης όψεως νομίζω ότι υπάρχουν πολύ ωραίες αφηγήσεις. Θα χαρώ πολύ να τις διαβάσω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σου απάντησα με mail Χριστόφορε. Μην αγωνιάς έχεις άφθονο χρόνο.

      Διαγραφή
  7. Θα βάλω το 3 στο 10 πολύ συγκινητική και ανθρώπινη ιστορία.
    Αν διαβάσω και τις υπόλοιπες θα δώσω τις άλλες βαθμολογίες!

    Φιλιά θαλασσινά Φλώρα μου!

    Υ/Γ Μετακόμισα λόγω καιρού σ'αυτό το μουράγιο http://armenakisyros.blogspot.gr/ :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ΟΚ ζουζού πήρα το 3 και περιμένω τα υπόλοιπα.
      Αμέσως σε ακολουθώ στο καινούριο σου μουράγιο.

      Διαγραφή
  8. Φλώρα θέλω να σε συγχαρώ για την πρωτοβουλία σου να οργανώσεις αυτόν τον διαγωνισμό.
    Σε συγχαίρω διπλά γιατί ενώ είσαι καινούρια στο.... άθλημα,δεν φοβήθηκες τις δυσκολίες του.
    Πως τα κατάφερες βρε θηρίο και συγκέντρωσες 20 συμμετοχές,αυτό μόνο εσύ το ξέρεις.
    Όπως βλέπεις υπάρχει πολύ ταλέντο εκεί έξω.

    Ας περάσουμε στην βαθμολογία..
    -3 πόντους στην 9η ιστορία
    -2 πόντους στην 14η ιστορία
    -1 πόντο στην 15η ιστορία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ΟΚ βαθμολογία ελήφθη αλλά πολλά συγχαρητήρια πέσανε.
      Άσε να δούμε αν θα διαβάσουν κιόλας ή θα βαρεθούν
      και τα αποτελέσματα δεν βγούν μετά από πολλές γνώμες.

      Διαγραφή
  9. 3 στο 10
    2 στο 14
    1 στο 6

    Αν και όλες είναι καλές, έως πολύ καλές !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Eυχαριστώ πολύ για τον κόπο σου να διαβάσεις και να βαθμολογήσεις.

      Διαγραφή
  10. Απορία... Γιατί γραφείς Φλώρα μου ΣΥΝΕΡΓΑΤΗΣ σε αυτό το μπλογκ ;

    Δεν είναι δικό σου ; Ποιανού είναι ;

    Φιλικές απορίες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν κατάλαβα σε ποιό σημείο είδες τη λέξη συνεργάτες.
      Το blog είναι δικό μου.
      Αν κάπου το έγραψα θα έγινε από λάθος.
      Συνεργασία με Σίγμα κεφαλαίο είχα βέβαια όλο το διάστημα που το στήναμε με την xristin χωρίς τη βοήθεια της οποίας εγώ δεν θα ήξερα ούτε τι σημαίνει blog.
      Mόλις όμως το στήσαμε με άφησε μόνη μου στα βαθιά νερά και μου είπε
      "σκάσε και κολύμπα"
      όχι γιατί χαιρόταν να με βλέπει να πνίγομαι αλλά από μεγάλη διακριτικότητα,
      μην τυχόν και θεωρήσω πως παρεμβαίνει γιατί η xristin κρατάει τόσο πολύ
      τους τύπους που ακόμη και όταν το στήναμε γύρναγε αλλού το βλέμμα να μην τυχόν και δει τον κωδικό μου και τον μάθει...

      Διαγραφή
  11. Κλαυδία12:30 π.μ.

    Aφού διάβασα και ξαναδιάβασα τις ιστορίες, κράτησα σημειώσεις, προβληματίστηκα και αμφιταλαντεύτηκα γιατί όλες σχεδόν κάτι είχαν να μου πούν, άλλες με συγκίνησαν, άλλες με έκαναν να χαμογελάσω...κάποιες να προβληματιστώ.....αποφάσισα....
    3 στην ιστορία ΣΤΡΑΓΑΛΑΚΗΣ ΚΑΙ ΣΙΑ (διέκρινα γραφή μάλλον έμπειρης πέννας....)
    2 στην ιστορία αρ. 18 Ωραίο χιούμορ...σύγχρονη αφήγηση...
    1 στην ιστορία Χωρις τίτλο αρ.20 μου άρεσε η αφοπλιστική αλήθεια της και το αισιόδοξο και θετικό μήνυμά της...
    Πάντως δυσκολεύτηκα πραγματικά να αποφασίσω και θα ήθελα να σημειώσω ότι βρήκα ενδιαφέρουσα και την ιστορία αρ.12 ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ,ενώ επίσης αξιόλογη, με ιδιαίτερο χιούμορ και με μοναδικό ύφος γραφής είναι η ιστορία αρ.7 ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΗΣ ΑΣΗΜΟΥΛΑΣ...μακάρι να μπορούσα να βαθμολογήσω και αυτές τις ιστορίες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κλαύδια ευχαριστώ που μπήκες στον κόπο να βαθμολογήσεις.
      Απαντώ σε όλα τα σχόλια για να ξέρω ποιές βαθμολογίες έχω μεταφέρει στο χαρτί που κάνω τις αθροίσεις μην τυχόν και ξεχάσω καμιά .

      Διαγραφή
  12. Πολύ καλες ητανε όλες οι ιστορίες ..αλλα αφου πρεπει να βαλουμε τρείς βαθμούς οι δικοί μου ειναι
    3 στην ιστορία ΣΡΑΓΑΛΑΚΗς ΚΑΙ ΣΙΑ..
    2 στο ΟΝΕΙΡΟ ΤΗΣ ΑΣΗΜΟΥΛΑΣ
    1 το ποιημα ΣΤΟΝ ΑΝΕΜΟ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Βαθμολογία ελήφθη . Ευχαριστώ πολύ.

      Διαγραφή
  13. Οι περισσότερες ιστορίες μου άρεσαν, μερικές έδιναν κάποιο μήνυμα, άλλες είχαν κάποιες ευαισθησίες, ανθρωπιά μερικές άλλες, χιούμορ κάποιες κ.ά.
    Η δική μου βαθμολογία είναι
    3 στην "Η πέμπτη ευχή"
    2 στο "Φυσάει ο άνεμος"
    1 στο "Της μοίρας"
    Καλό Σαββατοκύριακο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Βαθμολογία ελήφθη. Καλό Σαββατοκύριακο και σε σένα.

      Διαγραφή
  14. καλώς σε βρίσκω στο σπιτάκι σου! σε ευχαριστώ για την επίσκεψη. θα τα λέμε! :) καλό βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ για την τιμή που μου έκανες.
      Αν δεν βαριέσαι διάβασε τις ιστορίες - παραμύθια και βαθμολόγησε κι εσύ.

      Διαγραφή
    2. Συγνώμη, τώρα μπήκα μετά από μέρες, δεν είχα ίντερνετ εκεί που ήμουν! Έχασα την ημερομηνία από ότι βλέπω.. όμως θα βαθμολογήσω άλλη φορά σίγουρα! :)

      Διαγραφή
  15. Τι ωραία πράγματα βλέπω εδώ!
    Σίγουρα θα χρειαστώ και δεύτερη ανάγνωση, με ησυχία, πολύ ωραίο το παχνίδι και οι ιστορίες!

    Καλώς σε βρήκα Φλώρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλώς ήρθες στο φτωχικό μου.
      Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.
      Το δικό σου blog όσο το είδα χθες με ενθουσίασε.
      Θα έρχομαι συχνά να σε βλέπω.
      Ελπίζω κι εσύ.

      Διαγραφή
  16. Μερκέττα8:50 π.μ.

    Τις περισσότερες ιστορίες τις διάβασα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
    Βαθμολογώ για την επιτυχία της κίνησης και όχι ότι οι υπόλοιπες ιστορίες υστερούν.
    Για την ιστορία 6 βαθμολογώ 3
    Για το ποίημα Φυσάει ο άνεμος βαθμολογώ 2
    Για την 2 ιστορία 1

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μερκέττα μου καλωσόρισες και ευχαριστώ που μπήκες στον κόπο να βαθμολογήσεις.
      Αν έχεις δικό σου blog πες μου ποιό είναι να σε επισκεφθώ.

      Διαγραφή
  17. Πραγματικά εξαιρετικά δύσκολη η επιλογή. Όλες μα όλες οι ιστορίες έχουν η καθεμιά την δική της προσωπικότητα και το δικό της στυλ γραψίματος. Πως τώρα να ξεχωρίσεις κάποια. Εκεί που λες "να εδώ ήμαστε" πας παρακάτω και αλλάζεις γνώμη. Νομίζω όλες και όλοι που έλαβαν μέρος έχουν πραγματικά ταλέντο. Εξαιρώ τον εαυτό μου για λόγους δεοντολογίας.
    Τέλος πάντων χωρίς να σημαίνει ότι οι υπόλοιπες υστερούν και αφού είμαι υποχρεωμένος να βαθμολογήσω τρεις το κάνω:
    3 στην Νο 5 ΜΕΛΙΟΣ, ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΖΑΡΚΑΔΙ
    2 στην Νο 12 ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ
    1 στην Νο 9 ΣΤΡΑΓΑΛΑΚΗΣ ΚΑΙ ΣΙΑ
    Τα θερμά μου συγχαρητήριά στην διοργανώτρια του "διαγωνισμού" αυτού. Άξιζε τον κόπο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χριστόφορέ μου πολύ σ'ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.
      Επίσης επειδή μπήκες σε όλον αυτό τον κόπο να γράψεις, να κρίνεις και να βαθμολογήσεις.
      Η γνώμη σου μετράει διπλά.
      Ευχαριστώ επίσης ως διοργανώτρια για τα καλά σου λόγια.
      Αν άξιζε τον κόπο όπως λες ελπίζω να μας τιμήσεις και στο 2ο παιχνίδι που θα ακολουθήσει μετά την ανακήρυξη του νικητή.

      Διαγραφή
  18. Ωχ! Ξεχάστηκα Φλώρα!!
    Διάβασα όλες τις ιστορίες και πραγματικά δυσκολεύομαι να αποφασίσω... Χωρίς να υστερεί καμία από όσες δεν βαθμολογώ, κι απλώς επειδή πρέπει, δίνω:
    3 βαθμούς στην 17. H ΠΕΜΠΤΗ ΕΥΧΗ
    2 βαθμούς στην 9. ΣΤΡΑΓΑΛΑΚΗΣ ΚΑΙ ΣΙΑ και
    1 βαθμό στην 10. ΤΟ ΑΓΓΙΓΜΑ

    Είναι οι τρεις που με αγγίξανε περισσότερο και μου μείνανε και την επόμενη μέρα να τις έχω στο μυαλό μου...
    Καλή εβδομάδα να έχεις, φιλιά!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ΟΚ να είσαι καλά να βαθμολογήσεις και στο επόμενο παιχνίδι.

      Διαγραφή
  19. Ευχαριστούμε για την επίσκεψη! Πέρασα να δω και το δικό σου blog! Καλή επιτυχία στο διαγωνισμό σου. Οι ιστορίες θα είναι ότι πρέπει για βραδινή ανάγνωση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πολύ για την επίσκεψη.
      Διάβασε αν θέλεις και γύρνα να βαθμολογήσεις.

      Διαγραφή
  20. Μεγάλα μπράβο σε όλους τους παραμυθάδες την όρεξη το ταλέντο και το μεράκι τους.

    Η βαθμολογία μου είναι:
    1-ιστορία νούμερο 12
    2-ιστορία νούμερο 9
    3-ιστορία νούμερο 10

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γυρολόγε μου, σ΄ευχαριστώ πολύ που μπήκες στον κόπο να διαβάσεις και να βαθμολογήσεις. Σε περιμένω στο άλλο παιχνίδι να γράψεις κιόλας.

      Διαγραφή
  21. ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!!!!!!!
    ΒΡΙΣΚΟΜΑΙ ΣΤΗΝ 6!!!!!!!!
    ΕΥΧΟΜΑΙ ΚΙ ΕΓΩ ΝΑ ΠΙΑΣΕΙ ΒΡΟΧΗ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΤΕΒΕΙ ΤΟ ΚΕΡΑΜΙΔΙ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΜΑΖΕΨΩ ΕΓΩ!!!
    ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΣΚΟΥΠΙΔΟΤΟΠΟΣ ΜΗΠΩΣ ΒΡΩ ΤΙΠΟΤΑ ΧΡΗΣΙΜΑ;;;;;;;;;;;;
    ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΦΛΩΡΑ ΜΟΥ!!!!!!!
    ΜΟΛΙΣ ΤΙΣ ΔΙΑΒΑΣΩ ΟΛΕΣ , ΘΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΩ ΝΑ ΒΑΛΩ ΒΑΘΜΟ!!!!!
    ΕΛΠΙΖΩ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΦΟΡΑ ΝΑ ΠΡΟΛΑΒΩ ΝΑ ΣΤΕΙΛΩ ΚΙ ΕΓΩ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΜΟΥ!!!!!!
    ΠΟΛΛΑ ΦΙΛΙΑ!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε περιμένω με αγωνία να βαθμολογήσεις.
      Με ακόμη περισσότερη αγωνία περιμένω να στείλεις και συ τη δική σου στο επόμενο παιχνίδι.
      Φιλιά και από μένα.

      Διαγραφή
  22. ΛΥΔΙΑ7:41 μ.μ.

    Μπράβο σε όλους. Πολύ ωραίες προσπάθειες, ποικιλία στη σύλληψη και το ύφος. Ξεχώρισα τις εξής:

    6 και βάζω 3
    5 και βάζω 2
    4 και βάζω 1

    Όλοι είμαστε νικητές, γιατί δημιουργήσαμε και η δημιουργία είναι ύψιστη νίκη. Καλή συνέχεια με περισσότερες συμμετοχές.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πολύ Λυδία μου για τη βαθμολογία.

      Διαγραφή
  23. Πωπω γραπτό! Χαρά στο κουράγιο σου!
    Πέρασα να πω μια καλησπέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Παρόλο που σου απάντησα λίγο πριν κάτι έγινε και χάθηκε το σχόλιο.
      Να περνάς να λες καλησπέρα, κερνάμε και καφέ.
      Αν κάνεις κέφι να βαθμολογήσεις κιόλας

      Διαγραφή
  24. Καλό μεσημέρι
    μπράβο για την ωραία ιδέα του παιγνιδιού με τις λέξεις
    μπράβο σε όλες τις συμμετοχές

    η δική μου βαθμολογία

    ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟ ΠΡΩΙΝΟ - 3 βαθμούς
    ΜΕΛΙΟΣ, ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΖΑΡΚΑΔΙ - βαθμούς
    ΤA ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΥ ΖΑΡΚΑΔΙΟΥ - 1 βαθμό

    καλή επιτυχία σε όλους

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. διόρθωση
      ΜΕΛΙΟΣ - 2 βαθμούς

      Διαγραφή
    2. πήρα τη βαθμολογία σου. Πιθανολογώ ότι ο Μέλιος το μικρό ζαρκάδι έχει πάρει 2 αλλά για σιγουριά αν θέλεις διευκρίνισέ το με σχόλιο.

      Διαγραφή
    3. ΟΚ τώρα είναι όλα εντάξει.

      Διαγραφή
    4. ΜΕΛΙΟΣ, ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΖΑΡΚΑΔΙ - 2 βαθμούς

      Διαγραφή
  25. Arnold έλαβα στο mail μου τη βαθμολογία σου αλλά δεν την βρήκα εδώ. Τι συμβαίνει.
    Αν μπορείς ξανασχολίασε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. OK ευχαριστώ Αrnold ελήφθη βαθμολογία.

      Διαγραφή
  26. Φλώρα μου σε παρακαλώ να δεχθείς την υποβολή βαθμολογιών απο εμένα εκ μέρους όμως των Χρυσομελισσών Κορνηλίας Αμπατζόγλου και Μαρίας Τηλογάδη οι οποίες δεν έχουν δυνατότητα πρόσβασης σε Υπολογιστή.
    Η Κορνηλία βαθμολογεί με 3 την ιστορία "ΟΙ ΦΟΥΡΙΕΣ ΤΗΣ ΜΕΛΠΟΜΕΝΗΣ"
    Η Μαρία βαμολογεί με 3 την ιστορία "ΤΟ ΚΕΡΑΜΙΔΙ" με 2 την ιστορία "ΜΕΛΙΟΣ ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΖΑΡΚΑΔΙ" και με 1 "ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΗΣ ΑΣΗΜΟΥΛΑΣ"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κλαύδια έλαβα τη βαθμολογία και την υπολόγισα και ενώ σου είχα απαντήσει δεν βλέπω την απάντησή μου. Κάτι συμβαίνει γιατί δεν μπορώ να δω και τη βαθμολογία που μου έστειλε ο Arnold πάρα πάνω. Ευτυχώς την είχα μεταφέρει και την είχα υπολογίσει.

      Διαγραφή
  27. Συγχαρητήρια για την προσπάθειά σας!
    Βάζω : Ιστορία 10, 3
    Ιστορία 9, 1
    Ιστορία 15, 2

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ΟΚ just me ευχαριστώ πολύ για τον κόπο σου να διαβάσεις και να βαθμολογήσεις έστω και στο πάρα πέντε. Να είσαι καλά και στο επόμενο παιχνίδι.

      Διαγραφή